[BLACKPINK] ENGINEER #ลลิซเด็กวิดวะ

ตอนที่ 19 : ENGINEER 17 [DOUBLE B SPECIAL ONE] [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ธ.ค. 60

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ hanbin ikon











     ไอ้กาก!”

 

 

     ไอ้เน่ มาเล่นต่อกูก่อนดิ๊ ปวดเยี่ยว

 

 

     เอ้าเฮีย! เอาไอ้เน่มาเล่น ผมแพ้เลยนะ

 

 

     เออ มึงเล่นกับใครก็แพ้ทั้งนั้นแหละ

 

 

     เพราะมึงมันไอ้กาก!”

 

 

     เสียงของผมและจุนฮเวประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียงอย่างกับอยู่วงขับร้อง ด่าไอ้กากชานอูที่กำลังเล่นฟีฟ่าด้วยกัน หมายถึงเกมเตะบอลน่ะ แล้วมันก็เอาแต่เตะวืดเตะออกอยู่อย่างนั้น

 

 

     ไอ้กาก!

 

 

     ผมโยนจอยสติ๊กให้คนที่นั่งอยู่ด้านล่างโซฟาตรงปลายเท้าผมพอดี แล้วลุกขึ้นตรงไปยังห้องน้ำไปทำธุระอย่างที่ปากพูด

 

 

     ผม คิม ฮันบิน ปีสี่วิศวะไฟฟ้า และอีกไม่ถึงสองเดือน จะถึงกำหนด dead line วันส่งไฟนอลโปรเจ็คต์ ที่หากไม่ส่งผมก็จะไม่มีสิทธิ์สอบจบ

 

 

     แร้วงัยครัยแคร์ ผมฉลาดขนาดนี้ ไม่จบให้เหยียบหน้าเลย

 

 

     ผมเป็นเดือนวิศวะคู่กับไอ้ดำยูริมาสองปีซ้อนแล้วมั้ง แต่ไม่ต้องไปทะนุถนอมดาวคณะอย่างมันหรอก ขนาดเมียมันยังตบมันบ่อยกว่าตบยุงอีก ช่างมันเหอะ คนอ่านคงงงว่าทำไมต้องพูดถึงยูริด้วย

 

 

     ผมเป็นเดือนคณะครับ – ยื่นปากกาเน้นคำ

 

 

     ใครๆก็เกรงขามผมและไม่ค่อยกล้ายุ่มย่ามกับคนของผมสักเท่าไหร่ คงเพราะกลัวผมเอาเรื่อง โธ่เอ๊ยไอ้พวกเบื๊อก ไอ้พวกเด็กห่าในกลุ่มผมมันก็ไม่ใช่ลูกแหง่กันป่ะวะ ผมเองก็ไม่ได้ทำตัวเป็นอันธพาลหาเรื่องคนเขาไปทั่วตลอดด้วย จริงๆนะ ไม่เชื่อหรอ ถึงผมจะมีแผลที่คิ้ว แต่นั่นมันก็นานมากแล้วนะ

 

 

     แต่เมื่อก่อนน่ะ ยอมรับว่าผมนักเลงหัวไม้สุดๆไปเลย

 

 

     อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ด่ากราด ทำตัวเป็นมนุษย์ป้าทั้งที่เพิ่งอายุยี่สิบสอง เอะอะทำตัวกร่าง ใครด่าก็ไม่สน เพราะตอนนั้นผมว่าผมรู้สึกดีสุดๆไปเลยนะ เวลามีคนก้มหัวให้เนี่ย

 

 

     แต่วันหนึ่งผมก็มีความคิดริเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง

 

 

     หมายถึง แปรงสีฟันผมมันบานแล้วเลยต้องเปลี่ยนแปลง – หลบรองเท้า

 

 

     ช่างมุขด้านบนเถอะ – ลลิซ นักศึกษาแผนกชาวต่างชาติคณะและสาขาเดียวกันกับผม เธอเป็นคนน่ารัก แต่ข่าวลือที่ว่าเธอเป็นเฟรชชี่ที่เย่อหยิ่งและโลกส่วนตัวสูงสุดๆไปเลย นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าเธอน่าสนใจ ผมเคยอยากเข้าไปชวนคุยตั้งแต่วันรับน้อง แต่ยอมรับว่าผมปอดแหกมากกับเรื่องแบบนี้ ก็ตอนนั้นผมเป็นนักเลงนี่นา ไม่ใช่นักกวี จะไปหาคำพูดสวยหรูที่ไหนมาจีบสาวกัน แต่ผมเป็นคนตรงๆนะ ขี้ตื๊อ กล้าได้กล้าเสีย (มีคนบอกว่าผมเถื่อน อันนี้ยอมรับก็ได้)

 

 

     วันที่ผมบังเอิญเจอน้องลลิซที่โรงหนังในห้างดังน่ะ ผมโคตรรู้สึกเขินเลยนะ พูดจริงๆนะโว่ย ตอนนั้นผมคิดว่า เอาวะ กูควรเข้าหาเค้าได้แล้ว เป็นตายร้ายดียังไงก็สู้สิวะ แต่ด้วยความที่ยังติดนิสัยนักเลงไง บวกกับวันนั้นไปดูกับคนในกลุ่มที่ขี้อวยขี้สรรเสริญฉิบหาย เลยกลายเป็นว่าพวกแม่งแซงคิวทุกคนที่ต่อมาเนิ่นนานแล้วผมก็เข้าไปทักน้องในที่สุด

