[bts] LOOKISM.╯︵ { kookv }

ตอนที่ 1 : LOOKISM. prologue #100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 พ.ค. 60

O W E N TM.











"Learn about the past and built a better tomorrow"

เรียนรู้อดีต เพื่อสร้างอนาคต -





















จริงเขาก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้สักหน่อย

แต่คนเรามันเลือกเกิดได้ที่ไหนกันล่ะ. . .

 

วันนี้โรงอาหารก็คึกคักอยู่เหมือนเดิม เหล่าประชากรนักเรียนที่มากกว่าจำนวนอาจารย์เดินปะปนจัดจ่ายอาหารแล้วนั่งกันตามโต๊ะต่างๆ บางคนจับกลุ่มนั่งยึดไว้ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งเล่นเฉยๆแล้วก็ฟังเพลงซะงั้น บางก็แค่เอากระเป๋าถือตนเป็นเจ้าของก็ยังไม่มานั่งเลย นั่นจึงทำให้ไม่เหลือโต๊ะว่างสักตัว


ถึงโต๊ะไม่ว่าง แต่ก็มาขอนั่งกันได้ ถ้ามีคนนั่งไม่เต็ม

จะว่าไงดี. . .นั่นคงไม่สามารถเป็นจริงหากมีเขา


เห้ย แกดูนั่นสิ คิมแทฮยองมันนั่งกินข้าวคนเดียวอีกแล้ว ฮิ ๆเสียงหวานแจ้วโพล่งหลังจากกลุ่มของเธอเข้ามาในโรงอาหาร เรียกคนอื่นๆหันไปตามปลายนิ้วเล็กชี้ เมื่อนัยน์ตากลมโตเธอเห็นเด็กหนุ่มผิวคล้ำสวมแว่นหนาเต๊อะ แก้มทั้งสองมีแต่สิวบวมเป่งเหมือนจะแตกแต่ก็ไม่ ส่วนสิวเล็กๆน้อยๆแต่เห็นได้ชัดก็อยู่ในทีโซน ผมหน้าม้ายาวปรกติดำขลับไม่เคยผ่านการกัดสีหรือย้อมผม ซึ่งเป็นคนที่ใครๆก็รู้จักกันดีนั่งหันหน้าทานข้าวอยู่โต๊ะด้านในสุดเพียงลำพัง ไร้ผู้อื่นนั่งทานด้วยเหมือนเช่นเคย


แหงล่ะ คนแบบนั้นใครเขาจะไปอยากอยู่ใกล้!” และอีกคนที่ยืนข้างกายทำเป็นกอดอกมั่น เน้นกระแทกกระทันเสียงตั้งใจให้ได้ยินชัดๆ วันนี้ไม่กินจับแชน่ะ เห็นใครบางคนกินแล้วอยากจะขย้อนของเก่าเมื่อเช้า


อ้าว ถ้าเธอไม่กิน เราก็ไม่กิน เพราะเราก็ขยะแขยงเหมือนกัน


สายตาที่คุ้นเคยจ้องมองเขาในขณะทานข้าวและเสียงซุบซิบนินทาดังขยายเป็นระลอกคลื่นกรอกเข้าหู แต่เขาก็เลือกทำเมินเฉยต่อมันราวกับมันเป็นเพียงเสียงลมเบาหวิวเท่านั้น แล้วก้มหน้าก้มตาทานต่อไปให้มันหมดไวๆ อันที่จริงเขาก็มีข้าวกล่องอยู่ในกระเป๋าสะพายอยู่แล้วล่ะ ไม่จำเป็นต้องมาเปลืองเงินซื้อข้าวที่โรงอาหาร เพียงแต่วันนี้เขาเกิดอยากเห็นหน้าคนๆนั้นเฉยๆ


คนที่เขาแอบชอบ. . .


จากเสียงโหวกเหวกโวยวายลั่นก้องอย่างกับจัดปาร์ตี้วันเกิดใครสักคน บัดนี้กลับเหมือนงานเทศกาลกลางคืนเข้าไปใหญ่ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะตามหน้าที่ของมัน ตอนนี้เหมือนมีไม้กลองมาตีรัวให้ใจสั่นไหว


นั่นปะไร คิดถึงนิดหน่อยก็มาซะแล้ว


กลุ่มผู้ชายล้วนๆที่เพิ่งเข้ามาใหม่คุยจ้อกัน จะมีคนนึงที่สะกดทุกสายตาในที่นี้ให้จ้องมองแต่เพียงเขา ผู้เป็นเจ้าของใบหน้าหวานแต่กลับดูหล่อคมไปด้วยกัน ดั้งโด่งเป็นสันเขื่อนโดยปลายจมูกโค้งเล็กน้อย นัยน์ตาที่เคยกลมโตสองชั้น บัดนี้กลายเป็นยิ้มตาหยีตามกลีบปากชมพูบาง ผิวขาวผ่องสะอาดตาแลดูเปล่งประกายทุกชั่วยาม เสียงหัวเราะแจ้วๆเสนาะหูคนฟัง


ทุกอย่างที่เป็นจอนจองกุก เหมือนกับเป็นผลงานที่ถูกสวรรค์สร้างสรรค์ลงมา. . .


จองกุกเป็นเด็กห้องสิบสอง ซึ่งเป็นห้องที่เน้นความคิดศิลปะแตกต่างจากห้องแปดของเขาที่เป็นห้องเน้นสมองและหลักการ บุคลลที่ทำให้แทฮยองเป็นหนึ่งในคำเรียกตนเองว่าฝ่ายแอบชอบ แทฮยองไม่เคยมีความรัก ไม่เคยคบกับใครมาก่อนจึงไม่เข้าใจถึงความรักและไม่เคยรู้เลยว่ามาจนถึงบัดนี้เขาจะมีรักผลิบานอย่างคนอื่นเขาบ้า


รักครั้งแรก. . .ของม.ต้นปีสุดท้าย


แทฮยองทำเป็นคีบจับแชเข้าปาก พลางเหลือบมองบุคคลผู้มีรอยยิ้มเจิดจ้านั้นภายใต้กรอบแว่นหนา ยิ่งจับจ้องเขาไว้ในสายตาทั้งสองคู่ ราวกับหัวใจถูกปั้มสูบฉีดเลือดหล่อเลี้ยงตามทุกส่วนของร่างมากขึ้น


หากแทฮยองตาย ก็คงเป็นเพราะภาวะหัวใจล้มเหลว


แค่เขาคนนั้นสบตาเพียงชั่วครู่ก่อนจะตรงดิ่งไปต่อคิวรับอาหาร ร่างกายของแทฮยองก็หยุดชะงักกึกไปถนัดตา ทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้หนาวเย็นติดลบมากเกินไปด้วยซ้ำ เขาไม่สามารถขยับได้เลยแม้กระทั่งมือที่จับตะเกียบก็ยังแข็งโป๊ก ทั้งๆที่นี่มันเป็นร่างกายของตัวเขาเอง


ในหัวมันขาวโพลนไปหมด จนตาโผล่ลายหมุนวน ปากหนาสั่นชาวาบและหัวใจที่ปั่นปวนในอก นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ได้สบกับนัยน์ตาน่ารักๆในรอบปีก็ว่าเลย ส่วนใหญ่ก็มีแค่เขาที่เอาแต่เก็บรายละเอียดอีกฝ่ายจากที่ห่างๆ หากจะให้แทฮยองได้ย้อนเหตุการณ์อีกครั้ง


เขาคงได้ตายภายในเร็ววันก่อนจบการศึกษาแน่นอน. . .










