[BLACKPINK] ENGINEER #ลลิซเด็กวิดวะ

ตอนที่ 10 : ENGINEER 9 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    9 มิ.ย. 60











     อึก จุกท้องชะมัด

 

 

     ทุกอย่างมืดไปหมด ลืมตาขึ้นมาก็เจอแต่บรรยากาศที่ไม่ควรเรียกว่าบรรยากาศซะแล้ว

 

 

     โดนผูกตาไว้แบบนี้ คงเจอโลกวันเดอร์แลนด์แดนเจ้าหญิงดิสนีย์มั้ง

 

 

     ฉันพยายามขยับร่างกายให้ลุกขึ้น แต่มันไร้ประโยชน์มาก ทั้งๆ ที่แขนก็ไม่ได้ถูกมัดเอาไว้แท้ๆ

 

 

     ทำไมถึงไร้เรี่ยวแรงแบบนี้

 

 

     “…มึงหุบปากเน่าๆ ของมึงสักที!!!”

 

 

     ยังโชคดีที่หูฉันยังใช้การได้ดีเยี่ยม พอจะได้ยินเสียงแว่วๆ จากใครบางคนที่น่าจะดังมาจากทางโทรศัพท์ได้

 

 

     และเสียงนี้น่ะ ฉันจำได้ดีเลย

 

 

     ว้าวๆๆ ดีใจจังที่น้องลลิซเป็นห่วงพี่รหัสตัวเองมากขนาดนี้ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ...

 

 

     เดี๋ยวกูดูแลพี่รหัสที่รักของมึงเองนะครับ

 

 

     จะดูแลอย่างดีเลย

 

 

     เสียงนี้ก็เช่นกัน!

 

 

     เสียงของคนที่อารมณ์แปรปรวนจัดเงียบไปก่อนที่ฉันจะรู้สึกได้ถึงริมฝีปากหนาที่ประทับลงบนหน้าผากของฉันซึ่งในตอนนี้ยังคงแกล้งทำเป็นนิ่งอยู่

 

 

     ยี้! ขนลุก!

 

 

     พี่จีซูนี่ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะครับ...บ็อบบี้พูดก่อนจะขยับตัวให้ฉันนั่งดีๆ จากที่ในตอนแรกแทบจะลงไปสิงเบาะนั่งอยู่แล้ว เชื่อผมสิ ว่าพี่ยังรักผมอยู่...

 

 

     พี่ก็ต้องการผมเหมือนกับที่ผมต้องการพี่นั่นแหละ

 

 

     ไม่!”

 

 

     ฉันตอกกลับออกไปอย่างสุดทน คนบ้าอะไรเยินยอตัวเองได้ขนาดนี้ ตื่นค่ะน้อง เลิกฝันกลางวันสักที

 

 

     ก็ใครล่ะ ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้

 

 

     ใครล่ะ ที่นอกใจไปเอากับใครก็ไม่รู้ต่อหน้าต่อตาฉัน ไม่สนเลยสักนิดว่าฉันจะรู้สึกยังไงเมื่อเห็นแฟนตัวเองไปมีอะไรกับหญิงอื่น

 

 

     ใครล่ะ ที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนเย็นชาใส่เอง

 

 

     ใครล่ะ ที่ชื่อว่าบ็อบบี้

 

 

     พี่รู้อะไรมั้ย!” บ็อบบี้ตวาดใส่ฉันก่อนจะรั้งตัวฉันให้เข้าไปใกล้ขึ้นด้วยแรงโทสะที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นเอง ไม่มีใครมาบิ๊วด้วย

 

 

     ผมคิดถึงพี่เหลือเกิน...และเสียงเขาก็อ่อนลงราวกับว่าไม่เคยขึ้นเสียงใส่กันมาก่อน มือที่บีบแขนฉันเอาไว้ทั้งสองข้างค่อยๆ ผ่อนแรงลง รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ใกล้ๆ จนเป็นฉันเองที่เบือนหน้าหนีลมหายใจนั่น

 

 

     รังเกียจเหลือเกิน

 

 

     พี่กลับไปรู้สึกกับบ็อบแบบที่เคยรู้สึกไมได้แล้ว ฉันเอ่ยออกไปก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นมาปลดผ้าที่บดบังการมองเห็นออกให้เห็นหน้าของอีกคนได้ชัดเจน

 

 

     หน้าของคนที่ฉันไม่ควรเรียกว่าแฟนเก่าเลยด้วยซ้ำ

 

 

     ทำไมล่ะ!” เขาดึงฉันไปกอดด้วยแรงมหาศาล ฉันพยายามดิ้นให้หลุดพ้นแต่มันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด

 

 

     นี่น่ะหรอที่บอกว่าคิดถึง

 

 

     เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไอ้ที่ทำอยู่มันทำให้ฉันเจ็บแค่ไหน

 

 

     ทั้งๆ ที่พี่ก็เคยบอกว่ารักผมตั้งมากมาย และผมก็รักพี่มาก!”

