{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 11 : ϟ TRACK 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 มี.ค. 58

.



 

.

 

 

 

*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track10

 

 

หลังจากเรื่องราววุ่นๆได้ผ่านไปเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น ทั้งจินฮวาน ฮันบิน รวมถึงบ๊อบบี้กับดงฮยอก พวกเขากำลังไปได้สวย จากบ๊อบบี้คนที่เล่นไปทั่วเริ่มแสดงออกให้ดงฮยอกเห็นว่าเขาจริงจังกับดงฮยอกจริงๆ ทำให้อีกคนรู้สึกมั่นใจมากขึ้น

 

 

ดงฮยอก.. คบกันไหม

 

 

“..” ตาเล็กๆเบิกกว้างขึ้นพร้อมหันไปมองหน้าอีกคนโดยอัตโนมัติ..

 


ถึงฉันอาจจะไม่ใช่แฟนที่ดี ไม่รู้ว่าจะทำให้นายเสียใจอีกไหม แต่ฉันจะพยายามเปลี่ยนตัวเอง ฉันสัญญา

 


“..”

 

บ๊อบบี้จ้องหน้าอีกคนด้วยสายตาที่จริงจังแปลกไปจากปกติ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กเอาไว้ ทำให้ดงฮยอกหลบตาอีกคน และก้มหน้าลง แต่บ๊อบบี้ก็ไม่ได้ว่าอะไรพร้อมพูดต่อ..

 

 

เรื่องเล่นฉันสัญญาว่าจะเล่นให้น้อยลง นายจะได้ไม่ต้องคิดมาก..”

 

 

           อีกคนยังคงนั่งก้มหน้าและไม่ได้ให้คำตอบ ทำให้บ๊อบบี้เริ่มหวั่นๆ.. 

 


ถ้านายไม่ชอบ ฉันเลิกเล่นเลยก็ได้นะ ฉันจะสนใจแค่นายคนเดียว เป็นแฟนกันนะ.. ฉันจะปกป้องนาย เราจะไม่เลิกกัน ฉันจะไม่มีวันบอกเลิกนาย นอกซะจากว่า..นายจะเบื่อแล้วไปจากฉันเอง

 

 

ผมก็ไม่มีทางบอกเลิกฮยองเหมือนกัน แล้วเรื่องเล่นกับคนอื่น ผมไม่ได้คิดอะไรหรอก ผมไม่ใช่คนขี้หึงนะ พี่ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อผมขนาดนั้นก็ได้..

 

 

ในที่สุดคนร่างเล็กที่นิ่งมานานก็พูดขึ้น คำพูดที่ออกมาจากปากคนน่ารักทำให้บ๊อบบี้ถึงกับยิ้มแก้มปริ

 

 

ตกลงยอมเป็นแฟนกับฉันแล้วใช่ไหม

อื้อ

 

ดงฮยอกพยักหน้าเบาๆพร้อมระบายรอยยิ้มน่ารักออกมา ทำให้บ๊อบบี้ถึงกับทนไม่ไหวยื่นหน้าไปฉกริมผีปากอีกคน กดจูบเบาๆก่อนจะถอนจูบออกมา

 

พร้อมยิ้มอย่างขี้เล่น

 

 

ทำไมชอบจูบจัง

ก็นายมันน่ารัก

งั้นก็ช่วยรักให้มากๆด้วยนะครับ

 

 

จบประโยคของคนตรงหน้า บ๊อบบี้ก็ต้องขำลั่นอย่างห้ามไม่ได้.. ทำไมเด็กนี่มันน่ารักขนาดนี้นะ แค่นี้เขาก็ทนไม่ไหวซะแล้ว นี่หรอความรักทำให้เรามีความสุขได้ขนาดนี้ จะไม่ยอมเสียคนๆนี้ไปเด็ดขาด..

 

 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

 

            วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนใหม่ 1 ปีของเด็กใหม่อย่างจินฮวานได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กใหม่อีกต่อไปแล้ว จินฮวานถือว่าฮอตในบรรดาหนุ่มๆและสาวๆที่ชอบคนตัวเล็กน่ารักๆ เขาจะเป็นที่นิยมมากกว่านี้ถ้าไม่มีคนร่างสูงมาคอยเดินตามตัวติดกันแทบทั้งวัน จนไม่ค่อยมีใครกล้าจีบเขาสักเท่าไหร่

 

และคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก

คิมฮันบิน..

 

 

 

แค่กแค่ก.. ฮันบินเมื่อได้ยินเสียงไอของคนตัวเล็กข้างๆกายก็รีบเดินไปขวางหน้าอีกคนก่อนจะใช้หลังมือแตะไปบนหน้าผากขาว เลื่อนมาที่คอ

 

 

บอกว่าอย่ากินไอติมเยอะก็ไม่เชื่อ

 

 

            ร่างสูงหยิบยาอมแก้ไอที่เตรียมเผื่อไว้ตอนเช้า เพราะเมื่อวานนี้จินฮวานกินไอติมไปไม่รู้กี่แท่ง ตัวเองยิ่งปวกเปียกอยู่ สงสัยจะไม่สบายอีกแล้ว ฮันบินแกะถุงยาก่อนจะใช้มือหยิบยาอมหนึ่งเม็ดป้อนเข้าปากเล็ก จินฮวานก็อ้าปากงับอย่างรู้ทัน

 

 

ก็มันอยากกินนี่

ดื้อ

ชิ จินฮวานจิ๊ปากขึ้นนิดๆ ฮันบินก็ทำท่าไม่สะทกสะท้าน

 

 

แขนกว้างกวาดไปโอบไหล่เล็กไว้ พร้อมเดินต่อ..

 

 

เดี๋ยวเดินไปส่งที่ห้อง

อื้ม

 

 

            คาบ 1

 

ก่อนอื่น เทอมนี้มีนักเรียนย้ายมาจากอเมริกา เข้ามาได้จ้ะ

 

 

            เด็กหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาอย่างมั่นๆ เมื่อจินฮวานเงยหน้าขึ้นมอง..

 

 

เห้ย บ๊อบบี้นี่.. ร่างเล็กเผลอส่งเสียงออกมา

 

ทำให้คนในห้องหันมามองทางจินฮวาน..

