[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 98 : EP.36 Sweet Fear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.36





มอเตอร์ไซต์สีเขียวขับวนรอบที่พักของตัวเองเพราะเซ้นซ์บางอย่างมันบอกว่าจินตภัทรคงอยู่ไม่ไกลนัก แม้ในใจจะร้อนรนเพราะความเป็นห่วง แต่เหตุการณ์หลายครั้งก็พิสูจน์ให้รู้ว่าคนรักของจอมพลสามารถดูแลตัวเองได้และคงไม่ปล่อยให้ตัวเองไปอยู่ในที่อโคจรจนเขาต้องเป็นห่วง


เสียงมอเตอร์ไซต์ 998 ซีซีขับเข้ามาใกล้กับสวนหย่อมข้างทางขึ้นลานจอดรถที่มีม้านั่งอยู่ ร่างเล็กที่กำลังนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองเงยหน้าขึ้นมาและมองมาทางชายหนุ่มเจ้าของรถที่ถอดหมวกกันน็อคออกและมองตรงมาทางเขา

ไม่รู้ทำไม...วินาทีที่สบตากัน จินตภัทรรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาและโผเข้าไปกอดอีกฝ่ายมากเหลือเกิน...


ดวงตารีมีน้ำตาเอ่อคลอขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากมอเตอร์ไซต์และเดินตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกว่ารู้สึกเช่นไร มีเพียงมืออุ่นที่เอื้อมมาและคว้าร่างเล็กที่สูงเพียงแค่หัวไหล่เข้ามากอดไว้ 


จอมพลไม่รู้หรอกว่าคนรักกำลังมีเรื่องทุกข์ใจมากมายแค่ไหน แล้วมันเป็นเรื่องอะไร แต่จากสายตาที่จินตภัทรมองสบตาเขาเพียงชั่วครู่ มันส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่มันคงยากเกินจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดแต่สัมผัสได้ว่าร่างเล็กอยู่ในสถานการณ์ที่แย่เกินกว่าที่จะพูดออกมา


"มะ ไม่เอา..." เสียงแรกที่เอ่ยขึ้นตั้งแต่เจอกันกลายเป็นคำปฏิเสธที่สั่นพร่าไปด้วยความกลัวยามที่ถูกจูงมือมาที่รถมอเตอร์ไซค์แล้วจับสวมหมวกกันน็อคให้ หมวกกันน็อคแบบครึ่งศีรษะที่หยิบมาจากใต้เบาะราวกับจอมพลเตรียมมาให้เขา

"กลัวเหรอ?"

"อือ ไม่ชอบซ้อนมอเตอร์ไซค์อะ ซ้อนครั้งสุดท้ายก็ตอนม.ปลาย"

"จับไหล่เอาไว้แล้วก้าวเหยียบขาซ้ายตรงนี้ แล้วยกขาขวาขึ้นคร่อม" 

เสียงทุ้มเอ่ยพลางชี้ให้จินตภัทรเหยียบที่วางเท้าแล้วค่อยๆปีนขึ้นมานั่ง มือหนาคอยประคองให้จนขึ้นมานั่งตัวสั่นมือเล็กจิกเสื้อของจอมพลไว้แน่น

ไม่รู้ทำไมพอเห็นว่าแฟนตัวเล็กแสดงอาการกลัวอย่างไม่ปิดบัง จอมพลกลับรู้สึกเอ็นดูแล้วยิ้มออกมาก่อนจะดึงมือของจินตภัทรมาวางไว้ที่เอวของตัวเอง


"กอดเอวไว้แน่นๆ เดี๋ยวตกลงไปรถบรรทุกเหยียบไม่รู้นะ"

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาของอีกฝ่ายแม้จะเป็นเชิงหยอกล้อตามปกติที่จอมพลเป็น แต่ทันทีที่ได้ยินและกอดเอวหนาไว้

ไม่รู้ทำไมจินตภัทรกลับรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ ทั้งคำพูดและแผ่นหลังอุ่นๆ นี้