 

 

     ทำไมถึงได้ใจร้ายกับผมถึงขนาดนี้...

 

 

     เหอะ ใจร้ายหรอ

 

 

     กลับไปทบทวนใหม่เถอะ ว่าใครกันที่ใจร้ายก่อน

 

 

     ฉันไม่หันหน้าไปหาคนที่กำลังส่งเสียงอ้อนวอนให้กัน ถึงหันไป ก็ใช่ว่าเขาจะปล่อยฉันไปง่ายๆ น่าตลกอย่างนึงคือ ขนาดเขารู้ตัวเองดีแท้ๆ ว่าทำไมฉันกับเขาถึงได้เลิกกัน เขายังจะเอ่ยถามอยู่อีกว่าทำไมฉันถึงได้ใจร้าย

 

 

     ดึงสติหน่อยน้อง

 

 


     อ๋อ หรือเป็นเพราะยัยเด็กคนนั้น พี่เลยบอกว่ากลับมารู้สึกแบบเดิมไม่ได้

 

 


     อึก

 


 

     ฉันค่อยๆ หันไปประหน้ากับเขาจังๆ ใบหน้าร้ายกาจต่างจากเมื่อก่อนมากนักทำให้ฉันหวาดกลัวอยู่ลึกๆ ฉันไม่กลัวว่าเขาจะทำอะไรฉัน

 

 

     แต่ฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรน้องรหัสของฉัน

 

 

     ถึงขั้นมีหมวกคงหมวกคู่แบบนี้ ไม่เปิดตัวเลยล่ะ!” เขาปาหมวกสีชมพูที่น้องเป็นคนซื้อให้ฉันไปกระทบกับบานประตูรถดังตึง!แล้วเขย่าตัวฉันแรงๆ หนึ่งที - เห้ย! หมวกแพงนะเว่ย!

 

 

     ลิซไม่ผิด...ไม่รู้ทำไมเสียงฉันถึงได้สั่นนัก มันอาจเป็นเพราะความกลัวที่มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ หรือไม่ก็เป็นเพราะสายตาที่จ้องจะกินกันอยู่ตลอดเวลาของนายเหยิน หรือไม่ก็คงเป็นทั้งสองอย่าง ก็เธอเองไม่ใช่หรอที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้

 

 

     ใครล่ะที่ไปเอาผู้หญิงขายตัวมาทำเมียต่อหน้าพี่น่ะ!”

 

 

     เพี้ยะ!

 

 

     เสียงฝ่ามือกระด้างที่กระทบกับใบหน้าของฉันดังขึ้น รู้สึกได้ถึงอาการเจ็บจี๊ดๆ เหมือนมดกัดอยู่ตรงมุมปากขวา แต่ฉันไม่สนหรอก

 

 

     ยังไงน้องก็ไม่เคยผิดสำหรับฉัน

 

 

     ไม่เคยเลย

 

 

     ก็บอกไปแล้วไงว่าผมแค่สนุกๆ ไม่จริงจัง

 

 

     โห ไอ้หน้าด้าน แล้วตอนนั้นหมาที่ไหนวะที่ไล่ให้ฉันกลับหอตัวเอง ก็ไอ้หมาบ็อบไม่ใช่หรอ

 

 

 

     ตอแหลจริงๆ

 

 

 

     อย่าขุดเลยบ็อบ ยังไงพี่ก็ไม่กลับไปหาเธออีกแล้ว ไม่ใช่เพราะน้องลิซ แต่มันเป็นเพราะพี่เลิกรักเธอได้แล้ว และเธอก็เลวมากพอที่จะทำให้พี่ไม่สามารถรักเธอได้อีก

 

 

     เก็ทเถอะน้อง อย่าควายนักเลย อยู่ปีสองแล้ว รู้ตัวเถอะว่าไอ้ที่ทำมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

 

 

     มีแต่จะทำให้ดูน่าสมเพช

 

 

     อั๊ก!

 

 

     ปากดีได้ไม่กี่น้ำ ฉันก็เจอหมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่ท้องเต็มๆ บ็อบบี้ดันให้ฉันนั่งดีๆ เหมือนเดิม ก่อนที่มันจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดจมูกปิดปากฉันเอาไว้เหมือนกำลังสั่งให้ฉันสูดมันเข้าไปในปอดเยอะๆ

 

 

     ฉันก็ไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าผ้าผืนนี้มียาสลบ

 

 

     งั้นเดี๋ยวผมจะทำให้พี่เห็นเอง...

 

 

     ผมจะกระชากพี่คืนมาจากยัยเด็กวิศวะนั่น ไม่ว่าวิธีไหนก็ตาม พี่จะเป็นของผม

 

 

     แค่ของผมคนเดียว!”

 

 

 

     ลิซ... ช่วยพี่ด้วย...

