[BLACKPINK] ENGINEER #ลลิซเด็กวิดวะ

ตอนที่ 5 : ENGINEER 4 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    9 มิ.ย. 60

     










     ปวดหัว - นี่คือความรู้สึกของฉันในตอนนี้



     แสงแดดอ่อนๆ ที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องทำให้ฉันรู้สึกตัวตื่น เปลือกตาที่โคตรหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นพร้อมกับความรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด



     เมื่อคืนฉันเผลอดื่มไปเยอะขนาดนั้นเลยหรอวะ



     ความทรงจำสุดท้ายที่จำได้แม่นที่สุดคือพี่จีซูหัวเราะฉันเรื่องอะไรสักอย่างนี้แหละ แล้วฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย



     รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนเพิ่งตื่นเมื่อกี้นี่แหละ



     ฉันกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องก่อนจะก้มมองเสื้อผ้าที่อยู่บนตัว ทำไมมันรู้สึกตะหงิดๆ วะ ที่นี่ไม่ใช่ห้องเรานี่ เพราะถ้าเป็นห้องเราก็เป็นเตียงสีขาว แต่นี่สีชมพูเชียวนะ ไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ หรอ แถมเมื่อคืนก็ใส่ชุดดำเหมือนจะไปงานศพด้วย ไหงตอนเช้าถึงได้มาอยู่ในชุดนอนยาวสีชมพูได้



     เดี๋ยวนะ สีชมพู?



     ทำไมถึงรู้สึก...



     
     เฮ่ย!!!




     ฉันรีบหันขวับไปทางหัวเตียงและโต๊ะที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ เพื่อหาสิ่งยืนยันความคิดของฉันในตอนนี้ รูปของผู้หญิงหน้าสวยอันคุ้นเคยที่ตั้งเด่นเป็นสง่ามาแต่ไกลใกล้ๆ กับนาฬิกาดิจิตอลที่โชว์เลขสิบอยู่บนโต๊ะนั้นทำให้ฉันเบิกตากว้างทันที




     ฉันอยู่ในห้องของพี่จีซู!




     ที่หนักกว่านั้นคืออยู่ในชุดของพี่จีซู!!




     เหยดแหม่!!!




     "อ้าว... ตื่นแล้วหรอลิซ" 

 

 

     เสียงหวานที่ดังมาจากตรงหน้าประตูทำให้ฉันสะดุ้ง ร่างบางเดินเข้ามาใกล้ฉันที่กำลังถอยห่างไปเรื่อยๆ จนกะทั่งหลังติดกับหัวเตียง ก็ไม่รู้ว่าจะกลัวจะเขินทำไม ในเมื่อก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน จะเปลี่ยนชุดให้กันมันก็คงไม่แปลกสำหรับคนอื่น

 

 

     แต่สำหรับฉันมันแปลกนี่หว่า!

 

 

     พี่ไปซื้อซุปกระดูกหมูมาให้กินแก้แฮงค์เมื่อคืน เดี๋ยวเราเมาค้างขึ้นมาทำไงพี่จีซูวางถุงที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะข้างทีวี ก่อนจะเดินไปหยิบชามที่วางเรียงรายกันเอาไว้มาหนึ่งใบ

 

 

     จะกินตอนนี้เลยมั้ยเดี๋ยวพี่ใส่ถ้วยให้พี่รหัสเลิกคิ้วถาม อันที่จริงก็อยากกินอยู่เหมือนกันนะ เพราะตอนนี้ปวดหัวอยู่ด้วย คิดว่ามันน่าจะช่วยให้โล่งได้บ้าง แต่ก็อย่างที่เคยบอกอ่ะว่าฉันไม่กินข้าวเช้า ยิ่งเป็นซุปยิ่งแล้วใหญ่ ตอนอยู่ไทยนี่ไม่เคยแตะ

 

 

     ยังไม่...

 

 

 

     โคร่กกก...

 

 

 

     เสียงน้ำย่อยที่กำลังทำหน้าที่ของมันในกระเพาะส่งเสียงน่าอายออกมาขัดคำพูดที่กำลังจะปฏิเสธของฉัน พี่จีซูยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินมาดึงแขนฉันเบาๆ เหมือนบังคับให้ลุกขึ้น

 

 

     ไม่ต้องปฏิเสธหรอก ถึงจะไม่ชอบกินข้าวเช้า แต่วันนี้ก็เว้นไว้วันนึงได้มั้ยเมื่อฉันลุกขึ้น พี่ก็เดินไปเทซุปใส่ถ้วยให้ฉัน พี่พูดเหมือนรู้ว่าฉันไม่กินข้าวเช้าทั้งๆ ที่ก็ไม่เคยบอก แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ กลิ่นหอมของกระดูกหมูโชยเข้ามาในจมูกของฉันทำให้ท้องร้องอีกครั้งเป็นรอบที่สอง พี่จีซูส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะดันฉันให้นั่งลงบนเก้าอี้

