[GOT7-FIC] INSBD ไอนี้ดซัมบอดี้ #ไอนี้ดซัมบอดี้ #BNyoung #ฟิคบีเนียร์

ตอนที่ 1 : 1.ชายผู้หล่อจัดจ้านในย่านสุขุมวิท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    29 มี.ค. 63

 

+1+

 

"เนื้อผัดคะน้าน้ำมันหอยไม่ใส่พริก ไข่ดาวไม่สุก"

มือเล็กๆ จดเมนูลูกค้าคนล่าสุดก่อนจะเดินไปเสียบกระดาษแผ่นเล็กไว้ที่แท่นเหล็กหน้าเตาที่ป๊ากำลังยืนผัดกับอยู่ พอสาดพริกกระเทียมเข้าไปคนทั้งร้านก็สะลักไอจนน้ำตาไหล

"ฮะจิ้ว!"

เสียงจามของคะน้าทำเอาเสียงเคาะกระทะของป๊าหยุดทันที เสียงเล็กๆนี้สร้างความไม่พอใจแก่บุรุษยืนหนึ่งเรื่องความแมนเมียสองลูกสาม ที่ไม่พอใจลูกชายคนเดียวที่กระทำการอุกอาจ จามด้วยสำเนียงตุ๊ดเด็กจนอับอายโคตรเหง้า

 

"อาบรรพต!"

ชื่อจริงอันแสนจะแมนโดนเรียกด้วยเสียงเกรี้ยวกราดจนอยากจะเอาผ้าเช็ดโต๊ะมาปิดหน้า

"ครับป๊า"

"นี่มันอะไร เสียงจามเหมือนหมากระเป๋านี่มันอะไร!"

"ป๊า อย่ามาบูลี่ได้ปะ"

คะน้าโวยวายก่อนจะเดินหลบไปหยิบน้ำในตู้แช่มาเสิร์ฟลูกค้า ส่วนเสียงเฮียหวังเจ้าของร้าน ก็ยังพูดถึงลูกชายคนเล็กอย่างไม่เกรงใจ

"เป็นผู้ชายมันต้องจามดุดัน! ฮ๊าดดดดดดดดเช้ยยยยยยยย แบบนี้!"

ไม่พูดเปล่า จามโชว์ลูกค้า น้ำลายเป็นฝอยกระเด็นลงจานอาหารตามสั่งอย่างไม่แคร์สายตาลูกค้าที่ไร้ทางเลือก ต้องทำเป็นมองไม่เห็น เพราะร้านเฮีย ลองติอะไรออกไปมีหวังอดรับประแดกตลอดชีวิต

 

"คะน้า! เก็บตังค์หน่อยลูก" เสียงลูกค้าประจำเรียกชื่อเด็กชายด้วยความเอ็นดูผิดกับผู้เป็นพ่อ

"ค้าบ กะเพราเนื้อไข่ดาว ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ เอสน้ำแข็งหนึ่ง ร้อยสี่สิบครับ"

เด็กชายใช้ทักษะการคำนวนที่ใช้มาตั้งแต่สิบขวบ ทวนเมนูที่ลูกค้าสั่งพร้อมบอกราคาอย่างรวดเร็ว

ขณะที่ก้มทอนเงินอยู่กับกระเป๋าคาดเอวของตัวเอง เสียงลูกค้าใหม่ที่พูดคุยกันหน้าร้านก็ดังมาให้ได้ยิน

 

"ร้านนี่ใช่ไหมวะที่เห็นในทวิตเตอร์"

"เออๆ ที่เค้าบอกคะน้าน้ำมันหอยอร่อยอะ"

"เห้ย เกาหลีมึงจะไปไหน?"

"ไม่กินอะ กูไม่ชอบร้านตามสั่ง แม่งดูสกปรกว่ะ"

 

เหยยยยย ทำไมพูดแบบนี้วะ แล้วกล้าพูดหน้าร้านด้วย...