 

 

สวัสดีครับพี่จินฮวาน ร่างสูงเอ่ยทักทายจินฮวาน ร่างเล็กที่กำลังงงก็ยิ้มตอบรับไป แต่.. จินฮวานรู้สึกเหมือนไม่ใช่บ๊อบบี้ มันแปลกๆ

 

 

แนะนำตัวได้เลยจ้ะ

สวัสดีครับ ผม คิมจีวอนย้ายมาจากอเมริกา ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็ผมไม่ใช่บ๊อบบี้นะครับ เข้าใจไว้ตรงนี้ด้วย

 

 

            เมื่อร่างสูงแนะนำตัวเสร็จสายตาก็ทอดมายังยุนฮยองที่นั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่างอยู่ เมินกันสินะ.. คิมจีวอนได้ที่นั่งหลังห้องริมหน้าต่าง เขาดูมีออร่า ดูก็รู้ว่าคงเป็นคนเงียบๆ ต่างจากบ๊อบบี้จริงๆ เชื่อแล้วล่ะว่าไม่ใช่คนเดียวกัน

 

 

ยุนฮยอง รู้จักจีวอนไหม เขาเป็นอะไรกับบ๊อบบี้หรอ พี่ชาย? ฝาแฝด?

 

            ร่างเล็กหันไปถามเพื่อนสนิทที่นั่งไม่สนใจอยู่ข้างๆ..

 

ไม่.. ไม่รู้จัก

งั้นหรอ แปลกแฮะ..

 

 

พักกลางวัน

 

พี่จินฮวานช่วยออกไปก่อนได้ไหมครับ

 

อะ อ๋อได้..

 

 

ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องเรียนของตัวเองแบบงงๆ.. จินฮวานยืนรออยู่หน้าห้องสักพักก็เห็นฮันบินกับบ๊อบบี้กำลังเดินตรงมาหาเขา ตอนนี้ภายในห้องเรียนมีเพื่อนร่วมชั้นบางคนยังนั่งอยู่ และ..ยุนฮยองกับจีวอน

 

 

ฮันบินนน ร่างเล็กลากเสียงเรียกชื่ออีกคนทำให้ฮันบินยิ้มกว้างกับท่าทางของคนตัวเล็ก มือหน้ายกขึ้นแปะที่หัวจินฮวาน

 

 

ว่าไงครับ

นั่นใครอะ หน้าเหมือนบ๊อบบี้เลย บ๊อบบบบี้นั่นใครหรอ พี่ชายนายเปล่า

 

 

 

            จินฮวานเอียงตัวไปถามบ๊อบบี้ที่กำลังเดินจูงรุ่นน้องร่างเล็กมาอยู่ ดงฮยอก.. อ๋าสองคนนี้เป็นแฟนกันแล้วล่ะ  ร่างเล็กโดนฮันบินล็อคไว้..ด้วยการโอบเอวเล็กก่อนจะดึงเข้าหาตัว

 

..ท่าประจำ

 

 

ถามผมก็ได้ไม่เห็นต้องถามมันเลย

มึงนี่ก็หวงไม่เข้าเรื่อง นั่นน่ะหรอ.. น้องชายฝาแฝดผมเอง

 

หือ

 

ตาเล็กของจินฮวานเบิกกว้าง รวมไปถึงดงฮยอกด้วย

 

น้องชาย? ฝาแฝด?

 

 

อื้ม

 

 

บ๊อบบี้พยักหน้ารับเบาๆ ตอนนี้อาจจะมีหลายคนที่ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมอยู่ๆมีบ๊อบบี้2คน คนนึงอยู่เกรด 11 อีกคนอยู่เกรด 12 และด้วยความที่บ๊อบบี้ก็เป็นคนดังทำให้มีกลุ่มนักเรียนส่งข่าวต่อๆกัน ตอนนี้เลยมีคนมามุงดูที่ห้องปี3A เต็มไปหมด..

 

 

แล้วทำไมอยู่ปีเดียวกับฉันอะ หรือว่านายเรียนซ้ำชั้นบ๊อบบี้!”

บ้า ไม่ใช่สักหน่อย.. เรื่องมันยาวน่ะครับไว้ให้ไอบินเล่าให้ฟังละกันนะ

 

ผมก็อยากรู้อะดงฮยอกทำหน้างอนๆทำให้บ๊อบบี้ลอบยิ้มก่อนจะรับปากแฟนตัวเล็กว่าจะเล่าให้ฟัง ทำให้ดงฮยอกยิ้มกว้าง ..คนนี้หรอที่บอกว่าเหมือนบ๊อบบี้

 

คนที่พี่ยุนฮยองรัก

 

 

ไปกินข้าวกันเถอะ ปล่อยให้สองคนนั้นเขาคุยกัน

 

            แขนแกร่งของฮันบินบังคับร่างคนตัวเล็กให้เดิน จินฮวานก็ออกตัวเดินอย่างไม่ขัดขืน..

 

หวังว่ามันจะไม่ใจร้อนเหมือนเมื่อก่อนนะ

 

 

            แต่ยังไม่ทันไร..

 

..พลั่ก

 

 

ไอทุเรศ!”

 

..

 

อีกแล้วหรอวะ ทำไมแม่งไม่หัดควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้าง

 

 

            ฮันบินพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองบ๊อบบี้ที่เพิ่งด่าน้องชายฝาแฝดของตัวเองไปเมื่อสักครู่ สักพักยุนฮยองก็วิ่งออกมาในสภาพที่.. ทำให้บ๊อบบี้หัวเสียเข้าไปอีก จีวอนที่เป็นต้นเหตุก็รีบวิ่งตามไป

 

 

แม่งทำเหี้ยไรไปวะ

จูบ..ฮะ

เออดี- -

 

 

ยุนฮยอง! เดี๋ยว!”

 

 

ยุนฮยอง!”