อีกไม่กี่วันก็จะใกล้วันสอบปลายภาคของม.ต้นปีปลาย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่แทฮยองต้องขนหนังสือหนาปึกหลายเล่มที่แม่ซื้อมาเตรียมเผื่อสอบเข้าที่อื่นไว้ใส่กระเป๋ามาอ่านล่วงหน้าที่โรงเรียนไว้ด้วย มาถึงช่วงพักกลางวัน แทฮยองปลีกวิเวกตัวเองมาหาบรรยากาศสงบๆจากบนดาดฟ้าของอาคารเรียน เขามั่นใจว่าบนนี้จะไม่มีใครมารบกวนการติวเข้มของเขาอย่างแน่นอนเพราะมันเป็นตึกเก่าใกล้จะทุบทิ้งและเคยมีประวัติ ที่แทฮยองกล้ามาเยือนที่นี่เพราะมันยังไม่ค่ำมืดเสียหน่อย จะมีผีที่ไหนมาหลอกหลอนเขาตอนกลางวันแสกๆล่ะ เผลอๆผีอาจจะกลัวเขาก็ได้ ใครจะไปรู้. . .


ด้วยความที่ตึกมีระดับความสูงพอเหมาะ จึงทำให้อากาศเย็นสบายและสดชื่น แทฮยองอ้าแขนกว้างและพริ้มตารับสัมผัสลมเย็นๆปะทะผิวหน้าให้สะดุ้งเล็กน้อย กลีบปากหนายิ้มเล็กน้อยพร้อมสูดบรรยากาศเย็นสบายนี้ไว้เต็มปอด


สองขาที่ยืนนิ่งแช่ลม บัดนี้เคลื่อนย้ายไปยังราวจับบันไดหวังขึ้นไปยังอีกอาคารเล็กไว้ ก้าวขาเหยียบไปสี่ห้าก้าวจนหัวทุ่ยๆผุดโผล่มาให้เห็น แทฮยองเกือบหายใจคว่ำเมื่อเห็นร่างชายคนหนึ่งที่บังอาจมายึดสถานที่อ่านหนังสือของเขานอนแผ่ราบหายใจสม่ำเสมอสะท้อนในเลนส์แว่น


และที่ตกใจจนต้องอ้าปากค้างก็คือผู้ชายคนนี้เป็นคนที่เขารู้จักเป็นอย่างดี


ทะ. . .ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ


ด้วยความตกใจพอๆกับความอึ้งตะลึง เท้าที่วางอยู่บนราวบันไดก็ก้าวถอยหลังไปแตะกับอากาศ


เอ๊ะ


และมันคือเสียงสุดท้ายก่อนจะถูกแรงโน้มถ่วงของโลกทุ่มตกลงกับพื้นอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว แม้จะมีหนังสือเตรียมสอบรองรับน้ำหนักเขาไว้ก็ตามแต่ความที่หนังสือเหล่านั้นนอกจากจะหนาแล้วยังจะแข็งอีกต่างหาก จึงส่งผลให้แทฮยองต้องนิ่วหน้าน้ำตาเล็ดและโอดครวญเบาๆกับความเจ็บปวดแปลบๆตรงแผ่นหลังตัวเอง


จะ. . .เจ็บจัง. . .


เพราะบนนี้เสียงโหวกเหวกไม่ค่อยมาถึงเสียเท่าไหร่ ทว่าเสียงที่มีของตกกระทบนั่นมันเกิดขึ้นใกล้ๆและมันก็ดังพอสมควร ทำให้ใครบางคนหลุดจากภวังค์การหลับไปโดยปริยาย ร่างที่เคยพริ้มตานอนแผ่รับอากาศสบายๆกลับลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิสัปหงก มือป้องปากหาวหวอดจากนั้นก็ชูแขนทั้งสองขึ้นฟ้ายึดเส้นยืดสายแล้วเอาลง สองมือขยี้เปลือกตาเล็กน้อยขจัดน้ำตาก้อนที่ติดตรงรอบๆขนตาให้หมด แม้จะรู้สึกงัวเงียอยู่บ้างแต่ก็ยังพยายามเปิดนัยน์ตากลมคู่ออกมาดูรอบกายเพื่อปรับโฟกัสสายตาพร่ามัวนี่


อืม คนเพิ่งตื่นมองอะไรก็เบลอไปหมด. . .


เนื่องจากเขาต้องการความเป็นส่วนตัวบ้างจึงขอตัวมาหลบคนอื่นๆอยู่ที่นี่ จากข่าวลือว่าตึกนี่มีสิ่งลี้ลับนั่นจึงเข้าทางเขาไปใหญ่ ไม่ยักรู้ว่าอากาศบนนี้ช่างสดชื่นราวกับอยู่ใต้ต้นไม้จึงผล็อยหลับไปทั้งๆที่ไม่รู้ตัว


จะว่าไปเมื่อกี้เขาได้ยินอะไรแปลกๆใกล้ๆ ฉุดคิดเช่นนั้นก็ย้ายตัวเองเพ่งมองไปยังต้นตอเสียงของตก เพราะเลนส์ตายังปรับไม่คงที่ สิ่งที่เขาเห็นคือภาพมัวๆของใครสักคนนอนกองพื้นและบิดร่างกายช้าๆเหมือนคนถูกลูกกระสุนยิง ดูท่าคงจะตกจากราวบันไดแน่ ไม่งั้นคงไม่เป็นแบบนี้


เป็นอะไรไหมถามอีกฝ่ายด้วยความหวังดี เรียกใบหน้าตื่นตระหนกภายใต้กรอบแว่นแทน ประจวบกับสายตาถูกปรับคงที่จึงเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายทำทีท่าเช่นไร จองกุกเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเขาเห็น….


สายลมโบกพัดอ่อนๆจนสิ่งที่มีน้ำหนักบนร่างพวกเขาทั้งคู่ปลิวสไวไปด้วยกัน ความเงียบที่เข้ามาฉับพลันทำให้แต่ละคนไม่กล้าเอ่ยปาก ก่อเกิดความอึดอัดปกคลุมว่าไม่รู้จะเริ่มต้นประโยคสนทนาอะไรดี ยกเว้นเสียความตกใจไม่คาดคิดที่เผลอหลุดปากจองกุก


นาย. . .”   


ขอโทษที่มารบกวน!!” อีกฝ่ายโพล่งเสียงฉะฉานแล้วก็กุลีกุจอออกไป ด้วยความเร่งรีบจึงปิดประตูเสียงดังลั่นโสตหูจองกุกเต็มๆจนชาวาบ แต่กระนั้นเขาก็เลือกเมินเฉยมันไปสนใจคนที่จู่ๆก็มาขอโทษเองซะงั้น    


มีคนเข้าหาเขามากมายจนนับไม่ถ้วน หลายร้อยพันหน้าเล่นเอาเขาสมองเบลอแทบจะจำชื่อแต่ละคนไม่ได้


ทว่าคนตะกี้ต่อให้พวกเขาจะไม่สนิทกัน เขาก็รู้จักดี


คิมแทฮยอง. . .