 

 

 

     และนั่นก็เป็นเสียงในหัวเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ก่อนที่ฉันจะเข้าสู่ห้วงแห่งความมืดอีกครั้ง...




-30%- 

 


xxxx

 

 

     พี่มาร์คคะ พี่แน่ใจนะคะว่าเป็นที่นี่ฉันก้าวลงมาจากรถตู้พร้อมกับเพื่อนตัวเล็กที่เคยนั่งอยู่ข้างๆ พี่มาร์คเริ่มกลับมาเงียบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเงียบเกินไป... เงียบจนฉันกลัวความคิดของพี่มาร์คว่าพี่แกกำลังคิดอะไรอยู่

 

 

     แน่ใจพี่มาร์คตอบมาด้วยเสียงที่แทบจะกลืนไปกับอากาศ จะพูดเบาอะไรเบอร์นั้น

 

 

     แบมฉันหันไปเรียกคนข้างๆ แล้วดึงมือมันมาจับเอาไว้แน่นด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความกลัว แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะไปถึงตัวพี่จีซูเร็วๆ แล้ว

 

 

     พี่จีซูของมึงไม่เป็นไรหรอกน่า เชื่อใจมาร์คเถอะแบมแบมยกยิ้มพร้อมกับเอามืออีกข้างมาลูบมือฉันเหมือนมันกำลังบอกให้ฉันเลิกเครียด

 

 

     แล้วทำไมพี่มาร์คถึงรู้...

 

 

     มาร์คเป็นลูกผู้มีอิทธิพลน่ะ ถ้ามาร์คอยากรู้อะไร แค่กระดิกนิ้วนิดเดียวก็รู้ยันโคตรตระกูลแล้วแบมแบมพูดแทนคนที่กำลังรอลิฟต์ – ที่นี่เป็นคอนโดหรู แต่กลับมาอยู่ในที่ลับตาคน รอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้บัง มีเพียงทางเล็กๆ เท่านั้นที่จะเข้ามาได้ ทั้งๆ ที่ที่นี่ก็น่าจะเป็นสถานที่ส่วนบุคคลไม่ค่อยมีใครรู้แท้ๆ

 

 

     แต่ทำไมพี่มาร์คถึงรู้

 

 

     ก็เข้าใจว่าพี่มาร์คมีอำนาจพอที่จะสืบได้เพียงเสี้ยววิ พนักงานที่อยู่ชั้นล่างนี้ก็ดูจะกลัวๆ พี่มาร์คด้วย

 

 

     แต่ที่นี่มันลับตามากเลยนะ

 

 

     แล้วทำไมทุกคนถึงได้ดูหวาดระแวงกันแบบนั้น

 

 

     เลิกเครียดได้ละนังเปรต พี่จีซูไม่เป็นอะไรหรอก หยุดขมวดคิ้วได้แล่วแบมกดนิ้วชี้ลงบนหว่างคิ้วของฉันเบาๆ ให้มันคลายออก เราเข้ามาในลิฟท์แล้ว บอดี้การ์ดคนหนึ่งจากสามคนกดชั้นปุ่มที่มีคำว่า Private ก่อนที่ภายในลิฟต์นี้จะตกอยู่ในความเงียบกัน

 

 

 

 

     ข เข้าไม่ได้นะครับเมื่อลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นที่เป็นเป้าหมายและเปิดออก เพียงแค่พี่มาร์คก้าวออกจากตู้เคลื่อนที่เพียงก้าวเดียว ก็มีพนักงานชายคนหนึ่งเดินมาขวางเอาไว้เสียแล้ว

 

 

     ระหว่างเงินหนึ่งล้านวอน...

 

 

     กับกระสุนหนึ่งนัด

 

 

     พี่มาร์คเอ่ยกับชายคนนั้นที่ยืนขาสั่นด้วยเสียงเรียบแต่เนื้อหาที่พูดมันไม่ได้เรียบซะเลย

 

 

     เชื่อแบมเถอะว่าแค่กระดิกนิ้วพี่มาร์คก็ได้ทุกอย่าง

 

 

     อ เอ่อ คุณมาร์คครับ ผ ผมบอกไม่ได้จริงๆ

 

 

     ขอหนึ่งคำตอบแลกกับหนึ่งร้อยล้าน...