 

 

            จีวอนวิ่งตามยุนฮยองมาติดๆ ในที่สุด.. ก็ตามทัน คนตัวเล็กกว่ากำลังนั่งยองๆหอบแฮกๆบ่งบอกให้อีกคนรู้ว่าเหนื่อย จีวอนยืนมองอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้คนตัวเล็กกว่าพยุงตัวเองขึ้นมา ไม่นานนักยุนฮยองก็ยืนขึ้นและหันหน้ามา.. มือหนาเอื้อมเข้าไปตั้งใจจะไปเช็ดใบหน้าที่เปียกชื้น ที่สาเหตุมาจากเขาเอง แต่อีกคนปั้นหน้านิ่ง ผิดจากเมื่อกี้และ.. เมื่อ3ปีก่อน

 

 

ฉันว่าเราอย่ามารู้จักกันเลย..

 

ฟังฉันก่อนได้ไหมร่างสูงจ้องไปที่นัยน์ตากลมของอีกคน โดยที่ยุนฮยองก็ไม่ได้หลบตาแต่อย่างใด ..เข้มแข็งขึ้นมากจริงๆ

 

ไม่.. กับสิ่งที่นายทำ แค่นี้มันก็มากเกินพอ คิมจีวอน

ฉันขอโทษ ก็..มันโมโห

 

 

ไม่มีคำว่าให้อภัยสำหรับนายแล้วล่ะ

 

 

เดี๋ยว.. มีบางอย่างที่ฉันอยากจะพูด

 

 

ยุนฮยองที่เดินเลยอีกคนไปนิดนึงแล้วหยุดอยู่กับที่..

 

 

ยุนฮยองอา.. ฉันกลับมาแล้วนะ

           

 

..ตึกตึก

 

ยุนฮยองอึ้งอยู่กับที่.. ตอนนี้อกข้างซ้ายของเขากำลังสั่นเพราะจังหวะการเต้นของหัวใจกำลังถี่ขึ้นเรื่อยๆ.. ไม่มีนายก็ดีอยู่แล้ว จะกลับมาอีกทำไม

 

 

 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

 

            โรงอาหาร

 

เมื่อตอนม.ต้น ผม บ๊อบบี้ จีวอน พี่ยุนฮยองสนิทกันมาก เพราะเรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล แล้วพ่อแม่ของพวกเราก็สนิทกันด้วย มีไม่กี่คนที่แยกออกว่าใครคือบ๊อบบี้ใครคือจีวอน หนึ่งในนั้นก็คือพี่ยุนฮยอง มองแว๊บเดียวก็รู้เลย

 

 

 ฮันบินกำลังย้อนเล่าเรื่องวัยเด็กของพวกเขา เพราะจินฮวานตัวเล็กอยากรู้และต้องรู้ให้ได้

 

 

พอช่วงประถมปลายๆ ครอบครัวของไอบ๊อบกับจีวอนก็ย้ายไปอเมริกา แต่พวกมันสองคนไม่ไปด้วย เพราะผมกับพี่ยุนฮยองนั่นแหละ พี่ยุนฮยองกับจีวอนชอบไปไหนมาไหนด้วยกันตั้งแต่ช่วงนั้น ผมกับบ๊อบบี้ก็ดูออก เลยชอบล้ออยู่บ่อยๆ พี่ยุนฮยองเป็นคนเรียนเก่ง ขยัน ใจดี ตรงข้ามกับจีวอนที่เป็นคนใจร้อน ถ้าไม่รู้จักจะดูนิ่งๆ ไม่ขยันแต่ก็เรียนดี ส่วนไอเหยินนี่ เฮฮา ตลก ไร้สาระไปวันๆ

 

แหมะ มึงไม่ด่ากูสักวันจะตายไหม..

 

 “พอขึ้นม.ต้น แม่ของผมก็ป่วยหนัก จีวอนมันเป็นห่วงแม่มาก เลยอาสาจะไปดูแลแม่ที่อเมริกา แต่มันไม่ได้บอกยุนฮยอง.. ตอนนั้นจีวอนกับยุนฮยองคบกันแล้ว มันก็ตัดสินใจไปคนเดียว.. วันที่มันไป คือวันครบรอบคบกับยุนฮยอง 2 ปี

 

และเป็นวันเกิดของยุนฮยองพอดี..

 

 

..

 

 

จินฮวานกับดงฮยอกนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก มีแต่ฮันบินที่ดูสบายๆเพราะรู้เรื่องมาตั้งแต่แรกแล้ว บ๊อบบี้เว้นช่วงนิดๆก่อนจะเล่าต่อ

 

 

มันหายไปเลยไม่ได้ติดต่อกลับมา เมื่อปีที่แล้วอาการแม่หายเป็นปกติแล้ว แม่บอกว่าจะย้ายมาเกาหลีเพราะหายดีแล้วไม่จำเป็นต้องอยู่อเมริกาอีก แต่ระหว่างนั้นจีวอนมันก็สอบได้ทุนเรียน จากที่ไม่ค่อยขยันมันก็พยายามเรียนจนได้เกรดสูง และเรียนเทียบเท่าหัวกะทิปี3ของโรงเรียน จริงๆมันไปเรียนมหาลัยเลยก็ได้ แต่ที่มันพยายามทั้งหมดก็แค่ว่า.. เวลากลับมาเกาหลีจะได้ได้อยู่ห้องเดียวกันยุนฮยอง เพื่อชดเชยเวลาที่เสียไป

 

 

ซึ้งขนาดนั้นเลย

 

มือหนาของฮันบินเอื้อมไปจับหัวจินฮวานพร้อมขยี้เบาๆ ก่อนจะขำออกมานิดๆ.. เพราะตอนนี้คนตัวเล็กกำลังน้ำตาคลอ สงสัยจะอินมากนะ อ่อนไหวไปไหมเนี้ย

 

 

ฮื่อออ แล้วทำไงดีอะ สองคนนั้นทะเลาะกันแล้วด้วย

 

 

            จินฮวานทำหน้าหงอยเหมือนตัวเองอยู่ในเหตุการณ์นั้นซะเอง.. มือเล็กเขย่าๆไปที่แขนของฮันบิน

 

 

คงยาก พี่ยุนฮยองใจแข็งยิ่งกว่าอะไร

 

เฮ้อ.. กูล่ะไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้ามันดี

 

 

            พอเข้าคาบเรียนภาคบ่ายยุนฮยองก็ขอตัวกลับบ้านไปก่อน สงสัยจะ.. ส่วนจีวอนก็นั่งฟุบตัวไปอยู่หลังห้อง พออาจารย์เรียกถามก็ตอบได้หมด เลยไม่มีอาจารย์คนไหนกล้าว่าเขาสักคน  เวลาล่วงเลยมาถึงคาบเลิกเรียน ร่างเล็กรีบเก็บกระเป๋ากะจะไปทักทายแฝดน้องอย่างจีวอนสักหน่อย แต่อีกคนก็หายไปแล้ว..