 

 

     กินก่อน ค่อยกลับห้อง

 

 

 

 

     ถ้วยที่เคยเต็มไปด้วยน้ำสีเหลืองทองและเนื้อหมู ตอนนี้เหลือเพียงกระดูกที่กินไม่ได้เท่านั้น

 

 

     นี่ไม่ได้หิวเลยนะ จริงๆ

 

 

     พี่ ฉันกินเสร็จ...แล้วหันหน้าไปหาอีกคนที่น่าจะนั่งอยู่บนเตียงสีชมพูกะว่าจะเอ่ยลาคนพี่ แต่ฉันต้องเก็บคำเอ่ยลาเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ต่อมขี้เสือกมันเริ่มทำงานแล้วล่ะ

 

 

     พี่จีซูกำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์อะไรก็ไม่รู้ยุกยิกๆ

 

 

     พี่คุยกับใครอ่ะฉันลุกขึ้นไปนั่งลงข้างๆ คนที่กำลังจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์เครื่องหรู พี่จีซูหันมามองกันแปบนึงก่อนจะหันกลับไปมองจอไอโฟนอีกครั้งอย่างไม่นึกใส่ใจ

 

 

 

     นี่พี่สนใจคนในโทรศัพท์มากกว่าฉันที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้หรอ

 


 

     แล้วนี่จะหงุดหงิดทำไม งง

 

 

 

     ไม่มีไรหรอกน่าพี่จีซูปิดโทรศัพท์วางลงข้างตัวแล้วยกมือขึ้นมาลูบหัวฉันเบาๆ

 

 

     แฟนพี่หรอ ฉันถามออกไปเพราะอยากถาม ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกว่ามันเดจาวูนะ

 

 

 

     พี่จีซูวววววว ไอ้ตาตี่นั่นใครอ่ะ แฟนพี่หรอออ

 

 

     ถ้าพี่บอกว่าใช่ล่ะ เราจะว่าไง

 

 

     ฮื่อออ ไม่อาววว เค้าไม่ให้พี่จีซูเป็นแฟนกับตาทึ่มนั่นอ้ะ ไม่เอาๆๆๆ

 

 

     ทำไมพี่ถึงเป็นแฟนกับเขาไม่ได้ล่ะ

 

 

     งื้อออ ไม่รู้แหละ ยังไงเค้าก็ไม่ให้พี่เป็นแฟนกับตาตี่นั่นอ้ะ

 

 

 

     จู่ๆ ก็มีคำพูดมากมายพร้อมทั้งเหตุการณ์ที่ร้านห้องสมุดที่ฉันจำไม่ได้ผุดขึ้นมาในหัวเหมือนความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลหลับเข้ามาอีกครั้ง ฉันเบิกตาขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังคงนิ่งไว้

 

 

     ถามเหมือนเมื่อคืนเลยนะเราพี่จีซูลุกขึ้นก่อนจะเดินหายไปในห้องน้ำพร้อมกับถ้วยซุปที่ไม่มีซุปแล้ว แต่ไปได้ไม่นานไอโฟนหกเอสสีโรสโกลด์ของพี่ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับแจ้งเตือนจากคนที่ใช้ชื่อว่า Bob_7

 

 

 

     แล้วพี่จะเสียใจที่เลือกยัยเด็กต่างชาตินั่นแทนที่จะเลือกผม

 

 

 

     ยัยเด็กต่างชาตินั่น?

 

 

 

     ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกว่ายัยเด็กต่างชาติที่เขาเรียกถึงได้มีความเป็นฉันสูงเหลือเกิน เพราะมีชาวต่างชาติเพียงไม่กี่คนเท่านั่นที่สนิทกับพี่จีซู แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นคือฉัน

 


 

     แล้วที่บอกเลือกนี่เลือกไร?

 

 

 

 

     ฉันกลับมาห้องตัวเองโดยไม่ได้บอกกับพี่เค้าตรงๆ เพียงแต่แปะโพทอิทเอาไว้ว่าเดี๋ยวเอาชุดไปคืนแค่นั้น จนป่านนี้แล้วยัยโรเซ่ยังไม่กลับห้องเลย ไปเมาค้างอยู่ที่บ้านพี่รหัสรึไงกันนะ ทำไมถึงได้ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย จริงๆ นะ ก็มันเป็นเพื่อนฉัน ฉันก็ห่วงมันมาก มันเป็นความรู้สึกเหมือนห่วงคนในครอบครัวนั่นแหละ

 


 

     ก็อกๆๆ

 


 