 

 

     โอเค ตอนนี้ผมรู้สึกขอโทษทุกคนในวันนั้นมากถึงมากที่สุด โดยเฉพาะเด็กผู้ชายคนนั้นที่ผมจะตบน่ะ ผมรู้สึกเหมือนโดนฉีดยาชาที่หน้าสักสามสิบเข็มผสมกับฉีดโบท็อกซ์อีกสักสิบเข็มเลยนะ หลังจากที่โดนน้องด่าว่าใครจะไปเคารพน่ะ ผมกลับหอไปนอนกกตุ๊กตาริละคุมะร้องไห้จนหมดสภาพความเป็นนักเลงไปเลยเถอะ ตอนนั้นเกลียดตัวเองสุดๆเลยอ่ะ ที่รู้สึกดีที่ข่มคนอื่นได้ จนไม่ทันได้คิดว่าคนพวกนั้นเขาจะรู้สึกยังไง

 

 

     ขอโทษ มิอันแฮ โกเมนนาไซ ตุ้ยปู้ฉี่ แอมซอร์รี่

 

 

     หลังจากนั้นผมก็พยายามทำตัวให้ดีกว่าเดิม พยายามขอโทษลลิซด้วยการดันน้องให้ได้เป็นดาวคณะ (ถึงแม้จะมารู้ทีหลังว่าน้องไม่ชอบฉิบหายก็เถอะ) พยายามทำให้น้องได้เห็นว่าผมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อน้องมากขนาดไหน พยายามเข้าไปในใจน้องให้ได้

 

 

     แต่สุดท้ายในใจน้องก็ไม่ใช่ที่ของผม

 

 

     คิม จีซู ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ได้ใจน้องไป

 

 

     ตอนที่เพิ่งรู้ว่าสองคนนั้นคบกันแล้ว ผมนี่แบบ อ่า นี่สินะที่เขาเรียกว่าอกหัก ความคิดแบบนี้เข้าหัวผมมาแล้วพุ่งมาบีบหัวใจผมจนแทบแตกสลาย

 

 

     ถึงผมจะเป็นนักเลง แต่ผมก็ไม่ได้เลวพอที่จะมั่วผู้หญิงเอากับใครเขาไปทั่วนะครับ

 

 

     พูดก็ได้ว่าลลิซเป็นรักแรกของผม

 

 

     ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะ

 

 

     แต่รักแรกของผม... มันพังไม่เป็นท่าเลย

 

 

     ต่อให้ผมพยายามตื๊อ พยายามรั้ง พยายามเป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว แม้ว่าเธอไม่เคยเป็นอะไรกับฉันเลย... สุดท้ายผมมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้คนหนึ่งที่มีค่าที่สุดแค่ตอนที่น้องเดือดร้อน แค่นั้นจริงๆ

 

 

     เนี่ย พอคิดก็ปวดใจอีกละ

 

 

     พวกมึงผมตะโกนออกไปให้คนด้านนอกได้ยิน

 

 

     ว่าเสียงเข้มสองเสียงพูดพร้อมกัน

 

 

     มึงเล่นกันไปก่อนเลย กูอีกนาน

 

 

     เออครับ ผมเข้าใจนะเฮียว่าส้มตำร้านอาหารไทยหน้ามอแม่งจี๊ดจริงๆ

 

 

     คิดแล้วก็ปวดขี้ด้วยเลยก็แล้วกัน




-25%-




     แสงแดดตอนบ่ายๆทำให้ผมไม่อยากออกจากหอ แต่ก็คงช่วยไม่ได้ เพราะถ้าไม่ออกตอนนี้ ก็ไม่มีอะไรกินแล้ว เฮ่อ แม้จะร้อนไปหน่อย แต่มันก็ยังดีกว่าแดดของประเทศแถบเอเชียตะออกเฉียงใต้ประเทศนึงนั่นแหละน่า คิดแบบนี้แล้วแดดเกาหลีนี่หนาวไปเลยแฮะ แต่ช่างเถอะ จริงๆแล้ววันนี้เป็นวันจันทร์ หลายคณะหลายสาขาก็ต่างมีเรียนกันคาบบ่าย เด็กผมก็ค่อนข้างยุ่งกันเพราะใกล้สอบแล้ว ปกติจะมีคนซื้อข้าวมาให้ที่หอถ้าผมไม่ไปไหนอะนะ แต่ผมหิวเลยต้องลงมาเองนี่แหละ ไม่ใช่ว่าผมจะไม่มีหรอก แต่ต่อให้ผมเข้าเรียน มันก็ไม่มีอะไรนอกจากอาจารย์ทวงโปรเจคต์แล้วล่ะน่า ไม่เข้าซะเลย ง่ายกว่าเยอะ

 

 