 

 

            จินฮวานพาร่างของตัวเองเดินลงบันไดมา เพราะฮันบินรอเขาอยู่หน้าตึกน่ะสิ เมื่อเห็นร่างจินฮวาน ฮันบินก็เดินมาช่วยถือกระเป๋า แขนแกร่งกวาดโอบไหล่อีกคนอย่างที่เคยทำ

 

 

ยุนฮยองนี่โชคดีเนอะ มีคนที่รักเขาขนาดนี้.. ทั้งสองคนต้องเจ็บมากแน่ๆ

 

 

คิดมาก ระวังหน้าย่นนะ

 

            ฮันบินใช้มือที่โอบไหล่เล็กอยู่ แปะไปที่หน้าใสของจินฮวานก่อนจะถูไปรอบๆทำให้ร่างเล็กหัวเราะออกมา เห็นแบบนี้มือฮันบินนุ่มมากนะ แต่ที่หัวเราะไม่ใช่อะไรหรอก เขามองไม่เห็นทางน่ะสิ

 

 

ฉันว่าสิวจะขึ้นมากกว่ามีรอยย่นนะ

ไปดูหนังกันไหม

 

ไม่เอา  อยากอ่านหนังสือ

 

อ่านทำไม ดูหนังกับผมสนุกกว่าตั้งเยอะ

 

ปีหน้าก็จะเข้ามหาลัยแล้วนะ ไม่เอาหรอก

 

 

            ฮันบินยู่หน้าด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ต้องยอมเพราะถ้าไม่ยอมก็คงจะไม่ได้ จินฮวานขี้งอนจะตาย

 

 

แล้วจะเข้าคณะอะไร อย่าบอกนะว่าจิตวิทยา

อยากเข้าอะ พอได้ยินฮันบินก็รีบหันไปทำหน้าเสือใส่จินฮวาน

แต่นายไม่ให้เรียน..

 

 

อยากเข้าก็เข้าไปสิ งอนอีกและ

เนี่ย.. ชอบประชดอะ ไม่เข้าแล่ว

 

ให้มันจริง

 

 

ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยทะเลาะกันเรื่องที่จินฮวานจะเข้าคณะจิตวิทยา.. 

 

 

ถ้าไปเจอพวกโรคจิตมากๆพี่จะรับมือไหวหรอ ไม่เอาอะ  ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ตอนพี่ทำงานผมไม่ได้อยู่ด้วยตลอดนะ

 

แต่มันได้ช่วยเหลือคนอื่นนะ พวกเขามีปัญหาทางด้านสภาพจิตใจ เราสามารถช่วยเขาได้นี่นา

 

แล้วพี่มั่นใจหรอว่าจะช่วยได้อะ

 

แต่อย่างน้อยเราก็ยังได้รับรู้ปัญหาของพวกเขานะ

ฉันเชื่อว่าฉันทำได้..

 

ไม่เอายังไงก็ไม่ให้เรียน ไปเรียนอย่างอื่นดีกว่าตั้งเยอะ  พี่ยิ่งขี้โรคอยู่ ผมไม่ยอมอะ

 

ฮันบินอา..

 

 

            สุดท้ายจินฮวานก็ต้องตัดใจจากคณะที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่ไปรักษาตัวที่อเมริกา เขาไม่มีอะไรทำเลยเดินไปทั่วแผนกของโรงพยาบาล หมอที่นั่นรู้จักเขาเป็นอย่างดี โดยเฉพาะพี่หมอซึงฮุนที่อยู่แผนกทรวงอก ปอดและหัวใจ โรคที่เขาเป็นมันเกี่ยวกับปอดน่ะ แล้วพี่หมอซึงฮุนก็เป็นหมอประจำตัวเขา..

 

 

ไม่เป็นแล้ว ไม่อยากทะเลาะกับนาย เรียนอย่างอื่นก็ได้ชิ

 

 

อื้ม.. ฮันบินลากเสียงยาว ระบายยิ้มอย่างมีความสุข

 

 

งั้นเดี๋ยววันนี้ทำของโปรดให้กิน

ฉันไม่ช่วยนะ จะอ่านหนังสือ

รู้แล้วน่า

 

 

            หลังจากได้กินคิมบับสูตรฮันบินของโปรดจินฮวานที่มีแค่ฮันบินเท่านั้นที่ทำให้ มันเป็นสูตรพิสดารแต่ยอมรับเลยว่าอร่อยมาก.. คนตัวเล็กก็กางหนังสืออ่านอีกรอบ ฮันบินที่ตั้งใจจะชวนดูหนังรอบดึกก็ต้องหงอยไป.. น้องสาวตัวแสบก็ขอตัวขึ้นไปนอน ส่วนฮันบินก็นั่งเล่นอะไรเรื่อยเปื่อยกะจะอยู่เป็นเพื่อนจินฮวาน..

 

 

            0.00น.