     หืม ใครมาเคาะประตูห้องวะ ไม่น่าจะใช่ยัยซอสเน่าเพราะมันก็มีกุญแจห้อง



     มีอะไร...คะเสียงพูดเมื่อฉันเปิดประตูขึ้นขาดหายไป ไม่ใช่ว่าพบเจอกับคนที่ไม่รู้จักหรอก

 

 

     แต่ก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันนี่

 

 

     อ่าลลิซ โทษทีนะที่เมื่อคืนไม่ได้พาโรเซ่มาส่ง พี่ก็เพิ่งรู้ว่าโรเซ่ก็อยู่บ้านเพื่อนพี่ด้วยตอนไปส่งราวี่กับเลโอเสร็จตอนตีสี่นั่นแหละ พี่เลยพาไปนอนที่บ้านเพื่อนพี่ก่อนน่ะ โทษทีนะเสียงของคนที่สั่งเหล้าให้ฉันแทนบลูโซดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ฉันยกยิ้มบางพลางส่ายหน้าเล็กน้อยเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนจะรับตัวยัยเพื่อนที่ยังหลับเป็นตายอยู่อย่างงั้น มันเคยบอกว่ามันคอแข็ง แต่กลับมาอยู่ในสภาพนี้ได้ นี่ดื่มไปขนาดไหนวะ

 

 

     พี่เจนนี่ไปพักผ่อนเถอะค่ะฉันยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะปิดประห้องลงพร้อมกับแบกยัยซอสเน่าเข้ามาด้วย ไหนบอกหนักสี่สิบกว่า เมื่อคืนมึงแดกช้างเข้าไปหรอเพื่อนรัก ถึงได้กลับมาเหมือนคนหนักแปดสิบแบบนี้

 

 

     ตื่นได้แล้วนังช้าง อย่าให้ต้องใช้น้ำราดอีกฉันโยนตัวยัยเพื่อนตัวหนักลงบนเตียงมันแล้วเขย่ามันประหนึ่งแผ่นดินไหวแปดริกเตอร์ จะเขย่าอยู่อย่างงี้จนกว่ามันจะตื่นนั่นแหละ

 

 

     โอ๊ยยย อะไรของมึงอี๊กกก กูจะนอนนน อย่ายุ่งกับกูวววยัยโรเซ่สะบัดแขนเป็นสวิงให้ฉันปล่อยแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมโปงตัวเองแบบที่มันชอบทำเวลาฉันปลุก

 

 

     เออ แล้วแต่มึงเลยเพื่อนรัก

 

 

     จะนอนก็นอนเถอะเพื่อนรัก เดี๋ยวกูซื้ออะไรมาให้กินแก้เมาค้างละกันฉันตบตูดมันสองสามทีก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นสีดำพร้อมกับผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

 

     สิบเอ็ดโมงไม่ใช่เวลากินข้าวของฉัน แต่ฉันจำต้องหน้าสดออกมาซื้อข้าวให้เพื่อนรักเพื่อนร้ายอย่างยัยโรเซ่ มันก็ไม่ได้ใช้ให้ออกมาหรอก แต่กลัวมันจะเมายาวจนป่วยแล้ววันจันทร์ไปเรียนไม่ได้ไง เออเนี่ย เป็นเพื่อนที่ดีอยู่นะรู้ป่าว

 

 

     อ๊ะ ขอโทษค่ะระหว่างที่เดินไปร้านข้าวใกล้ๆ หอ ฉันก็เดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่ เอ๊ะไอ้นี่หนิ เวลาจะเดินก็เดินดีๆ ดิวะ อย่ามัวแต่เล่น รถชนตายห่าไม่มีใครช่วยนะโว่ย – ฉันไม่ได้พูดออกไปหรอก ได้แต่คิดนั่นแหละ

 

 

     ขอโทษ...ครับเสียงครับที่แผ่วลงอย่างรู้สึกได้พร้อมกับสีหน้าที่ค่อนข้างเหวี่ยงทำให้ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยทันที – นี่กูไปทำอะไรให้เค้าโกรธหรอวะ

 

 

     ขอตัวนะคะฉันก้มให้เล็กน้อยแล้วเดินสวนกับเขาไป จริงๆ หน้าตาเขาก็คุ้นอยู่หรอก แต่ช่างเหอะ อาจจะเป็นพวกคนดังก็ได้เลยรู้สึกคุ้น คงไม่เคยเจอกันจังๆ หรอก

 


 

     หมับ!