ไอ้คนที่ถูกเพื่อนเรียกว่า "เกาหลี" พูดจาไม่น่ารักเอาซะเลย ดีที่ป๊าของคะน้าไม่ได้ยินเพราะมัวแต่ตะโกนคุยกับลูกค้าท่ามกลางเสียงผักบุ้งไฟแดงที่ดังกลบทุกสิ่ง

กลุ่มนักศึกษาที่คุยกันหน้าร้านที่รอโต๊ะว่างทยอยเดินเข้ามาเมื่อมีลูกค้าจ่ายเงินและเดินออกไป คะน้าพยายามชะเง้อมองคนปากไม่ดี ที่เหมือนจะเดินหายไปในเซเว่นฯข้างๆ ร้านของเขา

"เกาหลีแม่งเรื่องมากชิบหาย แดกนั่นก็ไม่แดกนี่ก็ไม่ได้"

"เออ กูรำคาญแม่งเหมือนกัน ไม่เข้าใจมันเป็นญาติไอ้บูมได้ไง แม่งนิสัยคนละเรื่องเลย"

"ไม่ญาติอะ กูแอบได้ยินมาจากคนในคณะว่าจริงๆ บูมกับไอ้เกาหลีแม่งพ่อเดียวกันนะแต่คนละแม่"

"เอ้ย ถามจริง แล้วทำไมหน้ามันไม่เหมือนกันเลยวะ"

"ก็เห็นเค้าว่าบูมหน้าเหมือนแม่มั้ง แม่บูมเค้าอยู่สิงคโปร์ เห็นว่านางงามเก่า"

"เอ๊า แล้วแม่ไอ้เกาหลีอะ?"

"เสียแล้ว กูแอบเห็นตอนมันกรอกใบประวัติว่าถึงแก่กรรม แต่ก็เห็นบอกทุกคนว่าแม่ทำงานเมืองนอก ก็น่าจะแม่ไอ้บูมนะ"

"แล้วทำไมเวลาถามถึงบอกว่าลูกพี่ลูกน้องกันวะ?"

"ก็มันไม่อยากให้ถามไงว่าทำไมเป็นพี่น้องหน้าตาไม่เหมือนกัน แถมไอ้บูมอายุห่างจากเกาหลีมันแค่เดือนเดียว กูว่ามันก็คงลำบากใจที่จะให้คนอื่นรู้ว่าพ่อมันมีเมียใหม่ตั้งแต่มันอยู่ในท้องแม่ แถมแม่งอายุห่างกันแค่เดือนเดียว แต่มันบังคับให้ไอ้บูมเรียกมันว่าพี่ แต่เหมือนไอ้บูมแม่งไม่พอใจ....เอ๊ามาแล้ว ไอ้ห่าตายยาก"

 

ขณะที่คะน้าแอบเงี่ยหูฟังเรื่องของชาวบ้าน คนต้นเรื่องที่ถูกเพื่อนินทาก็เดินเข้ามาในร้าน คราแรกคะน้าคิดว่าจะชักสีหน้าใส่คนปากไม่ดีเข้าสักหน่อย

แต่ปรากฏว่า "ไอ้เกาหลี" ที่ทุกคนเรียก กลับกลายเป็นคนที่คะน้าเพิ่งเจอเมื่อเช้า...

ไอ้เกาหลี = พี่ปัน!

คะน้ากรีดร้องในใจก่อนจะรีบหมุนตัวเดินหนีไปอย่างเร็ว แต่ก็ไม่วายที่ป๊าจะตะโกนเรียกไว้

"เอ๊าคะน้า! รับออเดอร์โต๊ะใหม่ให้ป๊าด้วยสิ"

เป็นครั้งแรกที่คะน้าอยากให้ป๊าเรียกว่าบรรพตเหมือนเดิม เพราะตอนนี้คนที่คะน้าไม่อยากเจอที่สุดหันขวับมามองเขาที่กำลังเดินก้มงุดๆ เข้าไปยืนจดออเดอร์

 

