มารยาลวง ( CHANSOO) Ft. EXO

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 พ.ค. 62


บทนำ


.




"ทุกอย่างที่มันแตกหัก ทุกอย่างที่มันพังเพียงเพราะการไม่รู้จักพอ เเละการยึดติดกับอดีต"


                การแต่งงานอาจเป็นความฝันของผู้หญิงหลายคน รวมถึงฉันที่อยากเเต่งงานแล้วสร้างครอบครัวที่มีความสุข ฉันอาจจะมีความสุขอย่างที่ฉันหวังไว้หลังจากแต่งงาน            


               ใช่  ฉันคิดแบบนั่น แต่ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าการแต่งงานครั้งนี้ มันจะทำให้ชีวิตของฉัน เปลี่ยนจากหน้ามือเป็น หลังมือ




                เช้าวันนี้ ร่างบางมีนัดไปลองชุดแต่งงานที่ร้าน เธอเลยตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำอาหารเช้า ซึ่งเธอมักจะทำอยู่เป็นประจำ 


                "คุณหนู ไม่น่ารีบตื่นเลยนะคะ น่าจะนอนพักให้เต็มอิ่ม"


                "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วันนี้ต้องไปลองชุดแต่งงานพอดี ก็เลยต้องตื่นแต่เช้า"ร่างบางพูดพร้อมส่งยิ้มให้กับคนรับใช้ อย่างมีความสุข จนคนรอบข้างก็พลอยยิ้มตามไปด้วย


                "อยากเห็นคุณใส่ชุดแต่งงานจังเลยค่ะ คงจะสวยมากแน่ๆเลย" 


                 "ไม่ได้หรอกค่ะ ต้องให้คิมเห็นก่อน" ร่างบางหัวเราะแบบหยอกล้อออกมา ก่อนเหล่าสาวใช้จะหัวเราะตาม เสียงหัวเราะดังออกไปนอกครัวคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ หญิงวัยกลางคน ฮยองฮาน แม่ของคิมไค ได้ยินเสียงดังจึงเดินไปที่ก้นครัว 


                 "เสียงดังอะไรกัน นี้ฉันอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย" หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปดุเหล่าคนใช้ที่หัวเราะเสียงดังจนทำให้เค้ารู้สึกลำคาน แล้วเหล่าคนใช้ก็พากับเงียบแล้วก้มหน้าทันที ร่างบางที่เห็นว่ามันเป็นความผิดของเค้าจึงรีบเอ่ยปากขอโทษ


                 "ขอโทษนะคะ ที่เสียงดังไปหน่อย" หญิงวัยกลางคนปรับสีหน้านิ่งหลังจากที่ร่างบางเอ่ยคำขอโทษ "ทำอะไรก็ให้มันเบาเบาหน่อย ฉันอ่านหนังสือ"


                  "ค่ะ "ร่างบางตอบเพียงเท่านั้น แล้วหญิงวัยกลางคนก็เดินกลับไปนั้งอ่านหนังสือต่อ "ขอโทษด้วยนะคะคุณหนูพวกเราหัวเราะดังไปหน่อยค่ะ" 


                  "ไม่เป็นไรจ๊ะ หนูเองก็ผิดมาเรามาทำกันต่อดีกว่าค่ะ"


                    หลังจากที่ทำอาหารเสร็จทุกคนก็มาทานอาหารเช้ากัน โดยมีร่างบางที่คอยช่วยจัดเตรียมอาหาร "แล้วนี้ตาคิมไปไหน กลับมาถึงบ้านรึยัง" ฮยองฮา เอ่ยถามถึงลูกชายที่หายหน้าตั้งแต่เมื่อวาน จนทำให้ร่างบางที่ได้ยินเข้าเลยอดที่จะสงสัยไม่ได้ 


                    "คุณคิมยังไม่กลับเลยค่ะ"