จนกระทั่งรถมอเตอร์ไซค์ค่อยๆ เคลื่อนตัวพร้อมกับเสียงทุ้มที่อวดอ้างถึงอาชีพเก่าตัวเองให้ฟังอย่างภาคภูมิใจ


"ไม่ต้องกลัว พี่เป็นมอ'ไซค์วินเก่าสังกัดเมืองเอกไม่เคยทำใครตก" 

แม้ว่ามันจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะกวนประสาทของจอมพล แต่คนที่นั่งซ้อนกลับเงียบไม่ตอบอะไร แก้มใสที่แนบอยู่กับแผ่นหลังเปรอะเปื้อนน้ำตาและซึมผ่านเสื้อยืดที่จอมพลสวมใส่จนคนขับรู้สึกได้

ขณะที่ความเร็วของยานพาหนะเร่งเครื่องเร็วขึ้น สองแขนของจินตภัทรก็กอดเอวของคนรักแน่นขึ้นเช่นกัน ดวงตารีที่เคยมีน้ำตาไหลรินตอนนี้แห้งเหือดไปเพราะสายลมที่ผ่านกายไปราวกับพายุ สองข้างทางพร่ามัวและมองไม่ออกเลยว่ากำลังอยู่ที่แห่งใด ราวกับมีเพียงเขาสองคน...บนโลกใบนี้

น่าแปลกที่ความอึดอัดใจและความรู้สึกสับสนในใจก่อนหน้านี้ถูกพัดหายไปจนหมดสิ้น อาจจะเพราะความกลัวที่เข้ามาแทนที่ในชั่วขณะหนึ่ง และแปรเปลี่ยนเป็นความสบายใจหลังจากผ่านไปหลายนาทีกับการซ้อนมอเตอร์ไซค์ครั้งแรกในรอบหลายปีของจินตภัทร เหมือนกับที่ใครบางคนเคยบอกว่า "หากเราลองทำในสิ่งที่เรากลัว และสามารถข้ามผ่านมันไปได้ เราจะพบความมหัศจรรย์ในชีวิต"

ใช่..มันเป็นจริงตามนั้นในยามที่จินตภัทรลองลืมตาขึ้นและมองทิวทัศน์รอบกาย เขาค้นพบว่าที่ๆ จอมพลขับมอเตอร์ไซค์พาเขามามันไม่ไกลจากคอนโดที่อยู่เลย เป็นถนนเส้นหลังคอนโดที่ตั้งใจขับอ้อมไปจนถึงสี่แยกแล้วขับวนกลับมา ที่ตรงนั้นจินตภัทรมองเห็นจุดที่เขาและจอมพลเคยอยู่ในรถด้วยกันก่อนที่จะเกิดเหตุไม่คาดฝันจนร่างสูงวิ่งลงไปจากรถและประคองกอดร่างที่ไร้ลมหายใจของพิมพ์เอาไว้

ก่อนหน้านี้จินตภัทรเลี่ยงที่จะเดินมาที่จุดเกิดเหตุ แม้จะเป็นหน้าคอนโดแต่เขากลับเลือกที่จะเดินอ้อมไปออกอีกทางเพราะไม่อยากจะนึกถึงภาพในวันนั้น ทั้งๆ ที่กลัวมันมาตลอด แต่วันนี้เขากลับมองไปที่จุดนั้นแล้วถามตัวเองว่า


'เขาทำผิดอะไรต่อพิมพ์รึเปล่า'

และคำตอบที่บอกกับตัวเองได้ในทันทีก็คือ "ไม่ เขาไม่เคยทำผิดต่อพิมพ์" 