 

 


     แรงกระตุกที่แขนขวาของฉันทำให้ฉันหยุดเดิน ฉันหันหน้าไปหาคนที่กำลังจับข้อมือฉันอยู่ไม่ยอมปล่อย จะเอาอะไรอีกวะ นี่กูไม่ผิดนะโว่ย ถ้าจะโกรธเรื่องเดินชนก็โกรธตัวเองสิวะ ตัวเองมัวแต่เล่นโทรศัพท์แท้ๆ

 

 

     น้องลลิซใช่ป้ะ?” เขาถามฉันด้วยเสียงติดจะนักเลงเล็กน้อย ฉันพยักหน้าให้แทนคำตอบ

 

 

     เป็นอะไรกับพี่จีซูหืม? ถามเรื่องพี่จีซูงี้มีซัมติงวรองแน่ๆ

 

 

     ทำไมฉันถามแทนที่จะตอบ เขาเรียกว่านักเลงมานักเลงกลับไม่โกงค่ะ

 

 

 

     พี่จีซูอ่ะของกูครับน้อง

 

 

 

     เพราะงั้นอย่ายุ่งกับคนของกูอีก...

 

 

 

     เพราถ้ายุ่งกับพี่จีซูล่ะก็

 

 

 

     อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะครับ

 

 

 

     “…”

 

 

 

     อุ๊ย น่ากลัวจังเลยค่ะแม่ ฉี่แทบแตกเลย

 

 

 

     “…อือถ้าจะใช้กูก็ไม่ต้องมีครับตามท้ายหรอกแหม่ เอาเล้ย ไร้มารยาทใส่ให้เต็มที่เล้ยยย แม่ง ไม่รู้จักกันแท้ๆ เดี๋ยวปั๊ดซัดด้วยจระเข้ฟาดหางซะนี่ ไม่รู้จักแม่ไม้มวยไทยซะแล้ว

 

 

 

     ใจเย็นๆ นะลลิสา

 

 

 

     ฉันเดินชนไหล่เขานิดนึงแล้วเดินไปจากตรงนั้นทันที นี่คิดว่าตัวเองเป็นใครวะถึงได้มาสั่งให้คนอื่นเลิกยุ่งกับใครได้ พี่จีซูก็พี่รหัสกูป้ะ แม่งเอ๊ย เดี๋ยวก็โบกให้ตาตี่กว่าเดิมแม่งเลย ละพูดทีนี่ฟันแทบเฉาะหัว ไม่ต้องนึกถึงเวลาแม่งยิ้มเลยว่าจะเหยินขนาดไหน

 

 

 

     ยึ้ย แค่คิดก็เสียวหัวจะโดนเฉาะละ

 

 

 

 

     โวะ รมณ์เสียเมื่อถึงห้องแล้วฉันก็วางถุงข้าวต้มที่ซื้อมาให้โรเซ่กินลงบนโต๊ะ บ่นแล้วล้มตัวลงบนเตียงแรงๆ ไปหนึ่งทีก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

 

 

     อะไรๆ รมณ์เสียเหี้ยไรอีก ช่วงนี้ดูอารมณ์ร้อนนะมึง เมนมาหรอเพื่อนรักยัยซอสเน่าถามฉันพลางลุกไปแกะข้าวต้มใส่ชามสีขาวที่วางอยู่ใกล้ๆ

 

 

     เมนมาก็เหี้ยละ อย่าให้กูหัวร้อนเพิ่มดิ เดี๋ยวโบกฉันพูดกับโรเซ่ด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบขวดน้ำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาดื่มแก้หัวร้อน

 

 

     อ่ะๆๆ ไม่กวนละ เล่ามาโรเซ่ถือชามข้าวต้มมากินบนพื้นใกล้ๆ เตียงฉันแทนที่จะไปกินบนโต๊ะ ถ้าหกใส่เตียงกูขึ้นมากูเอาเรื่องมึงแน่นังซอสเน่า

 

 

     กูเดินชนอีเหยินตาตี๋คนนึงเว่ย แล้วกูก็ขอโทษตามมารยาทไป เสร็จปุ๊บพอกูจะไปซื้อข้าวต้มมาให้มึงแม่งก็จับแขนกูไว้ก่อนแล้วบอกประมาณว่าพี่จีซูของกูนะครับน้อง อย่ายุ่งกับพี่จีซูนะน้อง อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน เหี้ยอะไรของแม่งก็ไม่รู้ พูดแล้วขึ้นฉันว่าก่อนจะโน้มตัวลงไปหยิบช้อนที่อยู่ในมือโรเซ่มาตักข้าวต้มใส่ปากตัวเองแทน

 

 

     แฟนเก่าหวงก้างพี่จีซูป่าว กูจำได้ว่าตอนพี่จีซูอยู่ปีสอง พี่แกเคยคบกับปีหนึ่งคนนึงด้วยนี่มันเล่าพลางตักข้าวต้มใส่ปาก รู้สึกจะชื่อบ็อบบี้มั้งถ้าจำไม่ผิด

 

 

     บ็อบบี้?

