{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 12 : ϟ TRACK 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    20 มี.ค. 58

Small Grey Outline Pointer

 .

 

 

 

*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track11

 

 

JIWON SIDE

 

มันเจ็บนะ.. ทั้งๆที่ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้กลับมาหาเขา ที่ผมไม่เคยติดต่อมาเลย เพราะคิดว่าคงดีกว่า เพราะตัวผมเองกลัว.. กลัวจะทนคิดถึงไม่ไหว กลัวตัวเองจะอกตัญญูที่ต้องทิ้งแม่เพื่ออีกคน และ.. เพื่อให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่าผม ผมมันก็แค่คนคนนึงที่ไม่ได้วิเศษอะไร นิสัยแย่แถมยังขี้ขลาด

 

 

 

ผมไม่กล้าแม้แต่จะบอกลา

เพราะกลัวถ้าได้บอกถ้ายุนฮยองรั้งไว้ ผมคงจะไม่ไปแน่..

 

 

 

แต่มันก็ผ่านมาแล้ว ช่วงหนึ่งปีหลังผมได้ติดต่อกับบ๊อบบี้บ่อยขึ้น ทำให้รู้ว่าอีกคนยังไม่ลืมผม ดูจะเห็นแก่ตัวใช่ไหม ถ้าผมจะคิดว่าเขายังรักผมอยู่.. ดีใจ ดีใจมากๆเลย อยากจะกลับไปหาตั้งแต่ตอนนั้น แต่.. ผมยังเป็นคนไม่มีอะไรให้เชื่อถือ ทั้งฐานะที่ด้อยกว่า เรียนก็ห่วยกว่า ไม่มีอะไรเทียบยุนฮยองได้

 

 

แล้วจะเอาอะไรที่ไหนไปให้ยุนฮยองพอใจและภูมิใจในตัวผม.. ตลอดปีที่ผ่านมาผมตั้งใจเรียนอย่างหนัก สอบเทียบเข้าไฮสคูลจนสามารถจบเกรด10และ11ได้ ในเวลา1ปี แค่นี้คงพอใช่ไหม.. 

 

 

แต่..ตอนนี้เขา.. เกลียดผมซะแล้วล่ะยุนฮยองเข้มแข็งขึ้นมาก.. สายตาที่มองมาที่ผม แววตาแข็งกระด้างนั้นผิดจากเมื่อก่อน มันทำให้ผมกลัว ยุนฮยองที่ผมเคยรัก เคยรู้จัก ไม่เหมือนเดิมแล้ว..

 

 

 

           ..เปลี่ยนไปมากจริงๆ

 

 

 

          การกระทำมันบ่งบอกว่ายุนฮยองกำลังจะบอกให้ผมออกไปจากชีวิตเขา อีกทั้งคำพูดที่ไร้เยื่อใยที่มีให้กับผม..  ‘ฉันเคยอยู่ได้โดยไม่มีนาย และฉันก็มีความสุขดี ตอนนี้ฉันไม่ต้องการนายแล้ว.. ช่วยออกไปจากชีวิตฉัน..  คิมจีวอน

 

 

           ผมเป็นคนอดทนและคิดว่าสักวันยุนฮยองจะเข้าใจ  หวังว่าสักวันเราจะกลับมาคุยกันดีๆ.. แต่การกระทำของอีกคนตอนนี้มันทำให้ผม..ท้อ ในเมื่อเขาหมายความแบบที่พูดจริงๆ

 

 

ผมก็ควรหยุด..และปล่อยให้เขามีชีวิตที่ดีต่อไป  

 

 

โดยไม่มีผม

 

 

 

มึงทนเรียนให้จบๆไปก่อน ย้ายตอนนี้มันลำบากนะเว้ย

อีกแค่ปีเดียวก็ทนๆหน่อย

อือ..

 

 

        

 

            JINHWAN SIDE

 

 “เดี๋ยวฮันบิน.. คือว่า..

 


พี่ลืมเอายามาอีกแล้วใช่ไหม?”

ชะ ใช่.. ลืมไว้ในครัว

 

ทำไมไม่รู้จักเป็นห่วงตัวเองบ้าง กินยาไม่ตรงเวลา ลืมหยิบยามาตลอด ถ้าดื้อยาแพ้ยาขึ้นมาจะทำยังไงพี่ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะที่จะให้ผมมาคอยดูแลตลอดเวลา หัดเป็นห่วงตัวเองซะบ้าง

 

 

ฮันบินหันไปทำหน้าซีเรียสพร้อมพูดเสียงแข็ง.. ทำให้จินฮวานหน้าหงอยขึ้นมาทันที ช่วงนี้เขาต้องเตรียมอ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วยังชอบลืมกินยาตลอด ฮันบินซีเรียสเรื่องการกินยามาก จินฮวานก็รู้และว่าตัวเองชอบทำให้อีกคนเป็นห่วง พยายามเตือนตัวเองแล้วแต่มันก็ลืมอีกจนได้

 

 

แต่วันนี้ฮันบิน..เป็นอะไร ดูหงุดหงิด มือหนาหักพวกมาลัยเลี้ยวรถกลับพร้อมเร่งความเร็วเต็มที่.. โมโหสินะ.. ฮันบินโมโหทีไรน่ากลัวทุกทีเลย.. แต่เรื่องแค่นี้ไม่ต้องโมโหกันก็ได้นี่นา

 


ยะ อย่าขับรถเร็วได้ไหม.. มันอันตราย”  ร่างเล็กเตือนเพราะความหวังดี

 

 

แต่สิ่งที่ได้ ..ความเงียบ..

