{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 10 : ϟ TRACK 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    14 มี.ค. 58

 

 

 

 

 

 

*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track9



 

 

JUNHOE SIDE

 

คิดถึง..พี่จินฮวานคิดถึง..

 
 

พี่อยู่ไหน ผม..อยู่คนเดียว

 
 

.. เหงา.. ดีนะ ถ้าเจอจะจับกอดให้เข็ด

 

 

            ผมเดินตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่ทำไมในใจมันกลับว่างเปล่า.. เหงาเหงามาก ข้างๆกายที่ปกติจะมีคนตัวเล็กๆคอยให้แกล้ง คนตัวเล็กที่ขี้บ่น เมื่อก่อนยังมีคนให้จับมือเดินไปด้วยกัน แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว มันไร้จุดหมาย บางทีผมก็สงสัยว่าชีวิตผมมันเรื่อยเปื่อยไปหรือเปล่า

 

            จุดหมายที่วางไว้เหมือนมันจะหนักเกินไป ความพยายามที่เคยเต็มเปี่ยมตอนนี้มันท้อ.. ผมท้อแล้วล่ะ 3 ปีที่ผ่านมากับความพยายามนั้น สุดท้ายเหมือนมันจะไร้ค่า ผมเหนื่อย ไม่อยากอยู่แล้ว ผมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปไหม ในเมื่อคนที่เป็นเหมือนลมหายใจ คนที่เป็นทุกอย่างของผมเขาไม่อยู่แล้ว

 

 

คนนั้น

 

 

            ขาของร่างสูงขยับตามอย่างไม่ต้องคิด สายตาจับจ้องไปที่คนคนนั้นไม่คลาด ทำให้วิ่งชนคนมากมายบนถนนที่แออัด แต่เขาก็ไม่สนใจ วิ่ง.. ก่อนจะพรากกันอีกรอบ ไม่เอาแล้วไม่อยากให้เป็นแบบนั้นแล้ว

 

 

..หมับ

 

 อ้ะ..

 

มีอะไรหรือเปล่าครับ

 

ขอโทษครับ ไม่ใช่อีกแล้ว.. ผมโค้งให้คนแปลกหน้าแทนคำขอโทษก่อนจะเดินออกมาอย่างเรื่อยเปื่อยอีกครั้ง เป็นแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว

 

 

เหนื่อย

 

 

พี่หายไปไหนของพี่

 

 

            ผมทรุดตัวลงหลังพิงผนังห้อง.. กว่าจะกับถึงห้อง บอกเลยว่าใช้เวลานานทั้งๆที่ระยะทางมันใกล้นิดเดียว มัวแต่คิดฟุ้งซ่าน ผมเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก่อนจะกดปลดล็อค ไล่ดูรายชื่อที่มีเพียงเล็กน้อย ผมไม่ค่อยมีเพื่อนน่ะ มีไปก็ต้องจากกันอีก ไม่ต้องมีเลยดีกว่า

 

            มือหนาหยุดลง สายตาจ้องไปที่รายชื่อที่เขาโทรหาบ่อยที่สุด แต่ไม่เคยได้คุย.. แล้วครั้งนี้จะเหมือนเดิมไหมนะ ..calling mobile.. จุนฮเวยังคงจ้องหน้าเจอโทรศัพท์อยู่แบบนั้นไม่ได้ยกแนบหู เพราะปกติก็จะได้ยินแค่ ขอโทษค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้นี่เป็น1ในรอบ3เดือนที่เขากดโทรออกไป

 

 

แค่..คิดถึง

 

 

0:02 มีคนรับ!

 

ฮะฮัลโหล พี่จินฮวาน พี่จินฮวานใช่ไหม

ร่างสูงกรอกคำพูดไปด้วยความตื่นเต้น ใช่พี่จินฮวานจริงๆใช่ไหม

 

 

(..)

 

พี่อยู่ไหน หายไปไหนมา คิดถึง.. คิดถึงที่สุดเลย

 

(พี่ตัวเล็กหลับอยู่ค่ะ)

ดะ เดี๋ยวเธอเป็นใ..

 

 

(..ตื๊ด ตื๊ดด..)

 

 

            ร่างสูงรีบกดโทรซ้ำอย่างไม่คิด แต่.. ปิดเครื่องไปแล้ว มือหนาเลื่อนขึ้นปิดหน้าที่ตอนนี้อาบไปด้วยน้ำตา.. เสียงสะอื้นเบาๆแต่ดูน่าสงสารนี้ เพราะปลายสายที่เขาเพิ่งกดโทรไป.. ทั้งๆที่โทรติดแล้ว แต่กลับ..

 

 

..ฮึก..

 

พี่จินฮวาน..

 

 

 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

 

 

JINHWAN SIDE

 

วันนี้เป็นวันที่ผมต้องไปงานเลี้ยงของมาร์คฮยอง.. และแน่นอนฮันบินก็มาด้วย ดื้อ! ฮันบินไม่ยอมให้ผมมาคนเดียว ทำเป็นบ่นไปได้ ก็แค่มางานเลี้ยงส่งรุ่นพี่ ชิ เราสองคนเดินทางมาถึงร้านอาหารเอ่อ.. เรียกว่าผับจะดีกว่า เสียงเพลงที่ดังออกมาถึงข้างนอก นี่คงเป็นสาเหตุที่ฮันบินไม่ได้ผมมาคนเดียวมั้ง

 

 

 

ผมกับฮันบินเดินเข้ามา สายตากำลังกวาดมองรุ่นพี่ผมแดง แต่คนมันแออัดเกินไป ฮันบินที่เดินข้างๆใช้ความเนียนยื่นแขนมาโอบเอวผม และดึงไปตามทาง.. ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ! ผมพยายามขัดขืน แต่ผลสุดท้ายกลับเป็น

 

 

ไม่อยากกลับก็อยู่เฉยๆ ทำมาเป็นเข้ม ใครกลัว

 

พี่มะต้วน กว่าจะหาเจอ

จินนี่ตัวเล็ก คิดถึงจัง

 

ผมกำลังจะเดินไปใกล้ๆมาร์คฮยองแต่ก็โดนแขนแกร่งรั้งไว้

 

ไม่น่าเชื่อว่านายจะมานะ ฮันบิน

ทำไม  ฮันบินดึงผมไปอยู่ข้างๆพร้อมโอบเอวอีกครั้ง..

 

ก็ไม่ได้ว่าไร แล้วบ๊อบบี้อะ

 

ไปเมกา

ไปไมวะ

ไปถามมันเองดิครับ แล้วคุยกันเสร็จยังจะพาพี่จินฮวานไปนั่ง

 “เออๆไปนั่งก่อนเลย เดี๋ยวตามไป

 

 

ฮันบินนน! ฉันโตแล้วนะ เดินเองได้

โตแต่อายุ นิสัยยังเด็ก

นี่!”