 

 

     ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ เมื่อเช้ามีคนชื่อ Bob_7 ทักพี่จีซูมานี่ แต่อารมณ์เหมือนตื้อมากกว่าทักมาเฉยๆ อ่ะ

 

 

     หรือว่าคนเดียวกันวะ

 

 

     ทำไม พอโดนห้ามไม่ให้ยุ่งกับพี่จีซูแล้วมึงไม่ชอบหรอ เห็นเมื่อก่อนบอกไม่อยากมีพี่รหัสนี่โรเซ่พูดทั้งที่ข้าวต้มยังเต็มปาก

 

 

     โดนห้ามไม่ให้ยุ่งกับคนที่สนิทก็ต้องไม่ชอบอยู่แล้วป้ะ ละก็กูไม่เคยบอกว่าไม่อยากมี ตอนนั้นกูแค่ไม่ได้สนใจเฉยๆฉันแย่งช้อนในมือมันมาตักข้าวต้มคำใหญ่ใส่ปากอีกครั้ง

 

 

     เอาเหอะๆ ละมึงจะทำไง เจอขู่งี้อ่ะ

 

 

     ก็ไม่ทำไงอ่ะ

 

 

     ก็ใช้ชีวิตปกติอยู่กับพี่จีซูเหมือนเดิม...

 

 

     กูไม่ยอมเลิกอยู่กับพี่รหัสของกูหรอก

 

 

 

 

     อ้าวลิซ ไปตึกกันผู้หญิงหน้าเดิมๆ ที่ฉันเจอเกือบทุกๆ เช้าเวลาเปิดประตูห้องออกไป ฉันสนิทกับพี่จีซูมากขึ้นเรื่อยๆ เจอกันก็ไปไหนมาไหนด้วยกันเกือบตลอด ไม่รู้สิ ยัยโรเซ่มันบอกว่าฉันไม่ใช่แค่สนิทอ่ะ ฉันติดพี่จีซูเลยต่างหาก

 

 

     นี่ฉันเป็นขนาดนั้นเลยหรอ

 

 

     เอ้อพี่ ฉันอยากรู้เรื่องนึงอ่ะฉันโพล่งออกไปขณะที่พี่จีซูยังคงมีเบอร์เกอร์กุ้งคาปากอยู่ ตอนนี้ฉันกำลังจะขึ้นไปตึกนิเทศของพี่จีซูเพราะตอนนี้มันเพิ่งจะแปดโมงเอง ให้เข้าคลาสเลยมันก็ดูจะขยันไปหน่อย แต่พี่จีซูบอกว่าอยากเข้าคลาสแล้ว ฉันเลยคิดว่าไปส่งก็ได้ ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว

 

 

     ว่าเสียงหวานพูดติดจะอู้อี้เพราะยังมีขนมปังอยู่ในปาก แก้มตุ่ยๆ ของพี่กำลังเคี้ยวเหมือนกระต่ายเลยอ่ะ งื้อออ น่ารักจัง

 

 

     เดี๋ยวนะโฟกัสเรื่องที่จะถามดิวะ อย่ามาทำเป็นมุ้งมิ้ง

 

 

     เรื่องพี่รหัสปีสองที่ย้ายออกไปอ่ะ พี่เค้าย้ายไปเพราะพี่สเตฟจริงหรอฉันพูดก่อนจะยัดแซนวิชคำสุดท้ายเข้าปากพลางปัดมือไปมา อันที่จริงจะถามตั้งแต่ตอนอยู่ที่ห้องสมุดแล้วแหละ แต่ก็ลืมตลอดเลย จนผ่านวันนั้นมาจะสองสัปดาห์ละเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจะถาม มีความดอรี่ปลาขี้ลืม

 

 

     ก็น่าจะเป็นอย่างงั้นแหละ ปกติพี่สเตฟก็อ่อยไปหมดอยู่แล้ว ยิ่งเจอที่ถูกใจก็ยิ่งตื้อ แม้จะยังมีพี่แทยอนก็เหอะ ส่วนอิพี่แทก็เคยโกรธนเกือบเลิกกันแล้วนะที่พี่สเตฟทำแบบนี้ แต่สุดท้ายเค้าก็ยังคบกันเหมือนเดิมอ๋อออ มันเป็นอย่างนี้นี่เองงง

 

 

     พี่เค้าชื่อไรอ่ะ เผื่อเจอจะได้ปรึกษาปัญหาเดียวกับที่พี่เค้าเจอฉันถามติดตลกให้พี่จีซูหัวเราะเล็กน้อย

 

 

     ชื่อจีซู

 

 

     ฮะ?