หากจะกล่าวโทษใครสักคน ก็คงต้องเป็นจอมพล

ไม่ใช่ความผิดเรื่องพิมพ์ แต่เป็นความผิดที่ทำกับเขา และจอมพลไม่มีวันแก้ไขมันได้


จอมพลผิดที่เมื่อสิบปีก่อนไม่ยอมเดินเอาซีดีมาให้เขากับมือ

จอมพลผิดที่ไม่บอกชอบเขาตั้งแต่ตอนนั้น แล้วหายไปจากชีวิตเขา

ถ้าตอนนั้นจอมพลกล้าที่จะเดินมาหากัน และพวกเขาได้เจอกันก่อนหน้านี้

ก็คงไม่มีเรื่องบ้าๆ พวกนี้เกิดขึ้นกับชีวิตเขา 

ไม่ต้องเจอผู้ชายเลวๆ อย่างพี่เบญ

ไม่ต้องกลายเป็นมือที่สามที่แย่งจอมพลมาจากพิมพ์

และไม่ต้องมานั่งโกรธตัวเองเหมือนเช่นตอนนี้... 

โกรธที่เขาไม่เคยเห็นความผิดพลาดของตัวเอง และเมินเฉยมาตลอด

บางที..สิ่งพี่กวีบอกมันก็จริง

แต่ที่ทำให้รู้สึกแย่ก็คือท่าทีของกวีที่ดูเหมือนไม่รู้สึกผิดเลย 

และไม่กลัวเลยว่าหากเขาเอาเรื่องนี้ไปบอกจอมพลตัวเองอาจจะเดือดร้อน

หรือความจริงแล้วคำตอบเรื่องจอมพลมันอยู่ในประโยคที่กวีพูดกับเขา


'มันอยู่ที่ว่าเขาอยากจะเชื่ออะไร บีมันเป็นคนมั่นใจในตัวเองมากเกินไป'

ถ้าคิดตามสิ่งที่กวีบอก ก็แสดงว่าจอมพลรู้อยู่แล้วงั้นเหรอ?


ขณะที่กำลังคิดทบทวนบางอย่าง มอเตอร์ไซค์ก็ขับมาจอดที่ลานจอดชั้นใต้ดินเพราะคอนโดอนุญาตให้จอดมอเตอร์ไซค์แค่ชั้นนี้ จินตภัทรที่ยังคงกอดเอวอีกฝ่ายไว้ ถูกแซวขณะที่ร่างหนาเอี้ยวตัวมาถอดหมวกกันน็อคให้

"กอดเพลินเลย เดี๋ยวขึ้นไปนอนกอดกันบนห้องต่อปะ"  

เสียงร่าเริงที่เอ่ยพร้อมยิ้มกว้างสายตามองใบหน้าของจินตภัทรที่เหลือบมองและสบตากันเพียงครู่ แต่สิ่งที่ร่างเล็กเอ่ยหลังจากนั้นกลับทำให้รอยยิ้มของจอมพลเจื่อนลงและมีสายตาหลุกหลิกจนจินตภัทรรู้สึกใจหาย


"บี..วันนี้จีนไปกินข้าวกับพี่กวีมา พี่เขาซื้อห้องของพิมพ์ไป บีรู้เรื่องไหม?"


มันคงจะดีกว่านี้ ถ้าจอมพลเลือกที่จะโกหก..แทนที่จะเลี่ยงบทสนทนานี้ไป

"วันนี้บีทำงานเหนื่อยมากเลย ไหนจะขับรถตามหาจีนอีก ให้บีพักก่อนได้ไหม?" 


เพราะการพยายามเลี่ยงที่จะตอบคำถาม มันทำให้เกิดการต่อล้อต่อเถียงที่จินตภัทรไม่ชอบเลย แต่เขาไม่อยากให้จอมพลหลบเลี่ยงปัญหา อย่างน้อยก็บอกเหตุผลมาว่าทำไมถึงทำเป็นไม่รู้


"บางครั้งการทำเป็นไม่รู้ หรือแกล้งเมินไป มันอาจจะทำให้เราลืมไปแค่ชั่วคราว แต่ถ้าเรากล้าที่จะเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดนั้น มันอาจจะทำให้พันธนาการในใจเรามันถูกคลายออกได้ง่ายขึ้น" 