 

 

ฉันขอโทษ.. สุดท้ายฮันบินก็ต้องเป็นคนวิ่งไปเอายาให้เขา เพราะจินฮวานเป็นหอบหืดและฮันบินก็รู้ดี ถึงจะโกรธแค่ไหน ยังไงสุขภาพจินฮวานก็ต้องมาก่อน ฮันบินออกตัววิ่งอย่างเร็ว คนตัวเล็กตอนนี้ก็คงทำได้แค่มองตาม..

 

 

ขึ้นรถเถอะ สายแล้ว

 

 

อืม..

 

 

ช่วงนี้ฮันบินเป็นอะไรก็ไม่รู้เหมือนโกรธอะไรเขาอยู่ตลอดเวลาสองสามวันแล้วกับบรรยากาศน่าอึดอัดนี่.. แต่เขาก็ไม่อยากถาม ถึงจะรู้ว่าฮันบินไม่ใช่คนที่พูดความรู้สึกของตัวเองออกมา มีอะไรจะเก็บไว้ในใจตลอด.. จินฮวานยังไม่กล้าพอ เงียบไว้คงดีกว่า.. 

 

 

ตั้งใจเรียนนะ

 

 

..

 

 

จินฮวานบอกฮันบินที่กำลังเดินออกไปหลังจากมาส่งคนตัวเล็กที่ห้องเรียน  ร่างเล็กพยายามทำตัวปกติ ร่าเริง ยิ้มให้ฮันบิน แต่ร่างสูงก็เงียบ เขาก็ไม่รู้ว่าฮันบินโกรธเขาเรื่องอะไร เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด.. แต่

 

 

..เฮ้อ

 

 

 

         พักกลางวัน

 

วันนี้กินอะไร เดี๋ยวฉันไปซื้อให้” 

 

 

จินฮวานยิ้มแป้นพร้อมถามคนตัวสูงข้างๆอย่างร่าเริง..

 

 

ไม่หิว

 

 

งะ.. งั้นหรอร่างเล็กที่พอได้ยินคำตอบจากฮันบินก็ทำหน้าหงอย.. ชาวแก๊งได้สัมผัสถึงบรรยายกาศที่น่าอึดอัดแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อ2วันก่อนแล้ว รู้สึก..สงสารคนตัวเล็ก แต่ช่วยอะไรไม่ได้

 

 

โกรธอะไรฉันหรือเปล่า

ผมไม่มีสิทธิ์อะไรไปโกรธพี่หรอก

 

 

โกรธแน่ๆแบบนี้

 

 

จินฮวานกำลังเอื้อมมือไปคล้องแขนอีกคนไว้แต่ก็ต้องชะงัก เพราะอยู่ๆร่างคนตัวสูงข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน ดีที่เว้นระยะห่างพอสมควรทำให้ร่างเล็กไม่ได้ชนกับหลังแข็งของอีกคน

 

 

วันนี้กลับเองนะ ผมไม่ว่าง

 

 

ไปไหนอีกแล้ว..

พี่ควรจะดีใจไม่ใช่หรอ ไม่มีผมคอยตอแยแล้ว..

 

 

ไม่ใช่สักหน่อย อยู่กับนายดีกว่าอีก

งั้นสินะ

 

 

เกือบอาทิตย์แล้วที่ฮันบินปล่อยให้จินฮวานกลับบ้านคนเดียว บางทีร่างเล็กก็กลับกับฮันบยอลบ้างบางทีก็กลับเอง แต่วันนั้นบังเอิญเจอมาร์คเลยไปกินข้าวดูหนังด้วยกันนิดหน่อยแล้วค่อยกลับ.. โดยที่ไม่ได้บอกฮันบิน

 

 

ฮันบยอล.. ฮันบินโกรธอะไรพี่ก็ไม่รู้อะ พี่ไม่กล้าถาม..

 

 

ใช่มะ ฮันบยอลก็รู้สึกเหมือนพี่ฮันบินจะดูนิ่งๆกับพี่ตัวเล็ก

นั่นสิ.. พี่ถามก็ไม่ยอมบอก

 

 

..อืม ปกติพี่ฮันบินก็ไม่ใช่คนโกรธง่ายนะ พี่ตัวเล็กไปทำอะไรให้พี่ฮันบินโกรธหรือเปล่า!”น้องสาวตัวเล็กหรี่ตาถามจินฮวานด้วยสีหน้าเอาเรื่อง..