 

 

     ชื่อไรนะฉันเลิกคิ้วถามอีกครั้ง นี่หูฝาดป้ะ หรือยังไง

 

 

     นั่นแหละ ชื่อจีซู ซอ จีซูพี่จีซูเน้นคำตอบให้กับฉัน

 

 

     xเข้!!!” ฉันอุทานเสียงดังก่อนจะเอามือปิดปาก จริงๆ ไม่ได้กลัวว่ามันจะหยาบเกินไปหรอก ก็เมื่อกี้อุทานเป็นภาษาไทย แต่เสียงดังไง คนจะสงสัยว่าอีนี่พูดอะไรก็ไม่แปลก

 

 

     เมื่อกี้ว่าไงนะ

 

 

     อ๋อ ฉันแค่อุทานเฉยๆ น่ะ ก็ตกใจนี่นา ไม่คิดว่าพี่คนนั้นจะชื่อเดียวกับพี่ฉันพูดก่อนจะเงยหน้าเล็กน้อยมองป้ายที่อยู่ข้างหน้า

 

 

     ถึงแล้วววพี่จีซูพูดก่อนจะหันมาหาฉัน จะเข้าไปป่าว หรือเราจะเข้าคลาสเราเลย

 

 

     แหม่พี่ ฉันมาส่งถึงขนาดนี้แล้ว แถมยังไม่แปดโมงครึ่งด้วย ก็ต้องขอไปนั่งก่อนดิ

 

 

     เข้าสิครัชชช

 

 

 

 

     นั่นมันลิซซูนี่หว่า ฮิ้ววววววววเสียงโห่ร้องตั้งแต่ที่ฉันและพี่จีซูก้าวเข้าไปในห้องดังขึ้น จริงๆ ก็รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เดินขึ้นมาแล้วแหละ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทุกคนต้องมาทางพวกเราแล้วซุบซิบด้วย นี่จริงจังนะ ปกติจะโดนซุบแค่เรื่องของตัวเองไง แต่นี่อยู่กับพี่จีซูอ่ะ แสดงว่าต้องเกี่ยวอะไรกับพี่จีซูด้วยแน่ๆ

 

 

     หลีกดิ จะนั่ง ไม่เห็นหรอพี่จีซูพูดพลางผลักไหล่เพื่อนผู้ชายของพี่เบาๆ เชรด ไม่เคยเห็นพี่จีซูเวลาอยู่กับเพื่อนแบบนี้เลยอ่ะ ทำไมรู้สึกเสียงสันหลังแปลกๆ

 

 

     ลุกดิ เห็นมั้ยเนี่ยว่าน้องจะนั่ง เป็นพี่ก็เสียสละหน่อยดิเริ่มสงสารพี่คนนั้นที่ต้องลุกออกไปละ

 

 

     แหมๆๆๆๆ มีการให้เสียสละด้วยยย เสียสละแล้วจะเสียจูบมั้ยจ๊ะ ฮิ้วววว

 

 

     กูเริ่มไม่สงสารละ

 

 

     อะไรของพวกแกวะ วุ่นวายอยู่ได้พี่จีซูด่าโดยใช้คำสุภาพก่อนจะหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอ่าน

 

 

     เจ้ นี่เค้ารู้กันทั้งมหาลัยแล้วมั้งว่าตอนที่เจ้ไปร้านห้องสมุดกับน้องอ่ะเกิดอะไรขึ้นผู้ชายที่หน้าตาค่อนข้างดีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์เหมือนจะเปิดอะไรให้ดู

 

 

     อะไร!?” พี่จีซูเลิกคิ้วถาม เออนั่นดิอะไร นี่ฉันงงไปหมดละนะว่าเกิดไรขึ้นอ่ะ โวะ เริ่มอารมณ์เสียละนะเนี่ย ทำไมวันนั้นต้องเผลอดื่มไปเยอะด้วยวะ

 

 

     อ่ะเจ้ชายคนนั้นยื่นโทรศัพท์ที่เปิดสแนปแชทเอาไว้ให้พี่จีซู เปิดของแอคเสือกของคณะนิเทศอ่ะฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อที่จะได้ดูชัดๆ

 

 

     อะไรวะ นี่งงมากพูดเลย

 

 

     ...โปโปเค้าหน่อยนะ นะๆๆๆๆ

 

 

     เหี้ย!!!

 

 

     เมื่อฉันได้เห็นคลิปที่ถูกถ่ายแล้ว ความทรงจำตอนนั้นก็พุ่งพรวดเข้ามาในหัวทันที

 

 

     xเข้ ฉันจำได้แล้ว

 

 

     ตอนนั้นฉันจูบกับพี่จีซู!