 

 

            ฮันบินที่เพิ่งหลุดจากโลกแห่งการแต่งเพลง ถอดหูฟังทั้งสองข้างออกก่อนจะเดินไปหาร่างเล็กที่กำลังหลับอยู่ หน้าใสทาบไปกับหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกในห้องเขา.. ห้องฮันบินถือเป็นห้องจินฮวานไปซะแล้วล่ะ เขานอนที่ห้องฮันบินบ่อยกว่าห้องตัวเองอีก

 

 

ตื่นนนนนนนนนนนนนนนน

 

 

งือออ

ไม่ต้องมาเนียน ลุกขึ้นมากินยาก่อน

กินอีกแล้วง๋อ งืออ

 

 

            ร่างของจินฮวานถูกฮันบินดึงให้ลุกนั่ง ก่อนร่างสูงจะยัดยาขมๆเข้าปาก ทำให้ตาเล็กเปิดสว่างทันที นับว่าเป็นเรื่องปกติ.. เพราะจินฮวานชอบเผลอหลับตลอด หนังสือ = ยานอนหลับ

 

 

ขมมมมมมม

 

 

ก็ไม่ยอมกินดีดีเองอะ

แหยะ เอาน้ำมาไวไวเลย ขมง่ะขมมมมมม

 

 

            เมื่อรับแก้วน้ำจากร่างสูงก็กระดกเข้าปากอย่างไม่คิด ก็มันขมนี่ เมื่อรสชาติขมๆเริ่มคลายลง จินฮวานก็หันไปมองร่างสูงที่กำลังเก็บหนังสือ เครื่องเขียนที่กองกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ฝีมือเขาเอง ก่อนจะยิ้มนิดๆ ฮันบินก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะ

 

            เมื่อเก็บของเสร็จ ฮันบินหันไปก็เห็นว่าจินฮวานกำลังมองเขาอยู่..

 

 

ยิ้มด้วยนะ ยิ้มอะไร

ทำไม ยิ้มไม่ได้ไง

 

เหมือนคนบ้าอะ

 

 

            จินฮวานกำลังจะใช้มือทุบอีกคน แต่ก็โดนฮันบินรวบตัวไว้ก่อน.. เสียท่าตลอด จะเล่นงานอีกคนทีไรไม่เคยได้สักที ฮันบินก็ชอบเนียนมากอดนะ แต่ชินซะแล้วล่ะ

 

 

แล้วทำไมไม่นอน

ผมกะจะอยู่เป็นเพื่อน เมื่อกี้เพิ่งแต่งเพลงเสร็จเลยมาปลุกให้กินยา

ทำไมนายไม่ไปเป็นเด็กฝึกแบบพวกนักร้องเขามั่งอะ

 

ผมอาจจะไม่ได้เป็นนักร้องก็ได้นะ

 

ไม่อาววววว เป็นสิเท่จะตาย ฉันจะเป็นแฟนตัวยงเลยล่ะ ซาแซงแฟน<3

ดูโรคจิตอะ

 

 

ฮันบินพูด ก่อนจะขำเพราะท่าทางล้อเลียนซาแซงแฟนของอีกคน มันก็จริงนะที่พูดไป เขาอาจจะไม่ได้เป็นนักร้องก็ได้ เพราะคนตรงหน้านี่แหละที่มาเปลี่ยนความคิดของเขา

 

แต่ก็ยอมล่ะนะ..

 

 

น้อยกว่านายแล้วกัน

ปะไปนอนได้แล้ว ไม่งั้นจับปล้ำนะ

 

 

เอะอะก็ปล้ำตลอด ฝันดีนะ

 

 

            ร่างเล็กขยี้หัวฮันบินด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเดินกลับห้องของตัวเอง.. ฮันบินที่เห็นคนร่างเล็กหายไปจากสายตาแล้วก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองเช่นกัน

 

 

            6.30น

 

 

ฮันบินตื่นนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ตื่นสิ

 

จินฮวานก้มหน้าไปเป่าลมใส่หู ใส่ตา เป่าเข้าจมูก แต่ฮันบินก็ยัง.. Zzz

 

หน้าที่ของเขาคือทำอาหารเช้าให้สองพี่น้องกิน มาปลุกฮันบิน ส่วนฮันบินก็คอยเตือนให้กินยา แล้วก็ไปขับรถส่งที่โรงเรียน

 

 

            ฮันบินที่รู้สึกตัวตั้งแต่แรกแล้วแต่ยังแกล้งหลับเพราะกะจะแกล้ง ถ้าเขาตื่นจินฮวานจะชอบมาพ่นลมใส่หน้า.. บอกเลยว่ามันไม่ได้ผล แถมกลิ่นมันก็..อื้ม หอมดี มือหนากระตุกดึงแขนเรียวให้เสียหลักจนล้มลงมาทับร่างเขา ก่อนจินฮวานจะโวยวาย แต่ฮันบินก็ยังมีความสุขอยู่ดีล่ะนะ

 

 

อะไรแค่จะบอกว่า อรุณสวัสดิ์

ขี้โม้ ปล่อยได้แล้ว ไปอาบน้ำไปชิ่วๆ

 

คร้าบคร้าบบบ

 

ฮันบินเสร็จหรือยัง..”คนตัวเล็กเปิดประตูห้องฮันบินเข้าไปก่อนจะบ่นร่ายยาวเพราะมันจะสายแล้ว เจ้าของห้องยังลีลาไม่ออกมาสักที ข้าวก็ยังไม่ได้กิน.. ถ้าไปส่งงานอาจารย์ไม่ทันนะ ได้มีงอน

 

 

ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่าวันนี้ต้องไปส่งงานอาจารย์แต่เช้าน่ะ ฮันบินนนนนน

 

 

            ร่างเล็กเดินไปบ่นไป เขาเห็นเงาของฮันบินผ่านพื้นที่ถูกแสงแดดลอดผ่านทางหน้าต่างมาทำให้ร่างเล็กเดินเข้าไปใกล้เจ้าของเงานั้นแต่ก็ต้อง....

 

 

เอ่อ..รีบๆแต่งตัวออกมานะ

เดี๋ยว..จะไปไหนเล่า ไหนๆก็มาแล้วมาช่วยหน่อย ร่างเล็กรีบหันหลังพร้อมเตรียมตัวจะเดินหนี แต่ฮันบินก็รั้งเขาไว้น่ะสิ อยากบอกว่าพลาดเอง.. เพราะตอนนี้ฮันบินมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว

 

ฉันต้องไปจัดโต๊ะกินข้าวต่อ

 

 

พี่เดินมาขนาดนี้แล้วแสดงว่าทำทุกอย่างเสร็จแล้ว รู้ทันอีก..