 

 

ก็เปล่านะ คิดว่าพี่จะทำอะไรได้ล่ะ

นั่นสิคะ ไว้เดี๋ยวฮันบยอลแนะนำวิธีง้อพี่ฮันบินให้นะ..” 

 

 

 

อย่างแรกเลย ทำของโปรดของพี่ฮันบินเลยค่ะ

วันนี้ฮันบยอลจะไปนอนบ้านแม่ ให้พี่จินฮวานกับพี่ฮันบินสวีตกัน2คนนะ

 

 

              ..คำบอกเล่าที่ 1 จากฮันบยอล

 

 

ร่างเล็กแวะซื้อวัตถุดิบเพื่อเตรียมทำของโปรดให้ฮันบินตามที่ฮันบยอลบอก ทำไปยิ้มไป คิดว่าอีกคนคงชอบแน่ๆ เพราะฮันบินบ่นอยากจะกินมาตั้งนานแล้ว  แต่ช่วงนี้เขาไม่มีเวลาทำให้กินสักที..

 

 

 

 Jinan tualek:

ฮันบินทำธุระเสร็จหรือยัง?                                                             

ฉันทำของโปรดนายไว้ให้ด้วยกลับมากินด้วยกันนะ

 

 

 อ่าน : Hanbin HJ

 

 

ทำไมอ่านแล้วไม่ตอบนะ

 

 

             ร่างเล็กทำหน้ายู่

 

 

ไหนๆเปิดอ่านแล้วก็ตอบหน่อยสิ้”  มือเล็กจิ้มกดสติ้กเกอร์ไปรัวๆ เพราะหมั่นไส้..

 

 

 อ่าน Hanbin HJ

 

 

ไม่ตอบจริงอะ” คนตัวเล็กยังคงบ่นอุบอิบอยู่คนเดียว

 

 

Hanbin HJ:

อย่าลืมกินยาด้วย


 

            ร่างเล็กยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะจิ้มปุ่มสัมผัสเพื่อพิมพ์ต่อ..

 

 

 

 Jinan tualek:

รู้แล้ววววววว รอนายกลับมากินข้าวด้วยกัน  ฉันจะได้กินยาไง

รีบๆกลับมานะ ฉันตั้งใจทำให้นายโดยเฉพาะเลย

 

 

 อ่าน : Hanbin HJ

 

 

จินฮวานนั่งบ่นอยู่คนเดียวนานสองนานก่อนจะเดินไปจัดโต๊ะทำโน่นทำนี่ให้เวลาเลยไป รออีกคนมา.. แต่ฮันบินก็ไม่มาสักที

 

 

20.30 น.

 

จินฮวานชักจะหิวขึ้นมาแล้วสิแต่ไม่ได้.. ต้องรอฮันบิน เพราะเขาตั้งใจทำให้ฮันบินนะจะกินก่อนได้ยังไงกัน ฮันบินคงกำลังรีบมา

 

 

แต่ตอนนี้ ‘กร้อกกกก’ เขาหิวซะแล้วล่ะ T^T

 

 

0.30 น.

 

แกร้ก 

 

 

ฮันบินที่เพิ่งกลับมาเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างเหนื่อยๆ  ก่อนจะตกใจเพราะเห็นร่างเล็กนั่งพิงกำแพงหลับอยู่ใกล้ๆกับประตูห้อง.. เขาค่อยๆย่อตัวลง มือหนาเลื่อนไปจับกลุ่มผมข้างหน้าจินฮวานอย่างแผ่วเบา ยิ้มบางๆที่ไม่ได้ปรากฏมาหลายวันก็เผยขึ้นมาบนใบหน้า..

 

 

             ฮันบินก้มไปช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มไปนอนที่ห้อง เมื่อเดินผ่านโต๊ะอาหารก็พบว่าจานยังอยู่ในสภาพที่ไม่ได้กิน อีกทั้งยาของคนตัวเล็กที่จัดไว้สำหรับตอนเย็นก็ยังตั้งอยู่จินฮวานคงรอเขาจนไม่ได้กินข้าวและกินยาด้วย

 

 

       ร่างสูงวางคนตัวเล็กลงพื้นเตียงอย่างเบาแรงก่อนจะเดินไปหยิบยาพร้อมแก้วน้ำให้จินฮวาน.. ฮันบินใช้แรงอันน้อยนิดเขย่าร่างเล็กให้ตื่น..

 

 

กลับมาแล้วหรอ งือ” จินฮวานพูดขึ้นพร้อมขยี้ตาตัวเองเบาๆ..

 

 

กินยาก่อนเถอะครับ

ป้อนหน่อย

 

 

ฮันบินหันไปมองจินฮวานอย่างไม่เข้าใจ.. ปกติหวงเนื้อหวงตัวจะตาย ทำไมคราวนี้กลับมาขอให้เขาป้อนยาให้นะ.. ร่างเล็กมองกลับมาด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ กัดปากนิดๆบ่งบอกว่าคงเขินที่พูดไปเมื่อกี้..