"มึงกินไรเกาหลี พวกกูเอาคะน้าน้ำมันหอย ร้านนี้แม่งอร่อยจนเจ้าของร้านต้องตั้งชื่อลูกว่าคะน้าเลยนะเว้ย"

เสียงเพื่อนของพี่ปันแซวเด็กตัวเล็กอย่างสนุกสนาน จริงๆก็ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ร้าน "เฮียหวังคะน้าฮ่องกง" มันก็เป็นร้านที่ใครๆมาทานเมนูเด็ดคือคะน้าน้ำมันหอยกันทั้งนั้นแม้จะเป็นร้านอาหารตามสั่งไปแล้วก็ตาม

"กูไม่ชอบกินคะน้า..." พี่ปันตอบพลางทำเป็นมองไปทางอื่น

"ทำไมพูดงี้อะ น้องเขาเสียใจนะเกาหลี" เพื่อนในกลุ่มแซวออกมา ก่อนจะหัวเราะตามๆกัน

แต่ตัวคะน้าเองกลับรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธทั้งๆที่สิ่งที่พี่ปันพูดนั้นมันคืออาหาร...

"ไม่ได้หมายถึงคน กูหมายถึงผัก กูไม่กินผักคะน้า" พี่ปันตอบก่อนจะส่ายหน้าไม่พอใจ

"ฮ่าๆๆ แล้วคนอะ มึงจะบอกว่าถ้าคนชื่อคะน้ามึงโอเคงี้?" เพื่อนอีกคนแซวพลางพยักเพยิดมาทางเด็กตัวเล็กที่กำลังยืนจดออเดอร์ค้างอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง

"ก็...อะไรวะ ไปเรื่อยเลยพวกมึงอะ รีบๆสั่ง รีบๆกิน กูไปรอที่รถนะ"

ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นจากโต๊ะไปพร้อมถุงเซเว่นในมือที่เต็มไปด้วยขนมถุงและน้ำอัดลม ขณะที่ถูกเพื่อนแซวไล่หลัง

"เอาเว้ยๆ มีเขินว่ะเกาหลี"

 

ท่าทางของพี่ปันที่ถูกเพื่อนแซว ดูเหมือนคนไม่มั่นใจในตัวเองทั้งๆที่ก่อนหน้าที่เจอที่โรงเรียนนั้นเป็นคนมั่นหน้าที่พูดแกล้งพูดหยอกคนอื่นหน้าตาเฉย ดูราวกับคนละคน

 

พี่เค้าไม่ได้เขินเพราะเราหรอก...เค้าคงอายที่โดนเพื่อนแซว

คะน้าคิดขณะที่มองแผ่นหลังกว้างค่อยๆ เดินห่างออกไปจนพ้นร้านของเขา

แม้จะรู้สึกติดใจอยู่บ้าง ที่เมื่อเช้าโดนข่มขู่ว่าห้ามเอาเรื่องที่แอบจิกหัวน้องไปบอกใคร แต่ก็ไม่ได้คิดว่าพี่ปันทำเรื่องเลวร้าย เพราะสำหรับคะน้าแล้ว พี่ปันก็คือพี่ปันที่หล่อมากและเป็นเหมือนไอดอลที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็เท่ในสายตาของคะน้า

 

ผ่านไปไม่นาน โต๊ะของหนุ่มนักศึกษาก็พร้อมจะคิดเงินและโบกไม้โบกมือเรียกให้คะน้าไปคิดเงิน

แต่เหตุการณ์ที่คะน้าไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...

"น้องครับโทษที พวกพี่ไม่มีเงินสดกันเลย จะลุกไปไม่จ่ายก็กลัวพ่อน้องจะด่า พวกพี่โทรหาไอ้คนรวยมันก็ไม่รับ รถมันจอดอยู่ซอยเล็กๆ ข้างๆนี้ รบกวนช่วยเดินไปเรียกมันมาจ่ายเงินให้ทีได้ปะครับ?"

 

เอ๊า แล้วไม่ลุกไปกันเองอะ?