 

 

หันหลังให้คนที่คุยด้วยมันเสียมารยาทนะครับ

 

 

            ฮันบินนึกสนุกแกล้งคนตัวเล็ก ด้วยการเดินไปใกล้ๆจินฮวานที่หันหลังให้อยู่ ใช้มือออกแรงพลิกร่างเล็กให้หันมามองร่างกายเปลือยท่อนบนของตัวเอง.. ทำไมฮันบินจะไม่รู้ว่าจินฮวานน่ะ กำลังอายอยู่ ร่างเล็กพยายามขัดขืนแต่แรงก็สู้ไม่ได้กับร่างที่ใหญ่กว่า ทำให้ร่างเล็กเคลื่อนไปตามแรงดึง เมื่อหันมาประชันหน้ากัน จินฮวานก็หลับตาปี๋..

 

            ..น่ารักแฮะ ฮันบินยืนยิ้มอยู่คนเดียว

 

 

ไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้!”

 

 

แต่งอยู่นี่ไง

เร็วๆเลย

พี่จะหลับตาทำไม แสบตาหรอ ไปหาหมอไหม

 

 

            ฮันบินยังคงแกล้งคนตัวเล็ก.. เพราะแกล้งแล้วสนุก

 

 

ไม่!”

 

 

แล้วหลับตาทำไม ไหนลืมตามาดูหน่อยว่าไม่เป็นไรจริงๆ

ไม่อาววว ไปแต่งตัวดีๆก่อน ฮันบินพยายามลูบๆคลำๆที่ตาเล็กทั้งสองข้าง ทำให้จินฮวานสะบัดหน้าหนีพร้อมโวยวายเบาๆ

 

ตลกอะ

 

ผมเป็นห่วงพี่มากกว่าอะ

ที่หลับตาอะ.. เพราะ..

 

“?”

 

นะนาย..

ผม? ผมทำไม

 

 

นายโป๊อยู่อะ

 

 

จินฮวานอย่างอายๆก่อนจะก้มหน้าลง เสียงหัวเราะของฮันบินทำให้ร่างเล็กเผลอลืมตาออกมา.. สายตาที่เพิ่งเปิดต้องเบิกกว้าง เพราะผ้าขนหนูของฮันบิน ..มันหล่นลงมาที่พื้น

 

            หลับตาปี๋ เอามือปิดตา

 

 

ทำไมชอบทำตัวน่ารัก

 

 

ไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะโกรธแล้วนะ

คร้าบคร้าบ

 

แล้วฮันบินก็แต่งตัวตามคำสั่งของจินฮวาน ร่างเล็กยังยืนนิ่งใช้มือปิดตาอยู่อย่างนั้นนาน10นาที ฮันบินก็ไม่ได้รีบร้อนเลย จริงๆเขาไม่ได้มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวสักหน่อย ยังมีบ๊อกเซอร์อีกตัวนะ แต่จินฮวานคงไม่รู้ ร่างเล็กไม่ได้พูดอะไร

 

 

สงสัยกลัวโดนแกล้ง..

 

 

            กว่าจะได้กินข้าว ออกจากคอนโดก็เสียเวลาเยอะไปเหมือนกัน เพราะฮันบินมัวแต่นึกสนุกแกล้งอีกคน จนลืมไปเลยว่าจินฮวานต้องส่งงานอาจารย์ตอนเช้า พอไปถึงโรงเรียนก็เข้าพอดี ทำให้จินฮวานส่งงานอาจารย์ไม่ทัน ร่างเล็กก็งอนไม่ยอมพูดกับฮันบินเลย สมควรงอนไหมล่ะ

 

 

คิมจินฮวาน

ครับ

ยังไม่ได้ส่งงานฉันใช่ไหม..

 

 

ฮันบินนะฮันบิน.. งานนี้ตั้ง20คะแนนเป็นการบ้านปิดเทอม เมื่อวานเขาลืมเลยไม่ได้เอามา วันนี้กูอุส่าห์ตั้งใจจะเอามาส่งแล้วเพราะเป็นเด้ดไลน์แต่ฮันบินกลับ

 

เฮ้อ..

 

 

ใช่ครับอาจารย์

ตอนกลางวันอย่าลืมเอามาส่งล่ะ แค่จินฮวาน ถ้าคนอื่นยังไม่ส่ง ฉันไม่รับแล้ว

ร่างเล็กเบิกตากว้างรีบหันไปมองยุนฮยองเพื่อนสนิทที่อึ้งไม่แพ้กันอาจารย์วิชาศาสนาผู้เนี๊ยบสุดๆ ทำไมยอม แล้วยอมแค่จินฮวานคนเดียว

 

 

คิมฮันบินมาอธิบายเหตุผลให้ฉันฟัง และฉันคิดว่าวันหลังเธอจะส่งงานให้ตรงเวลานะ

คะ ครับแน่นอนครับอาจารย์ ขอบคุณครับ

 

            ร่างเล็กโค้งให้อาจารย์ก่อนจะหันไปยิ้มกับยุนฮยอง..

 

 
 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

 
 

ตัวเล็กคนผมดำที่มารออยู่หน้าห้องแบบที่ทำอยู่ทุกวัน

 

 

แต่วันนี้ใบหน้าคมกลับดูหงอยๆ..

 

 

อะไร

 

จินฮวานตอบไปอย่างเย็นชา สายตาก็ไม่ได้มองคู่สนทนาที่คุยด้วย ทำให้ฮันบินทำหน้าหงอยกว่าเดิม อยากจะโอบไหล่ก็ไม่กล้า ทำได้แค่เดินคอตกตามคนตัวเล็กไป.. ยุนฮยองที่มองอยู่ก็ต้องยิ้มอย่างห้ามไม่ได้ แต่พอหันไปเห็นจากยิ้มสวยๆก็เปลี่ยนเป็นอีกคนทันที

 

 

ผมขอโทษ หายโกรธเถอะนะ

..

ผมลืมว่าตัวเล็กต้องส่งงาน เลยเล่นมากไปหน่อย..

..