 

 

                  ฮันบินยัดยาเข้าปาก ขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าเล็กที่เผยอปากรอไว้อยู่แล้ว ปากหนาอ้ากว้างพร้อมทาบลงบนปากเรียวของตัวเล็ก ลิ้นร้อนถูกส่งเข้าไปสำรวจทั่วโพรงปากหวานของอีกคน ยาขมๆถูกดุนเข้าไปตามการเคลื่อนไหวของลิ้นหนา ..ไม่ได้จูบตั้งนาน ยังอ่อนเหมือนเดิม

 

 

                 เมื่อทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้วร่างสูงก็ผละออกมา จินฮวานยังคงหลับตาพริ้มจากสัมผัสที่ได้รับเมื่อสักครู่ ทำให้ฮันบินจุ๊บไปที่เหม่งของอีกคนหนึ่งที  ก่อนจะส่งคนตัวเล็กเข้านอน

 

 

หมับ

 

 

ไม่นอนด้วยกันหรอ ถ้าเป็นปกตินี่จะถือเป็นคำชวนที่ดีเยี่ยมสำหรับฮันบินแต่วันนี้มันไม่ใช่..

ผมนอนที่ห้องผมล่ะดีแล้ว นอนไปเถอะครับ

ทำไม..

 

 

ฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจ ทำไมไม่บอกกันล่ะ นายเงียบแบบนี้แล้วฉันจะรู้ไหม

 

 

..

ฮันบิน.. ตอบฉันสิ

 

 

คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งอีกครั้งมองหน้าฮันบินด้วยความสงสัยและพร้อมจะเค้นหาความจริง..

 

 

คิดว่านายรู้สึกแย่เป็นคนเดียวหรือไง ฉันก็มีความรู้สึกนะ

อย่าหาเรื่องอะไรผมตอนนี้เลย ขอร้อง

ทำไม ฉันทำให้นายหงุดหงิดมากเลยหรือไง

 

 

ผมเหนื่อย..” ฮันบินพูดขึ้นมานิ่งๆ

 

 

สายตาที่ว่างเปล่าทำให้จินฮวานหมดคำพูด..

และปล่อยมือจากอีกคน

 

 

ฉันขอโทษ..

 

 

นอนเถอะ  ฝันดีครับ..

 

 

 

 

ส่งให้แล้วนะ

ขอบคุณนะ

อือ แต่นายทำแบบนี้เพื่ออะไร แบมแบม

ก็.. ไม่รู้สิ

 

 

            HANBIN SIDE

 

..ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

 

            เสียงเตือนของโทรศัพท์พร้อมแรงสั่นทำให้ฮันบินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ขณะที่เขากำลังขับรถอยู่ .. ‘Unknown Number’ เขาสไลด์หน้าจอเพื่อปลดล็อค

 

 

‘sent you a photo’  2 minutes ago

‘sent you a photo’  1 minute ago

‘sent you a photo’  less minute ago..

 

 

            มือหนากดเข้าไปเพื่อดูภาพชัดๆ เมื่อโทรศัพท์โหลดเสร็จก็ปรากฏเป็นรูปคนตัวเล็กที่เขาคุ้นตากับมาร์ค กำลังเดินเล่น.. และเข้าโรงหนังไปด้วยกัน ร่างสูงรีบกดโทรหาจินฮวานอย่างไม่ต้องคิด

 

 

            ตื๊ดดด ตื๊ดดด

 

 

(ฮัลโหลว่าไงฮันบิน)

อยู่ไหน

(อยู่ห้องนาย อ่านหนังสืออยู่)         

 

 

อ่านหนังสือ?

 

 

(ใช่แล้ว น่าเบื่อมากเลยจะหลับหลายรอบแล้วเนี่ย)

ไม่ได้ออกไปไหน?

(อื้ม พอนายมาส่งก็อยู่ที่คอนโดตลอดแหละ..)                   

 

 

งั้นหรอ งั้นผมขับรถก่อนนะ อย่าลืมกินยาด้วย

 

 

(รู้แล้วน่าคุณหมอฮันบิน)

 

 

            เมื่อวางสายจากอีกคน ร่างสูงก็กดเข้าไปดูข้อความรูปที่มีใครก็ไม่รู้ส่งมาอีกครั้ง ..ถ่าย 16/11/XX :  7.19PM.. ร่างสูงเลื่อนสายตาไปมองที่นาฬิกาบน

 

โทรศัพท์ของตัวเอง 7.30PM

 

 

หึ.. อ่านหนังสือ

 

 

            วันนี้จินฮวานต้องอยู่บ้านคนเดียวอีกแล้วเพราะฮันบินไปทำธุระ ช่วงนี้เขากับฮันบินไม่ค่อยได้คุยกันเลย.. ร่างเล็กรู้สึกว่าอีกคนกำลังเมินเขา โกรธอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ.. แต่เขาไม่อยากชวนทะเลาะ เพราะทะเลาะกับฮันบินมันไม่สนุกเลย ไม่เลยจริงๆ เขาเลยเลือกที่จะทำตัวเหมือนเดิมแคร์อีกคนมากขึ้น แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผล เพราะฮันบินยังคงเงียบอยู่อย่างนั้น..