                    "อะไรกัน ไหนบอกว่าจะไปดูชุดเเต่งงานแล้วป่านนี้ยังไม่กลับอีก ตาลูกคนนี้นิ"

ฮยองฮานเอ่ยต่อว่าลูกชายที่จนป่านนี้ยังไม่กลับถึงบ้าน


                    "แล้วนี้เค้าได้บอกอะไรเธอหรือป่าวว่าจะกลับมาเมื่อไหร่" ฮยองฮานหันไปถามว่าที่ลูกสะใภ้ที่เอาแต่นั่งเงียบอยู่

                     "ไม่ได้บอกค่ะ"

                     "อะไรกันจะเเต่งงานกันอยู่แล้ว ไม่รู้เลยรึไงว่าสามีตัวเองไปไหน ไม่ได้เรื่องเลย"

                     "ขอโทษค่ะ คือคิมเค้าก็ไม่ได้บอกหนูเลยว่าจะไม่กลับบ้าน"ร่างบางพูดเพียงเท่านั่นเเต่ก็ไม่ได้สร้างความพอใจให้กับคนเป็นแม่ร่างบางเลยรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อที่จะให้ฮยองฮานเย็นลง

                     "คุณแม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ คิมเค้าอาจจะติดงาน หนูได้ข่าวว่างานช่วงนี้เยอะมาก คิมเค้าอาจจะลืมก็ได้นะคะ"

                     "ถ้าเป็นแบบนั่นก็แล้วไป ฉันกลัวจะไปหาเสษหาเรยนอกบ้าน"เธอพูดอย่างรู้ใจลูกชายตัวเพราะเค้ารู้ว่าลูกชายของเค้าเช้าชู้แค่ไหน

                      "นี้คุณพูดอะไรเกรงใจหนูคยองเค้าบ้างสิ" ชายแกวัยกลางคนเดินเข้ามาได้ยิน ก็พูดดุฮยองฮานผู้เป็นภรรยา"อย่าไปใส่ใจที่เเม่เค้าพูดเลยนะลูก"


                      "ไม่หรอกค่ะ หนูไม่คิดมากหรอก คุณพ่อมาทานข้าวสิคะ วันนี้หนูทำข้าวต้มที่คุณพ่อชอบด้วยนะคะ"


                       ชายวัยกลางคนเดินมานั่งทานข้าวต้มตามที่ร่างบางบอก แล้วเอ่ยถามเรื่องรองชุดแต่งงาน

                      "แล้ววันนี้ไปรองชุดเเต่งงานกี่โมงล่ะลูก"

                       "9โมงค่ะ แต่เดี๋ยวหนูจะรีบไปก่อน เพราะเดี๋ยวต้องไปทำธุระก่อนนะค่ะ"แล้วนี้ตาคิมรู้หรือป่าวว่าวันนี้ต้องไปรองชุด"รู้ค่ะ หนูบอกเค้าแล้ว"ไม่นานคนที่เพิ่งถูกเอ่ยชื่อก็กลับมาถึง"คุณคิมมาแล้วค่ะ"คนที่ถูกเอ่ยชื่อเดินเข้ามาในตัวบ้านโดยที่รู้หนาวรู้ร้อนอะไร


                    "นี้คิม แกหายไปไหนมาทำไมเพิ่งกลับ"คนที่เพิ่งกลับมาถึงก็รู้สึกหงุดหงิดเพราะความเหนื่อยเลยเดินหลีกขึ้นไปบนห้อง


                     ผู้เป็นแม่เห็นอย่างงั้นจึงเอ่ยว่าลูกชาย"นี้คิมแม่พูดกับแกอยู่นะ จะเดินหนีไปไหน"เมื่อรู้สึกขัดใจ คิมไค เลยหันมาเอ่ยกับผู้เป็นแม่อย่างไม่พอใจนัก" ก็ไปทำงานไงครับแม่ ถ้าไม่มีไรผมขอไปนอนก่อนนะผมเหนื่อย"แล้วทำไมแกไม่โทรมาบอกหายไปแบบนี้ รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วง" ก็กลับมาเเล้วนี้ไง แม่จะเอาไรอีกอ่ะ" นี้แกไอ้ลูกบ้า" ร่างบางที่ยืนดูเหตุการ์ณก็เดินเข้ามาห้ามปาม