     บ่นเยอะจนหิว ผมเดินลงไปยังลานจอดรถใต้หอเพื่อจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปเซเว่นใกล้ๆคณะ ไม่รู้จะให้หอชายอยู่ไกลทำไมนักหนา ทั้งๆที่หอหญิงเดินสามก้าวก็ถึงแล้วมั้ง แต่ก็เอาเหอะ ลลิซไม่ต้องเดินไกลแค่นี้ผมก็โอเคแล้ว

 

 

     เป็นไง โคตรหล่อ

 

 

     แต่เอาจริงๆ ตอนนี้ผมว่าผมไม่ได้อะไรกับน้องแล้วนะ ไม่ได้อยากจะพยายามจีบ หรือตามตื๊ออะไรแล้วล่ะ ยอมรับว่าผมยอมแพ้เพราะน้องมีคนที่ดูแลอยู่แล้วและดูแลดีมากด้วย แต่ผมก็ยังชอบอยู่นะ ไม่รู้สิ มันไม่น่าจะชอบแบบนั้นอ่ะ ชอบเพราะน้องมีเสน่ห์ สวย อันนี้ใครๆก็ชอบ ถามว่าตอนนี้ผมชอบน้องแบบไหน ก็ตอบยากเหมือนกันแฮะ มันก็ก้ำกึ่งอยู่นะ อยากคุย อยากเจอ อยากสนิทกันให้มากกว่านี้ อยากให้น้องมองผมแบบที่ผมมองน้องบ้าง แต่มันก็แค่นั้น ผมไม่ได้อยากได้ ไม่ได้อยากเอาน้อง ไม่ได้อยากจะเป็นแฟนกับน้องแบบจุดประสงค์ในตอนแรกแล้วล่ะ

 

 

     ไม่รู้สิ... น้องสาวหรอ คำนี้มันน่าจะตรงกับความชอบของผมที่มีต่อน้องมากที่สุดแล้วล่ะ

 

 

     อย่าพูดว่าผมตัดใจง่าย ง่ายห่าอะไรใช้เวลาตั้งแต่ตอนรับน้องจนผมจะจบอยู่แล้ว เพิ่งมาคิดว่าเออเราคงไม่ได้คิดกับน้องมาไปกว่านี้แล้ว เกือบปีเชียวนะ - เอาเถอะ ดราม่าเยอะเกินไปแล้ว ฟิคเรื่องนี้มันเป็นฟิคตลกต้องให้ครื้นเครงหน่อย ไม่งั้นแพ้พวกยูริกับสเตฟหมด

 

 

     ผมขี่มอร์เตอร์ไซค์แบบไม่สวมหมวกกันน็อค ยอมรับว่ามันผิด วอนด่าได้แต่อย่าเยอะ เพราะมันไม่ได้ไกลจากเซเว่นเลย ผมก็แค่ขี้เกียจเดิน เสร็จแล้วก็ขี่กลับมาหอ เปลืองพลังงานของโลกไปสักนิดสักหน่อยก็คงไม่เป็นอะไรหรอก

 

 

     เพราะอยู่ใกล้ และผมก็มีรายการอยู่ในหัวแล้วว่าจะกินอะไร มันเลยใช้เวลาไม่มากเท่าไหร่นัก ผมใช้เวลาประมาณบวกลบห้านาทีในการขับรถจากหอไปเซเว่นและจ่ายตังค์เสร็จสรรพก็ออกมา ผมออกมาเร็วกว่าเด็กกะโปกที่ยืนเลือกเหล้าอยู่ในนั้นอีก แย่จริงๆ กะจะเมากันตั้งแต่หัววันเลยรึไง

 

 

     มึงมาซื้อตอนเย็นๆหน่อยก็ไม่ได้ไอ้บ้า สามโมงเย็นนี่กะให้คนเค้ารู้ทั้งโลกเลยมั้ยว่าจะแดก

 

 

     ในมือผมมีถุงเซเว่นอยู่สองถุง ก็พวกอาหารจำเป็นของเด็กหออย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมปัง ชีสเพื่อปรุงรส น้ำอัดลม อะไรพวกนี้แหละ อาจจะเยอะไปหน่อยสำหรับกินคนเดียวมื้อเดียว แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ไอ้พวกเด็กบ้าที่ผมสนิทมันก็ยังเรียนอยู่ ขยันจริงๆ เดี๋ยวขึ้นปีสามปีสี่มาก็เป็นแบบกูไอ่น้อง

 

 

     เดี๋ยวนะ

 

 

     แผ่นหลังแบบนั้น มันคุ้นๆว่ะ

 

 

     ผมหรี่ตาเล็กน้อยเพราะแสงแดดเข้าตาเพื่อมองผู้ชายคนหนึ่งที่เดินผ่านเซเว่นไปเมื่อกี๊ตรงอีกฟากของถนนเส้นเล็กๆในมอ เอ แต่หัวทองครึ่งหัวหรอ ใครวะนั่น ดูแฟชั่นนิสต้าเนาะ - แล้วจู่ๆมันก็เดินช้าลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ยึกยักๆอะไรก็ไม่รู้ แต่พอมันหันหน้าไปมาก่อนจะข้ามถนน ผมก็ปิ๊งทันทีว่าแม่งคือใคร แน่นอนว่าผมรีบสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ทันทีเลยสิครับ รออะไร