บุคคลที่ได้รับสมญนามจากเด็กทั้งโรงเรียนว่า ลูกเป็ดขี้เหร่







แฮ่ก แฮ่ก


เสียงหอบหายใจหนักที่ผ่านการวิ่งหนีหน้าคนที่แอบชอบมาแรมปีมาหยุดในห้องเรียนตนที่ไม่มีผู้ใดอยู่ เขารีบไปนั่งลงกับโต๊ะของตัวเองซึ่งอยู่แถวสุดท้ายติดกระจกบานใหญ่ หายใจเข้าออกสม่ำเสมอลดความตื้นเต้น แต่เขาก็ทำไม่ได้. . .เขาทำไม่ได้จริงๆ ต่อให้พยายามสูดอากาสหายใจแล้วหลับตาทำสมาธิก็ตาม เขาไม่สามารถดับความฟุ้งซ่านในหัวได้เลย


แม้กระทั่งก้อนเนื้อที่เต้มดุ่มๆไม่หยุดนี่อีกด้วย ….


อ่า หยุดสิ หยุด. . .แม้จะออกคำสั่งผ่านทางความคิด มันก็ไม่ทีท่าจะสงบลงเลยแม้แต่น้อย แทฮยองจึงเลือกปล่อยให้มันทำตามอำเภอใจแทน หยัดกระเป๋าออกจากหลังไว้ข้างโต๊ะแล้วเอนหัวซบกับกระจก หน้าตาเหม่อลอยมองท้องฟ้าผ่านกระจกใสราวกับติดยา แก้มขึ้นสีแดงราวกับมะเขือเทศสุกได้ที่. . .


เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะมีโอกาสได้เจอกับจองกุกในเวลาสองต่อสองเช่นนี้ มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่เกิดขึ้นกับตัวเขาก็ว่าได้ แม้เขาจะชอบจองกุกแต่ก็ไม่คิดจะไปวอแวหรือทำตัวเป็นสโตกเกอร์อย่างคนอื่นๆให้อีกฝ่ายรำคาญหรอก มองอีกฝ่ายห่างๆแบบนี้ เขาก็มีความสุขมากแล้ว


ใบหน้าสวยพริ้มหลับตาที่เขามองเพียงชั่ววูบ ติดตรึงใจเขาไม่หาย ไม่ทันไรก็อมยิ้มเขินนั่งเข่าชิดกัน


ได้เจอจองกุก เหมือนได้พรล่วงหน้าเลยแหะ…. ว่าแล้วก็หยิบหนังสือเตรียมสอบมาวางบนโต๊ะเปิดหน้าอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ



ตึก ตึก ตึก ตึก



แทฮยองจะคิดว่าเสียงหัวใจที่ยังเต้นรัวไม่หยุด เป็นเสียงเชียร์ในการอ่านหนังสือของเขาก็แล้วกัน 


















ในที่สุดวันสอบปลายภาคก็มาถึงและเป็นวันชี้ชะตาว่าใครจะได้คะแนนผ่านเกณฑ์ไปเรียนต่อม.ปลายในปีหน้าอีกด้วย ใบหน้าหลายคนส่วนใหญ่ในห้องของเขาดูอิดโรย อ่อนเพลียจนดูไม่มีแรงขยับนิ้วขีดเขียน ใต้เปลือกตาคล้ำเล็กน้อยและหาวหวอด อาจจะมาจากการอ่านหนังสือในช่วงค่ำหรืออาจจะไม่อ่านเลยแต่กลับเล่นเกมส์กันจนดึก เอาเป็นว่าความรู้สึกของทุกคนคงคิดเหมือนกันคือไม่อยากสอบให้ปวดสมอง คงจะมีแค่แทฮยองเท่านั้นที่ดูจะตื้นเต้นกับการสอบในครั้งนี้ เพราะเขาเตรียมตัวมาล่วงหน้าเอาไว้แล้ว  


อีกอย่างเขาก็ได้พรเชียวนะ ถึงเขาจะคิดไปเองก็เถอะ


มือหยิบแผ่นคำถามชุดแรกไล่สายตาอ่านทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ


ดูเหมือนจะยาก แต่มันก็ง่ายสำหรับแทฮยอง



เอ …. จะทำได้รึเปล่าน้า



แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงตัวเองแต่เป็นอีกคนต่างหาก เพราะรู้ว่าคน ๆนั้นเกลียดจำพวกคิดเลขหรืออะไรที่ใช้สมองเข้าไส้ ยิ่งภาษาอังกฤษแล้วเรียกว่าห่วยบรม  แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงพยายามศึกษามันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อการนี้


เกี่ยวกับจองกุกเขารู้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะของกิน สีที่ชอบ ดาราที่คลั่งไคล้หรือสเป๊คผู้หญิง เขารู้หมดเหมือนปลอกเปลือกกล้วย


เผลอๆอาจจะรู้มากกว่าเจ้าตัวก็ได้นะ


ริมฝีปากแอบยกยิ้มขัดเขินเล็กน้อยแล้วเริ่มฝนปลายดินสอบีบีลงบนแผ่นกระดาษข้อสอบ หลังจากอ่านคำถามเสร็จ ….


โรงเรียนที่เขาเลือกไว้จะมีแค่สองโรงเรียน คือโรงเรียนนี้กับโรงเรียนในกรุง


เหตุผลที่แทฮยองยังคงเลือกโรงเรียนนี้ไว้เป็นอันดับแรก  ก็คงไม่พ้นจองกุก เพราะเขาได้ยินแว่ว ๆจากพวกผู้หญิงจับกลุ่มกันวี้ดว้ายว่าจองกุกจะเรียนที่เดิมจนจบการศึกษาม.ปลาย ส่วนโรงเรียนในกรุงเป็นคำสั่งของแม่ ไปสอบสำรองไว้ก็ไม่เสียหาย  


แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องติดที่นี่ให้ได้ ต่อให้ต้องหยุดพักการเรียนแล้วซ้ำชั้น เขาก็ยอม


ต่อให้ทุกคนจะรังเกียจเขาที่มีหน้าตาแบบนี้ เขาไม่ต้องการอะไรมาก ขอแค่มีจองกุกเก็บเอาไว้ในสายตาให้ปลื้มอยู่นานๆก็พอ มองเขาจากที่ไกลแสนไกลให้หัวใจได้ทำงานหนักๆบ้างเป็นพิธี


มันคงจะเพียงพอแล้วก็ได้. . . . .






 

และแล้ววันที่ต้องอำลาเพื่อนรักก็มาเยือนในกลางเดือนพฤษภาคม หลังจากจบงานปฐมนิเทศม.ต้นและม.ปลายปี 3  ก็วุ่นวายกันไปทั่ว สนามกีฬาที่เคยว่างเปล่า บัดนี้เต็มไปผู้คนทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียนเดินขวักไขว่แจกลูกโปร่งหลากสีสันหลากรูปร่างให้คนที่ตัวเองปลื้มนักหนา แผ่นสติ๊กเกอร์รูปหัวใจแปะตามหน้าตามตัวพร้อมกับขนมจุกจิกบ้างหรืออาจจะเป็นช่อดอกไม้สวยๆ ไม่ก็พร็อพที่สร้างมาจากใจล้วนๆ เสียงชัตเตอร์ดังกระหึ่มจากมือถือของหลายๆคนชูขึ้นเก๊กท่าถ่ายไว้เป็นที่ระลึก สายลมก็ดูเป็นใจโบกพัดให้เศษกระดาษสีหลากหลายปลิวว่อนราวกับต้องการเข้าร่วมพิธีอำลาการศึกษา แต่ละคนดูยินดีและยิ้มเบิกบานกันถ้วนหน้าต่างจากครั้งแรกที่ต้องมานั่งฟังอาจารย์ใหญ่กล่าวคำอวยพรยืดเยื้อ