 

 

     ขอให้พี่จีซูพาไปเต้น พี่จีซูอยากให้กลับโต๊ะ เราไม่ยอมกลับ พี่จีซูเลยบอกว่าจะยอมทุกอย่าง แล้วก็เจอนายตาหยีที่น่ะเป็นนังบ็อบบี้ขี้ขู่ แล้วก็กลับขึ้นมาชั้นสอง แล้วก็ขอพี่จีซูจูบ

 

 

     ...แล้วก็จูบกัน

 

 

     วอดเดอะฟัคคค

 

 

     พอแล้วพี่จีซูพอคลิปเล่นไปถึงตอนที่ฉันนอทับพี่จีซูแล้วฉันก็ปัดหน้าจอทิ้งแล้วกดปิดโทรศัพท์เครื่องนั้นทันที ตอนนี้ร้อนหน้ามากอ่ะ เขินก็เขิน โกรธก็โกรธ อีเหี้ยนี่ชีวิตส่วนตัวนะเว่ย ยังจะตามถ่ายอีกหรอวะ

 

 

     Middle Finger Up เลยทีเดียว

 

 

     คลิปนี้ลงเมื่อไหร่จุนฮเวตอนนี้พี่จีซูน่ากลัวมาก แต่ฉันต้องนิ่งเข้าไว้ ต้องคีพลุคลลิซคนชิคเอาไว้นะ พุทธธธ โธธธ

 

 

     น่าจะสองวันแล้วมั้ง จำได้ว่าตอนเจอครั้งแรกก็มีคนดูไปเป็นสิบแล้วอ่ะคนที่ชื่อว่าจุนฮเวเอ่ยหน้านิ่งก่อนจะเก็บโทรศัพท์ของเขาคืนไป

 

 

     ทำไมไม่รีบบอกวะกูจุนฮเว!ฉันสะดุ้งเลยที่จู่ๆ พี่จีซูก็พูดว่ากูชัดเจนมาก แต่พอนึกขึ้นได้ว่าที่นี่เกาหลีก็ต้องคีพลุคอีกครั้ง

 

 

     ก็ลืมอ่ะเจ้ ตอนนั้นผมเจอตอนทำงานอยู่นี่หว่าเข้ายักไหล่อย่างไม่ซีเรียสแล้วเดินจากไป ฉันก็ไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นหรอก แต่คนซีเรียสสุดน่ะ น่าจะเป็นดาวนิเทศปีสามที่กำลังจะลุกเป็นไฟอยู่ข้างๆ ต่างหาก

 

 

     เฮ่อ...พี่จีซูถอนหายใจแรงๆ หนึ่งทีก่อนจะลุกขึ้นแล้วดึงมือฉัน

 

 

     ไปกับพี่แปบนึงสิ

 

 

 

     เป็นไรมั้ย?” พี่จีซูลากฉันมาคุยหน้าห้องน้ำซึ่งตอนนี้ไม่ค่อยมีคน ฉันส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ พี่จีซูถอนหายใจเล็กน้อยเหมือนกำลังโล่งอกก่อนจะยื่นมือมาโยกหัวฉันเบาๆ

 

 

     ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า นี่ลลิซเด็กวิดวะเชียวนะ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก...

 

 

     แต่ก็ยังโกรธอยู่ดีนั่นแหละที่คนถ่ายแม่งเสือกเรื่องส่วนตัวขนาดนี้ เฮ่อ แต่ก็นั่นแหละ คนหน้าตาดีก็มีคนติดตามเป็นธรรมดาอ่ะเนาะฉันยักคิ้วทำเป็นเท่ก่อนจะโดนนิ้วเล็กๆ ของพี่จีซูจิ้มลงกลางหน้าผากแล้วดันเบาๆ หนึ่งที

 

 

     จ้าๆๆ เอาที่สบายเลยจ้าพี่จีซูพูดแนวประชดเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปทางขวามือของพี่ ฉันยังคงมองหน้าพี่อยู่แบบเดิม แต่พอพี่หันไปมองแล้วกรอกตามองบนแบบนั้นฉันก็หันไปมองตามทันที

 

 

     พี่จีซู...

 

 

     ทำไมถึงเมินแชทผมล่ะ?”

 

 

     xเข้!

 

 

     ไอ้พี่บ็อบบี้!!!