 

 

     ผมขับตามไปแล้วชะลอขี่ไปใกล้ๆมัน ไอ้นี่หนิ ติดมือถือชิบเป๋ง โดนรถชนขึ้นมาตายห่าเป็นตำนานผีสิงมอชื่อดังอีก คนเค้าไม่กล้ามาเรียนที่มอฉิบหายเพราะมึงเลยนะไอ้เวร

 

 

     เล่นโทรศัพท์ไปเดินไปแบบนี้ กูไม่สงสัยเลยว่าทำไมมึงถึงพิการบ่อย

 

 

     ผมตะโกนแซะไปตรงๆแล้วขับนำหน้ามันไปเล็กน้อย ผมเชื่อว่าในอีกประมาณห้าวิมันจะต้องตะโกนกลับแน่นอน

 

 

     ห้า

 

 

     สี่

 

 

     สาม

 

 

     สอง

 

 

     เฮ้ย หาเรื่องอ่อวะ

 

 

     โธ่ไอ้เบื๊อก ให้พี่นับหนึ่งก่อนสิน้อง

 

 

     มันวิ่งตามผมมาจนมายืนอยู่ข้างกัน ผมจอดรถเมื่อรู้สึกได้ถึงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ แล้วหันหน้าไปมองหน้าบู้บี้ๆกับฟันเหยินๆของมันที่เห็นแล้วอยากจะพาไปดัดฟันแต่ก็ไม่เอาดีกว่า เพราะถ้ามันไม่มีฟันเหยินๆแบบนั้นแล้ว เดี๋ยวคนไม่รู้ว่ามีมันอยู่ในมอ

 

 

     อะไรวะ ไอ้ฮั-

 

 

     กูให้โอกาสมึงอีกรอบบ็อบบี้ เรียกกูดีๆ

 

 

     อ เออ! พี่ฮันบิน! มีอะไรกับก... กับผมวะ!”

 

 

     ไอ้บ้า นี่โมโหทั้งๆที่เป็นฝ่ายผิดเนี่ยนะ

 

 

     ก็กูเห็นมึงเดินก้มหน้า กลัวมอไซค์ซิ่งๆคันอื่นเค้าเกี่ยวมึงไปลงนรก เดี๋ยวกูไม่มีคนคอยซื้อข้าวมาให้อีก

 

 

     นี่ไงครับ ที่ผมบอกว่าปกติจะมีคนซื้อข้าวมาให้ที่หอ

 

 

     บ็อบบี้ คิมนี่แหละครับ ไอ้เหยินนี่เลย

 

 

     ก็เห็นอยู่ในมือว่าลงมาซื้อเองได้ ตีนดีมือดียังจะใช้คนอื่นอีก

 

 

     แค่ซื้อข้าวมื้อเย็นมาให้กูเนี่ย ตายหรอ หรืออยากตายจริงๆ กูจะได้พามึงไปสารภาพบาปกับตำรวจว่ารวมหัวกับอดีตเดือนคณะบริหารคนนึงผมตอกกลับไปจนแทบจะตอกฟันมันเข้าปากไปด้วย มันรีบส่ายหัวทำหน้าซีดทันที ถามผมสิว่าทำไมบ็อบบี้ถึงสนิทกับผม ถามผมสิว่าทำไมบ็อบบี้ถึงไม่เข้าคุกตามไอ้มาร์คไปทั้งๆที่มีส่วนรู้เห็นเต็มเป่าเปา

 

 

     โอเคไม่ต้องถามก็ได้ ผมจะเล่าให้ฟัง

 

 

     ขึ้นมาดิผมเอ่ยชวนให้บ็อบบี้นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์กับผมพร้อมทั้งหยิบหมวกกันน็อคหน้ารถยื่นให้มัน มันทำท่าจะปฏิเสธแต่พอสบสายตาหล่อๆของผมไปหน่อยก็รับไปอย่างปลงๆเลย เบื่อกูขนาดนั้นเลยหรอ กูขอโทษ

 

 

     แต่ขอโทษขั้นกว่า คือกูจะอยู่ต่อไปให้มึงเบื่อจนตายไปข้างเลย

 

 

     เอากระเป๋ามา

 

 

     เอาไปทำไม ผมถือเองได้

 

 

     มันอึดอัดหลังกู เข้าใจมั้ย เอามาวางหน้ารถ

 

 

     เออๆๆ ก็ได้วะ พี่แม่งเรื่องมากชิบผมดึงกระเป๋าเป้มาจากมันแล้วปล่อยให้มันบ่นไป ก่อนจะสตาร์ทรถที่ดับไปอีกครั้งเพื่อขี่กลับหอ ระหว่างทางนี้ผมกับมันคงไม่ได้คุยอะไรกัน งั้นเล่าเลยนะ

 

 

     ย้อนกลับไปหน่อยนึงก็ได้

 

 



     เดี๋ยวกูขอฉี่ก่อน ห้องน้ำอยู่ทางไหนอ่ะสเตฟ

 

 

     โอ๊ย เรื่องมาก เดินเลยรีเซปชั่นไปข้างๆลิฟต์ย่ะ ตอนอยู่ข้างบนก็ไม่ปวดมาปวดตอนนี้

 

 

     เออน่า ยังไงก็ต้องรอตำรวจอยู่แล้วนี่นา กูฉี่นิดฉี่หน่อยไม่ได้หรอ โรงแรมเนี่ยแตะไม่ได้หรอ ทีไอ้มาร์คนี่แตะได้

 

 

     อย่าหาเรื่องกันสิยะ!”