คะน้าคิดในใจเพราะดูคำพูดพวกพี่เค้าดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย บางคนก็ดูยุกยิกกับโทรศัพท์แปลกๆ

แม้จะระแวง แต่พอมองไปในร้าน ลูกค้าเริ่มบางตาก็คิดว่ามันไม่ได้เสียเวลามากนักหากแค่เดินออกไปเรียกคนในรถที่จอดอยู่ไม่ไกลให้มาช่วยเพื่อนจ่ายค่าอาหาร

เด็กตัวเล็กเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนของตัวเอง ก่อนจะเดินออกนอกร้านไป แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ก็เดินไปถึงรถเบนซ์สปอร์ตที่จอดเอาไว้ในซอย แถมไม่ยอมดับเครื่องด้วย

พอไปถึงก็ไม่รู้จะเรียกคนในรถยังไงอีก เพราะฟิล์มที่มืดจนมองไม่เห็นข้างใน สุดท้ายก็ทำใจกล้าเดินไปเคาะกระจกเบาๆ ตรงฝั่งที่นั่งคนขับสองสามที จนกระจกรถเลื่อนลงมาให้เห็นหน้าเจ้าของรถที่ดูเหวอเล็กน้อย และเห็นได้ชัดว่ากำลังแชทคุยกับเพื่อนที่อยู่ในร้าน

"เห้ย จะออกมาทำไมเนี่ย เชื่อคนง่ายหรอ?" พี่ปันเอ่ยอย่างไม่พอใจก่อนจะเปิดประตูรถออกมายืนหงุดหงิดใส่คะน้า

"ก็พวกเพื่อนพี่เค้า..." คะน้าพยายามอธิบาย ขณะที่ตอนนี้รู้สึกทั้งโกรธทั้งอาย แต่คงไม่เท่าอีกคนที่รู้สึกเสียหน้า

"โง่ปะเนี่ย แม่งนั่งอยู่กันตั้งสี่ห้าคน ใครจะไม่มีเงินจ่ายวะ โดนหลอกก็เดินออกมาหน้าตาเฉย"

"แล้วพี่เค้าหลอกทำไมอะ"

"เห้อ จะบ้าตาย เห้ย! จะไปไหนวะ!" จู่ๆพี่ปันก็ตะโกนออกมาและด่าข้ามหัวของคะน้าไป

กลุ่มเพื่อนเมื่อครู่เหมือนจะวิ่งขึ้นแท็กซี่ไปกันหมด ขณะที่ทิ้งพี่ปันเอาไว้ เหมือนจงใจแกล้ง

สองมือของชายหนุ่มขยี้หัวเองขณะที่โวยวายอยู่คนเดียว จับใจความว่าไอ้พวกเพื่อนที่เพิ่งทิ้งไป แกล้งพี่ปันแบบนี้เสมอ เหมือนหมั่นไส้แล้วก็ทิ้งให้กลับคนเดียวตลอด

 

น่าสงสารจัง...

คะน้าคิดพลางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ ดูจากซากขนมถุงในเบาะข้างคนขับที่ซื้อมาก็คงแอบหนีมานั่งกินในรถคนเดียวแน่ๆ

"นี่พี่ยังไม่ได้กินข้าวหรอ? เอาข้าวผัดไหม เดี๋ยวบอกป๊าไม่ใส่ผักให้" คะน้าถามอย่างเขินๆ เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเปิดเผยความรู้สึกห่วงใยกับอีกฝ่าย

"ไม่ต้องยุ่งเลย เราอะ"

ไม่รู้ทำไม เพียงแค่รู้สึกว่ามีตัวตน ได้คุยกันแบบนี้ คำพูดของพี่ปันก็ดูน่ารักไปหมด ทำให้รู้สึกเขินแค่คำว่า "เราอะ"

เราอะ...

เราอะ...