ช่วงไรท์พบประชารีด

เอาแล้วๆๆๆๆ พี่บ็อบมาป่วนอีกแล้ววววว


ถ้ามีคำผิดเดี๋ยวมาแก้ให้เนาะะะ อิอิ


*สารบัญฟิคเรื่องอื่น*

เพื่อนชาวต่างชาติ จิ้มเลยอิ้อิ้

เลขาของแช จิ้มเลยอิ้อิ้


ใครอยากบ่น ทวงฟิค ก่นด่านังไรท์ หรืออะไรก็ตาม ก็สามารถรวมตัวกันได้ที่ #ลลิซเด็กวิดวะ

หรืออยากบ่นถึงฟิคกับนังไรท์คนนี้ตรงๆ ก็สามารถมาทำได้ที่ทวิตเตอร์ @prmtear เลยค่ะ

อย่าลืมโหวต+คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนาจาาา


#ลลิซเด็กวิดวะ

อิ้อิ้


#พิ้งค์เทียร์




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,229 ความคิดเห็น

  1. #766 fairy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 21:07
    เข้ท้องแล้วมั้งลูกกก
    #766
    0
  2. #641 COLALISH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 14:28
    บ็อบบี้หยุดตื้อเถอะลูกกก
    #641
    0
  3. #220 Swan fire (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 14:34
    ...ลลิซค่ะ ขอหนุมานถวายแหวนท่าหนึ่ง
    #จัดไปอย่าให้เสีย
    #220
    0
  4. #123 timอิ้อิ้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 23:33
    มาแล้ว น้ำตาจิไหล

    นี่บ้านจะเสร็จล่ะไรท์ มาต่อไวมาก สระน้ำยังไม่เสร็จเลอะ

    พอๆเข้าเรื่องๆ บ๊อบบี้ ขี้ เกลียดดด เค้าไม่เอาก็ตื้ออยู่ได้

    ลิซกระโดดถีบฟันมันเลย อย่ายอมๆ
    #123
    0
  5. #111 MG99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 15:48
    จุกเบยเจยบุก
    #111
    0
  6. #107 Jrp_BF (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 22:28
    บ็อบบี้นี่soตื๊อๆมากๆ 
    #107
    0
  7. #106 BESTIIIXI (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 22:05
    ผมนี่จะอุทานตามลลิสแล้วนะ 'เข้' 55555
    #106
    0
  8. #105 febfhone (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:38
    กรอกตามองบนตามเลยคะ ตื้อจริงๆ
    #105
    0
  9. #104 Himmie22 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 19:57
    รู้สึกว่าบ็อบนี้จะตามไม่เลิก ลลิซช่วยจัดมวยไทยให้บ็อบทีนึงสิคะ 555
    #104
    0
  10. #103 Nui_PiKa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 18:52
    รู้สึกเจอพี่บ๊อบบ่อยมาก เหมือนหนังวิญญาณตามติดอ่ะ ฮือ 5555
    #103
    0
  11. #102 timอิ้อิ้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 17:57
    มาม่าๆเริ่มมา ปูเสือรอแพร๊บ

    กว่าไรท์จะมาอัพ นี่ปลูกบ้านรอได้2 หลังล่ะเนี่ยยย

    รออีก 50% ว่าจะสร้างสระว่ายน้ำ รอไรท์น่ะ
    #102
    0
  12. #101 timอิ้อิ้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 17:57
    มาม่าๆเริ่มมา ปูเสือรอแพร๊บ

    กว่าไรท์จะมาอัพ นี่ปลูกบ้านรอได้2 หลังล่ะเนี่ยยย

    รออีก 50% ว่าจะสร้างสระว่ายน้ำ รอไรท์น่ะ
    #101
    1
    • #101-1 พีอาร์ที(จากตอนที่ 5)
      27 สิงหาคม 2559 / 18:01
      อย่าลืมสร้างสระว่ายน้ำแล้วอย่าลืมทำสวนด้วยนะคะ /โดนตบ/
      #101-1
  13. #100 IAmONCE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 17:07
    โคตรจะแซะพี่บ็อบเลยค่ะ55 ขำแรงแซะได้ใจมาก
    #100
    0
  14. #99 MG99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 16:34
    ยิ้มยิ้มยิ้ม
    #99
    0
  15. #98 PCY92SH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 16:29
    เย่ ได้อ่านเเล้ว ฮึบบ
    #98
    0
  16. #97 TaTRV (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 16:15
    โดดเตะบ็อบ-เลยลลิซเอาให้หายเหยินเลยยยย 55555 รอออออออออออๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #97
    0
  17. #96 PCY92SH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 12:36
    รอๆๆๆ....
    #96
    0
  18. #95 Himmie22 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 22:41
    คุณบ็อบหลบไป เดี๋ยวเจอลลิซคนแมนมวยไทยสอยได้นะคะ
    #95
    0
  19. #94 ninggdestiny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 20:47
    วี้ดดดดด รอๆๆขอไวไว อิอิ
    #94
    0
  20. #90 MG99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 15:29
    ไม่เอามาม่าเอาไวไว
    #90
    1
    • #90-1 พีอาร์ที(จากตอนที่ 5)
      26 สิงหาคม 2559 / 15:58
      ไรท์ชอบยำยำจัมโบ้มากกว่าค่ะ
      #90-1