[BLACKPINK] ENGINEER #ลลิซเด็กวิดวะ

ตอนที่ 21 : ENGINEER 19 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    20 ธ.ค. 60











     ดิ๊องงง ด่องงงงง

 

 

     ฉันกดกริ่งที่ประตูรั้วบ้านหลังหนึ่งแล้วยืนรอ มือขวาจูงกระเป๋าลาก มือซ้ายจับมือใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกันเอาไว้ ฉันหันหน้ามองพี่จีซูก่อนจะยกยิ้มให้เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางลำบากใจพิกลของพี่

 

 

     ลิซ พ่อกับแม่ลิซจะชอบพี่มั้ย

 

 

     ชอบสิ ถ้าลูกสาวชอบ พ่อกับแม่ลิซก็ต้องชอบอยู่แล้ว

 

 

     บ่ายสามโมงเก้านาที – ฉันและพี่จีซูยืนอยู่หน้าบ้านของฉัน

 

 

     กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย

 

 

     เพราะเป็นปิดเทอม ฉันจึงอยากกลับมาพักผ่อนที่ไทย และคงอยู่พักผ่อนไปอีกสักพักใหญ่ๆ กลับเกาหลีอีกทีก็คงช่วงใกล้เปิดเทอม ส่วนพี่จีซูที่ติดสอยห้อยท้ายมากับฉันด้วย ตอนแรกฉันนึกว่าพี่จะกลับบ้าน แต่ก็ลองชวนเล่นๆ ประมาณว่า ไปเที่ยวเล่นที่ไทยมั้ยสรุปตอบตกลงเฉยเลย กลายเป็นว่าพี่จีซูไปหาพ่อแม่บ่อยแล้วเพราะอยู่โซล แถมยังบอกว่า อยากไปฝากเนื้อฝากตัวกับพ่อแม่แฟนอีกด้วย

 

 

     ยอมแล้วค่ะคนนี้

 

 

     ฉันละมือขึ้นมาลูบหัวคนที่มั่นใจมาตั้งแต่แรกว่าถึงพ่อแม่ของฉันจะไม่ชอบก็จะทำให้ท่านชอบให้ได้ ตอนแรกยังมั่นใจอยู่เลย

 

 

     ก็มันตื่นเต้นนี่นา

 

 

     ลิซ!?”

 

 

     เสียงเรียกที่ฉันได้ยินมาทั้งชีวิตทำให้ฉันหันไปทันที ฉันฉีกยิ้มแล้วพุ่งเข้าไปกอดหญิงวัยกลางคนที่เพิ่งจะเปิดประตูรั้วให้ด้วยความคิดถึง

 

 

     แม่จ๋า ลิซคิดถึงแม่จังเลยยย

 

 

     ลูกคนนี้นี่ กลับบ้านทำไมไม่บอกแม่ ฮื้ม จะได้ให้ลุงไปรับ

 

 

     แม่ผละกอดออกไปแล้วลูบหัวฉันด้วยความเอ็นดู ฉันอ้อนด้วยการโอบเอวท่านเอาไว้หลวมๆ แล้วทำหน้าที่น่ารักที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

 

     ก็เซอร์ไพรซ์ไง

 

 

     “Honey, who... Lice!”

 

 

     “Daddy!”

 

 

     ฉันพุ่งเข้ากอดเจ้าของภาษาอังกฤษเสียงทุ้มร่างสูงใหญ่ทันทีที่ท่านเดินออกมาจากบ้าน พ่อบุญธรรมที่รักฉันเหมือนเป็นลูกแท้ๆกอดฉันแน่นไม่แพ้กัน ท่านคงกำลังจะไปทำงาน สังเกตจากชุดเชฟที่ท่านกำลังใส่อยู่

 

 

     “When did you come here? (มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก)”

 

 

     “just a moment ago, dad. (เมื่อกี้นี้เองค่ะพ่อ)

 

 

     “Well... wait. Who’s this lovely girl, Lice? (อืม... เดี๋ยวลูก ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนี้คือใครลิซ)พ่อถามฉันพลางเลิกคิวใส่อย่างสงสัย ฉันผละกอดออกมาก่อนจะขยับไปยืนข้างๆพี่จีซูอีกครั้ง พี่จีซูยิ้มอย่างสดใสร่างเริงพลางยกมือไหว้ทั้งสองคนและพูดสวัสดีข่าเบาๆ

 

 

     “Okay, listen. Mum, dad...