แง้! เขินจังเลยยยยยยยยยยยย

มือเล็กๆ กำผ้ากันเปื้อนตัวเองแน่นเพื่อระงับความเขินอาย ก้มหน้างุดเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าตัวเองบังอาจไปแอบชอบคนหน้าตาดีอย่างพี่เขา

 

"อ่าว...ร้องไห้หรอ? เห้ย โทษๆ พูดแรงไปหรอ?" เสียงอีกฝ่ายแสดงความห่วงใย ขณะที่คะน้าก้มหน้าเม้มปากแน่นจนพี่ปันเข้าใจผิดว่าคะน้ากำลังเศร้า

เค้าไม่ได้ร้องไห้ เค้าเขินนนนนนนนนนนนนน

ขณะที่สองขาของคะน้ากำลังจะถอยหลังเพื่อหนีคนที่ยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

จู่ๆ สองแขนของพี่ปันก็รีบคว้าตัวของคะน้าและดึงเข้ามาหา ความรู้สึกของลมและเสียงมอเตอร์ไซต์ที่วิ่งผ่านหลังไปทำเอาใจหาย

"เห้ย ขับดูคนด้วยดิวะ!" เสียงของพี่ปันตะโกนไล่หลังมอเตอร์ไซต์คันนั้นที่ขับออกจากซอยไปโดยไม่คิดจะหันมาขอโทษ

รู้ตัวอีกที สองมือของคะน้าก็วางอยู่บนแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายที่ห่างกันแค่เพียงไม่กี่เซนต์

กลิ่นหอมๆ ที่คะน้าไม่รู้ว่ามันเป็นกลิ่นน้ำหอมหรือกลิ่นอะไร แต่รู้ว่ามันหอมมากและไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อน

ทำไมถึงตัวหอมงี้อะ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นได้กลิ่นเลย? หรือว่าไม่ได้ตั้งใจดมกันนะ?

เด็กตัวเล็กคิดขณะที่ขยับใบหน้าเข้าไป โดยไม่รู้ตัว จนปลายจมูกแตะกับแผ่นอกของอีกฝ่าย

มันน่าแปลกที่พี่ปันไม่ได้ขยับหนี แต่กลับรู้สึกแปลกๆ ที่ได้ยินเสียงฟุดฟิดๆ มาจากอีกฝ่ายที่ก้มลงมาดมหัวของคะน้า

"อื้อหือ กลิ่นกะเพราหมูสับปะเนี่ย ทำไมหัวมีแต่กลิ่นอาหารเงี่ย?" เสียงพี่ปันถามขณะที่เบ้ปากใส่เด็กที่เงยหน้าขึ้นมามอง

"อ่าว ก็บ้านขายข้าวอะ" คะน้าตอบเสียงอ่อย ก่อนจะขยับหนี จะติดที่มืออุ่นๆ ที่กอดเอาไว้ของพี่ปันไม่ยอมปล่อยสักที

ราวกับอีกฝ่ายก็คงลืมตัว เพราะมือยังคาอยู่แบบนั้น ขณะที่มองสบตากัน จนคะน้าต้องเป็นฝ่ายขยับตัวถอย

เพราะมันน่าอายที่ต้องให้พี่ปันมาได้กลิ่นอาหารตามสั่งจากตัวของคะน้า คงไม่มีใครชอบอยู่ใกล้คนที่หัวมีกลิ่นกับข้าวตลอดเวลา

"แล้วเงินค่าข้าวอะ"

พอจะพูดถึงเรื่องเงิน ก็โดนดุอีก...

"พวกนั้นก็ต้องจ่ายแล้วสิ ไม่งั้นจะเดินออกมาจากร้านเราได้ไง?" พี่ปันบอกพลางถอนใจ

"แล้วพี่เค้าให้นี่เดินออกมาทำไมอะ" เด็กตัวเล็กถามต่อ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ตัวเดินออกมา

"นี่?" แต่สิ่งที่พี่ปันสนใจกลับเป็นสรรพนามแทนตัวเองของคะน้า

"ออ เรียกตัวเองว่านี่ไง ตกลงแกล้งหรอ ใจร้ายอะ"