 

 

     แค่พูดว่าบ็อบบี้อยู่ห้องไหน

 

 

     พี่มาร์คควักสมุดเช็คขึ้นมาก่อนจะเซ็นเลขหนึ่งร้อยล้านพร้อมลายเซ็นให้กับพนักงานผู้นั้น – ฉันนี่เหวอไปเลย เหวอจริงจังมากด้วย อื้อหือแม่เจ้าโว้ย เกิดมาไม่เคยเจอใครรวยแล้วยอมเปย์ขนาดนี้ แต่ฉันขอสงสัยแบบโคนันอีกรอบได้แมะ

 

 

     ว่าทำไมชายคนนั้นถึงได้รู้ชื่อพี่มาร์ค



     แล้วทำไมพี่มาร์คถึงยอมทุ่มทุนให้กับการช่วยพี่จีซูมากขนาดนี้

 

 

     ทั้งๆ ที่ไม่ได้จำเป็นเลยสักนิด

 

 

     เรื่องที่สงสัยถูกัพบเก็บไปก่อน เอาล่ะ สนใจแค่ช่วยพี่จีซูเถอะ แค่พี่ออกมาได้ก็ดีใจมากโขแล้ว – พนักงานชายที่ได้ยินดังนั้นก็ตาลุกวาวเป็นประกาย รีบเดินไปหยิบอะไรบางอย่างจากลิ้นชักที่เคาน์เตอร์ทันที

 

 

     ห้องสุดท้ายด้านขวามือครับ นี่ครับคีย์การ์ดพร้อมรหัสผ่าน เอาไปเลยครับเอาไปเลย

 

 

     เชื่อเค้าเลยจริงๆ ว่าเงินชนะทุกอย่าง

 

 

     พี่มาร์คฉีกเช็คออกมายื่นให้นายหน้าเงินคนนั้นด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนใจอะไรเลย ก่อนจะหยิบคีย์การ์ดพร้อมรหัสผ่านมาแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องเป้าหมายทันที

 

 

     ได้โปรดเถอะพี่จีซู อย่าเป็นอะไรเลยนะ

 

 

     ได้โปรดเถอะ...



-50%-

 

 

xxxx

 

 

     ตื่นแล้วหรอครับพี่จีซูของผม

 

 

     บรรยากาศไม่คุ้นเคย เตียงไม่คุ้นเคย กลิ่นไม่คุ้นเคย แต่กลับถูกต้อนรับด้วยเสียงที่คุ้นเคยตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาแบบนี้ ขอหลับต่อเหอะถ้างั้น

 

 

     จะไม่พูดอะไรกลับผมหน่อยหรอครับนายเหยินขยับร่างกายที่ตอนนี้เหลือเพียงชุดคุมอาบน้ำ ปากก็คาบแท่งสีขาวมีควันตัดอายุคนได้เข้ามาใกล้ฉันที่ยังมีเสื้อผ้าอยู่ครบชุด เออ ขอบคุณละกันที่ยังอุตส่าห์มีน้ำใจไม่ถอดเสื้อผ้าฉันไปแล้ว

 

 

     แต่ดูจากสายตาร้อนๆ นั่นแล้ว นายบ็อบคงกำลังอยากจะขย้ำฉันเต็มทน

 

 

     ...ฉันยังคงเงียบ มือล้วงลงในในกระเป๋ากางเกางขาสั้น ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อพบว่ามีบางอย่างหายไป

 

 

     ไอโฟนลูกแม่ล่ะ

 

 

     ไอโฟนหกเอสของพี่นี่สวยดีนะครับมือข้างหนึ่งก็ถือบุหรี่เอาไว้ – ส่วนอีกข้างคือโทรศัพท์ของฉัน

 

 

     ไม่แย่งคืนหน่อยหรอครับ ปกติถ้าใครยุ่งกับโทรศัพท์พี่นี่ จะต้องมีเรื่องทุกคนไม่ใช่หรอบ็อบบี้พูดก่อนจะโบกไอโฟนสีหวานของฉันไปมาเหมือนกำลังยั่วให้ฉันติดกับ แต่ไม่ ฉันไม่แคร์หรอก เชื่อสิว่าแย่งไปก็เท่านั้น เพราะสุดท้าย ยังไงตานี่ก็ปล้ำฉันได้อยู่ดี

 

 

     ถ้าลิซมาไม่ทันล่ะก็...

 

 

     ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้น้า...

 

 

     อ้อใช่ ทุกวันนี้พี่ขุกตัวอยู่แต่กับยัยเด็กไทยนี่นา ไม่น่าถามเลยจริงๆบ็อบบี้พูด – อะไรวะ ถามเองตอบเอง บ้าไปแล้วหรอ งง

 

 

     แล้วถ้าพี่ไม่มียัยเด็กต่างด้าวนั่นอยู่ในชีวิตอีกต่อไป มันจะเป็นยังไงนะ...

 

 

     !

 

 

     อย่าทำอะไรลิซ!” ฉันตอบกับเร็วกว่าควันที่กำลังลอยอยู่ในอากาศ พูดได้แล้วหรอครับนายเหยินขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ นึกว่าต้องให้ผมรักกับพี่ก่อน พี่ถึงจะพูดได้...

 

 

     ถึงตอนนั้นพี่ก็คงพูดแต่ชื่อของผมแล้วครางเสียงหวาน...

 

 

     เพี้ยะ!

 

 

     ฝ่ามือของฉันกระทบกับหน้าของบ็อบบี้ที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ขอตบคืนหน่อยเหอะ มันจะมากเกินไปแล้วนะเว่ย!