 

ฮันบินกดตัวจินฮวานให้นั่งลงไป พร้อมตัวเองก็หย่อนตัวนั่งข้างๆ คนเยอะชะมัด.. คนที่มาเสิร์ฟเครื่องดื่มส่วนใหญ่มีแต่พวกผสมแอลกอฮอล์ เยอะน้อยตามชนิด ซึ่งแน่นอนจินฮวานไม่ได้แตะแม้แต่แก้วเดียว ตอนนี้ร่างเล็กกำลังนั่งดูดน้ำส้มแก้วที่สองอยู่

 

 

ส่วนฮันบินกลับหยิบคอกเทลที่ผสมแอลกอฮอล์มาดื่มซะงั้น..

 

อยากกินมั่งง่ะ

ห้ามกิน

งืออออ ทำไมอะ

เดี๋ยวไม่สบาย เป็นหอบหืดแล้วยังอ่อนปวกเปียกแบบนี้ กินอึกเดียวก็แฮงค์แล้ว เพราะฉะนั้น ห้าม-กิน

ไม่เห็นเกี่ยวเลย

 

 จินฮวานทำหน้ายู่ด้วยความงอน แต่มันไม่เป็นผล เพราะยังไงฮันบินก็ไม่ให้กินหรอก

 

น้ำส้มก็อร่อยดีออกจินฮวานยกน้ำส้มขึ้นมาดูดอีกครั้ง แต่ก็คงจะจริงแหละ อยู่ที่อเมริกาเขาเคยจิบสปายครั้งนึง นอนซมเป็นอาทิตย์ ก็แบบ.. อือๆอ่อนแอก็ได้

 

 

            เพราะมาร์คจบเกรด 12 แล้ว เตรียมขึ้นมหาวิทยาลัยต่อไปคงไม่ค่อยได้เจอกัน วันนี้กะจะมาเจอสักหน่อย แต่ไหงเจ้าตัวกลับหายแว๊บไปกับหมู่วัยรุ่นดูๆก็คือรุ่นพี่โรงเรียนเรานั่นแหละนะ

 

 

จินฮวานมากับฉันหน่อยอยู่ดีๆมาร์คก็เดินมาดึงร่างเล็กให้เดินไปกับตัวเอง แต่ก็ติดที่มือแกร่งฉุดเอวเล็กไว้ทัน ฮันบินใช้แรงดึงจินฮวานมาข้างๆก่อนจะออกปากถาม

 

 

จะไปไหน

โน่นนนน ไปบนเวที นายสนใจจะไปแร๊พสักเพลงไหม

อยากดูฮันบินแร๊พ จินฮวานพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น

ก็ได้

 

 

จริงหรอ งั้นไปกันเลยยย

 

 

            จินฮวานก็ไม่เข้าใจว่ามาร์คจะลากเขามาบนเวทีเพื่ออะไร.. แต่ตอนนี้จินฮวานกำลังยืนเกร็งๆอยู่บนเวที ส่วนมาร์คก็สนทนาพาเพลินกับกลุ่มเพื่อนๆทั้งหลาย สักพักก็ชี้ไมค์มาทางจินฮวาน 

 

 

หา?

นายเป็นน้องชายที่แสนดีของฉันนะพูดอะไรหน่อยสิ

ให้ผมพูดอะไรอะ

 

 

            มาร์คดึงจินฮวานเข้าไปโอบเบาๆ สร้างเสียงฮือฮาให้คนที่ฟังข้างล่างมากอยู่พอควร เพราะจินฮวานก็เป็นคนน่ารัก ตอนนี้เป็นที่รู้จักประเด็น เป็นกิ๊กกับมาร์คและฮันบิน..มาร์คกำลังหัวเราะใส่ไมค์ ก่อนจะหันมายิ้มให้ร่างเล็ก จินฮวานก็ยิ้มตอบ สักพักมาร์คก็เอนหน้ามาใกล้ๆ

 

 

ขอจูบแปปได้ปะ

 

 

หะ? ไม่เอ..จินฮวานกำลังจะปฎิเสธแต่.. ไม่ทันแล้ว

 

มาร์คประกบปากจินฮวานเบาๆสักพักก็ขยับออกมาแน่นอนเสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

 

ใครใช้ให้จูบบนเวที!

 

 

ทำอะไรของพี่เนี่ย จินฮวานหันไปจิกตาใส่มาร์คที่ทำหน้าอึนอยู่..

เถอะน่านิดเดียวเอง

คนอื่นเขาเข้าใจผิดกันหมดดิ

 

 

ขำๆน่า จินฮวานใช้มือเล็กของตัวเองหยิกไปที่ต้นแขนอีกคน โอ้ยยเจ็บ

 

 

 “ไปเลยจินฮวานยังเล่นกับมาร์คทั้งๆที่ตัวเองเพิ่งโดนลักจูบไป ทำให้ฮันบินที่ยืนมองอยู่จากข้างเวที

 

 

โมโหมาก

 

แต่เหมือนจินฮวานจะลืมและเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อเห็นอีกคนกำลังทำหน้าเตรียมจะระเบิดเต็มที่

 

 

เอ่อ.. ฮันบิน

กลับ เดี๋ยวนี้

อะโอเค เดี๋ยวสิฮันบิน

 

ฮันบินเดินออกไปโดยไม่รอจินฮวาน ทำให้ร่างเล็กต้องรีบเดินตามแต่ไม่ลืมที่จะหันไปลามาร์คก่อน รุ่นพี่ผมแดงคงจะรู้ชะตากรรมของคนตัวเล็กอยู่บ้าง

 

 

ขอโทษนะจินฮวานน้อย ทำไปแบบนั้นฉันก็จำเป็นเหมือนกัน

เพราะแบมแบมกำลังมองมา..

 

 

ฮันบินรอด้วยสิ

 

            ตลอดทางกลับคอนโดยังคงมีแต่ความเงียบ.. ฮันบินคงโกรธมากสินะ ใช่เขารู้ คงโกรธมากๆจะรอดไหมเนี่ย ต้องพึ่งฮันบยอลแล้ว น่ากลัว ตอนฮันบินโกรธน่ากลัวที่สุด แค่คิดก็สยองแล้ว ร่างสูงเมื่อถึงห้องก็ถอดเสื้อนอกออก ก่อนจะหันมามองร่างเล็กที่เดินตามมาติด

 

 

ฮันบิน.. มันไม่มีอะไรนะ

ไม่มี? พี่คิดว่าผมจะเชื่อหรอ

แต่มันไม่มีอะไรจริงๆนี่

 

มันไม่ใช่แค่กอด แค่หอมแก้มนะครับ มันจูบนะ แล้วพี่ก็ไม่ขัดขืนด้วย จะให้ผมคิดยังไง!”