แทฮยองยืนมองภาพสวยงามและดูวุ่นวายเหล่านี้เก็บไว้เป็นความทรงจำจากที่ห่างๆ ยอมรับเลยว่าตัวเองนั้นไม่ชอบที่แออัด เพราะมันทำให้เขาหายใจไม่ออกจึงเลือกมายืนตรงหน้าแสตนด์ที่มีแค่ไม่กี่คนมานั่งพัก ตามชุดนักเรียนก็มีสติ๊กเกอร์แปะอยู่บ้างเล็กน้อยจากคนนอกโรงเรียน อย่างน้อยเขาก็รู้สึกดีที่ยังมีคนมาแบ่งปันของแบบนี้ให้ถึงแม้อีกฝ่ายจะให้ด้วยความสงสารก็เถอะ 


สองขาย้ายร่างเดินไปยังแผ่นประกาศของนักเรียนที่สอบผ่านเข้าต่อโรงเรียนนี้หน้าอาคารของห้องปกครอง มีร่างวัยทองยืนมองประมาณห้าหกคน


แทฮยองค้อมตัวเล็กน้อยเป็นมารยาทเพื่อขอแทรกเข้าไปดูบ้าง  พวกเขาก็ใจดีเขยิบแบ่งที่ให้ ไล่สายตามองบนถึงล่างก็พบชื่อตัวเองอยู่ในนั้น แล้วก็ไปดูอีกแผ่นที่ติดอยู่ข้างกันก็เห็นชื่อของจองกุกเหมือนกัน แม้ชื่อนั้นจะยังอยู่ในเกณฑ์ควรพัฒนาความรู้ให้มากก็ตาม


รู้สึกประทับใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้รู้ว่าอีกไม่นานจะได้กลับมาเรียนที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง


มือล้วงเข้าในกระเป๋ากางเกง หยิบแผ่นสติ๊กเกอร์แผ่นหนึ่งซึ่งมีแต่รูปหัวใจตัวใหญ่ๆทั้งนั้น แทฮยองชั่งใจมองมันอยู่ชั่วครู่แล้วเก็บมันไว้ที่เดิม พ่นลมหายใจเซ็งเล็กน้อยกับความขลาดเขลาของตัวเอง


หลังจากที่อาจารย์ปล่อยให้ทำอะไรก็ได้ จองกุกก็ถูกดึงไปอยู่วงล้อมท่ามกลางผู้หญิงค่อนโรงเรียนทันที มีนักเรียนนอกเข้าไปในกลุ่มก้อนนั้นด้วย วี้ดว้ายกันยกใหญ่  บางทีมันก็ทำให้แทฮยองฉุดคิดนะว่าถ้าเขาไม่ได้มีหน้าตาโหล่ยโท่ยเช่นนี้ มีหน้าตาดีๆอย่างผู้ชายคนอื่นๆบ้าง เขาคงสามารถเข้าร่วมวงห้อมล้อมนี้ก็ได้ แต่ยังไงเขาคงใจไม่กล้าพอจะไปติดสติ๊กเกอร์แต๋วจ๋านี่


อีกอย่างไม่มีใครอยากได้สติ๊กเกอร์ของคนหน้าตาขี้เหร่เก็บไว้ดูเล่นหรอก


ยิ่งคนอย่างคิมแทฮยองด้วยซ้ำ. . .


เฮ้อ ถอนหายใจอีกเป็นครั้งที่สองของวันกับความหวังลมๆแล้งๆ ก้าวขาเดินฉับๆไปประตูทางออกหลังโรงเรียนหวังจะกลับบ้าน  ที่เลือกออกทางนี้เพราะตนไม่อยากเป็นจุดเด่นให้คนหันมอง ประตูหลังจึงเป็นทางที่เขาใช้เข้าออกเป็นว่าเล่น แถมได้ช่วยคุณลุงภารโรงเก็บขยะเรี่ยราดกับรดน้ำพรวนดินดอกไม้แทนคุณป้าที่เจ็บหลังด้วย


กึก!


สองขาที่เคยก้าว บัดนี้กลับยืนคู่กันทันที


คำถามประจำวันนี้ ทำไมแทฮยองถึงยืนนิ่งเป็นหินไป


มันเป็นโจทย์ไม่ยาก ก็คงรู้ว่าสิ่งเดียวที่จะทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ คำตอบก็เด่นหราอยู่ตรงหน้าให้ประจักษ์


บุคคลผู้เป็นที่รักของทุกคน นอนกอดอกพิงต้นไม้อยู่ไม่ไกลไม่ใกล้สายตา ชุดนักเรียนเต็มไปด้วยรอยปากกาหมึกซึมวงวาดเป็นตัวอักษรและสติ๊กเกอร์นับร้อย


นึกแปลกใจไม่น้อยว่าทำไมจองกุกถึงมาอยู่ที่นี่ คาดว่าอีกฝ่ายคงจะหนีสาวๆมางีบกระมั้ง ก็เห็นถูกรุมจนขาดอากาศแบบนั้น แต่ก็เลือกจะเงียบปิดปากและเดินดูห่างๆเอาไว้


ประจวบกับสายลมโบกพัดอีกครั้งให้ใบไม้หลุดจากกิ่งก้าน ร่วงโรยช้าๆเหมือนหิมะ สีแดงสลับสีเหลืองดูสวยงามเหลือเกิน ใบหน้าด้านข้างจนเห็นสันกรามของคนพริ้มตานอนเอนเอียงซบกับไหล่เจ้าตัว จนเห็นทั้งหน้าชัดเจน ปากสีแดงสดสวยเผยอเล็กน้อย เส้นผมปลิวสไวแต่ดูไม่เป็นอุปสรรคในการหลับเลยสักนิด  แทฮยองหยุดเดินทันทีและมองมันราวกับเป็นภาพวาดภาพหนึ่งซึ่งเกิดจากฝีมือของจิตกรระดับโลก


เป็นงานสร้างสรรค์ที่ใช้ความประณีตสูง


มันดูอ่อนโยนดุจปุยฝ้ายและสวยงามราวกับปีกของผีเสื้อ. . .


แสบตาเหลือเกิน


สว่างจ้าจนแทฮยองทนไม่ไหวต้องหรี่ตามอง ทั้งที่รู้ว่ามันแสบตาแต่ก็ยังทนมองมันต่อ


เพราะเธองดงามมากเกินไปจนอยากจะมองเธออย่างนี้เรื่อยๆจวบจนลมหายใจสุดท้าย


ณ วินาทีนั้นก็รับรู้ว่าหัวใจเริ่มเต้นถี่มากขึ้น เพิ่มอัตรการสูบฉีดเลือดจนเขาต้องนำมือมากุมอกข้างซ้ายไว้แน่น อย่างกับกลัวมันจะกระเด็นหลุดจากร่าง  ถ้าหากแทฮยองเป็นตัวระเบิด เสียงหัวใจก็คงจะเป็นเครื่องนับถอยหลัง ถึงศูนย์เมื่อไหร่ก็พองระเบิดตู้มทันที


เริ่มรู้สึกว่าใบหน้าเห่อร้อนเต็มแก่ จึงงุดหน้าจ้ำอ้าวเดินเร็วๆเลี่ยงการปะทะหน้าอีกฝ่าย แต่แล้วก็หยุดไปเพราะได้ยินอีกเสียงที่มีเพียงเขาที่รู้กู่ร้องก้องในหัว


อยากติดสติ๊กเกอร์ให้ไม่ใช่เหรอ โอกาสอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ทำไมนายไม่คว้าซะล่ะ ?