 

 

ทำให้จินฮวานเริ่มกลัวขึ้นมาซะแล้ว

 

 

แต่วันนี้เขาจะต้องง้ออีกคนให้ได้ร่างเล็กวิ่งฝ่าฝนออกมาจากร้านเค้ก เนื่องจากเข้าใกล้ฤดูฝนขึ้นทุกที แล้วจินฮวานก็ไม่รู้ด้วยว่าอยู่ดีๆฝนจะตกเทลงมาแบบนี้ วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับเขา และฮันบินด้วย เขาจะใช้โอกาสนี้แหละทำให้ฮันบินหายโกรธแล้วยอมบอกความจริงกับเขาให้ได้ คิดถึงฮันบินคนเดิม คิดถึงมากๆ..

 

 

ขอบคุณที่ไปเป็นเพื่อนนะฮะ

ไม่เป็นไรหรอกตัวเล็ก แล้วอย่าลืมกินยาล่ะ เดี๋ยวไม่สบาย

 

 

รู้แล้วคร้าบพี่ชายสุดหล่อ”                

 

 

ดีมาก เข้าไปได้แล้ว

กลับบ้านดีๆนะครับ พี่มาร์ค เมื่อล่ำลามาร์คเสร็จจินฮวานก็ขึ้นไปข้างบนเพื่อจัดเตรียมกับข้าว ของที่เขาทำวันนี้ล้วนแต่เป็นของโปรดของฮันบินทั้งนั้นเลย ก็จะง้อซะอย่างต้องเอาใจหน่อยจริงไหมละ

 

 

 Jinan tualek:

ฮันบินวันนี้รีบกลับมาได้ไหม..

เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้วนะ

 

 

 อ่าน Hanbin HJ

 

 

 Jinan tualek:

ฉันกินยาแล้วด้วยนะ ฉันดูแลตัวเองได้แล้ว

จะไม่ทำให้ฮันบินเป็นห่วงอีกแล้ว..

 

 

             อ่าน : Hanbin HJ

 

 

 

 

            ..ร่างเล็กเริ่มหวั่นๆซะแล้วล่ะ ในเมื่อมันขึ้นว่าอ่าน

แต่ทำไมอีกคนไม่ตอบเขาสักที

 

 

 

 Jinan tualek:

ฉันจะรอฮันบินนะ เราจะได้กินข้าวด้วยกัน..

 

 

 อ่าน : Hanbin HJ

 

 

 Jinan tualek:

ยุ่งอยู่หรอ.. ขอโทษนะ

ฉันจะอยู่รอจนกว่าฮันบินจะกลับ ดึกแค่ไหน.. ฉันก็จะรอ

 

 

 อ่าน : Hanbin HJ

 

 

ใจร้าย..  ร่างเล็กพูดขึ้นด้วยความน้อยใจ ไม่คิดจะตอบกันเลยหรือไง

 

 

21.30น

 

ยังคงไร้วี่แววของฮันบิน ร่างเล็กก็อ่านหนังสือรอ ดูทีวีรอ  ทำทุกอย่างรอไปเรื่อยๆ.. แต่เพราะร่างกายที่โดนฝนมาทำให้เขาเผลอหลับไป 

 

 

            23.00น

 

จินฮวานสะดุ้งตื่นขึ้นมา.. แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไร้วี่แววของฮันบิน..

 

 

ดึกแล้วนะ ทำไมยังไม่กลับมาอีก

 

 

 

 Jinan tualek:

ยังไม่กลับอีกหรอ.. เป็นห่วง

 

 

Hanbin HJ:

ขับรถ

 

 

 

 Jinan tualek:

งั้นหรอ.. ขับรถดีๆนะ

 

 

 

            ร่างเล็กเดินวนๆอยู่หน้าประตูสักพักก่อนจะหยิบเศษกระดาษพร้อมเขียนด้วยลายมือน่ารักๆ เสียบไว้ใต้จาน.. เผื่อฮันบินกลับมา.. แต่รออีกสักพักก็แล้วกัน

 

 

จินฮวานยังคงรอฮันบินกลับมา จนเผลอหลับคาโซฟาตัวใหญ่..  

 

 

            0.14น..

 

ฮันบินกลับมาถึงห้องแล้ว.. ไฟทุกดวงยังเปิดอยู่บ่งบอกให้รู้ว่าอีกคนคงรอเขาอยู่เป็นแน่.. ร่างสูงเดินตรงไปที่โซฟาเห็นร่างเล็กกำลังนอนขดตัวอยู่ โต๊ะกระจกข้างๆก็มียาของคนร่างเล็กวางอยู่เกลื่อน.. ถ้าให้เดาจินฮวานคงกินยาไปแล้วสินะ สายตาคมกวาดไปเห็นโต๊ะอาหารที่จัดเรียงอย่างสวยงาม แต่ไร้ร่องรอยการกิน..