คะน้าบ่นเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองโง่ที่ถูกหลอกให้เดินออกมาหาพี่ปัน

และคิดไปเองว่าสงสัยพวกพี่เค้าจะอยากแกล้งเพราะเห็นว่าพี่ปันไม่ชอบ ไม่อยากคุยด้วย ก็เลยให้คะน้าเดินมากวนพี่ปันแน่ๆ

ไม่รู้ทำไม ระหว่างที่คิดทบทวนตัวเองว่าโง่ที่โดนหลอก อีกฝ่ายกลับไม่พูดอะไรเลย และเอาที่เอียงคอมองเงียบๆ จนคะน้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาและก้มหน้าหนีไปอย่างเดิม

"เค้าไม่ได้แกล้งเรา พวกนั้นมันจะแกล้งพี่" พี่ปันบอกพลางยกมือเกาต้นคอและทำสีหน้าแปลกๆ ที่คะน้าไม่เข้าใจ

"อ่า งี้นี่เอง" คะน้าตอบก่อนจะถอนใจออกมา เพราะสิ่งที่คิดเองเออเองนั้นคงจะจริง

คงจะจริงที่พี่ปันไม่ชอบ ไม่อยากเจอคะน้า ส่วนใหญ่เพื่อนที่โรงเรียนก็ทำแบบนั้น

เวลารู้ว่าเพื่อนไม่ชอบใครก็เรียก "เพื่อนรักมึงอะ" ไม่ก็แกล้งให้ไปนั่งกับคนที่ไม่ชอบ

เพื่อนพี่ปันคงรู้ว่าพี่ปันไม่ชอบคะน้า ไม่อยากอยู่ใกล้ ก็เลยให้คะน้าเดินมาหาสินะ...

 

"อันนี้เข้าใจปะเนี่ยว่าเค้าแกล้งไรกัน?"

"อืม เข้าใจแล้ว ขอโทษหงะ"

"ขอโทษทำไม?" ชายหนุ่มตัวสูงมองหน้าเด็กที่ยืนทำปากยื่น เหมือนงอนอะไรเขาอยู่

"ก็ขอโทษที่เดินมาหาอะ พี่คงไม่ชอบ แล้วก็เรื่องที่โรงเรียนด้วย ที่บอกว่าพี่หล่อสู้พี่บูมไม่ได้อ่า ก็ไม่ได้พูดจริง อันนั้นโกหก"

คะน้าตัดสินใจพูดออกไปเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเกลียดไปมากกว่านี้

"อันไหน? ที่บอกบูมหล่อกว่าพี่อะหรอ?" พี่ปันถามพลางเลิกคิ้ว

"งือ" เด็กแก้มกลมพยักหน้าหนึ่งที

"งั้นเราก็คิดว่าพี่หล่อกว่าถูกปะ?"

"งือ"

พอคะน้าพยักหน้าหงึกๆ อีกฝ่ายก็หลุดยิ้มออกมา

รอยยิ้มที่คะน้าไม่มีวันได้เห็นเพราะเอาแต่ก้มหน้ารู้สึกผิด

ที่ตัวเองกลายเป็น "เพื่อนรักมึงอะ" ของพี่ปัน

ขณะที่เด็กตัวเล็กกำลังเดินคอตกกลับร้านตัวเองด้วยความเซง

เสียงของพี่ปันก็ดังไล่หลังมา

"นี่เราชอบพี่ปะเนี่ย?"

 

 

 

......โปรดติดตามตอนต่อไป......