นั่นสิ ที่นี่ก็ไม่มีใครเดินผ่านซะหน่อย แถมอีกฝ่ายก็หลับอยู่ แอบไปติดก็ไม่เสียหาย. . .แล้วก็เอี้ยวตัวกลับไปและก็โผล่อีกเสียงขึ้นมาสะกดการเดินไปหาอีกฝ่าย


เฮ้! ถ้าเขาปฏิเสธ คนที่เสียใจก็คือนายน่ะ !! อย่าลืมสิว่าใครๆก็รังเกียจนายกันทั้งนั้นไม่เว้นเขาก็ได้ !!


สองจิตสองใจกำลังต่อสู้กันว่าจะให้เขาเลือกข้างไหน จนปวดหนึบตรงขมับ


นายต้องไป ! โอกาสอย่างนี้หาไม่ได้ง่ายๆอีกแล้วนะ !!

ไม่ได้! อย่าไปเด็ดขาด ถ้านายไปเขาจะเกลียดขี้หน้านายแน่ๆ  !!

ไปซะ ! ก่อนที่จะสายเกินแก้ !!

รู้ตัวสักทีว่าคนอย่างนายไม่มีใครเอาหรอก !!


ใช่แล้ว. . .คนอย่างเขาไม่มีใครเอา. . .

แล้วทำไมถึงมายืนตรงหน้าจองกุกได้กัน ???


ร่างกายสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัดหลังจากเงียบมานาน ลอกแลกไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เม็ดเหงื่อซึมจากทุกอณูผิว ประหลาดใจกับตัวเองจริงๆที่มาอยู่ตรงนี้โดยไม่รู้ตัว ยังกับว่าถูกใครบางคนบังคับสองขายังไงอย่างนั้น อาจเป็นจิตใต้สำนึกแน่ๆที่นำพาตัวเขามา แทฮยองกลืนน้ำลายเหนียวพลันใบหน้าซีดเผือก


ก็รู้ตัวว่าตัวเองไม่ปกติเหมือนใครเขา แต่แบบนี้ก็กลัวตัวเองอยู่เหมือนกันนะ  


รีบติดเลยสิ ติดเลย !!


แทฮยองสาบาน หลังจากทำแล้วเขาจะรีบวิ่งขอแม่พาไปโรงพยาบาลพบหมอจิตเวชมาบำบัดเขา


สองขาที่ยืนงอเข่าลงแนบกับพื้นหญ้า นั่งคร่อมส่วนขาอีกฝ่ายไว้ หยิบสติ๊กเกอร์สะเปะสะปะมาอันนึงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ชั่งใจมองมันแล้วพยายามบังคับมือที่สั่นงึกๆบรรจงไปยังอกข้างซ้ายของจองกุก


อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเท่านั้น. . .


แทฮยองเผลอเลียขอบปากแห้ง ไม่ทันไรจะได้แนบมันลงบนเนื้อผ้าก็มีเสียงหนึ่งขัดขึ้นมาให้ชักมือกลับทันที


นั่นนายกำลังทำอะไรจองกุก!”


คะ. . .คือฉัน. . .” แทฮยองมองร่างหญิงสาวหุ่นเพรียวสวยสี่ห้าคนมองเขาด้วยความไม่พอใจใหญ่ ใครคนนึงในกลุ่มผลักอกเขาออกจากตักจองกุกอย่างแรงจนหลังแนบกับพื้น แล้วก็เข้าไปรุมล้อมคนที่กำลังนอนฝันดีมองด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย แทฮยองนิ่วหน้ากับความเจ็บแปลบเล็กน้อย พอยันตัวขึ้นมาก็เห็นสายตาจ้องกินเลือดกินเนื้อส่งมาให้เสี่ยวสันหลังวาบ


เมื่อกี้นายจะทำอะไรเขา! นายจะจูบเขาใช่ไหม!” เสียงแหลมตวาดจากคนเดิม แทฮยองรู้สึกหน้าสั่นไปหมด ไม่ใช่แค่หน้า ร่างกายเขาก็ด้วย แค่จะบังคับสองขาให้วิ่งหนีเขาก็ทำไม่ได้ มันแทบไม่ขยับเขยื้อน เขากลัวพวกเธอ กลัวจนต้องอยู่นิ่งๆ


ให้พวกเธอตบตี. . .


โอ้ย!” แทฮยองร้องเสียงหลงออกมา เมื่อถูกฝ่ามือตบเข้าที่แก้มข้างซ้ายอย่างจังจนแว่นตากระเด็นหลุด ศรีษะถูกอีกสองคนจิกเล็บแหลมกระชากเส้นผมเขาไว้แน่นให้เงยหน้าเหมาะกับองศาการตบไม่ยั้งมือ มุมปากแตกจนเลือดซิบเข้ามาแตะในโพรงลิ้นและรอยแดงฝ่ามือตรงใบหน้าเปรอะน้ำตาอาบไม่ขาด เสียงสะอื้นร้องโฮถูกเสียงฉาดเพี๊ยะกลบเอาไว้ ส่วนกลางลำตัวถูกส้นรองเท้าสองคู่กระแทกสุดแรงซ้ำๆและเน้นย้ำตรงจุดเดิม  ขอบตาที่เต็มไปด้วยน้ำสีใสพรั่งพรูก็เริ่มรู้สึกแสบจี๊ด


เสียงดังขนาดนี้ จองกุกยังไม่ตื่นเลย


เขาเล็ดลอดมองผ่านช่องเล็กๆจากพวกผู้หญิงด้านหน้าทั้งๆที่ยังถูกกระทำ อีกฝ่ายยังค้างอยู่ในท่าเดิม พิงหลับหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แม้จะถูกรุมทำร้ายจนเจ็บใกล้ปางตายแต่ก็อดยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยไม่ได้


จองกุกเป็นคนหลับลึกจะตาย ใครมารังควานก็ไม่ตื่นหรอก นอกจากจะหลับเต็มอิ่ม. . .


เปลือกใต้ตารื้อชื้นเห็นภาพเบลอมัว เขาถูกจับเงยหน้าอีกครั้ง มองเห็นเธอกำลังง้างฝ่ามือขึ้นอีกครั้งเป็นภาพสโลโมชั่น แทฮยองค่อยๆพริ้มตาแน่นให้น้ำสีใสหล่นร่วงอาบแก้มพร้อมจะรับกับเหตุการณ์นี้อย่างเต็มใจ


หมับ!


นายเป็นใครนะ. . .ว้าย!!!จู่ๆแทฮยองก็ได้ยินเสียงหลงของคนที่จะตบเขาและก็เสียงปึก จึงเลือกเปิดตามองดู เขาเห็นเธอคนนั้นไปนอนกองบนพื้นแล้วก็ครางโอคครวญ มือกุมท้องน้อยไว้แน่น จากนั้นก็เปลี่ยนสายตาไปมองแผ่นหลังเล็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ผู้ชายคนนั้นพลิกกายข้างให้เห็นใบหน้าแจ่มแจ้ง


เค้าโครงหน้ารูปไข่ได้รูป ใบหน้าดูอ่อนเยาว์มากติดไปทางผู้ชายหน้าหวานน่าดูแล นัยน์ตากลมเล็กสองชั้นจ้องเขม็งใหญ่และดั้งโด่งเป็นสัน แม้จะมีรูปร่างเล็กแต่กำลังคงจะมีมากพอถึงทำให้ผู้หญิงคนนึงล้มลงไป ริมฝีปากอวบอิ่มของบุคคลมาใหม่ขยับเป็นคำพูดเสียงเย็น


ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ไม่ใช่แค่พวกเธอที่เหลือยืนแช่นิ่งขาสั่นหรอก เขาเองก็กลัวน้ำเสียงนั่นเช่นเดียวกัน


เดี๋ยวสิ คนๆนี้มาช่วยเขาเหรอ ?    