 

 

     She’s my lovely girlfriend.”

 

 

-

 

 

     ฉันโยนเป้ใบเล็กลงบนเตียง กระเป๋าเสื้อผ้าทั้งของฉันและของพี่จีซูระเกะระกะเต็มห้องหลังจากที่แม่บอกให้แม่บ้านนำมาไว้ให้ ฉันทิ้งตัวลงนอนลงบนเตียงนุ่ม กวาดสายตามองห้องของตัวเองที่คิดถึ้งงงคิดถึง ก่อนจะสูดหายใจลึกๆให้เต็มปอด

 

 

     อ่า... คิดถึงจังเลยฉันพึมพำเบาๆ

 

 

     ลิซ

 

 

     หืม?”

 

 

     พ่อแม่ลิซโอเคกับพี่ใช่มั้ยพี่จีซูนั่งลงที่ปลายเตียง ถามฉันด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลเล็กน้อย

 

 

     โธ่ ยังเครียดอยู่อีกหรอ พ่อลิซก็เรียกพี่ว่า lovely girl แม่ลิซก็แทบจะจูบพี่อยู่แล้ว ไม่รู้ใครเป็นลูกแท้ๆใครเป็นลูกสะใภ้กันแน่ ลิซถูกลืมไปชั่วขณะเลยนะเมื่อกี้ฉันแกล้งทำเป็นแซะ ก็มันจริงนี่ พอบอกว่าพี่จีซูเป็นใครปุ๊บ ทุกคนก็เอ็นดูกันใหญ่ กว่าจะได้เข้ามาในห้อง แม่ก็ถามอยู่นั่นแหละว่าลิซแกล้งมั้ย ลิซซนรึเปล่า ลิซทำตัวดีมั้ย รู้จักกับลิซมานานรึยัง เคยกินอาหารไทยรึยัง นี่เอาจริงๆฉันยังงงอยู่เลยว่าอันที่จริงแล้วแม่อยากให้ฉันกลับบ้านหรืออยากให้ฉันพาแฟนกลับบ้านกันแน่ ดีนะที่พ่อไปทำงานพอดี ไม่งั้นพี่จีซูได้นั่งคุย(เมาท์เรื่องฉัน)กับท่านยาวแน่ๆ

 

 

     พวกท่านชอบพี่จะตายฉันลุกขึ้นนั่งแล้วเขยิบไปใกล้ๆพี่ ถ้าลูกสาวชอบ พ่อแม่ก็ต้องชอบอยู่แล้ว

 

 

     รู้แล้วน่า

 

 

     แหนะ เขิน

 

 

     ฉันยีผมพี่จนยุ่งอย่างรู้สึกหมั่นเขี้ยว เป็นเหตุให้พี่ค้อนมองฉันอย่างเอาเรื่อง ฉันหัวเราะก่อนจะดึงร่างเล็กของพี่เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

 

 

     รั่ก จีซูไม้?”

 

 

     หืมม

 

 

     ฉันร้องในลำคอแล้วผละกอดออกมาอย่างไม่เชื่อหู เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ

 

 

     ก็ประโยคที่เราเคยสอนพี่อ่ะ ตอบมานะ รั่ก จีซูไม้

 

 

     พี่จีซูพูดและทำหน้าเข้มใส่ฉัน – จริงๆเหมือนโดนลูกแมวขู่มากกว่า – ฉันยิ้มจนแก้มแตกไปรึยังก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ไอ้ประโยคสำเนียงแปล่งๆเมื่อกี้น่ะ พี่พูดกี่ครั้งมันก็น่ารักน่าฟัดตลอดเลย

 

 