                     "ใจเย็นๆนะคะคุณแม่"ร่างบางรีบเข้าไปห้ามให้ผู้เป็นแม่เย็นลง"

                     ''ใจยงใจเย็นอะไร แล้วนี้แกไม่เป็นห่วงสามีแกเลยรึไงห้ะ"ฮยองฮานตะหวาดใส่ร่างบางก่อนจะเดินเหวี่ยงออกไปร่างบางก็ได้เเต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย แล้วร่างบางเดินขึ้นไปหาว่าที่สามีของเธอ เพื่อที่จะถามเรื่องที่จะไปรองชุดแต่งงานด้วยกัน


ก็อก ก็อก


                     "คิมคะ เปิดประตูให้ฉันหน่อย"ร่างบางเคาะประตูเรียกว่าที่สามี เพื่อที่จะไถ่ถามเรื่องที่จะไปรองชุดเเต่งงานด้วยกัน ไม่นานนักคนที่อยู่ในห้องก็เปิดประตูให้กับคนที่ยืนอยู่นอกห้อง


                     "วันนี้ผมเหนื่อยมาก คุณไปรองชุดคนเดียวได้ไหม" ร่างสูงผิวแทนเอ่ยตอบว่าที่ภรรยาด้วยท่าทีดูอ้อนล้า เมื่อเธอเห็นว่า ร่างสูงผิวแทนดูเหนื่อยจริงๆเธอเลยไม่ขัดอะไร


                     "งั้นไม่เป็นไรค่ะ คุณนอนพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปรองชุดเองก็ได้ คุณนอนพักนะคะ" ขณะที่ร่างบางกำลังจะเดินออกจากประตู จู่ก็โดนสวมกอดจากด้านหลัง ร่างสูงผิวแทนกอดว่าที่ภรรยาอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนจะเอาหน้าซุกที่ลำคอของร่างบาง เเละสูดดมกลิ่นกายของเธอ


                    "ผมกลับมาเหนื่อยๆคุณจะไม่เอาอกเอาใจผมหน่อยหรอ ผมคิดถึงคุณจะเเย่"ร่างสูงผิวแทนพูดอย่างอ้อน แต่ก็คงซุกซนที่คอของร่างบางไม่หยุด จนอีกคนต้องรีบห้าม


                    "คุณคิมค่ะ ตรงนี้มันนอกห้องนะพอก่อนนะคะ เดี๋ยวมีใครมาเห็น"เธอพยามห้าม ว่าที่สามีที่กำลังทำลุ้มล้ามกับเธอ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล 


                   "ถ้างั้น ไปทำข้างในไหมครับ ผมคิดถึงคุณจะเเย่"


                    "มะ...ไม่ค่ะ คือฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"เมื่อได้ยินคำตอบเค้าก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยที่ว่าที่เจ้าสาวไม่ยอมให้เค้าทำเรื่องอย่างว่ากับเธอเลย ทั้งที่จะเเต่งงานกันอยู่แล้ว


                    "ถ้างั้นก็ได้ครับ" แต่ถึงอย่างนั้นก็เลือกที่จะอดกั้น เพื่อที่จะรอโอกาสเหมาะๆ

"เอ่อ....คุณคิมเข้าไปพักผ่อนเถอะนะคะ พอดีฉันต้องรีบไปเดี๋ยวจะเกินเวลา" ถึงแม้จะไม่ชอบให้อีกคนลุ้มล้าม แต่เธอก็ใช่ว่าจะไม่ใส่ใจอีกฝ่าย ร่างบางใช่วิธีที่เรียบง่าย โดยการ ใช่ริมฝีปาก จูบไปที่แก้มอีกคน และอีกฝ่ายก็พึงพอใจ