 

 

ขอโทษครับ

 

 

ฉันโกรธจริงๆ แต่จะยอมให้แค่ครั้งนี้นะ

เข้าใจแล้ว ได้ยินคำตอบรับจากฮันบิน ร่างเล็กก็ยิ้มแป้นมือเล็กทาบไว้ที่หน้าของฮันบินก่อนจะใช้นิ้วขยับไปที่มุมปากให้อีกคนยิ้ม

 

 

แล้วก็ขอบคุณนะ

 

 

นึกว่าจะโกรธนาน

ก็นายไปพูดกับอาจารย์ให้ไม่ใช่หรอ

เปล่าหรอกพี่จินฮวาน มันยอมเสีย21คะแนนฟรีๆเพื่อให้พี่ได้ส่งงาน ตอนแรกมันบอกจะยอมติด F แทนพี่แต่อาจารย์เห็นว่ามันเรียนดีมาตลอดเลยให้ 21 แทน ไม่มีทางได้ A”  

 

 

            ร่างเล็กอึ้งกับคำบอกกล่าวของบ๊อบบี้ หันไปก็เห็นฮันบินกำลังยิ้มให้อยู่ ยังมีหน้ามายิ้มอีก

 

 

นายบ้าหรือเปล่าเนี่ย

ผมไม่เป็นไรหรอก

 

นายทำให้ฉันรู้สึกแย่นะ

 

ไม่ได้ A แค่วิชาเดียวเกรดผมไม่ตกมากหรอกน่า อย่าลืมสิ ผมอัจฉริยะนะ

ถึงงั้นก็เถอะ

 

 

ไม่เอาน่า เพื่อพี่แค่นี้ทำไมผมจะทำไม่ได้

คราวหลังเลิกทำให้ตัวเองเดือดร้อนเพื่อฉันได้แล้ว

 

 

ไม่รับปากนะ จินฮวานยู่หน้าด้วยความงอนอีกครั้ง ผมจะพยายามครับ!”J

 

 

ไอจีวอน! มานั่งนี่ดิวะ บ๊อบบี้ขวักมือเรียกน้องชายมานั่งด้วยกัน

 

 

ยุนฮยองที่นั่งอยู่ก็..กำลังจะลุก

 

 

ไปไหนยุนฮยอง นั่งนี่แหละจินฮวานรั้งเพื่อนสนิทของตัวเองไว้ ทำให้ยุนฮยองจำต้องนั่งต่อ.. นี่วางแผนอะไรกันหรือเปล่า ก็น่าจะรู้อยู่ว่าเขาไม่อยากเจอหน้าจีวอน

อะ.. ยุนฮยองเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าคนตรงข้างกำลังวางบางอย่างให้ตรงหน้า

 

 

            นมรสกล้วย.. ไม่ได้กิน มานานแล้ว

 

 

            ชาวแก๊งที่นั่งอยู่อีก4คนนั่งมองแบบลุ้นๆว่า ยุนฮยองจะทำอะไร.. แล้วก็ต้องโล่งใจเพราะยุนฮยองหยิบขวดนมนั้นมาดูดพร้อมสนใจหนังสือที่อ่านอยู่ต่อ

 

 

ยังเหมือนเดิมเลยนะ

ก็ไม่ทุกอย่างหรอกเมื่อตอนคบกันจีวอนจะซื้อนมรสกล้วยที่ร้านตรงหน้าสถานีรถไฟใต้ดินมาให้ยุนฮยองทุกวัน พร้อมเขียนโน้ตรูปกล้วยแปะให้ เพราะยุนฮยองชอบกิน

 

 

บางทีไม่มีอะไรจะเขียนก็เขียนแค่ ซงอีกวันนึงก็ ยุน วันถัดมา ฮยอง กว่าจะครบก็ต้องรอ3วัน แต่ยุนฮยองก็มีความสุขและชอบมันนะ แต่อยู่ๆ.. จีวอนก็หายไป จดหมายสักฉบับ คำลาสักคำ..ก็ไม่มี มันทำให้เขา อยากจะเกลียดมันก็สมควรแล้วที่เขาจะมีสิทธิ์ไม่กลับไปรู้จักกับคนคนนี้อีก3 ปีที่ผ่านมาทำให้เขาเข้มแข็งขึ้น ไม่ใช่คนอ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป

 

เขาไม่ผิดที่จะไม่กลับไปไว้ใจคนที่เคยไว้ใจที่สุด โดนหักหลังแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ

 

 

แต่สำหรับฉัน ทุกอย่างยังเหมือนเดิมนะ..

 

 

            จีวอนพูดขึ้นก่อนจะลุกเดินออกไปนิ่งๆ.. มันคงจะดีกว่านั่งแล้วอีกคนไม่สนใจ ทำกับเขาไว้เจ็บขนาดนั้น ก็ไม่แปลกที่เขาจะโกรธ หรืออาจจะเกลียดไปแล้วก็ได้.. ยุนฮยองรับรู้ทุกอย่าง ดูดนมรสกล้วยหมดแล้วก็วางมันที่เดิม.. เผลอไปเห็นโน๊ตกล้วยแบบเดิมที่เคยได้มาก่อนก็ลองอ่านมันสักนิดนึง

 

 

ในนั้นมีข้อความเขียนว่า.. ขอโทษ

 

 

            ยุนฮยองรับรู้ตลอดว่ามีอีกคนคอยตามเขาไปทุกที่ ตอนเช้าก็มาแอบอยู่แถวๆบ้าน พอเขาเดินไปโรงเรียนก็เว้นระยะห่างเดินตามมา รวมถึงตอนเย็นก็รอจนกว่าเขาจะกลับและเดินตามมาแบบเนียนๆ.. นมรสกล้วยยุนฮยองก็ได้มันทุกวันพร้อมโน้ตรูปกล้วย

 

 

เขียนข้อความเดิมๆมาเกือบเดือน ขอโทษ จีวอนทึ่มยังไงก็คงทึ่มเหมือนเดิม ง้อใครไม่เป็นจริงๆแต่ยุนฮยองก็ใจแข็งใช่เล่น ทำเอาชาวแก๊งที่คอยเชียร์อยู่อึดอัดแทนจีวอนเลยจริงๆ.. แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

 

 

กูเริ่มเหนื่อยแล้วว่ะ..