แม้จะพยายามใช้คำพูดที่อ่อนลง และท่าทีที่พยามปลอบประโลมอีกฝ่ายว่าเขาพร้อมเข้าใจเสมอ แต่ดูเหมือนจอมพลจะมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่อยากบอกเขาและเลี่ยงที่จะพูดเรื่องอื่น และเดินหนีไปที่ลิฟท์ก่อน


"นิยายเรื่องใหม่เหรอ? บีไม่ชอบอ่านเรื่องดราม่าอะ ไม่แต่งนิยายตลกๆ บ้างรึไง แบบพระเอกเป็นเจ้าของโรงน้ำแข็งนางเอกเป็นตุ๊ดเด็กขายขนมหวานอยู่ในตลาดสด" 


จินตภัทรเดินตามร่างสูงเข้าไปในลิฟท์ เขารู้สึกเกลียดตัวเองที่คิดถึงเหตุผลบางข้อที่มันเลวร้ายแต่พอจะเป็นไปได้สำหรับเหตุการณ์นี้ การมีอาชีพเป็นนักเขียนบางครั้งมันก็ทำให้เขาจินตนาการไปไกล...และอาจจะเลวร้ายเกินกว่าความเป็นจริง


"บีรู้มาตลอดใช่ไหม...เรื่องพี่กวี"

"บีเหนื่อยแล้วจีน ทำไมเราไม่.."

"ฝืนคบกับพิมพ์ทั้งๆ ที่รู้มาตลอด แล้วทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่รู้"

"จีน..พอเถอะ มันไม่ใช่เรื่องของเราอีกต่อไปแล้ว"


ยิ่งจอมพลหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงกวี จินตภัทรยิ่งรู้สึกว่าจินตนาการของเขามันอาจจะเป็นจริงก็ได้ ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นระหว่างกันภายในลิฟท์ ราวกับระเบิดเวลาที่ค่อยๆ นับถอยหลัง ความรู้สึกกลัวก่อกำเนิดขึ้นในใจและสุดท้ายจินตภัทรก็เอ่ยสิ่งที่คิดเอาไว้ออกไป...และได้แต่ภาวนาว่าจอมพลจะปฏิเสธมันและหัวเราะให้กับความขี้มโนของตน


"เพราะอยากให้วงเดบิวต์ก่อนใช่ไหม? ทั้งที่เดฟโซลเป็นวงที่ได้รางวัลรองชนะเลิศ แต่กลับได้เดบิวต์ก่อนวงที่ได้ที่หนึ่ง เพราะพิมพ์ขอให้พี่กวีช่วยใช่ไหม?" 


น่าใจหาย..ที่สุดท้ายแล้วสิ่งที่จินตภัทรประเมินจากสถานการณ์เหล่านั้นมันกลับเป็นความจริงเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาโดยไม่สบตากัน

"บีไม่เคยขอร้องให้พิมพ์ทำ..."


"บีพูดแบบนี้ได้ไง? บีโกรธที่พิมพ์ไปนอนกับใครก็ไม่รู้เพื่อประโยชน์ของตัวเอง แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาพิมพ์กลายเป็นเมียน้อยพี่กวีมาตั้งหลายปีแต่บีไม่โกรธเลย ไม่สนใจ และทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะว่าบีได้ประโยชน์ด้วยแบบนั้นเหรอ?"

"........" จอมพลเบือนหน้าหนีไปและเงียบแทนคำตอบ มันยิ่งทำให้จินตภัทรระเบิดอารมณ์ออกมาราวกับตัวเองเป็นผู้เสียหาย

"บีไม่เคยรักพิมพ์เลยใช่ไหม? บีเกลียดที่แจ็คเข้ามายุ่งกับพิมพ์ เกลียดที่แจ็ครักพิมพ์มากกว่า เพราะบีรู้สึกเสียหน้าที่แจ็คจริงใจกับพิมพ์ ในขณะที่บีคบกับพิมพ์เพื่อผลประโยชน์ตัวเอง...ใช่ไหม?"