                   "ฉันไปนะคะ"ร่างบางเอ่ยบอกว่าที่สามี ก่อนที่จะเดินออกมา ว่าที่สามีมองตามเธอจนถึงบันไดก่อนที่ในใจจะคิดบางอย่าง




"ในเมื่อเป็นแบบนี้ คงต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวานสินะ"











มารยาลวง



8:23


                      ร่างบางขับรถมาที่ร้านชุดเเต่งงาน เพื่อที่จะรองชุดเเต่งงานตามที่นัดหมายเอาไว้ เมื่อมาถึงที่ร้าน เธอก็เดินเข้ามาในร้านเเล้วทักทายเจ้าของร้านตามมารยาท"สวัสดีค่ะมารองชุดแต่งงานค่ะ"อ่าวคุณ คยองซู ก่อนเวลาที่นัดไว้อีกนะคะ"พอดีต้องไปทำธุระน่ะค่ะ พอเสร็จก็เลยมาเลย

                    "ไม่เป็นไรใช้ไหมคะ"

                   "ไม่เป็นไรค่ะ แล้วเจ้าบ่าวไม่มาด้วยหรอคะ"

"เอ่อ...ค่ะพอดีเค้าไม่ว่างค่ะก็เลยให้มาลองก่อน"

"อ๋อค่ะ"เเล้วพนักงานก็เดินนำร่างบางเข้าไปในห้องลองชุด 

 

                    ขณะนั้นก็มีรถคันสีดำมาจอดหน้าร้านเช่าชุดเเต่งงาน ร่างสูงโปร่ง ที่เดินลงมาจากรถ เดินเข้ามาในร้านเช่าชุด ร่างสูงโปร่งใส่สูตรดูภูมิฐาน จมูกเป็นสันสวยงามโครงหน้าที่หล่อเหลา ยืนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าร้านก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม กับพนักงาน"ขอโทษนะครับคือผมมารับชุดเเต่งงาน"สวัสดีค่ะคุณ...เอ่อ"ชานยอลครับ คือผมมารับชุดเเทนพี่สาวผมน่ะครับ"

                ชื่อปาร์คยูรา"ถ้างั้นเชิญนั้งรอด้านในก่อนนะคะ ผู้จัดการติดลูกค้าอีกคนอยู่ไม่นานค่ะ"


                 "ครับ"

.

.


               ร่างสูงเดินเข้ามานั้งรอตามที่พนักงานบอกเพื่อที่จะรอเอาชุดของพี่สาวแต่เมื่อนั้งรอไม่ถึง10นาที เค้าก็ได้ยินเสียงของผู้หญิง เอ่ยดังขึ้น


                "พี่คะ ช่วยหยิบเสื้อให้หน่อยได้ไหมคะ" ร่างสูงได้เสียงของใครบางคนดังมากจากห้องรองชุดเค้ามองไปรอบๆก็ไม่พบพนักงานอยู่เลย แล้วเสียงของอีกคนก็ดังขึ้นอีกรอบ


                "พี่คะ ช่วยหยิบเสื้อตรงเก้าอี้ให้ทีค่ะ"เมื่อรู้ว่าเค้าต้องการเสื้อเลยตัดสินใจหยิบเสื้อให้อีกคน

เค้ายื้นสื้อในกับคนในห้องรองชุดเเบบเขินๆ ก่อนมืออีกคนจะรับเสื้อจากมือของเค้า


                 "ขอบคุณค่ะ เอ่อพี่ค่ะพอดีซิบมันติดอ่ะค่ะ พี่ช่วยรููดซิบให้หน่อยได้ไหม"ร่างสูงรนเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือรูดซิบให้ อย่างช่วยไม่ได้ อยากจะบอกออกไปว่าไม่ใช้พนักงาน แต่มันก็ไม่ทันแล้ว ไม่นานนักร่างบางก็เปิดผ้าม่านออกมาแล้วเห็นร่างสูงที่ยืนอยู่ ก็ตกใจมากจนร้องตะโกน


               "เห้ยนี้คุณเป็นใครอ่ะ!!!"