ฉันบอกว่า ปล่อย เขา เดี๋ยว นี้ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ!!!” ตอนแรกก็เน้นทีละคำเสียงเรียบ ถัดมาก็ตวาดลั่นจนคนที่จิกหัวเขาถึงกับปล่อยแล้ววิ่งไปรวมกับคนที่นอนกุมท้องน้อยช่วยพยุงยืนขึ้น หนึ่งในกลุ่มนั้นแอบกระซิบเสียงสั่นว่าถอยก่อน แต่ดูเธอคนนี้จะมีทิฐิสูงพอตัวจึงใช้ศอกใส่หน้าผู้หญิงข้างๆให้ถอยไป แล้วถลาวิ่งง้างมือหวังจะตบผู้ชายคนนี้สักดอก


ผู้ชายคนนั้นคว้าหมับตรงข้อมือที่เธอยกขึ้นแล้วสะบัดไปชนทับจองกุกที่ยังนอนพิงต้นไม้เต็มๆ จนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งปรือตาขึ้นมาขมวดคิ้วมองสถานการณ์ที่ค่อนไปทางทะเลาะมากกว่าอย่างไม่เข้าใจ หญิงสาวที่โดนสะบัดเต็มแรงก็รีบย้ายตัวไปกอดต้นแขนของจองกุกที่ยังไม่รู้เรื่อง เรียกร้องความช่วยเหลือ


จองกุก ช่วยนาอีด้วยค่ะ! ผะ ผู้ชายคนนั้นกำลังทำร้ายฉัน!!” คนที่อ้างตนว่าชื่อนาอีชี้ปลายนิ้วให้จองกุกได้มองผู้ชายที่ว่ายืนอยู่ตรงหน้าตน ทำเบะปากและขมุบขมิบทวนประโยคของนาอีอีกรอบพร้อมเสริมความจริงที่ตนเห็นให้เจ้าของคำพูดอ้ำอึ้ง


ช่วยนาอีด้วยค่ะ ผู้ชายคนนั้นกำลังทำร้ายฉัน ตอแหล!!! เห็นๆกันอยู่ว่ายัยพวกนี้กำลังรุมทำร้ายคนๆนี้ ตบตีไม่ยั้งแถมกระทืบอีกด้วย ถ้าฉันไม่เดินผ่านมาทางนี้ก็คงได้เยี่ยมหมอแล้วมั้ง!!!” จองกุกขมวดคิ้วแล้วก็ลดสายตามองไปยังบุคคลในประโยคนั่งอยู่ด้านหลังผู้ชายหน้าหวานคนนี้


แก้มทั้งสองข้างบวมแดงเถือก มุมปากแตกจนเห็นเกล็ดเลือดแข็งห่อหุ้ม นัยน์ตาที่ไร้แว่นเหมือนแต่ก่อนกำลังมองเขาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาอาบ ขอบตาถูกสีแดงแต้มจนเห็นได้ชัด แววตาสั่นไหวที่เขาได้เห็น มันรู้สึกเหมือนใจหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่มทั้งๆที่เขาไม่ได้เป็นคนลงมือ  


นายเป็นผู้ชายของพวกนี้ใช่ไหม หัดดูแลสาวๆในสังกัดตัวเองหน่อยนะ ไม่ใช่มาปล่อยเป็นกระทิงสู้ฟัดสู้เหวี่ยงแบบนี้ เหอะ! เห็นหน้าสวยๆ อยากรู้จริ๊งงงงว่าหมดไปกี่ล้าน!!! เป็นเด็กเป็นเล็กริอาจไปศัลยกรรมทำดั้งทำตา กลัวผู้ชายไม่เอารึไงฮะ!? สงสารพ่อแม่ที่อุตส่าห์ทำมาหากิน แต่ลูกกลับเอาเงินไปใช้เรื่องไร้สาระ!! ก้มมองดูตัวเองบ้างนะ ว่าสัน ดานของพวกเธอนะ ต่อให้สวยเหมือนนางฟ้าไม่มีใครอยากได้ไปทำเมียหรอก!! ฉันคนหนึ่งที่ไม่เอา!!”


ผู้ชายหน้าหวานตวาดเสียงแหลมขึ้นอีกครั้งแล้วก็ชี้ไปยังผู้หญิงที่ยืนเรียงรายกับอีกคนที่ยังกอดแขนคนที่ชื่อจองกุกมั่นไปทีละคน และเน้นกระแทกจี้จุดก่อนจะไปนั่งยองดูสภาพอาการคนที่ตนเพิ่งช่วยเหลือ ถ้าเกิดเขาไม่มาเดินสำรวจล่ะก็ป่านนี้คนๆนี้เละเป็นโจ๊กไปตั้งนานแล้ว


นายมีสิทธิ์อะไรมาหาว่าพวกฉัน!!” เรื่องยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพคนใกล้จะตายด้วยน้ำมือเขา ผู้ชายหน้าหวานคิด หลับตาปรับอารมณ์ที่คุกกรุ่นแล้วก็หันไปเถียงกลับใส่ผู้หญิงคนเดิม ต่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้หญิง แต่นิสัยแย่ๆอย่างนี้เขาก็ไม่ไว้หน้าหรอก


สิทธ์ผู้ชายไม่รับผู้หญิงสันดานต่ำๆไง ถามโง่ๆ! อ้อ!! แล้วก็สิ่งที่พวกเธอทำฉันอัดคลิปเอาไว้แล้ว จะได้ส่งไปให้ห้องปกครองดูสันดานผู้หญิงอย่างพวกเธอ ให้พ่อแม่รับรู้ว่าลูกสาวของพวกเขามันเป็นยังไง!! ทำร้ายคนอ่อนแอไม่มีทางสู้ อย่าหวังเลยว่าจะอยู่รอด!!”


หึ! ถ้ามันไม่มายุ่งกับจองกุก ฉันก็ไม่สั่งสอนมันหรอก!!” เสียงแหลมตวาดตอบโต้กลับ ให้รู้เสียบ้างว่าถ้ามายุ่งกับผู้ชายของเธอ ไม่ว่าใครก็ต้องสมควรโดนให้เข็ดหลาบ!! เธอไม่สนว่าเธอจะถูกห้องปกครองเชิญหรือถูกผู้ปกครองว่ากล่าว เธอไม่แคร์!!


ผู้ชายหน้าวานเมื่อได้ฟังก็แค่นยิ้มสมเพช ที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดก็เพราะผู้ชายคนเดียวเนี่ยนะ ให้ตายสิ ผู้หญิงสมัยนี้เปลือกนอกดูใสๆ ข้างในล่ะซ่อนนิสัยดิบเถื่อน ระริกระรี้เวลาเจอผู้ชาย เขาชักจะเริ่มแอนตี้พวกผู้หญิงชอบโชว์เต้าแล้วสิ


เหตุผลแค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ โว๊ะ! ปัญญาอ่อน!!” นาอีถึงกับยกยิ้มอิ่งย่องกับคนที่ไม่รู้ว่าทำไมเธอจึงทำเช่นนั้น


แล้วถ้าฉันบอกว่ามันกำลังจะจูบจองกุกทีเผลอ นายจะคิดว่าเป็นเรื่องปัญญาอ่อนอีกไหมล่ะ!!” นอกเหนือแทฮยอง ก็มีแค่คนที่ถูกกล่าวอ้างกับคนที่เพิ่งเถียงกลับไปหมาดๆเบิกตากว้างกับสิ่งที่เธอพูด   


มะ ไม่ใช่นะ!! ฉันก็แค่อยากติดสติ๊กเกอร์ให้เขาก็เท่านั้นเอง แทฮยองรีบโพลงแก้ตัวกับความเข้าใจผิด เขาไม่ได้จะจูบอีกฝ่ายเสียหน่อย แค่คิดก็ยังไม่เคยเลยสักนิด เขาเพียงอยากแปะมันอย่างคนอื่นๆทำบ้างเฉยๆ


โกหก!! ฉันเห็นเต็มสองตาว่านายจะจูบเขา!!”