ความจริงมันน่าเจ็บปวดเสมอ จินตภัทรคิดว่าตัวเองโตพอที่จะเข้าใจมันได้ และหลายครั้งที่เขาเขียนนิยายขึ้นมาบนพื้นฐานของความจริง ที่บางครั้งก็ทำร้ายจิตใจคนอ่านจนคุณโฉมฉายรับไม่ได้และสั่งให้เขียนใหม่

ตอนนี้จินตภัทรอยากให้มีใครสักคนเข้ามาเขียนเรื่องราวในชีวิตของเขาใหม่เหลือเกิน เพราะความจริงที่เขาต้องรับรู้ตอนนี้มันเจ็บปวดเหลือเกิน


"ใช่...บีว่าจีนน่าจะดีใจที่จีนเป็นคนแรกและคนเดียวที่บีรักโดยไม่คิดถึงผลประโยชน์เลย"

คำตอบแกมประชดประชันที่จอมพลตอบมันฟังแล้วทำให้รู้สึกใจหาย แม้ว่าจินตภัทรจะรู้อยู่แก่ใจว่าจอมพลไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ใช่แล้ว ตอนนี้เขาเป็นคนเดียวที่จอมพลรัก เป็นคนเดียวที่จอมพลไม่เคยแสวงหาลประโยชน์กับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น เขาควรจะดีใจใช่รึเปล่า?


"แต่พิมพ์เขาทำไปเพราะรักบีไม่ใช่เหรอ?.." 

"เป็นคำถามที่บีเคยอยากถามพิมพ์เหมือนกัน ว่ารักกันแล้วทำไมทำกับบีแบบนี้ ทำไมถึงคบกับคนอื่นทั้งๆ ที่เขายังมีบีอยู่ข้างๆ แล้วรู้อะไรไหมจีน? บีพบคำตอบด้วยตัวเองว่า มันเป็นทางที่พิมพ์เลือกเอง พิมพ์เลือกที่จะเป็นแบบนั้นเอง แล้วทำไมบีต้องรู้สึกผิดด้วยล่ะ?"

จินตภัทรเบือนหน้าหนีอย่างรับไม่ได้คำตอบของจอมพลที่มันใจร้ายเกินไป 

แต่เขาไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังคาดหวังที่จะได้เจออะไรกันแน่? พระเอกในนิยายอย่างนั้นเหรอ?

ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา

"ใจร้าย...ฮึก ทำไมใจร้ายแบบนี้ ทำไมถึงไม่บอกให้เขาหยุด ทำไมถึง..."

"มันคือชีวิตจริงที่ผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว แต่ถ้าจีนไม่พอใจหรือผิดหวัง จีนก็แค่เขียนตอนจบให้มันใหม่...ในนิยายของตัวเอง"

 "ฮึก บี...ทำไมพูดแบบนี้ ไม่สงสารพิมพ์บ้างเหรอ"


"เลิกทำตัวเป็นร่างทรงคนที่ตายไปแล้วสักที! เลิกเสียใจและผิดหวังแทนคนอื่นได้แล้ว! เลิกคิดแทนและเจ็บปวดแทนคนที่จีนไม่มีวันได้รู้จักตัวตนของเขา...ตอนนี้บีเปิดโอกาสให้จีนรู้จักบีมากกว่าใครแล้ว จีนยังรักบีอยู่ไหม? อยากเลิกกับบีรึเปล่า?"

คำพูดร้ายๆ และน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้เขากลัวจอมพลมากพอๆ กับที่หลงรักอีกฝ่ายอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แม้ว่าจะถูกตะคอกกลับมา


มือหนาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบตากัน สายตาของจอมพลที่มองอย่างท้าทายอย่างอ่านเกมออกและดูเหมือนจะรู้คำตอบของจินตภัทรอยู่แล้ว 

ร่างเล็กหลับตาลงและปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่ริมฝีปากอิ่มสะอื้นตอบออกมาอย่างน่าสงสาร

"ฮึก ฮืออออ ไม่..ฮึก ไม่เลิก จีน ฮือออ ไม่เลิกกับบี"


ใช่..พระเอกในนิยายมันไม่มีอยู่จริง

แต่มันน่าแปลกเหลือเกินที่แม้จะร้ายกาจเพียงไหน

จินตภัทรก็ไม่สามารถปล่อยมือคนใจร้ายไปได้






"จีน! เกิดอะไรขึ้น บีไปเจอจีนที่ไหนอะ? ทำไมตาแดงแบบนี้? แกร้องไห้เหรอ?"