               "เอ่อ...คือผม"


               "ไอ้โรคจิต!!"ร่างบางหยิบสมุดที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วตีไปที่ร่างสูงอย่างเต็มแรง จนร่างสูงร้องโอดโอย


                 "โอ้ย!!ไม่ใช่นะคุณ คุณฟังผมก่อน!!"ร่างสูงพยามพูดให้อีดคนเข้าใจว่าไม่ใช่โรคจิต แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมฟังอะไร ได้แต่ตีเค้าอยู่ลูกเดียว


                 "ช่วยด้วยค่ะ!!!ใครอยู่ข้างนอก!


                 "คุณฟังผมก่อน!! โอ้ย"


                 พนักงานที่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามา"มีเรื่องอะไรกันคะ"เมื่อเห็นว่าพนักงานเข้ามาร่างบางจึงรีบเอ่ยบอกพนักงาน

                "ช่วยด้วยค่ะผู้ชายคนนี้เป็นโรคจิต"


                "ผมไม่ใช่นะครับคุณเข้าใจผิดเเล้ว"ร่างสูงรีบเอ่ยปฏิเสธทันที


                "เข้าใจผิดอะไรก็คุณน่ะมายืนแอบมองฉันอยู่เนี้ย"


                "มะ..ไม่ใช่นะครับ ผมก็แค่.."แค่อะไร"ก็คุณบอกให้รูดชิบให้ไม่ใช่หรอ"ร่างบางได้ยินก็ปรี๊ดแตกขึ้นมา" นี้อย่าบอกนะว่า..คุณเป็นคน..


                 "ครับ"


                 "นี้คุณ...!!!"


                 "ใจเย็นๆก่อนนะคะ คุณลูกค้า อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน"พนักงานก็รีบห้ามแต่ดูเหมือนว่าทั้งสองจะไม่ยอมฟังเลย


                 "ผมไม่ใช่โรคจิต ผมก็แค่หวังดีหยิบเสื้อให้ แล้วก็.....รูดซิบให้ เพราะเห็นว่าไม่มีใครอยู่ แค่นี้เอง คนอุส่าช่วย ยังมาทำร้ายกันอีก


                "ใครจะไปรู้ล่ะก็ฉันนึกว่าเป็นพี่พนักงานนี้ แล้วทำไมคุณไม่บอกล่ะ"


               "ก็......


               "เถียงไม่ได้แสดงว่าคุณมันโรคจิต"


               "เอ้านี้คุณ" ทั้งสองคนยังคงเถียงกันจนเจ้าของร้านต้องรีบห้ามอีกครั้ง


               "เอาล่ะค่ะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ คุณลูกค้า ค่อยๆพูดค่อยๆจากันนะคะ"


                "ไม่รู้ล่ะคุณผิดคุณต้องขอโทษฉันก่อน"ร่างบางยังคงยืนยันเพราะเห็นว่าร่างสูงผิดที่ไม่ยอมบอกเค้าปล่อยให้เค้านึกว่าเป็นพนักงาน


               "โอเค โอเค ก็ได้ครับ ผม..ขอโทษคุณด้วยละกัน ที่ไม่ได้บอกก่อน"เป็นร่างสูงที่ต้องเอ่ยคำขอโทษ เพราะเค้าเองก็มีส่วนผิด


                 ร่างบางพอเห็นว่าอีกฝ่ายยอมขอโทษแล้ว เธอเลยไม่เอาความอะไรอีก "ถ้างั้นฉันก็ขอโทษคุณเหมือนกันที่ทำร้ายคุณน่ะ" พนักงานพอเห็นว่าทั้งสองยอมสงบศึกกันแล้ว เลยรีบเปลี่ยนประเด็น