 

 

     พี่ตบผมหรอคครับ น่าแปลกใจจัง

 

 

     พี่เลวขึ้นตั้งแต่เจอกับลลิซหรอครับ

 

 

     เพี้ยะ!!

 

 

     หุบปากเหม็นๆ ที่กำลังว่าร้ายน้องรหัสพี่สักที!” จัดอีกสักฉาดกับการที่มันกล่าวหาลิซ

 

 

     ถ้าฉันจะเลว ฉันก็เลวเพราะบ็อบบี้

 

 

     ไม่ใช่น้องลลิซ

 

 

     ไอ้เด็กนั่นมีอะไรดีไปกว่าชายแท้ๆ อย่างผมหรอครับ พี่ถึงได้ปกป้องมันจนถึงขนาดนี้

 

 

     เฮ้ย อยากตายมากมั้ยวะ ไม่ไหวแล้วนะเว่ย!

 

 

     ถ้าพี่ตบผมอีกแค่ครั้งเดียว!”

 

 

     ผมไม่ปล่อยให้น้องรหัสหน้าโง่ของพี่ตายดีแน่!”

 

 

     กึก

 

 

     ฝ่ามือที่กำลังง้างไปกระทบกับหน้าหนาๆ หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น อย่างที่เคยบอกว่าฉันไม่ได้กลัวว่านายนี่มันจะทำอะไรฉัน แต่ฉันกลัวว่ามันจะทำอะไรลิซที่ไม่ได้เกี่ยวด้วยเลย

 

 

     เชื่อเถอะ ว่าถึงมันจะตาเล็ก แต่อำนาจมันไม่ได้เล็กตามตา

 

 

     ไม่ตบแล้วหรอครับแหม่ กะว่าจะลองใจพี่ซะหน่อย...

 

 

     แต่ลองไปมันก็เท่านั้นแหละ ใช่มั้ยล่ะ!”

 

 

     งั้นผมจะเลวให้ถึงที่สุดอย่างที่พี่เคยด่าเอง!”

 

 

     อื้อ!!!

 

 

     ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาที่ตำแหน่งเดียวกันบนหน้าฉัน กำปั้นทุบหลังทุบอกพยายามดันทำทุกอย่างที่จะทำให้ฉันขัดขืนได้ กลิ่นบุหรี่ที่ติดอยู่ที่ปากของไอ้ชั่วยิ่งทำให้ฉันนึกรังเกียจมากเข้าไปอีก

 

 

     กลิ่นบุหรี่ที่ว่าเหม็น ยังไม่เท่ากลิ่นของกามที่มันน่ารังเกียจกว่าโรคมะเร็งปอดซะอีก

 

 

     มันถอนริมฝีปากออกไปแล้วลากต่ำลงไปยังลำคอของฉัน

 

 

     ฉันรังเกียจริมฝีปากหนาๆ ของบ็อบบี้

 

 

     มือหนึ่งก็ลากเข้าไปในเสื้อ มือหนึ่งก็ไล้อยู่ที่เรียวขาของฉัน

 

 

     ฉันรังเกียจฝ่ามือด้านๆ ของบ็อบบี้

 

 

     กลิ่นน้ำหอมโชยไปทั่งบริเวณที่นายตาตี่ขยับตัวผ่าน

 

 

     ฉันรังเกียจกลิ่นน้ำหอมที่แสนเหม็นของบ็อบบี้

 

 

     พี่จีซู... เป็นของผมคนเดียว

 

 

     ฉันรังเกียจเสียงเข้มๆ นั่นของบ็อบบี้

 

 

     ฮึก... ลิซ มาช่วยพี่สักทีเถอะ...

 

 

     ฉันรังเกียจบ็อบบี้

 

 

     ฉันขยะแขยงสัมผัสของมัน

 

 

     ขยะแขยงทุกอย่างที่เป็นเขา

 

 

     มือที่กำลังร่นเสื้อของฉันขึ้น ริมฝีปากที่กำลังพรมจูบอยู่ที่ลำคอของฉัน ปากที่กำลังพร่ำบอกว่าฉันเป็นของเขา ทุกอย่างที่พูดมายังเทียบไม่ติดกับการแค่ลลิซดึงมือฉันไปกุม

 

 

     เขาไม่มีค่าให้ฉันใจเต้นแรงอีกแล้ว

 

 

     ลิซ ฮึก...เสื้อถูกถอดออกไปจนเหลือเพียงชั้นในเท่านั้น อากาศรอบข้างสาดเข้ามากระทบกับเนื้อกายของฉันที่ตอนนี้มันกำลังจะถูกแต่งแต้มด้วยรอยจูบของคนน่ารังเกียจ

 

 

     ลิซ พี่กำลังรอเราอยู่นะ...

 

 

     ได้โปรดเถอะ...