 

 

ขอโทษ..

 

 

            ร่างสูงพึมพำก่อนจะเลื่อนมือไปสัมผัสหน้าเนียนของอีกคน

..เป็นไข้นี่ ฮันบินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อที่จะไปหยิบผ้าและกะละมังมาเช็ดตัวคนตัวเล็ก

 

 

หมับ

 

 

ฮันบิน.. ร่างสูงหันหลังกลับตามเสียงเรียกเนือยๆของคนตัวเล็กที่กำลังจับมือเขาไว้อยู่.. ร่างของจินฮวานเตรียมลุกจากโซฟา และยืนเต็มความสูง มองหน้าเขาไม่หลบสายตา

 

 

กลับมาแล้วหรอ..”           

 

 

อืม

 

 

ถึงแม้จะช้าไปหน่อย.. แต่สุขสันต์วันเกิดนะ

 

 

ร่างสูงเพิ่งนึกได้.. เมื่อวานวันเกิดเขานี่ ก็ว่าทำไมบ๊อบบี้ให้รีบกลับบ้าน ฮันบยอลก็โทรมาตามให้กลับเร็วๆอยู่เป็นเพื่อนตัวเล็ก แต่เขากลับลืม ฮันบินหันไปทางโต๊ะอาหารอย่างรู้สึกผิด.. จินฮวานคงใช้เวลาทั้งหมดในวันนี้เตรียมเซอร์ไพร์สให้เขาแต่เขากลับ

 

 

ลืม..

 

 

            เมื่อฮันบินหันกลับมาก็เห็นร่างเล็กก็กำลังมองไปทางโต๊ะอาหารด้วยแววตาเศร้าๆ.. ก่อนจะเลื่อนสายตามาสบกับร่างสูงที่ทำหน้านิ่งอยู่ พร้อมระบายยิ้มออกมาจากปากเรียว มันทำให้เขาโกรธตัวเอง..

 

 

พี่กินอะไรหรือยัง

 

กิน.. กินแล้ว

 

กินอะไรไป

ก็.. กินแล้ว กินแล้ว

กินอะไรล่ะ ฮันบินจ้องมองอีกคนตาเขม็ง ทำไมต้องโกหก.. เรื่องแค่นี้ยังโกหก เกลียดคนแบบนี้ที่สุด ถึงแม้จะเพื่อให้เขาสบายใจ แต่ยิ่งโกหกแบบนี้มันทำให้เขาทุกข์ใจมากกว่าเดิมซะอีก

 

 

กะ ก็..

 

ฮันบินหันหลังให้อีกคนเตรียมเดินออกไป.. ตอนแรกว่าจะคุยด้วยดีๆ แต่จินฮวานโกหก กลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วโกหกเขามากี่เรื่องแล้ว เขาไม่รู้ แต่เรื่องมาร์ค มันทนไม่ได้ ทนไม่ได้จริงๆ ฮันบินก้าวขาเพื่อเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง แต่จินฮวานก็ขยับตัวมากอดเขาจากด้านหลัง

 

 

คิดถึงฮันบิน.. ฮ..

 

 

            ร่างเล็กพูดขึ้นเบาๆพยายามกลั้นสะอื้นของตัวเอง แขนเล็กกอดอีกคนแน่นขึ้น สัมผัสจากข้างหลังทำให้ฮันบินรู้สึกถึงความชื้นที่แผ่ออกมาจากเนื้อผ้า

 

 

ร้องไห้สินะฮันบินยืนนิ่งอยู่สักพัก เขาไม่อยากพูดอะไรในตอนนี้ เพราะเขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้.. คนใจร้อนแบบเขาควรเงียบซะบ้าง

 

 

ฮ..

 

จินฮวานกัดปากตัวเองจนริมผีปากบางเห่อไปด้วยเลือดร่างเล็กเริ่มหมดแรงกอดที่เคยแน่นถูกคลายลง ทำให้ร่างสูงหันกลับไปมอง จินฮวานกำลังหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ ปากเรียวขึ้นสีจนน่ากลัว ฮันบินจับไหล่จินฮวานให้ทรุดลงนั่งกับโซฟา

 

 

ก่อนตัวเองจะย่อตัวนั่งชันเข่าที่พื้น.. มือหนาเลื่อนขึ้นลูบแก้มใสที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตาเบาๆ จูบไปที่ปากแดงของอีกคน ร่างเล็กหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่ตัวเองไม่ได้รับมานาน

 

 

คิดถึง..

 

 

ไปนอนเถอะ

แต่.. ฮึก.. จินฮวานเริ่มงอแงขึ้นอีกครั้ง..