เสียงที่ระล่ำระลักถามของอนิล และสองมือที่ลูบแขนของจินตภัทรไปมาอย่างปลอบโยนมันเกือบจะทำให้จินตภัทรร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เพราะรู้สึกผิดกับเพื่อนที่ทำให้อนิลเป็นห่วง แต่มันยากเหลือเกินที่จะอธิบายว่าทำไมเขาถึงร้องไห้


แน่นอนว่าจอมพลไม่ปล่อยให้อนิลต้องคิดไปไกล เสียงทุ้มเลือกที่จะตอบคำถามออกไป แม้จะเป็นเรื่องโกหกแต่จินตภัทรก็คิดว่าจอมพลฉลาดมากที่เอาเรื่องที่เขาขี้แยร้องไห้เก่งมาเป็นประเด็น 

"เด็กหลงทางน่ะ โทรศัพท์ก็ไม่เอาไป คีย์การ์ดก็ลืมไว้ในห้อง จีนเขากินข้าวเสร็จก็นั่งรอบีนั่งรออยู่หน้าสวนก่อนขึ้นมาลานจอดรถ พอเจอกันก็เป็นแบบนี้แหละ"

"โอ้ยแก ฉันจะบ้าตาย แล้วจำเบอร์โทรใครไม่ได้เลยรึไง?" เสียงหงุดหงิดของอนิลถามพลางถอนใจ และคำตอบของจินตภัทรก็เพียงแค่ส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนที่มือหนาจะวาดโอบไหล่บางและพูดกับอนิลแทน 

"วันนี้จีนคงร้องไห้จนเหนื่อยคงอยากพัก เอินกลับบ้านเถอะดึกมากแล้ว"

"อืมๆ งั้นเดี๋ยวต้นฉบับแกอัพโหลดส่งเมล์มาแล้วกัน นอนพักเหอะ ห้ามลืมโทรศัพท์อีกนะรู้ไหม? ฉันเป็นห่วงแทบแย่"

"อือ" แค่เพียงพยักหน้ารับคำอนิล น้ำตาก็ร่วงหล่นลงมาเปรอะเปื้อนแก้มใสอีกครั้ง 

คิ้วเรียวของอนิลขมวดเข้าหากันเพราะท่าทางของเพื่อนที่แปลกไป เพราะปกติจินตภัทรไม่ใช่คนที่เงียบและเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ แต่ไม่ทันจะได้ถามอะไร จอมพลก็ดึงร่างเล็กไปเช็ดน้ำตาให้และบอกลาอนิลอีกครั้งราวกับไล่กลายๆ สุดท้ายร่างผอมบางก็จำใจเดินจากมาและกลับบ้านไปพร้อมความเคลือบแคลงใจ



..................



ทันทีที่ประตูปิดลง ราวกับตัดขาดจินตภัทรกับโลกภายนอกและกลับมาเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวอีกครั้ง แขนแกร่งโอบกอดจินตภัทรเอาไว้ ฝ่ามืออุ่นลูบแผ่นหลังบางไปมาอย่างปลอบโยนพร้อมกับคำหวานที่เอื้อเอ่ยกระซิบแผ่วและประทับริมฝีปากลงที่หน้าผากเนียนอย่างรักใคร่

"ไม่ร้องไห้นะครับคนดี"

แต่ยิ่งถูกปลอบจินตภัทรก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นราวกับคนไม่มีสติ 