-75%-

 

 

     น้ำตาที่กำลังไหลอยู่ในตอนนี้ ไม่ได้ทำให้คนเลวที่กำลังข่มเหงฉันรู้สึกสงสารเลยสักนิด เรี่ยวแรงของฉันเหมือนถูกดูดหายเข้าไปอยู่ที่บ็อบบี้จนหมด ไม่มีแม้กระทั่งแรงพูด ทำได้แค่เพียงสะอื้นเบาๆ ที่ไม่ได้ทำให้อีกคนเกิดความเห็นใจ ฉันทำได้เพียงคิด แต่พูดออกมาไม่ได้

 

 

     เพราะมันเหนื่อยเหลือเกิน...

 

 

     ได้โปรดเถอะ... ถ้ารักฉันก็อย่าทำร้ายฉันเลย...

 

 

     ขอร้องล่ะ...

 

 

     ปัง!

 

 

     เชี่ย! ใคร ว วะ

 

 

     ชิบหาย พ พี่ ม มาร์ค

 

 

     เสียงประตูถูกกระแทกเข้ามาอย่างดังจนฉันสะดุ้ง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้น้ำตาฉันหยุดไหลเลยสักนิด - บ็อบบี้สบถเสียงดังก่อนจะเอ่ยอุทานชื่อของแขกที่ไม่ได้รับเชิญของเขา

 

 

     พี่มาร์ค?

 

 

     เอาตัวมันออกไปเสียงเย็นเฉียบของรุ่นพี่ที่ฉันรู้จักเอ่ยขึ้นให้ผู้ชายในชุดสูทสามคนเข้ามารั้งตัวบ็อบบี้ที่คร่อมฉันเอาไว้ให้ออกไปจากฉัน "พ พี่มาร์คครับฟังผมก่อน พี่มาร์คครับ!" บ็อบบี้เอ่ยขอร้องพี่มาร์คก่อนที่เขาจะถูกนำตัวออกไปนอกห้องนี้

 

 

     พี่จีซู!”

 

 

     เสียงสวรรค์จากคนที่ฉันรอมานานดังลั่นก่อนที่ฉันจะรับรู้ได้ถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ของน้องรหัสคนเดียวของฉัน ลิซมาช้า ฮึก ช้ามากด้วยฉันตวัดแขนรับกอดอุ่นๆ จากน้องแน่น กอดทดแทนสิ่งที่เสียใจก่อนหน้านี้

 

 

     ลิซขอโทษนะ ลิซมาแล้วนะ ลิซอยู่นี่แล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้วลลิซพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพร้อมกับกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว มือนุ่มของน้องลูบหัวฉันที่ตอนนี้กลายเป็นเด็กขี้แยไปแล้วเบาๆ น้องทะนุถนอมฉันเหลือเกิน ทะนุถนอมฉันมากกว่าใครๆ

 

 

     มากกว่าคนที่เพิ่งทำร้ายฉัน

 

 

     เสื้อแจ็กเก็ตสีดำตัวโปรดของน้องถูกย้ายจากเอวลิซมาอยู่บนตัวของฉันแทน ลลิซสวมให้ฉันอย่างใจเย็นพร้อมกับรูดซิปให้ฉันจนเรียบร้อย น้องยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้ฉันอย่างเบามือเหมือนกลัวว่าถ้าแรงไปฉันจะแตกสลาย

 

 

     แต่ถ้าน้องมาไม่ทัน ใจฉันคงแตกสลายไปแล้วจริงๆ

 

 

     ลิซ กูว่าพาพี่จีซูไปขึ้นรถก่อนดีกว่ามั้ยเสียงของรุ่นน้องที่ฉันยังไม่เห็นหน้าดังขึ้นทำให้ฉันหันไปสนใจ ชายตัวเล็กที่ฉันจำได้ว่าอยู่คณะเดียวกับลลิซและเป็นเพื่อนกับน้องรหัสฉันเช่นกันยืนคู่อยู่กับชายหน้านิ่งที่ไม่ได้สูงไปกว่ากันมากนัก แต่กลับเต็มไปด้วยความสง่าแบบชายชาตรี สมกับที่เป็นดาวคณะบริหาร

 

 

     เขาเคยทำให้ฉันเสียดายมาครั้งหนึ่ง

 

 

     ตอนนั้นเป็นช่วงก่อนเลือกดาวเดือนของแต่ละคณะเพียงหนึ่งเดือน จู่ๆ ก็มีชายแว่นหนาเตอะเดินเข้ามายื่นดอกกุหลาบให้ฉันกลางโรงอาหาร บอกกับฉันว่า พี่ชอบน้องจีซูนะ พร้อมกับก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย แต่ตอนนั้นฉันกำลังหลงผิดอยู่ไง

 

 

     ตอนนั้นฉันคบอยู่กับรุ่นน้องที่(เคย)มาดเท่ห์คนหนึ่งที่ชื่อว่าบ็อบบี้อยู่

 

 