 

 

ฮันบินเริ่มขึ้นเสียงทำให้ร่างเล็กสะดุ้งโหยง มือเล็กเอื้อมมือไปจับมือฮันบิน อยากให้อีกคนใจเย็นๆฟังที่เขาอธิบายก่อน แต่เขาก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเลย.. ร่างสูงสะบัดมือเล็กออก ก่อนจะขึ้นเสียงอีกครั้ง

 

 

ทีผม พี่ยังโกรธเป็นเดือนๆ แต่นี่..เหอะ พี่ไม่โกรธด้วยซ้ำ

 

 

 “ถ้าผมไม่รั้งพี่ไว้ทุกครั้ง พี่คงไปอยู่กับมาร์คฮยองทุกวันเลยมั้ง บอกผมก็ได้นะจะได้ไม่ต้องรั้งไว้ให้เหนื่อย

 

 

เดี๋ยวสิฮันบิน มันคนละเรื่องแล้วนะ ฉันกับมาร์คฮยองเราไม่มีอะไรกั..

ผมเบื่อคำนี้ของพี่แล้วพี่จินฮวาน พี่ก็เอาแต่บอกว่าไม่มีอะไร ผมพยายามไม่คิด แต่นี่มันเกินไปแล้วนะ

ฮันบินไม่เชื่อใจฉันหรอ

 

 

แล้วพี่จะให้ผมคิดยังไง! จะให้บอกว่า ผมไม่คิดมากหรอกแค่พี่จูบกับเขาเอง อย่างนี้หรอ หึ! ตลกมากไหม!”

 

 

            ร่างเล็กสะดุ้งขึ้นอีกครั้งเพราะฮันบินตวาดใส่เสียงดังกว่าเดิม.. ทำให้น้ำตาหยดเล็กๆไหลออกมา ตอนนี้ร่างของจินฮวานกำลังสั่นไปหมด

 

 

การร้องไห้คือทางออกของพี่หรอ ครั้งนี้ผมไม่ใจอ่อนหรอกนะ

 

 

..ฮึก นาย ฮ.. ไม่ฟังฉันเลย

ฟังคำแก้ตัวเดิมๆของพี่? ผมเบื่อแล้วพี่จินฮวาน เบื่อน้ำตาของพี่แล้ว

..ตะ แต่ ..ฮ.. จินฮวานพยายามเอื้อมมือไปจับมือของฮันบินแต่ร่างสูงก็ถอยหลบคราวนี้ฮันบินโกรธมากกว่าทุกครั้ง.. ก็แน่ละ เป็นใครใครก็โกรธ

 

 

อ๋อใช่สิ ผมลืมไป เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมคงผิดเองที่หวงพี่ทั้งๆที่เป็นแค่คนรู้จักคนนึง พี่คงรำคาญมากสินะ

 

 

ไม่.. ไม่ใช่นะฮันบิน ฉัน ..ฮ.. ไม่เคยคิดแบบนั้น

ต่อไปพี่จะไปไหนกับใครก็ตามสบายเลยนะ ผมก็เหนื่อยเหมือนกัน ผมจะเลิกแล้วล่ะ

ไม่เอา.. ฮ.. จินฮวานร้องไห้หนักขึ้น

 

 

ทำไมต้องร้องไห้ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน พี่ก็รู้ว่าผมแพ้น้ำตาพี่ เลิกร้องสักทีเถอะ ผมรำคาญว่ะ  

 

 

            ฮันบินสบถออกมาทำให้ร่างเล็กพยายามกลั้นสะอื้น ตอนนี้อีกคนกำลังหันหลังให้จินฮวานอยู่ มือเล็กยกขึ้นแล้วใช้ฟันกัดมันไว้เพื่อกลั้นสะอื้น เพราะกลัวฮันบินจะรำคาญ กลัวฮันบิน..จะเมินใส่ กลัวฮันบิน..จะไม่เป็นเหมือนเดิม

 

 

 กลัว.. กลัวไปหมด

 

 

แต่เมื่ออีกคนหันกลับมาแล้วต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่.. ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปจับมือเล็กดึงออกมา เขาไม่น่าพูดแบบนั้นไปเลย มือของจินฮวานตอนนี้มีเลือดซิบตามรอย ทำให้เขาอยากฆ่าตัวเองจริงๆ..

 

 

ฮึก.. จินฮวานพยายามกลั้นสะอื้นโดยการกัดริมผีปากตัวเองอีกครั้ง

พอแล้ว.. จะร้องก็ร้องเถอะ

แต่.. ฮ.. ฮันบินจะรำคาญ ฮือ.. ไม่เอานะ ฮึก

 

 

ผมขอโทษ พี่ก็รู้ว่าผมพูดไม่คิด

 

 

            ฮันบินช้อนร่างเล็กมากอดไว้ ตอนนี้ร่างเล็กหายใจไม่เป็นจังหวะ ฮันบินเอื้อมมือไปหยิบยาในกระเป๋าแล้วพ่นไปในโพรงปากของร่างเล็ก.. เขาลดตัวลงช้อนร่างเล็กพร้อมอุ้มไปที่เตียงของตัวเอง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

 

 

..ฮึก..

ไม่ต้องร้องแล้ว..

 

 

แต่ฮันบิน.. ฮ..จะไม่สนใจฉันแล้ว

 

 

ฮันบินทำท่าจะลุกออกไป แต่จินฮวานร้องไห้หนักขึ้นอีกครั้งและรั้งแขนเขาไว้ ระบบหายใจก็ติดขัดตามไปด้วย จริงๆฮันบินแค่จะไปหยิบยาให้.. แต่คงไม่ได้แล้วสินะ ร่างสูงดึงคนตัวเล็กมากอด ริมผีปากหนาเลื่อนลงไปประกบจูบปากเล็ก เป็นอันพอใจเพราะจินฮวานไม่ได้ขัดขืนอีกทั้งยังนิ่งให้เขารุกอีกตังหาก สองมือเล็กตอนนี้กำลังวางไว้อยู่บนหน้าเขา..