 

 

     ผมจ้ำอ้าวไปยังทางที่สเตฟานี่เพิ่งบอกไปเมื่อครู่โดยไม่ฟังเสียงบ่นแว้ดๆๆของยัยนั่น ก็คนมันปวดจะให้ทำไงวะ ฉี่ราดในรถหรอ เอาแบบซีรีส์ไทยเรื่องนึงเลยมั้ย ถ้าทำแบบนั้นก็อย่าบ่นนะยัยเมกัน

 

 

     ผมเข้าไปในห้องน้ำชายที่ไม่มีคน มันจะไปมีได้ยังไงล่ะ นี่มันกี่ทุ่มกี่ยามแล้ว ผมตรงไปยังโถฉี่ที่ใกล้และดีที่สุดแล้วปลดกางเกงทำการ อ่าส์ สบายบรื๋อออ ผมล้างมือเมื่อทำธุระเสร็จ เงยหน้ามองกระจกเล็กน้อยเพื่อเช็คหน้าตัวเองบ้าง แหม่คุณ ผู้ชายก็ต้องเช็คเบ้าหน้านะครับ อาจจะไม่ได้เติมลิปเติมแป้งแบบผู้หญิงแต่ก็ต้องเช็คกันบ้างแหละน่า ทำอะไรเสร็จสรรพผมก็หันหาประตูเตรียมออก

 

 

     แต่เดี๋ยวก่อนนน ช้าก่อนนน

 

 

     ทำไมห้องนั้นมันปิดอยู่ห้องเดียว

 

 

     ผมเดินถอยหลังกลับไปยังประตูห้องน้ำห้องที่ว่าแล้วยืนสำรวจประตู สัญลักษณ์สีแดงที่บ่งบอกถึงการล็อคห้องมันทำให้ผมสงสัยว่าใครอยู่ข้างใน ถ้าไม่มีคนก็ผีแล้วววว

 

 

     เอาวะ ผีก็ผี หลอกมากูหลอกกลับวะ

 

 

     ผมก้มลงมองลอดช่องไปข้างใน เห็นเงาบางอย่างแต่ไม่เห็นขาคน เฮ่ยยย ไม่หรอกน่า ไม่มีทาง อาจจะขึ้นไปยืนบนชักโครกไง เดี๋ยวโดนจับได้ไรงี้ แหม่ จะบ้าหรอ ผีที่ไหนจะไปมีเงา ไม่มี้ – ผมยืดตัวขึ้นยืนตัวตรงอีกครั้ง แล้วสมองอันชาญฉลาดของผมก็ปิ๊งไอเดียบางอย่างขึ้นมาได้ ผมล้วงกระเป๋าหลังกางเกงที่มีกระเป๋าสตางค์อยู่ ควักมันออกมาแล้วหยิบบัตรเครดิตใบหนึ่งออกมาจากช่องใส่บัตร

 

 

     เด็กๆทางบ้านไม่ควรเอาเป็นตัวอย่างไปแกล้งเพื่อนนะครับ ขี้ๆอยู่เพื่อนอาจตกใจปู๊ดป๊าดใส่หน้าเราได้

 

 

     ผมใช้วิธีที่เคยใช้แกล้งเพื่อนบ่อยๆ การเอาบัตรเครดิตมารูดกับตัวล็อคประตูห้องน้ำช่างเป็นอะไรที่ง่ายดายนักสำหรับผม ผมฟันธงสองร้อยเปอร์เซ็นต์มากกว่าจำนวนในตอนของไรท์เตอร์เลยเอาว่ายังไงพอรูดปุ๊บ ประตูก็เปิดปั๊บ

 

 

     แค่ภาวนาว่าจะมีคนอยู่ข้างในก็พอ

 

 

     ปึง!

 

 

     เฮ่ย!!!”

 

 

     เฮ่ย!!!”

 

 

     เชี่ย ไอ้นี่มัน

 

 

     ไอ้เหี้ยบ็อบบี้!/ไอ้เหี้ยฮันบิน!”

 

 

     มึงจะเรียกกูทำไม/มึงจะเรียกกูทำไม

 

 

     โอ๊ย วงวารครับ ณ จุดๆนี้

 

 

     ช่างแม่งเหอะ มึงหลีกไป

 

 

     เดี๋ยว มึงจะไปไหนผมดึงแขนมันมาสุดแรงแล้วกระชากคอเสื้อมันเอาไว้ไม่ให้หนี ไอ้นี่หนิ คิดว่าไม่รู้หรอว่าทำเหี้ยอะไรมาบ้าง ทั้งลักพาตัว ทั้งสมรู้ร่วมคิด ทั้งเรื่องผิดกฎหมาย คิดว่าจะปล่อยไปง่ายๆรึยังไง

 

 

     ปล่อยกูดิ๊!”