 

 

            ฮันบินช้อนร่างเล็กขึ้นจินฮวานเอื้อมแขนมาโอบคออีกคนอย่างรู้งาน.. ถึงจะยังไม่อยากนอนตอนนี้ แต่ร่างกายเขาคงไม่ไหวแล้วจริงๆ ฮันบินวางเขาลงอย่างเชื่องชากระชับผ้าห่มให้ขึ้นมาระดับอกเล็ก ก่อนร่างสูงจะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ..

 

 

ช่วงนี้ฮันบินเป็นอะไร จินฮวานมองอีกคนด้วยสายตาอ้อนๆ

 

 

ผมเกลียดคนโกหก

 

 

หมะ หมายถึงฉันหรอ

พี่ก็น่าจะรู้ตัวเองดี ว่าทำอะไรลงไป

ฉัน..ไม่เข้าใจ จินฮวานยังคงไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรผิด..

 

 

 “ช่างมันเถอะ

 

 

ไม่เอา ฮ.. ฮันบินโกรธอะไรฉัน บอกได้ไหม ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก ฮึก..

 

 

            แขนที่ถูกรั้งไว้ทำให้เขาจำเป็นต้องหันกลับไปหาอีกคน ที่กำลังเริ่มงอแงอีกครั้ง ถึงแม้จะไม่อยากชวนทะเลาะตอนนี้ แต่อีกคนเหมือนจะไม่ยอม งั้นก็เคลียร์ให้จบๆไปเลยแล้วกัน

 

 

 “เฮ้อ.. ฮันบินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำให้คนตัวเล็กปล่อยโฮขึ้นมาอีกครั้ง..

 

 

เงียบสิ แล้วมาคุยกัน ฮันบินพูดเสียงเรียบๆ มองหน้าอีกคนที่กำลังควบคุมตัวเองนิ่ง จินฮวานพยายามกลั้นสะอื้นจนตัวเองสะอึกออกมา

กินข้าวหรือยัง? ฮันบินถามขึ้นมาอีกครั้ง ร่างเล็กก้มหน้าลงมองพื้นเตียง

 

 

อย่าโกหกผม

 

 

ยัง.. ยังไม่ได้กิน ก็..ฮ.. ฮันบินยังไม่กลับ วันนี้วันเกิดฮันบิน ฮ.. อยากกินข้าวด้วยกัน ทำอะไรด้วยกันฮันบินเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อีกคนลวกๆ..

แล้วทำไมต้องโกหก

ไม่อยากให้ฮันบินเป็นห่วง.. ฮ.. ขอโทษ ยกโทษให้ฉันนะ

 

 

มีอะไรที่โกหกผมอีกไหม

 

 

จินฮวานทำท่าคิด ยังคงกลั้นสะอื้นตัวเองอยู่อย่างนั้น.. ไม่มี..

 

 

แล้วนี่อะไร ฮันบินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอะไรบางอย่างก่อนจะส่งให้คนตัวเล็กดู         

 

 

!!!             

 

 

รูปเขากับมาร์ค เหมือนกำลัง..จูบกัน แต่มันเป็นแค่มุมกล้องนะ จริงๆ

 

 

จำได้ไหม พี่โกหกผมว่าอะไร

ฮึก.. ไม่ ไม่นะฮันบิน มันไม่มีอะไรนะ ก็แค่บังเอิญเจอกัน ฮ..

นั่นไม่ใช่ประเด็น ทำไมพี่ต้องโกหกผม

 

 

ตอบมาสิ!”

 

 

            ร่างเล็กสะดุ้งโหยง.. โมโหแล้ว ฮันบินกำลังโมโห

ร่างสูงขึ้นคร่อมอีกคน มองตรงไปในแววตาสวยอย่างไม่เข้าใจ        

 

 

ขอโทษ..

 

 

แค่นี้พี่ยังตอบผมไม่ได้ มีอะไรอีกไหมที่ลืมบอก..

ไม่นะ ฮ.. ฉันไม่ใช่คนขี้โกหก ฮึก จริงๆนะฮันบิน เชื่อใจฉัน ฮ.. ได้ไหม

 

 

ผมไม่ได้โง่อย่างที่พี่คิด ฉะนั้นอย่าทำเหมือนผมเป็นคนโง่

 

 

ไม่.. ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นนะฮันบิน ฮึก

แต่พี่ทำให้ผมคิดแบบนั้นไปแล้วล่ะ พี่จินฮวาน

 

 

ฮะ ฮันบินจะทำอะไร  อื้อ..

 

 

 

 

CUT

 

 


             

ขอบคุณนะครับ ตัวเล็กของผม

 

 

            ฮันบินพูดพร้อมกระชับร่างเล็กภายในอ้อมกอดถึงแม้ตอนนี้มันจะร้อนมากก็ตาม.. ร่างทั้งสองที่แนบชิดกันโดยที่ไม่มีอะไรมาคั่น.. ทำให้รู้สึกดีไปอีกแบบ

 

 

Zzz

 

 

แต่ไม่ทันไรจินฮวานก็หลับไปซะละ ยังไม่ทันจูบก่อนนอนเลย..