 

 

ถือว่าชดเชยแล้วกัน ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานของจินฮวาน เมื่อพอใจแล้วฮันบินก็ถอนจูบออกมาเบาๆ พร้อมเตรียมตัวลุก แต่โดนรั้งไว้อีกครั้ง

 

 

ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย จะไปหยิบยาให้เอง

 

 

ไม่เอา.. ไม่ให้ไป

แต่พี่ต้องกินยานะ เดี๋ยวไข้ขึ้นจะทำยังไง

 

 

            จินฮวานเป็นคนที่แปลก..นะ? เวลาทะเลาะกันทีไรอาการป่วยทุกอย่างก็เหมือนจะกำเริบทุกที ฮันบินก็รู้แต่.. ทุกครั้งก็ไม่ยอมควบคุมอารมณ์ตัวเอง จนถึงตอนนี้

 

 

ไม่อยากให้ไปเลย

ถ้ากลัวผมไม่กลับมาก็ไปกับผมเลยมา

 

 

            สุดท้ายจินฮวานก็ต้องเดินเกาะชายเสื้อฮันบินไป..  เพราะร่างสูงไม่ตามใจเขาน่ะสิ

 

 

นั่งนี่แหละ มือเล็กดึงชายเสื้อของอีกคนไว้อีกครั้ง

ผมไปหยิบยา แล้วก็จะทำแผลให้ พี่อยู่ตรงนี้ก็มองเห็นผมนะ

 

 

            ฮันบินกลับมาพร้อมกล่องยาและยาแก้โรคของจินฮวาน หลังจากที่จินฮวานกินยาเสร็จก็ถึงเวลาทำแผล ยังมีเลือดแห้งเกาะอยู่.. จริงๆเพราะเขาเองแหละ แต่ใครจะคิดว่าจินฮวานจะทำแบบนั้น ฮันบินค่อยๆทำแผลไปเรื่อยๆ พอทำแผลเสร็จ

 

 

จินฮวานก็โน้มตัวลงไปกอดอีกคนที่นั่งอยู่ที่พื้น ทำให้ร่างสูงตกใจนิดๆด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัว

 

 

เชื่อใจฉันได้ไหม ไม่มีอะไรจริงๆ

อื้ม แค่ครั้งนี้นะ จินฮวานพยักหน้าลงสองสามที อื้อ

 

 

ฉันไม่ชอบทะเลาะกับนายเลย

 

 

ผมก็เหมือนกัน

ดีกันนะ

 

 

            จินฮวานรัดแขนที่กอดคอฮันบินอยู่ให้แน่นขึ้น ทำให้ร่างสูงอยากจะแกล้งขึ้นมา

 

 

ฉันก็อยู่แค่กับนายนะ

 

 

พี่มากอดผมแบบนี้ต้องการอะไรหรือเปล่า

หืม?”
ทะลึ่ง 

 

 

จินฮวานรีบผละตัวจากร่างสูงทันที แต่ด้วยความเร็วของฮันบินเลยต้องตกเป็นรองอีกครั้ง

 

 

ก็พี่มายั่วผมก่อนอ่ะ

ไม่ใช่สักหน่อย

พี่จินฮวาน..

หืม?”

 

 

เรามาคบกันไหม..

 

 

จินฮวานมองฮันบินนิ่งๆ ในหัวของเขากำลังประมวลผลในสิ่งที่ร่างสูงได้กล่าวออกมาเมื่อกี้ ก่อนจะทำหน้าซีเรียสพร้อมหลบตาอีกคน.. 

 

 

ต้องคิดมากขนาดนั้นเลยหรอ

“..”

ผมคิดว่าพี่จะคิดเหมือนกัน..

 

 

            ฮันบินเริ่มชักสีหน้า และกำลังจะลุกขึ้นเพราะความหงุดหงิดอีกครั้ง..

 

 

ดะ เดี๋ยวฮันบิน.. จะโกรธกันอีกแล้วหรอ

 

 

คนตัวเล็กกำลังรั้งอีกคนไว้.. และเหมือนว่ามันจะได้ผลเพราะฮันบินหยุดนิ่งและลดตัวลงนั่งที่เดิม

 

 

อย่าเพิ่งโกรธได้ไหม เราเพิ่งทะเลาะกันไปเอง

..

เราอยู่กันแบบนี้ไม่ได้หรอ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม..

ผมว่าผมชัดเจนแล้วนะ แต่กลับเป็นพี่เองที่ไม่ชัดเจนกับผม

 

 

ฮ.. เดี๋ยวสิ ฟังฉันพูดให้จบก่อนไม่ได้หรือไงฮันบินที่ลุกเดินไป3ก้าว นิ่งอยู่กับที่ บอกให้จินฮวานรู้ว่าเขาอยากจะฟังเจ้าตัวพูดให้จบ..

 

 

ฉันพอใจกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ ฉันรู้สึกดีที่มีฮันบินคอยอยู่ข้างๆ แต่กลัว.. กลัวถ้าวันนึงฮันบินหายไปฉันจะทำยังไง.. ฉันอยู่คนเดียวมาเกือบ3ปีแล้ว เรา..ค่อยๆเป็นค่อยๆไปได้ไหม ถึงเวลานั้น ถ้าฮันบินยังเหมือนเดิม และถ้าฉันพร้อม..

 

 

..

 

 

เราค่อยมาคบกันนะ..

 

 

ผมจะแน่ใจได้ยังไง

ไม่เชื่อใจฉันหรอ..ฮันบินดึงร่างเล็กมากอดทีนึงพร้อมจุ๊บเบาๆที่ปาก..

 

 

โอเคครับ ผมจะรอ

 

 

ขอบใจนะ จินฮวานยิ้มแป้นทำให้ฮันบินเผลอยิ้มตามโดยที่ไม่รู้ตัว มือเล็กเอื้อมไปจับที่ขอบริมฝีปากหนาทั้งซ้ายและขวา..

นายยิ้มแล้วดูน่ารักขึ้นเยอะเลย

 

 

.. คำพูดของจินฮวานทำให้ฮันบินหุบยิ้มทันที

 

..แกล้งนี่

 

 

ขี้โกง

ผมยิ้มแค่อยู่กับพี่นั่นแหละ

ขี้โม้

 

 

ไม่เชื่อก็ตามใจ

 

 

ง่วง จินฮวานกำลังจะเอนตัวนอนแต่มือของฮันบินก็ฉุดเอาไว้ ไปนอนที่เตียงสิ มานอนทำไมที่โซฟา

ขี้เกียจเดินแล้วอะ เหนื่อย

 

 

ฮันบินใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากเล็ก ปกติเขาจะทำแบบนี้แทบทุกครั้งที่เจอจินฮวาน แล้วก็พบว่าคนตัวเล็กตัวอุ่นๆหรือไม่ก็ค่อนข้างร้อนแทบทุกครั้ง เขาเลยต้องให้กินยาตลอด แล้ววันนี้ตอนนี้ก็เช่นกัน

 

 

ตัวอุ่นๆนะ

นอนก็หาย

งั้นไปนอนกัน

 

 

            ฮันบินอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่า ด้วยความที่ตัวเล็ก แห้งๆ ทำให้ฮันบินอุ้มขึ้นได้อย่างสบายๆ

 

 

ขี้โรคแถมยังขี้เกียจ ขี้เซา ดื้อ ผมคิดสภาพตอนพี่อยู่คนเดียวไม่ออกเลย คงตายคาห้องตั้งแต่วันแรก

 จินฮวานใช้มือเล็กทุบไปที่หลังฮันบิน โอ้ยยย

ฉันไม่ได้ขี้เกียจ ขี้เซาซะหน่อย ไม่ได้ดื้อด้วย

 

คร้าบๆ ไม่ดื้อเลยครับ

 

เมื่อร่างสูงของฮันบินวางคนตัวเล็กแบบโยนๆไว้บนเตียง ก็เบียดๆอีกคนเพื่อที่จะนอนข้างๆ เขากะจะแกล้งจินฮวานสักหน่อย แต่อีกคน

 

 

Zzz..