ฉันไม่ได้จูบ ฉันแค่อยากจะติดสติ๊กเกอร์!”


ตอแหล!!” สิ้นเสียงการถกเถียง นาอีรีบรุดหวังจะไปตกแทฮยองอีกครั้ง แต่แล้วข้อมือเธอก็ถูกคว้าไปโดยคนข้างกายที่หลุบตาต่ำ ปล่อยฉันนะ จองกุก!! ฉันจะตบมัน!!”


พอ


แต่จองกุก. . .!!”


ฉันบอกให้พอไง!!” ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้ วันที่จองกุกใกล้จะปะทุไปอีกคน เหล่าคนในเหตุการณ์ชะงักกึกไปถนัดตา กลับไปซะ กลับไปให้หมด


จะ. . .จองกุก เอ่อ. . .นายไม่ได้หมายถึงฉันสินะ


กลับไปให้หมด!! ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว!!” เป็นอีกครั้งที่จองกุกขึ้นเสียงเข้ม ขมวดคิ้วเข้าหากันเงยหน้าสบตากับเจ้าของนัยน์ตาสั่นวูบใกล้จะร้องไห้อีกครั้งนั่นเหมือนคนหมดแรง กลับไป. . .อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก แล้วก็ก้าวขาเดินออกไปจากเหตุการณ์บ้าบอคอแตกนี่


เหมือนถูกมีดพันเล่มปักลงกลางอกราวกับตอกย้ำหัวใจที่แหลกสลาย แทฮยองชะงักค้างเมื่อเห็นแผ่นหลังที่ตนรู้จักดีห่างไกลออกไป ลำคอเริ่มสะอึก ริมฝีปากแห้งกรานสั่นระริกมิอาจเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆได้อีก น้ำตาที่แห้งเหือด บัดนี้ผล็อยร่วงดั่งน้ำฝนพรำ ค่อยๆเลื่อนมือมากุมอกข้างซ้ายเอาไว้เสียแน่น ยังกับต้องการบีบให้มันทำงานอีกครั้ง


คำใดเล่า ไม่เจ็บเท่าคำพูดคนที่ตนหลงรักหมดใจ. . .


เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นเล็ดลอดผ่านไรฟันทำให้เขารู้ว่าคนๆนี้คงจะเจ็บปวดไม่ใช่น้อยๆ ดูออกเลยว่าไม่ใช่เพื่อนทะเลาะกันแน่นอน สายตาที่อีกฝ่ายมองจองกุกนั้นมีความรู้สึกลึกซึ้ง เขาก็ไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออก อนิจจากับความรักที่ไม่สมหวังแล้วจึงพยุงร่างใกล้เคียงตนเดินไปยังประตูใกล้ๆโดยมือที่ทาบหลังก็ลูบเป็นการปลอบประโลมอีกฝ่ายไปด้วย  


ฝ่ายกลุ่มผู้หญิงก็วิ่งกระเจิงตั้งแต่จองกุกตวาดไปแล้ว ตอนนี้ด้านหลังโรงเรียนก็มีแค่เขากับคนที่เขาไม่รู้จักกำลังบ่อน้ำตาแตกเดินไร้จุดหมายปลายทาง ไอ้เขาก็ไม่ใช่ว่าปลอบคนไม่เป็น เพียงแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นด้วยอะไรดี ยิ่งคนก็ไม่ได้สนิทสนมกันเสียด้วย


จะชักชวนพูดอะไรดีล่ะ ???


เอ่อ. . .นายอย่าไปเสียใจกับเรื่องนี้เลยนะ คือแบบ เอ่อ. . .” สาบานว่านี่คือประโยคปลอบนะ แต่ทำไมอีกฝ่ายกลับร้องโฮหนักกว่าเดิมอีกล่ะ ให้ตายสิ ดูท่าคนที่เขาช่วยจะเป็นพวกอ่อนไหวง่ายแน่ๆ ยิ่งปลอบยิ่งร้อง เขาไม่รังเกียจอีกฝ่ายเลย รู้สึกเหมือนดวงสมพงศ์ด้วยซ้ำไป จริงๆแล้วนายไม่ได้จะจูบไอ้คนที่จองกุกใช่ไหม ในเมื่อปลอบแล้วยังร้องต่อ เขาก็เปลี่ยนเป็นเค่นถามเอาซะเลย ดูอีกฝ่ายจะให้ความร่วมมือ พยักหน้าหงึกๆให้รู้  


ฉัน ฮึก ฉัน ฮือ ไม่ ไม่ได้ . . .ฮือ คิดว่าตอบไปสะอื้นไปคนฟังจะเข้าใจไหม ตอบเลยว่าไม่ เขาจึงยกมือห้ามไม่ให้อีกฝ่ายพูด ปล่อยกลับไปร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายต่อ


โอเค นายไม่ได้จะจูบเขา แต่คนพวกนั้นเข้าใจผิด ถูกไหม?อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับ จริงๆเขาก็อยากรู้มากกว่านี้ เพียงแต่อีกฝ่ายคงจะไม่พร้อมเล่าให้ฟัง นายชื่ออะไรเหรอ ฉันบยอนแบคฮยอนนะ


ทะ. . แทฮะ.  .อึก ฮยอง


แทฮยอง แบคฮยอนทวนซ้ำ คนที่ชื่อแทฮยองก็พยักหน้าอีก นามสกุล?


คิมพอได้รับคำตอบก็ร้องถึงบางอ้อ คิมแทฮยองเหรอ ชื่อเพราะดีนะ


ขะ ขอบคุณ ฮึก นะ ที่ช่ว. . .แบคฮยอนยิ้มกว้างเมื่ออีกฝ่ายกล่าวขอบคุณ รู้สึกใจชื่นเหมือนตนเป็นฮีโร่ช่วยผู้คนจากเหล่าร้าย แต่. . .แต่ทำไม. . อึก ถึงช่วย


ฉันนะเวลาเห็นใครถูกรังแกก็ต้องไปช่วย มันอดไม่ได้นะแทฮยองได้ยินดังนั่นก็เริ่มปล่อยโฮ จนแบคฮยอนเลิกลั่กราวกับตนไปทำอะไรผิด


ฮึก. . .ขะ ขอบคุณ ขอบ. . .คุณ นะ ฮือ


รู้แล้วๆ แต่นายหยุดร้องก่อนไหม ขี้แยเป็นบ้า


ระ. . .เรา อึก ไม่ . . .ขะ ขี้ แยถ้าแบคฮยอนมีสามมือ รับรองจะเอามันมาทาบหน้าผากตัวเองทันที คนอะไรเนี่ย เศร้าแล้วยังจะปากเก่งเถียงมาอีกนะ เห็นใจเพราะอกหักมาหรอกถึงยอมงุบปาก


 จ้า ๆ ไม่ขี้แยเล้ยยยยย มิรึว่าคนปากมากอย่างแบคฮยอนจะยอมง่ายๆ เบะปากทำเสียงประชดประชันใส่ซะเลย แล้วก็ได้ฝ่ามือแทฮยองฟาดมันตรงไหล่ โอ้ย! ตีฉันทำไมเนี่ย!”