 

 

ขี้เซาตลอดเลยนะ..

 

 

จินฮวานของผม.. 

.

 

 

❥ 100%





{ ขอบคุณมะมะโลยยยยยยยยยยยยยยยย<3
เยิ้บทุกคนน้าาาาาาาาาแค่นี้ก็ดีใจแล้ว }

 

 



 

 

TALK

หาไม่เจอแปะเมลโอนลี่ เช็คทุกวันฮับ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเม้นให้ เราตามส่องตลอดนะ-/-

 

.

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 .

.

 .

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5507 kmtimz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 17:26
    tim.kusuma@gmail.com ขอหน่อยค่าาาา
    #5,507
    0
  2. #5501 BeemHyun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:20
    ขอ nc หน่อยค่ะไรท์ phaijittrawongkhen@gmail.com
    #5,501
    0
  3. #5500 Snookwrk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:58
    ขอncโหน่ยยยยยยน้าาา
    snookhosh.17@gmail.com
    #5,500
    0
  4. #5499 kyungming (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 11:28
    ขอ NC หน่อยค่ะ
    kyungming.1208@gmail.com
    #5,499
    0
  5. #5493 malodyman (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 03:37
    ขอด้วยนะฮับ~ palm.zaz@hotmail.com
    #5,493
    0
  6. #5486 palmiespats (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 20:52
    ขอ NC หน่อยฮับบบบบโทษทีน้าเพิ่งมาอ่าน

    pattareeya_palmy@yahoo.com

    ขอบคุณฮะะะ😋
    #5,486
    0
  7. #5475 nilQ. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 07:37
    คนดื้อสมควรที่จะต้องรับบทลงโทษแบบนี้แหละ! ขอฉาก nc ค่า bebblue177@gmail.com
    #5,475
    0
  8. #5471 Kang'g Nisarchon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 22:50
    bamkang1@gmail.com ขอหน่อยนะคะ อยากอ่าน-.,-
    #5,471
    0
  9. #5468 Kawaii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 15:34
    ขอตรง cut หน่อยค่ะ kawaii6688@gmail.com
    #5,468
    0
  10. #5424 pangpaapii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 21:25
    พึ่งมาตามอ่าน อยากอ่านคัทค่ะ 55555
    pang.theerisara@gmail.com
    ทันมั้ยเนี่ย55555
    #5,424
    0
  11. #5419 Praew PP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 22:42
    ขอคัทหน่อยค้า ทันไหมอ่า praew2952545@gmail.com
    #5,419
    0
  12. #5361 Kangsomhks28 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 23:33
    ทันไหมมมมขอด้วยคนนน
    boom_fah_43@icloud.com
    #5,361
    0
  13. #5354 impp8cxpxc (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 21:35
    ทันม้ายยยค้าาาาาาา nutchanun.mt@gmail.com
    #5,354
    0
  14. #5337 HN111 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 11:52
    โหย.. อยากอ่านนน cut dyoeiei.1288@gmail.com
    #5,337
    0
  15. #5248 bowylin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 20:36
    nichadabow@gmail.com อยากอ่านค่ะ
    #5,248
    0
  16. #5215 Biiiii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:39
    Cut ทีใจเเทบขาดด -..-

    Phattharika9990@gmail.com
    #5,215
    0
  17. #5184 Onon Onusa Roumsuk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:18
    พอมาเห็นคำว่า cut แล้วมันปวดร้าว อยากอ่านน ???? ononsuho@gmail.com
    #5,184
    0
  18. #5170 kkangg (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:39
    แปะครับ kamonthip.kang@gmail.com
    #5,170
    0
  19. #5162 Helenbrabra (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:18
    เป็นฟิคแรกที่ทำให้น้ำตาซึมอะ แงๆๆ ไม่ชอบฮันบินแบบนี้เลย หึ้ยยย รอจุนฮเว จิ้ๆ
    #5,162
    0
  20. #5081 Jiraporn Sorndok (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:11
    แปะๆๆๆ หาไม่เจอจริงๆค่ะ😭 jirapornsorndok.lilly59@yahoo.com
    #5,081
    0
  21. #5019 Nanthida_w (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 13:58
    nanthida.wongchiranan@gmail.com
    #5,019
    0
  22. #5003 Jelly_bear (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 23:28
    mue2545@gmail.com
    #5,003
    0
  23. #4989 มะปราง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 22:20
    เรื่องนี้อ่านแล้วใขสั่นมากอ่ะร้องไห้ 😭😭😭อยากอ่านคัท

    Prang.nth@gmail.com
    #4,989
    0
  24. #4988 มะปราง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 22:19
    เรื่องนี้อ่านแล้วใขสั่นมากอ่ะร้องไห้ 😭😭😭อยากอ่านคัท

    Prang.nth@gmail.com
    #4,988
    0
  25. #4982 เอเอ็น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 19:26
    เราอยากได้คัทอ่ะตัววววว
    aomlove24@yahoo.co.th
    #4,982
    0