 

 

ขี้เซา

ฝันดีนะ

 

 

11.00น.

 

พี่ฮันบินนนน

 

 

            ฮันบินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน สภาพมึนๆ หันไปหาน้องสาวตามเสียงเรียก ช่วงนี้ฮันบยอลต้องเตรียมตัวเข้าเกรด10 ยัยตัวดีเลยหมกตัวอยู่ในห้องไม่ก็ไปหอสมุดทั้งวัน.. ทำให้ไม่ค่อยได้เจอกันเลย ไหงวันนี้กลับอยู่บ้าน

 

 

ว่าไงยัยตัวแสบ

มีคนโทรมาหาพี่ตัวเล็ก แต่ฮันบยอลไม่กล้ารับอะ

ทำไมล่ะ

คือชื่อมัน.. แบบว่า..

“?”

 

 

“‘แฟนพี่จินฮวาน’”

 

 

เอาไงอะพี่ฮันบิน ฮันบยอลเขย่าๆที่แขนฮันบิน

ก็รับสิ

หะ เอางั้นอ่อ

 

 

(ฮะฮัลโหล พี่จินฮวาน พี่จินฮวานใช่ไหม)

 

เสียงสั่นจากปลายสายที่พูดขึ้นอย่างร้อนลน ทำไมเสียงนั้นมันดู..

 

 

น่าสงสาร “..”

 

 

(พี่อยู่ไหน หายไปไหนมาคิดถึง.. คิดถึงที่สุดเลย)

พี่ตัวเล็กหลับอยู่ค่ะ

(ดะ เดี๋ยวเธอเป็นใ..)

 

 

ฉั..อะไรเนี่ยพี่ฮันบินยังคุยกันไม่จบเลย

 

 

            ฮันบินแย่งโทรศัพท์จากมือน้องสาวตัวเล็กพร้อมกดวางสายเสร็จสรรพ..

 

 

พอแล้วคุยไรนักหนา

แต่เขาดูน่าสงสารมากเลยนะ เขาบอกว่า

คิดถึงพี่จินฮวาน.. พี่หายไปไหนมา ประมานนี้

หรอ จะไปไหนก็ไปๆ ฮันบินผายมือไล่น้องสาวตัวดี ห้ามบอกตัวเล็กนะว่ามีคนโทรมา

 

 

ทำไมอะ แต่ฮันบยอลจะทำตามที่พี่ฮันบินบอกแล้วกัน

 

 

            ร่างสูงนั่งลงที่โซฟาพร้อมกดปลดล็อคโทรศัพท์จินฮวานอย่างถือวิสาสะ รหัสเครื่องจินฮวานเขารู้อยู่แล้วเพราะจินฮวานบอก ไม่ได้แอบสืบสักหน่อย มือหนาเลื่อนไปที่ phone > contacts > ‘แฟนพี่จินฮวาน’ >Block this caller> edit >Delete contact>ล็อคหน้าจอ..

 

 

ตื่นนนนนฮันบินเดินมาปลุกคนขี้เซาที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียง..

ตื่นได้แล้วววววว

งื้ออออออออออออ จะนอน

เที่ยงแล้วนะ จะนอนไปถึงไหน

 

 

ขอนอนต่อเถอะ..

 

เมื่อวานกว่าจะกลับมาถึงห้องก็เที่ยงคืนแล้ว แล้วยังเสียเวลาทะเลาะกันอีกเกือบสองชั่วโมง ทำโน่นทำนี่กันจนเวลาเลยไปเกือบตีสามกว่าทั้งสองคนจะได้นอน แต่จินฮวานนอนก่อนเขาแต่ทำไมยังไม่ตื่นอีกเนี้ย

 

 

..ขี้เซาจริงๆ

 

 

ไม่ตื่นผมจับปล้ำนะ

 “นับ 1นับ2

อะไรของนายเนี้ยยย

นับ 3

 

 ร่างสูงไม่รอช้ารีบกระโดดขึ้นไปตะปบอีกคน มือหนาข้างซ้ายรวบแขนทั้งสองของร่างเล็กไว้ พร้อมคร่อมอีกคน.. แต่ก็ไม่ทำให้จินฮวานที่สะลึมสะลืออยู่ตื่นแต่อย่างใด

 

 

ออกไปเลยนะฮันบิน

ลุกขึ้นมาสิครับ

 

อยากนอนต่ออะ

 

ไม่ได้ พี่ต้องกินยานะ ลุกมาอาบน้ำเลย จะได้กินข้าว

แต่ฉันยังง่วงอยู่เลยอ่ะ”: (

 

 

            สุดท้ายฮันบินก็ต้องหอบคนขี้เซาขึ้นขี่หลัง เพราะจินฮวานน่ะสิไม่ยอมลุกสักที เขาวางจินฮวานไว้บนขอบอ่างอาบน้ำก่อนจะจัดการล้างหน้า แปรงฟันให้อีกคน แต่ก็มีเสียงทักท้วงมาตลอด ไหนจะบ่นบ้างงอแงบ้างโวยวายบ้าง..

 

 

แต่ก็.. น่ารักดีนะ

 

 

อาบน้ำด้วยกันเลยไหม

ไม่เอา

เถอะน่า ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก

 

 

นายมันไม่น่าไว้ใจ

 

 

 

 

คัทแจกในรวมเล่มเท่านั้นจ้า

 

 

 

          DONGHYUK SIDE

 

            อาทิตย์นี้เป็นวันหยุดยาว และเป็นวันครอบครัวของโฮสต์ที่ดงฮยอกมาอาศัยอยู่ด้วย ตอนแรกโฮสต์ก็ชวนเขาไปอีกรัฐนึง เพื่อไปเยี่ยมครอบครัว แต่ดงฮยอกไม่ยอมไป เขาเพิ่งมาถึงไม่กี่วันอยากจะพักมากกว่า ดงฮยอกก็เลยต้องอยู่บ้านคนเดียว.. ตอนแรกอเลนไม่ยอม แต่ดงฮยอกก็หาเหตุผลจนอเลนยอมได้

 

 

จดหมายมาส่งครับ

 

 

แปปนะครับกำลังลงไป

 

            ร่างเล็กรีบวิ่งลงมาจากห้อง ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปเปิดประตูให้บุรุษไปรษณีย์.. สายตาของดงฮยอกจ้องมองไปที่จดหมาย จนไม่ได้สนใจบุคคลตรงหน้า

 

 

!!!