               " เอ่อ....ถ้าไม่อะไรแล้ว ดิฉันขอเเต่งตัวให้คุณเจ้าสาวต่อนะคะ"หลังจากนั้นทุกอย่างก็เป็นปกติ ร่างบางก็รองชุดเเต่งงานต่อ เช่นเดียวกับร่างสูงที่นั่งรอชุดเเต่งงานของพี่สาวเช่นกัน


                  "เสร็จแล้วค่ะคุณคยองซู" ผ้าม่านเปิดออก เผลยให้เห็น ร่างบางในชุดเจ้าสาวเธอดูสวยสง่า ใบหน้าที่หวาน จมูกเป็นสันสวยงาม กับดวงตาที่กลมโต รวมถึง ริมฝีปากหัวใจที่แต้มด้วยลิปสีอมชมอ่อน ที่ทำให้ดูหวานเข้าไปอีก และรูปร่างของเธอ หุ่นที่ไม่ผอมและบางจนเกินไป มันเข้ากับชุดที่ใส่อย่างมาก จนคนที่นั้งอ่านหนังสือ ถึงกับต้องตลึกกับผู้ที่ยืนอยู่เบี้ยงหน้า สวยจนเค้าหยุดที่จะมองไม่ได้ มันเหมือนกับว่ากำลังนั้งมองเจ้าสาวของตัวเองอยู่


                "สวยมากเลยค่ะคุณคยองซู"พนักเอ่ยปากชมร่างบางในชุดเจ้าสาว ร่างบางเลยยิ้มหวานให้กับพนักงาน "ขอบคุณค่ะ"    


               "จะว่าไปวันนี้เจ้าบ่าวหน้าจะมาด้วยนะคะ จะได้มาเห็นเจ้าสาว ว่าสวยขนาดไหน" ร่างบางทำเพื่อแค่ยิ้นให้ ก่อนจะหันไปมองที่กระจก ในใจก็นึกแอบน้อยใจอยู่นิดหน่อย แต่ก็เข้าใจในตัวของว่าที่สามีของเค้า ที่ช่วงนี้บอกว่ายุ่งๆอยู่กับงานเลยไม่มีเวลากลับมาบ้าน ตอนนั้นเองสายตาของร่างบางก็มองผ่านกระจกแล้วเห็นร่างสูงกำลังมองมาที่เค้า ด้วยสีหน้าแปลกๆ


                  ทางด้านของร่างสูงที่กำลังตลึงกับร่างบางในชุดเจ้าสาว ก็กลับสดุ้งเล็กน้อยกลับสายตาของอีกคนที่มองมาทางเค้า


                 "เอ่อ...แฮ่ม เอ่อคุณครับ ชุดของผมได้รึยังครับ"ร่างบางรีบถามพนักงานเพื่อกลบเกื่อน


                 "ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอนาน"


                 "ไม่เป็นไรครับ"ร่างสูงยิ้มให้กับพนักงานก่อนจะแอบเหลียบมองอีกคน แล้วยิ้มมุมปากนิดหน่อย

ในขณะเดียวกัน ก็มีผู้ชายเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับกระเป๋าที่คาดว่าน่าจะเป็นกล้องถ่ายรูป ชายคนหนึ่งดูรีบร้อน เขาเดินไปหาพนักงานคาดว่าจะรู้จักกันดี ร่างสูงเงยหน้ามองอยู่พักนึง ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ


                    "แย่แล้วเจ้ ไฟน์ภาพตัวอย่าง ชุดแต่งงาน เสียอ่ะ" ช่างภาพเอ่ยบอกเจ้าของร้านอย่างร้อนรนเนี่ยงจากงานของเค้าเสีย ทำให้เจ้าของร้านพลอยตกใจไปด้วย 