     ลิซซซ พี่ให้ตอบนะ ไม่ใช่ให้ฟัดแก้มพี่แบบนี้

 

 

     ก็พี่น่าร้ากกก

 

 

     ฉันประคองหน้าพี่แล้วเล่นแก้มไปมาอย่างที่ใจอยาก แต่พอเห็นหน้ายู่ๆแล้วก็ละมือออกมาหัวเราะอีกครั้ง

 

 

     รั่กจีซูม้าย

 

 

     แหนะ มีการย้ำเสียงแข็ง

 

 

     รักสิฉันตอบเป็นภาษาไทย แล้วดึงพี่มากอดอีกครั้ง

 

 

     รักที่สุดเลย

 

 

-

 

 

     อร่อยป่ะ

 

 

     อื้อ ก็โอเคดีนะ แปลกๆนิดหน่อย แต่ก็อร่อยดีอ่ะ

 

 

     ฉันยิ้มเมื่อได้คำตอบอย่างที่หวัง ก่อนจะตักส้มตำไทยพริกสองเม็ดอีกจานนึงให้ลองชิมดู – ร้านส้มตำร้านโปรดแห่งหนึ่งของฉันในสยามพารากอนไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ

 

 

     อย่างที่เห็น เราอยู่ที่สยาม ฉันมักจะมาที่นี่เป็นประจำเวลาอยากออกจากบ้านแต่ไม่รู้จะไปไหน – เรียกว่าบ้านหลังที่สามก็ได้ – จริงๆแล้วฉันมีแพลนเยอะแยะเลยว่าจะพาพี่จีซูไปไหนหรือทำอะไรกับครอบครัวบ้าง แต่เพราะอยากให้พี่รู้ว่าชีวิตปกติของฉันเวลาอยู่ไทยเป็นยังไงก่อน จึงพามาที่นี่เป็นที่แรก

 

 

     ปกติลิซกินร้านนี้เป็นประจำเลยหรอฉันเงยหน้ามองคนตรงข้ามเมื่ออีกคนเอ่ยถาม

 

 

     ช่ายฉันตอบในขณะที่กำลังเคี้ยวไก่ย่างอยู่ พี่จีซูอยากกินอะไรอีกมั้ยคะ

 

 

     อืม...พี่จีซูส่งเสียงในลำคอ ทำปากขมุบขมิบพลางกลอกตาไปมาราวกับกำลังใช้ความคิด ไม่รู้สิ ลิซมีอะไรแนะนำมั้ย

 

 

     ได้เลยฉันยืดตัวและยักคิ้วใส่อย่างมั่นใจ ป๋าจะพาเลี้ยงเองจ้ะหนู

 

 

     ให้มันจริงเถอะ ไม่ใช่อิ่มก่อนอีกนะพี่จีซูมองค้อน ก่อนจะยื่นมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆ หัวเราะให้กันแล้วก้มลงจัดการอาหารตรงหน้าอีกครั้ง

 

 

     พอกินเสร็จฉันก็พาพี่จีซูออกจากร้านมาพร้อมกับน้ำหวานคนละแก้ว เดินเล่นแถวร้านเสื้อผ้าเล็กน้อยให้ย่อยก่อนแล้วค่อยไปกินต่อ อ่า เมนูผุดเข้ามาในหัวเต็มไปหมดเลย ร้านเสื้อผ้าร้านเครื่องสำอางร้านนู่นนี่นั่นก็มีที่อยากแนะนำเต็มไปหมด

 

 

     อยากใช้เวลาพวกนี้กับพี่จีซูจะแย่อยู่แล้ว

 

 

     ตัวนี้เป็นไง

 

 

     พี่จีซูทาบเสื้อปาดไหล่สีชมพูเข้มบนตัวของตน ส่องกระจกเล็กน้อยแล้วหันมาให้ฉันดู ฉันถอยห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อมองโดยรวม ก่อนจะเข้าไปใกล้อีกครั้ง

 

 

     น่ารักดีอ่ะ แต่ฉันว่าสีชมพูอ่อนน่าจะน่ารักกว่า แต่พี่ใส่อะไรก็น่ารักหมดนั่นแหละ ฉันเอ่ยพลางถือวิสาสะดึงสร้อยที่อยู่บนคอของพี่ให้เกียร์ของฉันหล่นลงมาอยู่ด้านนอก ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆกับหูเล็กของพี่

 

 

     แต่ไม่ใส่อะไรเลยน่ารักกว่า

 

 

     ลิซ!”