นาย. . ทำเสียง อึก ประชดนี่. . .ฮือ นา


ถ้านายโดนรุมอีก กรุณาทำแบบนี้อย่างที่ฉันโดนใส่พวกมันด้วยนะ ประชดอีกก็ได้บริการฟรีอีกไปหนึ่ง แบคฮยอนขมวดคิ้วปากงุบงิบน้ำตาเล็ดกับความเจ็บแปลบหัวไหล่ตน ส่วนแทฮยองก็เริ่มหัวเราะเพราะอีกฝ่ายทำตัวเอง และแล้วทั้งสองก็ได้เปิดใจคุยซึ่งกันและกันจนกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน โดยแบคฮยอนคือเพื่อนคนแรกของแทฮยอง และแทฮยองจะเป็นเพื่อนที่จะได้รับความดูแลมากเป็นพิเศษจากแบคฮยอน


นี่คือจุดเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลง. . .







ขอระบาย

โอ้ยยยยย 16 หน้าค่ะ 16 ค่า คุณรีดดดดดดดดดดดดด(กรีดร้อง)

ไม่คิดไม่ฝันว่าตอนนึงจะ 16 หน้า ไม่เคยเล้ยยยยยย

อึ้งมากตอนแต่ง โอ้ บร่ะเจ้าจ๊อด555 

เพึ่งเคยแต่งดราม่า(รึเปล่า) แต่งไปน้ำตาไหล่ โอ้ย นุ้งแทของไรท์

ยังไงก็ฝากคอมเม้นต์ติด่าอินังพวกเลวบังอาจทำร้ายลูกพวกเราได้ค่ะ

555555555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #100 inchx_ (@pfakame) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 02:44
    สุดยอดดดดดดดดดดดด ชอบบบบบบบบบ กุกอาจไม่ได้ตั้งใจไล่เเทก็ได้นะ55555555โง่ยยยยย แทแทอยู่กับเจ๊แบคมีเเต่สวยกับสวย
    #100
    0
  2. #95 Raito Yamakiji (@littlecat2542) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 18:32
    กรี๊ดดด ชอบมากเลยค่ะไรท์ ตอนแรกนึกว่าจะเป็นจีมินซะอีก แบคฮยอนหรอกเหรอ 555
    หงืดด แต่งดีมากๆค่ะ
    #95
    0
  3. #86 dyodo_8812 (@bleach_pa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 21:42
    กุกใจร้ายแทนทีจะช่วยร้องแทสักหน่อย กลับมาอีกครั้งเอาให้กุกตะลึงไปเลย
    #86
    0
  4. #60 KUITAR (@kuitar_witchaya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 15:19
    ไรท์แต่งเก่งมาก สุดยอดดดด
    #60
    0
  5. #59 alexyy (@alexyy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 13:11
    ง่าา สงสารแทอ่า จองกุกใจร้าย
    #59
    0
  6. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 12:49
    จะร้องไห้ตามแท ฮืออออออออออออ
    #46
    0
  7. #40 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:53
    กรี้ดดดด เเบคเเมนเว่อร์ เเทเเทจะกลายร่างเเล้ว จองกุกเราเข้าใจนะ นายคงอารมณ์เสียที่มาขัดเวลานอนสินะเลยตะโกนออกไปเเบบนั้น
    #40
    0
  8. #36 pakamook (@pakamook) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 14:41
    ไรท์มาต่อเร็วน้าาา
    #36
    0
  9. #30 VYill Waranya Yorlibutra (@minniecake) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 14:23
    อยากเห็นแทสวย(?)ค่ะ5555
    #30
    0
  10. #29 faifany (@fai1998fai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 12:22
    อยากให้กุกเห็นแทสวยไวๆจัง // ไรรีบกลับมาอัพนะอยากอ่านต่อแล้ว
    #29
    0
  11. #28 DevilKoy (@lastzk95) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 11:52
    สนุกอา มาต่อเร็วๆนะไรท์ ชอบๆ ติดตามครัช
    #28
    0
  12. #27 ffahhsaiii (@mushroom_1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 11:24
    โธ่ กุกใจรว้ายยย
    #27
    0
  13. #26 Kook[V]Han'ChanHun (@oou09) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 10:48
    รอตอนต่อไปไม่ไหวแล้วววว แบคฮยอนอ่า แผลงโฉมน้องวีให้ตะลึงเลยนะคะ เอาให้จองกุกรักจองกุกหลงเลย เอาไปเย้ยนังพวกเลวที่บังอาจรุมตีน้องวี หึหึ /วิญญาณแม่เจ้าสิง

    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #26
    0
  14. #25 SWAGGETZX (@forgetmenottttt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 04:32
    กุกก็ดูเหมือนมีใจให้แทแทนา
    #25
    0
  15. #24 taejun-jlj (@taejun-jlj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 02:49
    ฮือออ อัพต่อเลยได้ไหม รอไม่ไหวแล้ว อินมากกกกก
    ปล.กุกใจร้าย ;w;
    #24
    0
  16. #22 ime (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 02:28
    จะรอดูการเปลี่ยนแปลงของลูกเป็ดน้อยนะคะ ><
    #22
    0
  17. #21 bb_ben0031 (@beetoban) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 01:53
    จองกุกทำไมพูดกับแทแทแบบนั้น ฮึก ?^?
    #21
    0
  18. #19 On12Sujira (@On12Sujira) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 01:02
    แท สลัดคราบลูกเป็ดขี้เหล่ออกไปให้พวกนางชะนีอิจฉาเล่นซิ
    #19
    0
  19. #18 Grace Jetjaraskul (@grace187) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:10
    ต่อพน.เลยได้ไหมม 5555
    #18
    0
  20. #17 songsonglove2 (@songsonglove2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 16:58
    งื้ออออออิจฉากุกที่มีแทชอบ / รอรออออออออ อยากให้แทแปลงโฉมแล้วอ่าาส
    #17
    0
  21. #16 faifany (@fai1998fai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 10:25
    รอให้แทสวยก่อนเถอะพวกนังทั้งหลายจะอิจแทซะ // ไรรีบกลับมาอัพต่อนะอยากอ่านต่อแล้ว
    #16
    0
  22. #15 taejun-jlj (@taejun-jlj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 23:57
    ฮืออออ ชอบอะ น่ารักมากเลย ToT รอนะคะะะะ
    #15
    0
  23. #14 rapbit- (@jukialol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 21:41
    งื้อน่ารักกก ลุ้นๆกันไปใครจะหลงใครก่อน? กุกนี่สนใจแทแทเหมือนกันป่ะ ช่วยลูกเป็ดด้วยนะน้งต่ายยยย
    #14
    0
  24. #13 songsonglove2 (@songsonglove2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 21:29
    งื้อออรออออยากอ่านต่อแว้ววววว
    #13
    0
  25. #12 On12Sujira (@On12Sujira) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 21:26
    แล้วเมื่อไหร่แทแทจะเลิกเป็นลูกเป็ดขี้เหล่ แต่กุกรู้จักชื่อแทด้วยต้องมีอะไรในกอไผ่แน่เลย
    #12
    0