 

 

     มึงจะโดนปล่อยก็ต่อเมื่อกูเห็นมึงใส่กุญแจมือแล้วเท่านั้น ไปกับกู!”

 

 

     เฮ้ยๆๆ ไอ้เหี้ยปล่อยกู!”

 

 

     ...ขอร้องล่ะ

 

 

     จู่ๆมันก็เสียงอ่อนลง แต่ผมก็ยังไม่ปล่อย เพราะกลัวว่ามันจะมารยาแล้วหนีไปได้ หรือกูดูละครมากไปวะ เอาเป็นว่ายังไงผมก็ต้องเอามันส่งตำรว-

 

 

     เชี่ย ทำไมมึงต้องทำคิ้วตกหางลู่ใส่กูแบบนี้ด้วยวะ!

 

 

     ทำไม ปล่อยมึงไปแล้วกูจะได้อะไรผมถามมัน ผมว่ามันต้องตอบว่าจะยอมทุกอย่างแน่ๆ ผมรู้ผมเรียนมา

 

 

     อะไรก็ได้ กูยอมหมด

 

 

     เรียกพี่ก่อนดิ

 

 

     เออ! ผมยอมพี่หมดอ่ะ อย่าเอาผมเข้าคุกเลยนะ ทั้งหมดที่ผมทำก็เพราะรักพี่จีซูทั้งนั้นแหละ ก็ไอ้พี่มาร์คมันบอกว่ามันจะเอาลลิซไป ผมจะได้พี่จีซูมา มันบอกงี้ไง!”

 

 

     อ้าว ยังไม่ทันเค้นเลย สารภาพเองซะงั้น

 

 

     แล้วทำไมกูต้องเชื่อมึงด้วย มึงทำให้คู่นั้นมีปัญหามากี่รอบแล้ว เลวมาตลอดจนจะเข้าตะรางอยู่แล้ว ยังโทษคนอื่นอยู่อีก ยังไม่สำนึกอีกหรอผมใช้มืออีกข้างที่ว่างชี้หน้าสั่งสอนมันเล็กน้อย ก็อย่างที่บอกไง ผมพยายามทำตัวดีขึ้นมากแล้ว ไม่เที่ยวหาเรื่องใครเค้าแล้ว ผมเปลี่ยนมาเป็นคนมีเหตุผลแล้วน่า ไม่ต่อยหรอกถ้าไม่จำเป็น

 

 

     อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้อย่างต่อยหน้าบี้ๆของไอ้นี่สักเท่าไหร่

 

 

     ผมขอโทษพี่...มือที่พยายามดึงแขนผมให้ปล่อยร่วงลงที่ข้างตัวอย่างหมดแรง ผมแค่อยากให้พี่จีซูกลับมารักกันเหมือนเดิม

 

 

     อยากรักกันหรือแค่อยากเอากัน พูดให้เคลียร์ผมพูดออกไปตรงๆและเชื่อว่าคงแทงใจมันไม่มากก็น้อย แต่ดูจากกำปั้นที่เกร็งแน่นแล้วค่อยๆคลายตัวแล้ว มันก็คงโกรธมากแต่ระงับอารมณ์ได้เหมือนกัน

 

 

     ผมว่าผมยังเห็นความดีในตัวมันอยู่

 

 

     เอางี้นะ กูจะปล่อยมึงไป แล้วบอกคนอื่นให้ว่างานนี้มึงไม่เกี่ยว แต่!” ผมขึ้นเสียงเล็กน้อยเมื่อเห็นบ็อบบี้ทำสีหน้าดีใจ มันเลยหงอเหมือนเดิม แต่อะไรอีกอ่ะ พี่อยากให้ผมทำอะไรอีก

 

 

     มึงจะกลายเป็นเด็กกู แบบจุนฮเว แล้วก็ในกลุ่มกูเป็นใหญ่สุด ไม่โหดมากแต่คำสั่งคือคำสั่ง ห้ามเถียงเพราะถ้ากูสั่งคือกูคิดดีแล้ว

 

 

     เผด็จการฉิบหาย...

 

 

     มึงว่าไงนะ

 

 

     อ๋อเปล่าครับพี่ต่อเลยๆ เอาไงก็ได้แค่ไม่เอาเข้าคุกก็พอ แหะๆ

 

 

     แล้วก็...

 

 

     มึงต้องให้กูจีบ และกูจะจีบมึงให้ติด

 

 

 

 

 

     ขอบใจละกันเมื่อถึงหอมัน บ็อบบี้ก้าวลงจากรถแล้วคืนหมวกกันน็อคมาทันที มันสะบัดผมเล็กน้อยแบบที่คิดว่าเท่ห์หรอก่อนจะหยิบกระเป๋าหน้ารถของตัวเองไป บ็อบบี้ทำท่าจะเดินไปเลยแต่ผมก็ดึงแขนมันไว้เสียก่อน

 

 

     เอาไปกินด้วยดิ ของมึงถุงนึงเลือกไปผมพยักพเยิดหน้าไปทางถุงเซเว่นสองถุงที่วางอยู่หน้ารถ มันไหวไหล่แล้วทำเมินไม่สนใจจะเดินขึ้นหอไปอีกครั้ง

 

 

     เฮ้ย กูอุตส่าห์เป็นห่วง มึงเพิ่งเลิกเรียนมาก็น่าจะยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่หรอผมยังไม่ยอมปล่อยแขนไปง่าย มันหันกลับมาหาผม ก้มหน้าถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบถุงหน้ารถไปถุงหนึ่งอย่างเซ็งๆ

 

 

     ทำหน้าเซ็งเชียวนะไอ้ห่า ของฟรีแท้ๆยังจะไม่...