 

..บ๊อบบี้ฮยอง

 

 

ขอโทษครับมือเล็กรีบดันประตูให้ปิดแต่อีกคนก็พยายามดึงมันเอาไว้ให้เปิดออก..

มาคุยกันให้รู้เรื่องได้ไหม

กลับไปเถอะครับ

 

 

            เมื่อร่างเล็กรู้ว่าคงไม่มีทางต้านแรงอีกคนได้ จึงปล่อยมือพร้อมออกตัววิ่งขึ้นห้องนอนของตัวเอง ดงฮยอกรีบเปิดประตูห้องนอนเพื่อให้ตัวเองเข้าไป.. แต่บ๊อบบี้พยายามเปิดเข้ามา ดงฮยอกก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อรั้งมันไว้

 

 

 

            ..ปัง ปังง

 

 

ดงฮยอก..

..ฮ..

ออกมาคุยกันก่อนได้ไหม..นายคิดว่าหนีมาแบบนี้แล้วมันดีนักหรือไง

“..”

 

 

ทำไมนายไม่ฟังฉันบ้าง อย่าคิดไปเองได้ไหม

 

 

ฮยองกลับไปเถอะ ..ฮ.. ครับ

 

 

เสียงสะอื้นที่เผลอหลุดลอดออกมาจากปลายเสียงของดงฮยอก ทำให้เจ้าตัวต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากของตัวเอง.. น้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาเล็กๆทั้งสองข้าง.. เขาไม่สามารถควบคุมมันได้ เหมือนอดกลั้นมานาน แล้ววันนี้มันได้ปล่อยออกมา ร่างของดงฮยอกค่อยๆทรุดตัวลงหลังพิงกับกำแพงข้างๆประตูห้อง ก่อนจะนั่งชันเข่าขึ้น

 

 

            ทั้งๆที่ได้เจอกันแล้วแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับมีประตูเป็นเหมือนกำแพงที่ทำให้ระยะห่างของเขาทั้งสองคนไกลขึ้น บ๊อบบี้อยากจะพังประตูเข้าไปปลอบคนข้างในจริงๆ ถึงอีกคนจะพยายามกลั้นแค่ไหน แต่ทำไมเขาจะไม่รู้.. ว่าดงฮยอกน่ะ

 

 

 

อ่อนแอ

 

 

ฉันรู้.. ว่าที่ผ่านมา ฉันไม่ชัดเจนกับนายมาตลอด

“..”      

แต่วันนี้ฉันพร้อมจะชัดเจนกับนายแล้ว ออกมาคุยกับฉันนะ..

 

 

 

แกร้ก..

 

บ๊อบบี้ลองเปิดประตูเข้าไป ปรากฏว่ามัน ..ไม่ได้ล็อค.. เห็นร่างสั่นของอีกคนกำลังกอดตัวเองแน่น เขาค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งยองๆ มือขวาเลื่อนไปสัมผัสที่กลุ่มผมนุ่มของอีกคนอย่างแผ่วเบา

 

เด็กน้อย..

ฮึก..

ไหน เงยหน้ามาคุยกันหน่อยสิ

 

 

            บ๊อบบี้จับแขนทั้งสองข้างของดงฮยอกที่กำลังเท้าเข่าของตัวเองออก แสดงให้เห็นใบหน้าใสของร่างเล็กที่เปียกไปด้วยน้ำตา.. ดงฮยอกยังคงนิ่งไม่ได้ขัดขืนอะไร บ๊อบบี้เลื่อนมือไปสัมผัสแก้มนุ่มใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาบนหน้าของอีกคนเบาๆ แต่มันทำให้อีกคนร้องไห้หนักขึ้นซะงั้น

 

 

ฮึกก จะมาทำไม ทั้งๆที่ผมพยายาม ฮึก..

ไม่เอา.. อย่าร้อง

 

..ฮึก..

 

ทั้งๆที่นายพยายามหนีฉันน่ะหรอ.. ทั้งๆที่จริงๆแล้วนายรักฉันอย่างนั้นหรอ

“!!!”

อย่าปฏิเสธความรู้สึกตัวเองเลยดงฮยอก..

 

 

            บ๊อบบี้ยิ้มให้ดงฮยอก แต่เจ้าของร่างเล็กกว่ากลับผละอีกคนออก ก่อนจะพูดออกมาอย่างเย็นชา

 

กลับไปเถอะครับ

ไม่.. ถ้าฉันกลับ นายต้องกลับด้วย

พี่.. ฮึก.. จะทำแบบนี้เพื่ออะไรครับ ทั้งๆที่ผมเลือกแล้ว

นายเลือกที่จะตัดใจจากฉันทั้งๆที่ฉันก็รักนายอย่างนั้นหรอ ดงฮยอก

 

 

“!!!”

 

 

อีกคนเบิกตาขึ้นเล็กน้อย มองตรงไปที่บ๊อบบี้ ก่อนจะหลบตาเพราะบ๊อบบี้ได้จ้องมองเขาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว พะ พี่พูดอะไร..

 

มองตาฉันสิดงฮยอก

 

“..”

 

ฉันกำลังจริงจัง จริงจังกับคำพูด จริงจังกับการกระทำ จริงจังกับความรู้สึกของฉันอยู่นะ..

แต่.. มันไม่ได้ ฮึก.. เป็นไปไม่ได้

เป็นไปได้สิ

 

 

บ๊อบบี้ใช้โอกาสตอนนี้ค่อยๆดึงร่างบางมากอดเบาๆโดยที่ดงฮยอกไม่ได้มีท่าทางขัดขืนอะไร ทำให้อีกคนเริ่มสบายใจขึ้น.. หลังจากที่ยื้อกันอยู่นาน มือหน้าค่อยๆช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม ก่อนจะย้ายร่างให้ดงฮยอกนั่งบนเตียง

 

ส่วนตัวเขาเองก็นั่งยองๆอยู่บนพื้น บ๊อบบี้กำลังเงยหน้าใช้นิ้วของตัวเองเช็ดน้ำตาให้ดงฮยอกลวกๆ ก่อนจะพูดบางอย่างออกมา

 

 

ฉันว่านายเข้าใจผิดแล้ว.. ยุนฮยองไม่ได้ชอบฉันแต่ชอบคนที่เหมือนฉันตังหาก

หมายความว่ายังไง..