หากคุณรีบเม้น เราจะรีบอัพ

#ไอนี้ดซัมบอดี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #124 Little-Chick (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 01:44
    ว้าว พี่ปันรู้แล้วลูก. อาการหนูออก555
    #124
    0
  2. #109 -NrmOIL- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:28
    พี่ปันนนนน!!!
    #109
    0
  3. #101 Aquila_Eagle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 10:48

    ง่อวววว ถามโต้งๆงี้ก็ต้องตอบว่า ใช่!!!! ดิค้าบบ 5555

    #101
    0
  4. #65 PiiProud (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 14:44
    เหยยยยย เขินอ่ะ
    #65
    0
  5. #61 ออมม่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 19:06

    น้องอะ เสียอาการ โป๊ะ ตุ๊ดเด็กเลย เวลาอยู่กับพี่ปัน

    #61
    0
  6. #54 nuneoleejh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 09:34
    ทำไมอ่านแล้วมันน่ารักไปหมดทั่งน้องคะน้าและพี่ปัน อิพี่ปันแอบชอบน้องแน่ๆ อ้ากกกเป็นเขินที่สุด
    #54
    0
  7. #47 Defnan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 02:53
    คะน้าลู๊กกกกก เจ้าเด็กน้อยยบบ พี่เขาไม่ได้เก็บอาการเลยนะ หนูดูไม่ออกเหรอ
    #47
    0
  8. #46 BooBU (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:50
    แหมคุณพี่ปัน มองจากดาวอังคารยังรู้เลยนะคะว่ามีใจ😂
    #46
    0
  9. #45 Park-Nadia (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:05
    พี่ปันนี้เก็บอาการไม่เก่งเลยจริง พิรุธออกหมด แต่ลูกชันดูไม่ออก55555 คะน้าเป็นอาการของคนคลั่งรัก เอ็นดูอั้ยเด่ก
    #45
    0
  10. #44 Zevaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 16:34
    อั้ยย้ะมันดั้ย!!
    #44
    0
  11. #42 after (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 18:14
    งือออ ทำไมพี่ปันโดนแกล้งละดูน่าสงสารตามน้องคะน้าคิดเนี่ยย
    #42
    0
  12. #40 dark.tz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 16:42
    นี่มันอะไรยังไงกันคะ พี่ปันแอบชอบน้องมาก่อนป่าวเนี่ยยยยย555555
    #40
    0
  13. #39 Masome (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 14:50
    พอชอบเขา ทุกอย่างมันเป็นสีชมพูจริง ๆ เขาทำอะไรก็ดีไปหมดเลย ความรักเป็นอย่างนี้
    #39
    0
  14. #38 Masome (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 00:11
    พอชอบเขา ทุกอย่างมันเป็นสีชมพูจริง ๆ เขาทำอะไรก็ดีไปหมดเลย ความรักเป็นอย่างนี้
    #38
    0
  15. #37 TayTalay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 00:11
    เอาจริงๆสงสารพี่ปันตามคะน้าเลย55555
    #37
    0
  16. #36 Prds_mint (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 22:53
    แงง๊ พี่ปันเขินน้องใช่มั้ย!
    #36
    0
  17. #35 Mengfang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 22:08
    พี่ปันอะละมุนกับน้องจังเลยนะ
    #35
    0
  18. #34 ChattimaBoonkaew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 21:48
    น่ารักกกมากกกแงงง
    #34
    0
  19. #33 beam1111 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 20:11
    สนุกมากเลย น่ารักงุ้งงิ้งๆ
    #33
    0
  20. #32 pepi_def (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 13:55
    เอ๊!!!! พี่ปันนี่อะไรยังไงน้าาา คิดอะไรกับน้องเปล่าเนี่ย
    #32
    0
  21. #31 BomBom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 10:08

    คะน้าาาาาาาาา น่ารักนุ่มนิ่มมากๆเลยลูก

    #31
    0
  22. #30 ensoleillé (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 07:55
    น้องคะน้าาาาาาาาา
    #30
    0
  23. #29 LittleOrc (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 04:17
    แน๊ พี่ปันยังไงกับน้องคะน้ากันแน่
    #29
    0
  24. #28 NP786 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 02:07
    โว้ยเขิล พี่ปันเองรึป่าวที่ชอบน้องคะน้าอ่ะ อย่ามาเนียนชั้ลดูออกนะคะ😏😏
    #28
    0
  25. #27 xx_x_xx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 01:14
    น้องคะน้าน่ารักมากกก
    #27
    0