 

 

     ฝ่ามือบางฟาดลงบนไหล่ของฉันอย่างแรงด้วยท่าทางเขินนักขนาด ฉันหัวเราะเมื่อเห็นว่าสีแดงกำลังลามจากใบหูมาสู่ใบหน้าของพี่ แล้วหยิบเสื้อตัวที่บอกเมื่อครู่มาให้ลองทาบดู

 

 

     เอ่อ ขอโทษนะคะ

 

 

     คำทักทายของบุคคลที่สามจากทางด้านหลังของฉันเป็นเหตุให้ฉันหันไปมองเพราะน้ำเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าแปลกใจ

 

 

     ลิซ! ลิซจริงด้วย!”

 

 

     หญิงสาวร่างเล็กพอๆกับพี่จีซูยกยิ้มทันทีที่ฉันหันไปมองทั้งตัว ความทรงจำที่ติดๆขัดๆทำให้ฉันขมวดคิ้วกับสาวหวานตรงหน้า เธอยิ้มและเลิกคิ้วเหมือนกำลังถามคำถามหนึ่ง

 

 

     จำพี่ได้มั้ย

 

 

     และไม่นานฉันก็หาชิ้นส่วนของความทรงจำที่หล่นหายไปเจอ

 

 

     พี่แต้ว

 

 

     ฉันพูดชื่อของเธอออกมาเพื่อสื่อว่าตนจำได้ – และจำไม่ลืม – พี่แต้วที่เราเพิ่งเจอยิ่งยิ้มอย่างดีใจเข้าไปใหญ่ ก่อนจะถือวิสาสะดึงมือของฉันไปจับ

 

 

     พี่นึกว่าลิซจำพี่ไม่ได้แล้ว เป็นไงบ้าง สบายดีรึเปล่า ไม่ได้ยินข่าวลิซเลย ตอนนี้เรียนมหาลัยใช่มั้ย เรียนอยู่ที่ไหนล่ะคำถามนับสิบออกมาจากปากของเธอไม่ทันให้ฉันได้ตอบสักคำถาม ฉันยักมือขึ้นปรามเล็กน้อยให้ใจเย็นๆ

 

 

     ใจเย็นค่ะๆฉันเอ่ย ก่อนจะก้มลงไปมองมือที่เธอกำลังจับฉันอยู่ พี่แต้วก้มมองตามพลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย พี่แต้วคะ ปล่อยก่อนได้มั้ย

 

 

     ทำไมล่ะ

 

 

     แปบนะคะพี่ ฉันถือโอกาสที่เธอเผลอดึงมือของเธอออก แล้วหันไปหาพี่จีซูที่ยืนอยู่ข้างหล...

 

 

     อ้าว

 

 

     แต่พี่จีซูที่เคยยืนอยู่นั้น ถูกแทนที่ด้วยราวเสื้อผ้าเสียแล้ว ฉันกวาดสายตามองไปโดยรอบ ให้ตายสิลิซ ถ้าพี่จีซูหลงขึ้นมาจะทำยังไง – ฉันเขย่งเพื่อมองข้ามเหล่าเสื้อผ้าที่เรียงรายกันอยู่ ไม่นานก็เห็นผู้หญิงตัวเล็กหัวแดงคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก

 

 

     ลิซ เป็นอะไรรึเปล่า

 

 

     คะ? เอ่อ ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ สบายดี เอ่อ แล้วก็ ตอนนี้ลิซเรียนวิศวะอยู่เกาหลีน่ะ ปิดเทอมเลยกลับบ้านฉันตอบคำถามก่อนหน้านี้ แต่ไม่ได้สบตากับพี่แต้ว เพราะกลัวว่าพี่จีซูจะเดินไปไหนไกลซะก่อน

 

 

     เก่งจังเลยนะเนี่ยเราพี่แต้วเอ่ยชม ถ้าให้เดา เธอคงยิ้มด้วยความเอ็นดู๊เอ็นดูอยู่ชัวร์ๆ แล้ว หาอะไรอยู่ ถ้าเป็นเสื้อผ้าพี่แนะนำได้นะ พี่เป็นผู้จัดการสาข-

 

 

     แต่จะอะไรก็ช่างแม่งแล้ว!