ถึงเวลานายจะรู้ แต่ตอนนี้..หยุดร้องไห้ได้แล้วนะ

 

 

อื้ม..

 

 

นายจะให้คำตอบกับฉันได้หรือยัง.. กลับไปด้วยกันนะ

แต่..

นะ.. นายรู้ไหมตอนฉันรู้ว่านายมาอเมริกา ฉันรีบขับรถเพื่อรั้งนายไว้ที่สนามบิน แต่เหอะ ไม่ทัน ฉันมาไม่ทัน เหมือนทุกอย่างมันพังลงตรงหน้า ทั้งๆที่..

 

 

            น้ำตาของลูกผู้ชายที่คงไม่มีใครเคยได้เห็นทำให้ดงฮยอกตกใจ บ๊อบบี้ร้องไห้เพราะเขาอย่างนั้นหรอ  ทำไมรู้สึกดีจัง เหมือนตัวเองสำคัญ มือเล็กเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้อีกคน แต่ก็ถูกมือหนาทาบทับไว้ที่แก้ม.. ก่อนจะถูกดึงมาจูบที่หลังมือ

 

 

กลับไปกับฉัน..บ๊อบบี้แทรกตัวเองเข้าไประหว่างขาของดงฮยอก ค่อยๆยืดตัวจากที่นั่งยองๆกลายมาเป็นยืนเข่า มือหนายกขึ้นกุมหน้าอีกคนไว้

กลับไปกับฉัน

แต่..

 

 

ฉันรักนาย

 

 

..

ฉันรักนาย บ๊อบบี้พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง ตาคมจ้องไปที่นัยน์ตาของอีกคนอย่างแน่วแน่ทำให้ดงฮยอกถึงกับต้องหลบสายตา ถ้าจ้องนานกว่านี้เขาคงจะได้ใจอ่อนแน่ แค่นี้ก็อยากตอบว่าได้จะตายอยู่แล้ว..

 

 

แต่ผม..”

 

 

มองฉัน กลับเกาหลีด้วยกันนะ

อื้ม.. ดงฮยอกพยักหน้าเบาๆก่อนจะเผยรอยยิ้มเล็กให้เห็นที่มุมปาก สุดท้ายเขาก็ต้องยอม ก็ดูคนตรงหน้าทำสิ.. จริงๆจะยอมตั้งแต่แรกแล้ว เขาพยายามทำใจแข็งแต่สุดท้าย.. ก็ยอมจนได้

 

 

คิดถึง

 

 

อย่..

 

 

ยังไม่ทันที่ดงฮยอกจะปฏิเสธบ๊อบบี้ใช้โอกาสแนบริมผีปากไว้บนปากเรียวของอีกคน ก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไป ดงฮยอกมีท่าทางสะดุ้งเล็กน้อย ทำให้เขาไม่กล้ารุกมากนัก..  บ๊อบบี้ค่อยๆไล้ลิ้นสัมผัสไปทั่วปากหวาน ตวัดลิ้นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอนจูบออกมา

 

 

ดงฮยอกที่ยังนั่งนิ่งเพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไง ตอนนี้เขา ..เขิน

 

 

ฉวยโอกาส

ใครใช้ให้หนีมาล่ะ ถือว่าลงโทษละกัน

ขี้โกง

 

 

            บ๊อบบี้ขำนิดๆกับท่าทางเขินๆของอีกคน มัน..น่ารัก แต่ตอนนี้เขาอยากจะทำอะไรชดเชยเวลาที่เสียไปซะแล้วล่ะ แขนแกร่งรวบตัวดงฮยอกขึ้นอุ้มอีกครั้งก่อนจะวางลงกลางเตียงใหญ่ พร้อมด้วยตัวเองขึ้นคร่อม..

 

 

ฮยอง.. จะทำอะไรอะ

ไม่รู้สิ ลงโทษมั้ง

 

 

บ๊อบบี้โน้มตัวไปประกบจูบดงฮยอกอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาทำมันอย่างรวดเร็วเร่งรัด ทำให้คนที่นอนอยู่หายใจไม่ทันจนต้องทุบหน้าอกกว้างเบาๆ บ๊อบบี้ถอนจูบ.. ก่อนจะค่อยๆลากริมฝีปากมาอยู่ที่ซอกคอขาว

 

 

พะ พี่ครับ..

ขอนะ..

 

 

ดงฮยอกหลบตาแบบอายๆ ทำไมบ๊อบบี้รู้สึกพอใจกับคำตอบที่ได้รับ

 

 

            ตอนนี้บ๊อบบี้กำลังนัวเนียอยู่ที่ซอกคอเนียนของดงฮยอก ร่างเล็กที่ไม่เคยได้รับสัมผัสที่หวาดเสียวแต่มันก็รู้สึกดีไม่น้อยมาก่อน เพราะนี่เป็นครั้งแรกของเขา ทำให้มือเล็กกำอยู่ที่เสื้อของอีกคนแน่น.. บ๊อบบี้ค่อยๆเลิกเสื้อชุดนอนของดงฮยอกขึ้นเบาๆ เตรียมตัวถอดเพราะตอนนี้มันเกะกะเหลือเกิน..

 

 

พะ พี่ครับผม..กลัว

 

ไม่ต้องกลัว.. ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน

 

 

ปากหนายกยิ้มขึ้นนิดๆ ก่อนจะถอดเสื้อดงฮยอกให้ออกไปจากท่อนบนเผยให้เห็นเนินอกสีสวย และท้องบางขาวเนียน.. มือหนาค่อยๆไล้จากเอวขึ้นไปที่เนินอก ทำให้ดงฮยอกรู้สึกเสียวแว๊บๆขึ้นต้องเชิดหน้าอย่างห้ามไม่ได้..

 

 

ไม่เห็นบอกรักฉันบ้างเลย

รัก.. ดงฮยอกเอ่ยขึ้นเบาๆ

อะไรนะไม่ได้ยิน

 

 

รักนะฮะ รักที่สุดเลย” 

 

บ๊อบบี้ยกยิ้มขึ้นก่อนจะโน้มตัวไปจูบอีกคนเบาๆ คราวนี้ดงฮยอกยินดีรับสัมผัสเริ่มมีการตอบโต้ ทำให้บ๊อบบี้รู้สึกพอใจมากๆ พวกเขาจูบกันอยู่เนิ่นนานลิ้นร้อนทั้งสองสัมผัส และตวัดเข้าหากันอย่างรู้หน้าที่ ให้ความรู้สึกดีไม่น้อย

 

มันยิ่งทำให้อารมณ์ความเป็นผู้ชายของบ๊อบบี้พุ่งสูงขึ้นเข้าไปอีก.. ร่างสูงถอนจูบออกมานิ่งๆ สบตาอีกคน.. และจูบเบาๆที่หน้าผากเนียนก่อนจะแกล้งเล่นโดยการดูดเม้มมันเบาๆสองสามที

 

 

 “จะเริ่มแล้วนะ..