"ตายแล้ว แล้วแบบนี้จะทำยังไงอ่ะ งานต้องไปส่งลูกค้าเย็นนี้นะ"

                  "ฉันโทรตามนางเเบบนายแบบแล้ว แต่เค้ามาไม่ได้ ติดงานที่อื่นอยู่ ฉันจะทำยังไงเนี่ย" ช่างภาพร้อนรนมากจนทำอะไรไม่ถูก แต่จู่ๆเค้าก็หันมาเห็น ร่างสูงที่นั้งอ่านหนังสือ และร่างบางที่กำลังรองชุดเเต่งงานพอดี 


                "ขอโทษนะครับ มาลองชุดแต่งงานกันหรอครับ"ช่างภาพเอ่ยปากถามร่างสูงที่นั่งอยู่ จนคนที่ถูกถามถึงกับมึนงงนิดหน่อย 

"เอ่อ...ผม?" ร่างสูงชี้ที่ตัวเองก่อนจะมองไปที่คนถาม


               "ใช่ครับ คุณสามีมานั้งรอภรรยารองชุดแต่งงานใช่ไหมครับ"


               "คือ..ว่า"พอโดนเข้าใจผิดก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก


               ร่างบางได้ยินจากปากช่างภาพก็รีบเอ่ยปฏิเสษทันควัน"มะ..ไม่ใช่นะคะพี่ คนนี้ไม่ใช่เจ้าบ่าวค่ะเข้าใจผิดเเล้ว"


               "ใช่ครับผมไม่ใช่เจ้าบ่าว" ช่างภาพถึงกลับไปไม่รู้เค้ารีบก้มหัวขอโทษทั้งสองทันที่เข้าใจผิด

               "เอ้า..หรอครับผมขอโทษนะครับ ผมนึกว่าเป็นเอ่อ..สามีภรรยากัน คือมันเหมือนน่ะครับ555


               "ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่"ร่างยิ้มให้ช่างภาพ ก่อนจะมองหน้าร่างสูง


                "อ่าา...ครับ" ทั้งสองหันมองกันสักพัก ก่อนจะโล่งอก ที่โดนเข้าใจผิดอย่างแรง'' ก่อนที่ช่างภาพคนเดิมจะหันไปหาเจ้าของร้าน แล้วคุยบางอย่าง


               "เอ่อ....คุณครับ คือว่า ผมขอรบกวนสักเดียวได้ไหมครับ" ทั้งสองคนหันมองที่ช่างภาพก่อนจะทำหน้างง



              "อะไรนะคะ ครับ"ทั้งสองกระโกนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย 

"นะครับ ผมขอร้อง ช่วยพวกเราหน่อยนะครับ ช่วยภาพรูปคู่บ่าวสาวให้หน่อยนะครับ มันฉุกเฉินจริงๆนะครับ" ทั้งสองได้เเต่มองหน้ากันไปมา ก่อนที่อีกคน จะเอ่ยขึ้น 


                "คงไม่หรอกครับ เดี๋ยวเจ้าบ่าวตัวจริงเค้าจะฆ่าผมเอา เมื่อกี้ยังเจ็บตัวไม่หายเลย"


                "อ่าวนี้คุณหมายความว่าไงห้ะ"


               "นะครับพวกคุณช่วยผมหน่อยนะครับ ถ้าผมไม่มีงานส่งลูกค้าเย็นนี้ผมโดนไล่ออกแน่ๆ นะครับ นะครับๆ" ช่างภาพคนนั้นนั่งลงกับพื้นเเล้วยกมือขึ้นไหว้ ทั้งสองคนเมื่อเห็นก็รีบรับไหว้แล้วรีบพาลุกขึ้น


              "พี่ไม่ต้องไหวครับ"


              "ใช่ค่ะพี่ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ" ด้วยความที่เริ่มสงสาร พวกเค้าเลยยอมที่จะเป็นแบบให้ เลยจำใจต้องถ่ายชุดแต่งงานคู่กัน


2ชั่วโมงผ่านไป....