 

 

     หาแฟนค่ะ ขอตัวก่อนนะคะพี่แต้ว สวัสดีค่ะ!”

 

 

-

 

 

     พี่จีซูคะ เป็นอะไรรึเปล่า หลังจากที่ออกมาจากร้านเสื้อผ้าและเดินเล่นได้สักพัก ฉันก็เอ่ยถามพี่จีซูด้วยความเป็นห่วง แต่พี่จีซูก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับกล้องโพราลอยด์ของตัวเองอยู่ตลอด ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉันเลย

 

 

     อ๊ะ ลิซ ฉันฉวยเอากล้องในมือของพี่มาไว้ที่ตัวเอง และบังคับให้หลบชิดกำแพง หยุดเดินอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะคะ

 

 

     พี่จีซูกังวลอะไรอยู่หรอคะ

 

 

     ฉันเอ่ยถามเสียงหวานอย่างที่นานๆครั้งจะทำ ประคองหน้าของอีกคนให้เงยขึ้นมาสบตากันเบาๆ อยากรู้อะไรก็ถามสิคะพี่จีซู อย่าเอาแต่เงียบแบบนี้

 

 

     ใคร

 

 

     พอพี่จีซูงอนหรือมีเรื่องกังวลใจ กว่าจะเค้นออกมาได้ก็ยากพอตัวเลยแฮะ – พี่ถามเสียงแข็ง แต่กลับเต็มไปด้วยความหวงราวกับเด็กน้อยที่หวงความรักความอบอุ่นจากใครสักคน

 

 

     พี่แต้วค่ะ แก่กว่าลิซสี่ปี รู้จักกันตั้งแต่ลิซอยู่ประถม แล้วก็...

 

 

     แล้วก็?”

 

 

     แล้วก็เป็น...แฟนคนแรกค่ะ

 

 

     อ่า...

 

 

     เค้าว่ากันว่า อย่าพูดถึงแฟนเก่าหรือคุยกับแฟนเก่าต่อหน้าแฟนคนปัจจุบัน – ข้อความที่เคยอ่านแล่นเข้ามาในหัวทันทีเมื่อพี่จีซูเงียบสนิทไปหลังจากที่ได้ฟัง อ่า ทำไงดีล่ะ ฉันก็ผิดเต็มๆเลยด้วย ที่ไม่เคยบอกเลยว่าตอนอยู่ไทยเคยมีแฟนรึเปล่า ก็ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นนี่นา ตอนนี้เรารักกันที่สุด นั่นสำคัญกว่าไม่ใช่หรอ

 

 

     อ่า แต่ฉันก็ผิดจริงๆ ผิดมากด้วยที่ปล่อยให้พี่เดินออกไปเงียบๆก่อน ทำไงดีๆๆ

 

 

     กลับบ้านกันเถอะ

 

 

     เดี๋ยวสิคะ

 

 

     ฉันรีบรั้งเอาไว้ก่อนที่พี่จะเดินไปไหน พี่จีซูหันหลังกลับมา ก้มหน้าเม้มปากเหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ฉันกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ

 

 

     ลิซขอโทษนะคะ

 

 

     ขอโทษอะไร เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

 

 

     ผิดสิ ผิดมากด้วย ฉันเชยคางพี่ขึ้นมา ลูบที่ริมฝีปากที่กำลังเม้มของพี่เบาๆ “ผิดที่ไม่รีบบอกพี่ ผิดที่ทำให้พี่จีซูคิดมาก – พี่...กำลังกังวลเรื่องของลิซอยู่ใช่มั้ย

 

 

     เปล่าหรอก พี่แค่... เฮ่อ ช่างมันเถอะ มันไร้สาระน่ะ

 

 

     พี่จีซูคะ

 

 

     โอเคๆ พี่ยอมรับก็ได้ว่าพี่คิดมากนิดหน่อย แต่ มันช่วยไม่ได้นี่นา

 

 

     ...