 

 

 

CUT

 

 

 

ขอโทษ นายไม่น่ากลืนลงไปเลย

อื้ม.. ไม่เป็นไรฮะ รสชาติมันก็ไม่ค่อยแย่เท่าไหร่ ทีพี่ยังกินมันไปเลย

 

 

            ดงฮยอกหอบแฮกๆเพราะความเหนื่อย บ๊อบบี้เห็นแบบนั้นจึงโน้มตัวลงไปจับใบหน้าอีกคนไว้

 

 

เก่งมากคนดีของฉัน ขอบคุณมากนะ ร่างสูงกดจูบลงไปอย่างอ่อนโยน ลิ้นหนากำลังไล่ลิ้มไปทั่วโพรงปากเพื่อล้างรสชาติแปลกๆจากเขาเมื่อกี้ออกไป..

 

 

ไม่เป็นไรฮะ

ฉันชักรอวันที่นายพร้อมไม่ไหวแล้วสิ



บ้า!”


             บ๊อบบี้แค่นหัวเราะในลำคอพร้อมยิ้มแก้มปริ มือทั้งสองคนดึงตัวอีกคนให้ขึ้นมานอนบนเตียง ตอนนี้ดงฮยอกคงเหนื่อยมากแล้ว

 

 

นอนซะเด็กดี

 

 

            เจ้าของมือเรียวที่ถูกดึงมือไปจูบมีอาการหน้าแดงขึ้น.. ทำไมคนคนนี้ถึงทำให้เขาใจเต้นรัวขนาดนี้กันนะ แล้วสิ่งที่เพิ่งทำไป.. มันทำให้เขาแทบจะบ้า แต่ถ้าไม่ใช่บ๊อบบี้เขาคงไม่ยอมทำให้ใครเด็ดขาด.. แขนเรียวกำลังโอบกอดอีกคน ใบหน้าเล็กกำลังซุกอยู่ที่แผงอกอุ่นๆโดยมีมือหนากำลังลูบหัวเขาอยู่เบาๆ

 

            ชอบความรู้สึกแบบนี้ ความอบอุ่นแบบนี้

 

 

ผมรักพี่นะ

ฉันก็รักนาย

 

 

 

100%

 

 
 

 

TALK

คงหวังว่า NC จะเป็นบีจินกันใช่ไหม5555555555
ใครหาไม่เจอก็แปะเมล

 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5506 อัน^_^คิคุจัง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 11:17

    เราเพิ่งได้มาอ่าน มาขอ nc ตอนนี้ทันป่าวค่า aun_200@hotmail.com ค่าาา

    #5,506
    0
  2. #5498 Jaeng-Channa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 08:48
    ขอ nc ค่า jang._.chanapa@hotmail.co.th
    #5,498
    0
  3. #5484 kiiroitori (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 11:09
    ขอ nc ค่าา baipor0603@gmail.com
    #5,484
    0
  4. #5467 Kawaii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 14:44
    ขอ nc bjin ด้วยค่ะ kawaii6688@gmail.com

    #5,467
    0
  5. #5418 Praew PP (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 22:03
    ขอ nc หน่อยค้า praew2952545@gmail.com
    #5,418
    0
  6. #5417 Praew PP (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 22:02
    ขอ nc หน่อยค้า praew2952545@gmail.com
    #5,417
    0
  7. #5359 Kangsomhks28 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 17:35
    ขออออ @boom_fah_43@icloud.com
    #5,359
    0
  8. #5353 impp8cxpxc (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 20:46
    อยากด้ายยยยย nutchanun.mt@gmail.com
    #5,353
    0
  9. #5336 HN111 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 11:21
    ขอ nc นาจาไรท์ งือ.. ค้างง ;-; dyoeiei.1288@gmail.com
    #5,336
    0
  10. #5324 zaebum96 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:27
    รบกวนขอ NC ครับ life-bum@hotmail.ac.th
    #5,324
    0
  11. #5305 Faiiswy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 15:12
    ค้างอ่าาาไรท์ ขอ nc หน่อยนะ
    fai.ss84@gmail.com
    #5,305
    0
  12. #5304 Faiiswy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 15:11
    ค้างอ่าาาาาา ขอ nc หน่อยนะไรท์ fai_0508@hotmail.com
    #5,304
    0
  13. #5303 Faiiswy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 15:09
    ค้างอ่าาาาาาาาขอหน่อยได้ไหมไรท์ fai_0508@hotmail.c
    #5,303
    0
  14. #5253 Downstairupstair (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 15:14
    ค้างมากกกก อยากอ่านncอ่ะไรท์ เค้าขอน้าา
    downstairupstair@gmail.com
    #5,253
    0
  15. #5234 antkonic (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:51
    ค้างงอ่าาา
    jiravadeevisankit@gmail.com
    #5,234
    0
  16. #5233 antkonic (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:50
    jiravadeevisankit@gmail.com
    ขอด้วยย -//-
    #5,233
    0
  17. #5213 Biiiii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:52
    งื้ออไรท์อ้ะค้างมาก nc เค้าขอน้าาาๆๆๆๆๆ♡♡

    Phattharika9990@gmail.com
    #5,213
    0
  18. #5122 Helenbrabra (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:22
    แปลว่าตอนนี้ ฮันบิน กับพี่จิน เขาได้กันแล้วใช่ไหมคะ? 555555555 ฮันบินโหดร้ายอะ บล็อคจุนเน่ทำมายย ????
    #5,122
    0
  19. #5087 neay.ikonic (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:42
    งื้อออ เอ็นซี บีจินอยากอ่านมาก ขอหน่อยน๊าา

    neoy.girl2545@gmail.com
    #5,087
    0
  20. #5018 Nanthida_w (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 09:02
    nanthida.wongchiranan@gmail.com
    ขอๆค่ะ ????
    #5,018
    0
  21. #5012 _FxxFs (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 15:07
    เค้าขอด้วย ชอบมาก -////-
    fnxb1999@gmail.com
    #5,012
    0
  22. #5002 Jelly_bear (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:58
    mue2545@gmail.com ค่า
    #5,002
    0
  23. #4987 ลูกหว้า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 12:28
    ขอ ncค่ะะ sornsawan-luhan@hotmail.com
    #4,987
    0
  24. #4979 Maingmink (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 09:36
    ขอด้วยคนน้า mink_min_sp@hotmail.com
    #4,979
    0
  25. #4976 เอเอ็น (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 21:30
    เธอออ เราอยากอ่านเอ็นซีอ่ะขอได้มั้ยอ่ะ an0139287@gmail.com
    #4,976
    0