อย่าเพิ่งดิวะ ขนาดกูยังไปง้อตามดงฮยอกกลับเกาหลีมาได้เลย

ดงฮยอกใจแข็งเหมือนยุนฮยองไหมล่ะ

ก็..เหมือนจะไม่ว่ะ มึงเชื่อกูสิยุนฮยองยังรักมึงอยู่เว้ย

แต่ในเมื่อเขาไม่ต้องการกูแล้ว กูก็ไม่ควรอยู่ให้เขารำคาญใจ..

 

 

ก็แล้วแต่มึงนะจีวอน

 

 

 

 

TALK

บ๊อบบี้กับจีวอนนี่คนละโลกเนอะ5555555555555
ถ้าเป็นอีบ๊อบคงง้อได้แล้ว แต่จีวอนแบบ..
.

ติดตามตอนต่อไป

 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5127 Helenbrabra (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:23
    ฮันบินจะเรียนหมอหรอ เพื่อจินใช่ป่าวว อร้ายยย ><
    #5,127
    0
  2. #4970 Prisana jeawram (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 13:25
    งื้ออออ สงสารจีวอนงะอย่าเพิ่งท้อน้าาาาาา
    #4,970
    0
  3. #4930 Chompunuchhh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 09:31
    หน่วงสามตอนติดแล้ววุ้ยฮื้ออิอออ
    #4,930
    0
  4. #4752 SweetLip (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 02:35
    จีวอนนนน อย่าเพิ่งถอดใจเส่ะะะ
    #4,752
    0
  5. #4685 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 19:25
    5555 ห่านน่ารักอ่ะ21คะแนนเลยอ่าาาา
    #4,685
    0
  6. #4362 YuiLuk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 19:51
    อื้ออหื้อออออ บินแกน่ารักไปแล้วนะ จินฮวานอีกคนนน แต่ฮันบินแกดูรักจินฮวานมากเลยนะ ดูดิยอมเสียคะแนน น่ารัก 
    #4,362
    0
  7. #3938 사랑해♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 01:19
    โง้ยยยยยยยยยพี่จินน่ารักมากง่ะะะะะะ 

    เมื่อไหร่ยุนฮยองจะหายโกรธจีวอนอ่ะ เริ่มเห็นใจ555555555555
    #3,938
    0
  8. #3608 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:42
    สงสารจีวอน
    #3,608
    0
  9. #3494 Sylvester (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:07
    ยุนฮยองใจแข็งเป็นบ้าาาาา~ จีวอนอย่ากลับ เค้าลุ้นนนน
    #3,494
    0
  10. #3375 -ซันชาย- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:19
    บินเสียสละอะชอบบบ
    #3,375
    0
  11. #3183 RISE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:40
    ยุนฮยองใจแข็งมากอ่าาาาา จีวอนใจเย็นๆนะ ง้ออีกนิดสิ เชื่อเถอะ 
    #3,183
    0
  12. #2703 `Chocomallow* (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 22:10
    ยุนฮยองใจแข็งมากกกกกก
    เริ่มสงสารจีวอนแล้วอ่า เฮ้ออ
    #2,703
    0
  13. #2601 evekrittika (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 21:00
    ยุนฮยองใจเเข็งมาก จีวอนอบ่าเพิ่มกลับ ง้อต่อๆๆ
    #2,601
    0
  14. #2589 ฮุนตัลอิสเรียล <3 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 13:18
    คนละขั้วกันเลยพี่น้องฝาแฝด5555555
    #2,589
    0
  15. #2555 Cookie _hong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 22:40
    บีจิน คือน่ารัก -////////////-
    #2,555
    0
  16. #2464 MAISIEinsane (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 13:59
    ให้บ๊อบไปง้อให้ได้มะ5555555
    #2,464
    0
  17. #2343 muyming (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 00:56
    ทำไมดู กิ๊ฟ แล้วคิดถึงจินฮยองงงง ฮืออ (นอกเรื่องแป๊บ)
    #2,343
    0
  18. #2300 Absolute_1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 16:36
    ฮันบินนนน อย่างหล่ออออออ
    #2,300
    0
  19. #2218 JJJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 03:10
    ฮบขี้แกล้งงงงงง

    พี่จินเขินแล้วเขินอีกแล้วก็อินเรื่องคนอ่่นมากไปนะคะฮ่าาาา

    จีวอนออกมาแค่นี้แต่คาแรคเตอร์ดูฮอตมากในสายตาเราอู้ววว55

    ยุนใจแข็งจริงๆ ฮึกกกกอย่าให้กำแพงนี่นพังลงมานะะะะ

    บ็อบดงชีวิตก็ดี้ดีอิอิ



    ปลจีวอนแค่นี้ก็ท้อละก็อย่ากลับมามั้ยฮึ่ยยยยยยมันเจ็บมากนะเว้ยยยย
    #2,218
    0
  20. #2191 เมนตุ๊ดจียงขี้อวด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 19:17
    ซงยุนใจเเข็งจริมๆ
    #2,191
    0
  21. #2168 KimHeeBum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 06:44
    ได้กลิ่นดราม่า แง้ ยุนฮยองหายโกรธจีวอนเหอะนะะะ ;0;
    #2,168
    0
  22. #2150 _HelloKitty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 22:31
    ขำไรไม่ขำ ขำgif.5555555555
    #2,150
    0
  23. #1972 I Am XingMi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 03:08
    จีวอน นายท้อแล้วหรอ ?? ป๊อดหว่ะ! ส่วนยุนใจแข็งไม่ใช่เล่นๆนะเนี่ยยยย ยังไงก็สู้นะจีวอน
    #1,972
    0
  24. #1801 N_udaen_G (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 22:52
    คู่พี่เขาคบกันแล้วววว คู่น้องนี่ยังตามง้อกันอยู่ครับ 
    บ๊อบบี้ช่วยน้องหน่อยสิ!!!!
    พี่จินกับน้องก็ยังหวานเหมือนเดิม ;)
    #1,801
    0
  25. #1609 ห่านของจิน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 23:46
    ยุนใจแข็งจังน้าาา อดสงสารจีวอนมิได้บอกเลย T^T
    #1,609
    0