 

 

     พี่แค่ลองคิดว่า ถ้าสมมติผู้หญิงคนนั้นยังมีใจให้เรา และทำให้เรากลับไปหาได้... ถ้าสมมติว่าลิซเลิกกับพี่ ถ้า... ถ้าสมมติว่าพี่ไม่มีลิซอยู่ในชีวิตขึ้นมาจริงๆ พี่จะทำยังไง

 

 

     พี่จีซูพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด เพราะส่วนสูงที่ต่างกัน พอมองจากตรงนี้แล้ว ฉันเห็นหมดเลย เห็นว่าร่างของพี่กำลังสั่นอย่างช่วยไม่ได้ เห็นถึงความกังวลที่ฉันไม่ทันได้ระวังเพราะเอาแต่เข้าข้างตัวเองพี่คงไม่เป็นอะไรหรอก

 

 

     ใส่ใจให้มันมากกว่านี้หน่อยลลิษา

 

 

     พี่จีซูคะ

 

 

     ฮื้ม ฉันใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาที่รื้นอยู่ออก แล้วยิ้มให้พี่จีซูจากใจ

 

 

     รักลลิซมั้ย

 

 

     ฮ ฮะ?”

 

 

     พี่จีซูร้องในลำคอด้วยความงง เมื่อฉันเอ่ยถามเป็นภาษาไทยออกไป รักลลิซมั้ย

 

 

     ทำไมเล่า

 

 

     ตอบก่อนสิ – รักลลิซมั้ยคะ

 

 

     รัก...

 

 

     อื้ม!” ฉันพยักหน้าแล้วร้องอย่างพอใจ ก่อนจะถอยออกมาจากพี่พอสมควร แล้ว...

 

 

     แชะ!

 

 

     ฉันกดชัตเตอร์ใส่พี่จีซูที่ไม่ทันได้ตั้งตัว พี่ทำตาโตอย่างตกใจ ไม่นาน รูปพี่จีซูที่กำลังทำหน้าเหรอหราพร้อมทั้งฉันยื่นมือไปจับพี่เอาไว้ก็ค่อยๆออกมาจากเครื่อง ฉันรอให้มันแห้งสักพัก แล้วเอาปากกาไฟน์ไลน์เนอร์ที่พกติดตัวอยู่ตลอดขึ้นมาเขียนยุกยิกๆ

 

 

     พี่จีซูรักลลิซ...ฉันยื่นรูปโพราลอยด์ให้พี่จีซู

 

 

     ลลิซก็รักพี่จีซูเหมือนกัน

 

 

     ฉันรอปฏิกิริยาของพี่ และเป็นอย่างที่คาดเอาไว้ พี่ยิ้มแก้มปริ แล้วสวมกอดฉันหลังจากที่ได้เห็นข้อความบางอย่างบนรูป

 

 

     ขอบคุณนะลิซ ขอบคุณที่รักพี่...

 

 

     ขอบคุณความรักของเรา...

 

 

To hold you in my arms. To promise you my love. To tell you from the heart.

You’re all I’m thinking of.

My love...