     ฉันเลยบอกขอบคุณไปตามมารยาท แต่ก็ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร แต่ฉันเชื่อว่าพี่คนนั้นเขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าฉันไม่ได้ชอบเขาอย่างที่เขาชอบฉัน

 

 

     และชายคนนั้นคือมาร์ค ต้วน ผู้ที่ได้รับตำแหน่งดาวคณะบริหารมาสองปีซ้อน

 

 

     เขาคือคนๆ เดียวกันกับชายแว่นหนาคนนั้นที่เข้ามาบอกชอบฉัน

 

 

     ยอมรับว่าตอนนั้นเสียดายนิดๆ ที่ปฏิเสธทางอ้อมเขาไป แต่มันก็แค่นั้น ฉันไม่ได้ชอบเขานั่นคือความจริงที่เป็นมาตลอด

 

 

     ถึงจะเสียดายสายเปย์ที่แท้จริงอย่างเขาก็ตามที

 

 

 

 

     เจ็บตรงไหนมั้ยพอขึ้นรถกันแล้ว ลลิซก็เอ่ยถามฉันด้วยความเป็นห่วงทันทีพร้อมกับยกมือขึ้นมาแนบแก้มฉันทั้งสองข้างอย่างเบามือ ราวกับฉันเป็นลูกแมวที่กำลังป่วยอย่างไรอย่างนั้น

 

 

     แค่ลิซมาทันก็พอแล้วฉันยกมือขึ้นมาวางทาบกับมือของน้องก่อนจะรู้สึกได้ถึงอาการร้อนๆ ตรงขอบตา

 

 

     หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวไม่สวยนะ ดาวคณะที่ไหนเค้าหน้าบวมไปเรียนกันลิซปาดน้ำอุ่นๆ ที่ไหลรินลงมาพร้อมกับพูดติดตลกให้ฉันหายเศร้า

 

 

     ยืมไหล่หน่อยสิฉันว่าก่อนจะเอนหัวลงไปซบไหล่ที่ไม่ได้กว้างมากนักของน้อง ดึงมือน้องให้เปลี่ยนจากการแนบแก้มของฉันอยู่มาเป็นกุมมือกันไว้แทน

 

 

     หลับไปเลยก็ได้นะคะน้องเอ่ยแล้วลูบมือฉันเบาๆ ฉันค่อยๆ หลับตาลงตามที่น้องเชิญชวน วันนี้เพลียเหลือเกิน ไม่ใช่ที่สวนสนุกแต่เป็นหลังจากนั้น

 

 

     แต่แค่ลิซยังคงกุมมือฉันเอาไว้อยู่อย่างนี้

 

 

     มันก็มากพอที่จะทำให้ฉันหายเหนื่อยได้แล้วล่ะ



-100%-











ช่วงไรท์พบประชารีด

กรี๊ดกร๊าดดดด ในที่สุดก็ครบร้อย เย่ ปรบมือออออออ

ยังไงก็ไม่มาม่าเยอะหรอกค่ะ ยังไงรอบนี้ก็ต้องแฮปปี้เอนดิ้ง มีพี่มาร์คทั้งที ไม่แฮปปี้ได้ไง /เดี๋ยว/


*วิบัติเพื่ออรรถรสนะคะ อิ้อิ้*


ถ้ามีคำผิดเดี๋ยวมาแก้ให้เนาะะะ


*สารบัญฟิคเรื่องอื่น*

เพื่อนชาวต่างชาติ จิ้มเลยอิ้อิ้


ใครอยากบ่น ทวงฟิค ก่นด่านังไรท์ หรืออะไรก็ตาม ก็สามารถรวมตัวกันได้ที่ #ลลิซเด็กวิดวะ

หรืออยากบ่นถึงฟิคกับนังไรท์คนนี้ตรงๆ ก็สามารถมาทำได้ที่ทวิตเตอร์ @prmtear เลยค่ะ

อย่าลืมโหวต+คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนาจาาา


#ลลิซเด็กวิดวะ

อิ้อิ้


#พิ้งค์เทียร์

 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,229 ความคิดเห็น

  1. #771 fairy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 22:27
    ปาดดดดดด
    #771
    0
  2. #541 GNe_sn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 17:53
    ถ้ามาอ่านตอนโดนตัดตอนไปนี่คงดิ้นตายอ่ะะ นี่ได้อ่าน100% 5555
    #541
    0
  3. #419 _pararan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 16:32
    รอๆๆๆ ฮือออ
    #419
    0
  4. #412 โซ(มี)ยู(จอง) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 22:20
    รอตอนต่อไปน๊ะ~3<
    #412
    0
  5. #411 fumiko.chan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 17:05
    นี่คือฟังเพลงไอค่อนอยู่เสียงบ้อบเข้ามานี่เปลี่ยนเพลงเลย /มีความอิน อยากตบซักฉาดจริงๆ
    #411
    0
  6. #410 อะครุอะคริ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 16:29
    พี่มาร์คมาเหนือมากครัชชชช
    #410
    0
  7. #409 black-village (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 15:29
    พี่มาร์คสายเปย์ที่แท้จริง นางดูมีอิทธิพลมากกกก แหมมมมอิจฉาแบมเลย55
    #409
    0
  8. #408 SindyP (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 12:18
    พี่มาร์คน่ากลัวแฮะ บ็อบบี้ถึงกับเหวอไปเลยอ่ะ
    #408
    0
  9. #407 Lissssss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 02:44
    มาอัพแล่ววววว ดีใจมากๆๆๆ เมื่อวานสอบมาเหนื่อยๆ ได้อ่านฟิคแล้วดีต่อใจ