              "เรียบร้อยแล้วนะครับ ขอบคุณพวกมากจริงๆครับ ถ้าไม่ได้พวกคุณผมต้องแย่แน่ๆ"


              "อ่อ ไม่เป็นไรครับ"ยิ้มให้ช่างภาพก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนชุด ในขณะเดียวกันร่างบางที่เพิ่งเดินออกมาจากโชนถ่ายรูป ก็มีพนักงานหญิงคนนึง เอ่ยพูดกับเค้า "พวกคุณดูเหมาะกันมากเลยนะคะ"


             "คะ?"ร่างบางหันมาหาพนักงานหญิงก่อนจะถามแบบงงๆ


            "อุ้ยฉันขอโทษนะคะ ลืมไปว่าพวกคุณไม่ใช่ สามีภรรยากัน พอดีว่าดิฉันเห็นว่า พวกคุณดูเหมาะกันจริงๆนะค่ะ"


           "อ่อค่ะ"

           "ก็คุณคนนั้นเค้ามองคุณสะหวาน เหมือนคู่แต่งงานจริงๆเลย"พนักงานพูดทิ้งทาย แล้วยิ้มให้เล็กน้อยแล้วเดินออกไป ปล่อยให้ร่างบางได้แต่งงกับคำพูดของเธอ

ร่างสูงที่เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกมาแล้วก็เดินไปนั้งรอชุดที่จุดเดิม แต่ก็เจอกับช่างภาพคนเดิม เดินตรงมาที่เค้า


            "คุณครับ นี้ครับผมให้" ร่างสูงรับของบางอย่างจากช่างภาพ ก่อนจะทำหน้างงสักพักแล้วเอ่ยถาม


             "อะไรหรอครับ"


             "รูปที่คุณถ่ายวันนี้ไงครับ ผมให้แทนคำขอบคุณครับ คุณกับคุณเจ้าสาวขึ้นกล้องมาเลยนะครับเหมือนคู่รักกันจริงๆ นางแบบนายแบบยังถ่ายออกมาไม่ธรรมชาติขนาดนี้เลยนะครับ สุดยอดมากเลยครับ


             "เอ่อ..ขอบคุณครับ"


             "ผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณมากจริงๆครับ"


            "ครับ" และแล้วพนักงานก็เดินเอาชุดมาให้เค้าก่อนจะเอ่ยขอบคุณ เมื่อเสร็จทุกอย่างร่างสูงก็เดินออกมาขึ้นรถ ขณะขับรถอยู่นั้น เค้าก็นึกถึงเรื่องวันนี้ ร่างสูงยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ถึงมันอาจจะเป็นเเค่เรื่องบังเอิณ แต่มันก็พอใจอยู่ไม่น้อย กับการที่เค้าได้เจอกับผู้หญิงคนนั่น



คนที่ทำให้เค้ารู้สึกพอใจคนนั่นคนที่......


ชื่อว่า "คยองซู"










มารยาลวง


















ผู้อ่านที่รัก...

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เค้าเเต่งผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยไว้ด้วยนะคะ ติชมได้ตามสดวก เพื่อจะเป็นการพัฒนาการเเต่งต่อไป......♥










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #9 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:19
    น่ารักดี​ คยองซูเหมาะกับชานยอลมว๊าก
    #9
    0
  2. #7 PCY61MCY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:50
    งื้อออออ
    #7
    0
  3. #6 PCY61MCY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 13:50
    อัพต่อเถอะค่ะ
    #6
    0
  4. #5 Snowy__ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 01:33
    ติดตามเลยค่าาาาา
    #5
    0
  5. #4 PCY61MCY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 01:08
    รอออนะคะ
    #4
    0
  6. #3 Amyamilie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 00:41
    ติดตามค่ะ
    #3
    0