 

 

라리사 지수 나카

 

 

ลลิษารักจีซูนะคะ ❤

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- END -











ช่วงไรท์พบประชารีด

โอ้มายก้อด... ไม่คิดว่าจะได้พิมพ์คำนี้ ยังไม่ทันตั้งตัวเลยค่ะ

จบแล้วโว้ยยยยยยยยย

(เกรี้ยวกราดทำไม)

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ ทั้งที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ตอนแรก มาเจอกันกลางทาง หรือเพิ่งมาอ่านก็ตาม ขอบคุณจริงๆค่ะ

ตอนสุดท้ายแล้ว ก็ไม่ขอเวิ้นเว้ออะไรเยอะแล้วค่ะ คงได้เวิ้นเว้อเป็นครั้งสุดท้ายของฟิคเรื่องนี้แล้วเหมือนกัน

ทุกรีดทุกเฟบทุกคอมเมนท์คือยาบำรุงและกำลังใจของไรท์ค่ะ /ไหว้ย่อ/




#ลลิซเด็กวิดวะ


#พิ้งค์เทียร์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,229 ความคิดเห็น

  1. #1209 HbJnJH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:17
    ไรท์คัมแบคพร้อมกับตอนจบ จบแล้วฮือออออ ชอบบมากกกกกค่ะ ขอตอนพิเศษด้วยน้าาา

    จบแฮปปี้มากเลยชอบๆๆๆๆ ชอบมากกก บอกได้คำเดียวว่าชอบบบ45555

    รอน้าไรท์ทึ รอเรื่องต่อๆไปน้าาา ชู่ๆ
    #1,209
    1
  2. #1207 patanazz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 21:53
    อยากให้มีตอนพิเศษ คิดถึงคุณเจนน
    #1,207
    0
  3. #1206 yoyomio_minnie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 21:46
    เย้!!! ตามมานาน จบแล้วใจหายความรุ้สึกเหมือนชีวิตขาดไรไป 555+ สนุกมากค่ะ
    #1,206
    0
  4. #1205 TCL903 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 21:43
    ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นคำว่า 'END' แงงงง ตอนจบแล้วเหรอ ใจหายอ่ะ ;^;
    เหมือนว่าเพิ่งได้อ่านไปไม่กี่ตอนเอง อ่า~ รู้ตัวอีกที จบแล้วเหรอเนี่ย
    ความรู้สึกที่ได้อ่านในตอนแรกๆยังคงมีอยู่เลย ชอบเรื่องนี้มากก

    ตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนสุดท้าย ขอบคุณจริงๆค่ะที่แต่งเรื่องนี้จนจบ และไม่ทิ้งกัน
    แฮปปี้เอ็นดิ้งสุดๆเลย ...ว่าแล้วก็คงต้องหาเวลาว่างๆกลับไปอ่านตั้งแต่ตอนแรกใหม่แล้วล่ะค่ะ
    ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ^______^
    #1,205
    1
    • #1205-1 พิ้งค์เทียร์(จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 22:08
      แงงงงงงง ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันไปไหนเช่นกันนะคะ ขอบคุณที่ยังคงรอไรท์(แม้ว่าไรท์จะดองจนหนอนขึ้นแล้วก็ตาม) ดีใจที่ชอบนะคะ ให้ฟิคเรื่องนี้อยู่ในอ้อมอกอ้อมใจไปตลอดนะคะฮืออออ
      #1205-1
  5. #1204 SindyP (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 21:29
    สนุกทุกตอนเลยยยยยแฮปปี้เอ็นดิ้งงง
    #1,204
    1
    • #1204-1 พิ้งค์เทียร์(จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 21:32
      ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและอ่านจนจบเด้อค่ะเด้อออ
      #1204-1
  6. #1201 PJ_20446 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 20:18
    รักกกกกกก ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ค่ะ ????????
    #1,201
    1
    • #1201-1 พิ้งค์เทียร์(จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 21:06
      ขอบคุณที่ติดตามมาโดยตลอดนะคะ จะตั้งใจและพัฒนาฟิคที่ดีต่อไปค่ะ
      #1201-1
  7. #1200 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 20:07
    จบได้น่ารักมากเลยค่ะ ฮือออ ขอบคุณนะคะไรท์ ฟิคสนุกมากเลย รอติดตามผลงานเรื่องต่อไปนะคะ ????
    #1,200
    1
    • #1200-1 พิ้งค์เทียร์(จากตอนที่ 21)
      4 ตุลาคม 2560 / 21:07
      ขอบคุณที่คอยสนับสนุนและเป็ฯกำลังให้ไรท์นะคะฮือออ
      #1200-1