 

 

     หมับ

 

 

     ขอบคุณนะคร้าบบบ ไอ้เหี้ยฮันบินคนเอาแต่ใจ

 

 

     มือหนาที่วางแหมะลงบนหัวของผมทำการขยี้อย่างรุนแรงจนกูนึกว่ากูเป็นน้องมัน การกระทำแบบนั้นทำให้ผมอึ้งจนมือไม้อ่อนแรงปล่อยแขนมัน บ็อบบี้ฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟังจนตาปิดก่อนจะกระโดดดี๊ด๊าขึ้นหอมันไป

 

 

     เดี๋ยวไอ้! ไอ้! ฮึ่ย...ผมตะโกนเรียกมัน แต่ไม่ทันไรมันก็หายเข้าไปในตึกเสียแล้ว ผมเป่าลมออกจากปากเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นจัดผมตัวเอง เหลือบไปมองกระจกก็เห็นว่าตัวผมเองกำลังยิ้มและหูกำลังแดงจัด

 

 

     บ้าจริง นี่เราหยุดยิ้มไม่ได้

 

 

     ผมสั่นหน้าเล็กน้อยเพื่อเรียกสติตัวเอง ผมบอกว่าจะเป็นฝ่ายจีบนะ ไม่ได้ให้มันจีบกลับสักหน่อย มันจะมาทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ! เพราะพอทำแบบนี้กับผมทีไร

 

 

     ผมก็ใจเต้นแรงทุกทีเลย

 

 

     ผมถอยรถออกจากหน้าหอมันเล็กน้อยเพื่อที่จะกลับหอตัวเองบ้าง ผมมองซ้ายขวา เมื่อไม่เห็นรถก็ใช้ขาดันมอเตอร์ไซค์ข้ามถนนไปแล้วเข้าตึกที่อยู่ตรงข้ามนั่นทันที

 

 

     ใช่ หอผมอยู่ตรงข้ามกับหอมัน

 

 

     รู้มั้ย ทำไมตอนนั้นผมถึงไม่ต่อยมัน ทั้งๆที่ผมเองก็โกรธไม่แพ้ทุกคน

 

 

     เพราะมันน่ารักยังไงล่ะ

 

 

 

 

 

     #ฮันบินเด็กวิดวะ มั้ยล่ะครับตอนนี้




-100%-











ช่วงไรท์พบประชารีด

ต่ายแล่ววววววววว พี่หันคะ พี่เท่ห์หล่อพ่อพระมาตลอดตอนแล้วจะมาเคะแตกท้ายตอนไม่ได้นะคะพกรี๊ดดด

มาอัพเพราะความผัวของบาบิในวันนี้ค่ะ ไม่มีอะไรมาก อยากอัพก็อัพค่ะ แค่นั้น 555

ใกล้เปิดเทอมแล้ว ไรท์คงไม่ค่อยได้อัพสักเท่าไหร่ /ปกติอัพด้วยหรอ/ เพราะปีนี้คาดว่าเรียนหนักมากกกแน่ๆ ขอให้ทุกคนเป็ฯกำลังใจกับการสอบทั้งปีของไรท์และรอคอยฟิคเรื่องนี้ที่ท่าน้ำกันด้วยนะคะ

เมนต์หวีดเมนต์ชมบ้างก็ได้อย่าขออะไรฟรีอย่างเดียว ถถถ

เรื่อง NC... ไรท์กำลังขี้เกียจได้ที่เลยค่ะ ใครก็ได้ขยัน DM ไปขอไรท์ในทวิตเตอร์ได้มั้ยคะ หรือถ้าไม่มีก็ขยันสมัครทวิตเตอร์หน่อย เล่นไม่เป็นเดี๋ยวสอนค่ะ ใจดีเพราะขี้เกียจแจกทางเมลแล้ว ถถถ


*วิบัติเพื่ออรรถรสนะคะ อิ้อิ้*


ถ้ามีคำผิดเดี๋ยวมาแก้ให้เนาะะะ


*สารบัญฟิคเรื่องอื่นที่แนะนำ*

เพื่อนชาวต่างชาติ จิ้มเลยอิ้อิ้


ข้างห้องเดอะซีรีส์ จิ้มเลยอิ้อิ้


ใครอยากบ่น ทวงฟิค ก่นด่านังไรท์ หรืออะไรก็ตาม ก็สามารถรวมตัวกันได้ที่ #ลลิซเด็กวิดวะ

หรืออยากบ่นถึงฟิคกับนังไรท์คนนี้ตรงๆ ก็สามารถมาทำได้ที่ทวิตเตอร์ @prmtear เลยค่ะ

อย่าลืมโหวต+คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนาจาาา


#ลลิซเด็กวิดวะ

อิ้อิ้


#พิ้งค์เทียร์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,229 ความคิดเห็น