    เรายังรอไรท์อยู่ที่ท่าน้ำทุกวันนะ QwQ แต่ยังไงก็ห่วงเรื่องสอบก่อนนะไรท์

    สู้ๆค่ะ ขอให้ทำข้อสอบได้นะะะะะ
    #407
    1
  10. #406 Lissssss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 02:44
    มาอัพแล่ววววว ดีใจมากๆๆๆ เมื่อวานสอบมาเหนื่อยๆ ได้อ่านฟิคแล้วดีต่อใจ

    เรายังรอไรท์อยู่ที่ท่าน้ำทุกวันนะ QwQ แต่ยังไงก็ห่วงเรื่องสอบก่อนนะไรท์

    สู้ๆค่ะ ขอให้ทำข้อสอบได้นะะะะะ
    #406
    0
  11. #405 Chominayeon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 00:51
    แฟนแบบลลิซหาซื้อได้ที่ไหนมีความอยากได้หลัวแรงงง555
    #405
    0
  12. #404 CNKaannt (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 00:22
    หนูอยากได้แฟนแบบลลิซต้องทำไงคะแม่... โฮ่ฮฮฮ ฟินงะ ตะแบมชั้นขอพี่มัคได้มะ โฮรววว *กรีดร้อง*
    #404
    0
  13. #403 IosulosuloveYj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 23:32
    พี่มัคคึยังไงกับพี่จีหืม?? 55555 แบมๆก็เข้าใจพี่มัคด้วยไม่ม่าดีจัง~~~ ลลิซมาได้ทันเวลาพอดี น่ารักกกกกกกกก
    #403
    0
  14. #402 จันทร์ไร (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 23:13
    โอ้ยยย น่ารักตะมุตะมิมากเลยยย ละลายแล้วค่าาหวานดันจางงง
    #402
    0
  15. #401 Minasorn_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:59
    ขอบคุณพี่ต้วนมากจริงๆค่ะ สายเปย์นี่ทำได้ทุกอย่างจริงๆ *ผมนี่บุกขึ้นปรบมือเลยครับ*
    #401
    0
  16. #400 Paperlamp47 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:39
    จบที่สายเปย์สินะ...
    #400
    0
  17. #399 WK'ss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:33
    ขอบคุณพี่มัคมากค่ะ สายเปย์ที่แท้จริง55555
    #399
    0
  18. #397 ❣หมูน้อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:02
    สายเปย์ที่แท้จริงไม่ใช่ใครพีามาร์คนิเอง5555555
    #397
    0
  19. #396 TCL903 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:31
    อยากเอาพวกมาลัยไปไหว้ขอบคุณพี่มาร์ค ขอบคุณในความอิทธิพลที่มากล้นของพี่
    ลิซเลือกคบเพื่อนถูกแล้วลูก แฟนแบมแบมเค้าดีจริงค่ะ คอนเฟิร์ม!!

    ขอบคุณไรเตอร์ที่ไม่มาม่าค่ะ! 100%แล้ว น้ำตาจะไหล ;^;
    #396
    0
  20. #395 pit_chakrys (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:27
    สายเปย์ที่แท้จริง ยอมพี่มัคคึ
    #395
    0
  21. #394 pkmyt (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:12
    ฮืออออ ช่วยทันนนนนนนนน
    #394
    0
  22. #393 Swan fire (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:07
    รอดไปนะไรท์ ถ้าจบตอนไม่สวยนะ...
    เรามาตามติดชีวิตไขของบ้านไรท์กันคะ -3-
    #393
    0
  23. #392 ☆FAiiRZ☆♐ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:59
    อ่านจบแล้วยิ้มแก้มปริเลยค่ะ ละมุนอะไรเบอร์นั้นคะลลิซ ><
    #392
    0
  24. #391 PJ_20446 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:56
    โอ๊ยๆ.....คือดีมาก!!!
    #391
    0
  25. #390 Lucifer (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:49
    กรี๊ด ช่วยไม่ทันนี้จุดไฟรอไว้เลยนะ
    #390
    1
    • #390-1 พีอาร์ที(จากตอนที่ 10)
      23 กันยายน 2559 / 20:52
      โนนนนนนน อย่าเพิ่งเผากันค่ะ ถถถถถ
      #390-1