  1. #1171 Plai_loserr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 22:47
    ไรท์หายไปไหนนน
    #1,171
    0
  2. #1165 j0eypaul (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 22:52
    รีบมาอัพได้มั้ยไรท์ ไม่อยากค้างเลยอ่านไปเขินไปเพิ่งมาลองอ่านคู่นี้
    ประทับจายยยยยยตั้งเเต่ตอนเเรกเลยครับผม
    #1,165
    0
  3. #1156 มงขี้เกียจ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 14:37
    บินบ๊อบได้ไหมคะ._.
    #1,156
    0
  4. #1155 i_mmild (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 16:36
    เปิดเรื่องใหม่หรอคะ 55555555TT55555555 น่ารักจ้าน่ารักมากมั้ย ..รอเด๋อ
    #1,155
    1
    • #1155-1 พิ้งค์เทียร์(จากตอนที่ 19)
      4 พฤษภาคม 2560 / 20:03
      ไม่เปิดค่ะ พูดเล่นเฉยๆ555
      #1155-1
  5. #1154 Queenie_GK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 11:37
    อห กรี๊ดดดด ดบบโคตรน่ารักเลยค่ะซิสสส พี่หันเคะแตกได้โคตรน่ารักกก
    #1,154
    0
  6. #1153 fongopop (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 02:15
    ไรท์คะ.. ลลิซวิศวะยังไม่จบนะมาเปิดเรื่องใหม่แบบนี้ไม่ได้นะ..
    #1,153
    0
  7. #1152 Panbam' (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:39
    กรี้ดดดด ดบบ. ก็มา ฮันบินคนหล่อมีความเคะแตกเพราะน้องบ๊อบบี้ขยี้หัว งุ้ยยย ชอบล่ะสิ
    #1,152
    0
  8. #1151 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 20:46
    ตอนนี้มัน #ดับเบิ้ลบีเท่านั้นที่ครองโลก เหรอคะ 555555555555555 รอต่อค่าาาา
    #1,151
    0
  9. #1149 benjaponploy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 18:32
    เอิ่มมมม เรื่องเก่าไม่ทันจบ ค้างบาน แม่นางไรท์จะแต่งเรื่องใหม่อีกรึ????
    #1,149
    0
  10. #1135 pazime04 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 18:39
    เดี๋ยวค่ะพี่เป็นนักเลงหัวไม้จริงๆหรือคะ ทำไมกอดตุ๊กตามุ้งมิ้งขนาดนั้ต
    #1,135
    0
  11. #1133 SindyP (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 17:30
    ฮันบินคนกากStory5555
    #1,133
    0
  12. #1132 _pararan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:43
    เหมือนเด็กเลยเอ็นดู ถถถถ รอค่าาา
    #1,132
    0
  13. #1129 i_mmild (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:10
    บินนี่น่าร้าก
    #1,129
    0
  14. #1128 M i nD (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:25
    ห่ะ ....
    #1,128
    0
  15. #1127 M.bp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:18
    ไรต์คร้าาาอย่าเห่อฟิคใหม่มากดิ่คิดถึงเรื่องนี้

    #เป็นกำลังใจให้นะคะ ✌✌
    #1,127
    0
  16. #1126 Panida Ketkaew (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:03
    เป็นรุ่นพี่ที่ดีก๋ได้
    #1,126
    0
  17. #1125 thekillz1 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:48
    5555คบเลย5ภาษาพอดีบางทีก็จริงจังเกิ๊น
    ไรท์ลืมข้างห้องเดอะซีรีย์ไปแล้วหรอT~T
    ได้โปรดมาอัพเถอะนะ
    #1,125
    1
  18. #1124 pikobnada (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:29
    คิดถึงไรท์ หายไปตั้งนาน5555
    #1,124
    0
  19. #1123 KoojH (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:13
    ซงซานฮันบินจังเลย????????????
    #1,123
    0
  20. #1122 TCL903 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:49
    จริงๆฮันบินก็แอบมีมุมน่ารักนะเนี่ย
    #1,122
    0
  21. #1121 hotsmayx (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:23
    ฮันบินน่ารักนะเนี่ย
    ยอมเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
    เพื่อคนที่เรารัก นักเลงหัวไม้
    ก็มีหัวจรัยนะเหวยยยยยย
    เราชอบฟิคที่ไรท์เขียนทุก
    เรื่องเลยนะคะ นี่กำลังไปอ่าน
    พี่หมอกยองเลยยย
    #1,121
    0
  22. #1119 fongopop (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:38
    พูดได้ว่าลลิซเป็นรักแรกของผม..ฮันบินน่าสงสาร ฮือ
    #1,119
    0
  23. #1118 Pprim17 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:10
    เป็นทุกอย่าง ก็มาค่ะ
    #1,118
    0
  24. #1117 Pprim17 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:09
    เป็นทุกอย่าง ก็มาค่ะ
    #1,117
    0
  25. #1116 Pprim17 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:09
    เป็นทุกอย่าง ก็มาค่ะ
    #1,116
    0