เพราะรักจอมพลมากและใช้ความรักนำทางมาตลอด จนเชื่อมั่นว่าจอมพลไม่ต่างจากพระเอกในนิยายที่ถูกทำร้ายถูกเอาเปรียบจากคนรอบข้าง เป็นผู้ชายน่าสงสารที่ถูกแฟนสาวนอกใจและโดนเพื่อนหักหลัง


น่าแปลกที่แม้จะหวาดกลัวในตัวตนของจอมพล แต่มันกลับกลายเป็นความหวาดกลัวที่แสนหวาน ยามที่อีกฝ่ายแสดงออกอย่างชัดเจนให้รู้ว่าเขาคือเจ้าของหัวใจผู้ชายใจร้ายคนนี้แต่เพียงผู้เดียว


ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาเงยหน้ามองสบตาร่างสูงอีกครั้ง ขอบตาแดงก่ำที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักราวกับดวงตาของลูกกระต่ายที่หวาดกลัว ริมฝีปากหยักยกยิ้มตอบที่มุมปากก่อนจะก้มลงมาสัมผัสกลีบปากแดงฉ่ำอย่างเนิบนาบและนุ่มนวล


การปฏิบัติต่อกันยังคงอ่อนโยนไม่ต่างจากก่อนหน้านี้ จอมพลประคองร่างเล็กอุ้มลอยจากพื้น ริมฝีปากยังคงบดเบียดกันขณะที่เรียวขาขาวกอดก่ายเอวหนาเอาไว้พร้อมกับแขนเล็กที่โอบลำคอแกร่ง แผ่นหลังของจินตภัทรพิงกับประตูห้องเอาไว้ยามที่มือหนาลดลงมาปลดเปลื้องกางเกงขาสั้นที่ร่างบางสวมอยู่จนหลุดจากสะโพกพร้อมกับชั้นในสีขาวและดึงมันออกจนหลุดพ้นจากข้อเท้าก่อนจะโยนลอยข้ามไปกองอยู่บนโต๊ะรับแขกตามด้วยเสียงหัวเข็มขัดโลหะที่ถูกถอดออกอย่างเร่งรีบฟาดกับประตูห้องจนจินตภัทรสะดุ้งตกใจ

 

ลมหายใจหอบกระหายของจอมพลดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับร่างกายของจินตภัทรกำลังโยกย้ายไปตามแรงอารมณ์ที่ถูกชักพา เขาได้แต่ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสที่จาบจ้วงเร่งเร้าอย่างเอาแต่ใจของคนรัก 

เซ็กซ์ที่เกิดขึ้นอาจจะเป็นความสุขทางกายที่กระชากอารมณ์เศร้าโศกก่อนหน้านี้ของจินตภัทรไปจนหมดสิ้นและแทนที่ด้วยความว่างเปล่าในสมอง 

แต่มันกลับปลดเปลื้องความหวาดกลัว ความผิดหวัง และพันธนาการที่เรียกว่าความถูกต้อง กฏเกณฑ์ สิ่งที่ควรเป็น สิ่งที่ควรทำ ทุกอย่างที่จินตภัทรเคยคิดว่าจอมพลควรจะเป็น.. 

สิ่งเหล่านั้นค่อยๆ หายไปจากใจของจินตภัทรและเหลือเอาไว้เพียงคำๆ เดียว


รัก...

ความรักทำให้คนตาบอด มันคือคำอุปมาถึงการหมางเมินต่อสิ่งรอบกายและมองเพียงคนๆ เดียว

มันอาจจะแย่ในแง่ของการกระทำที่เราจำเป็นต้อง "ช่างแม่ง" ให้กับความถูกต้อง ให้กับอดีต ให้กับความไม่สมบูรณ์แบบของคนที่เรารัก แต่หากคิดในทางกลับกัน.. 

คำๆ เดียวที่ทำให้เราสามารถ "ช่างแม่ง" อะไรหลายๆ อย่างในชีวิตไปได้ ก็คงจะมีแค่คำว่า "รัก" เท่านั้น 





...........TBC..........








 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18176 Defnan (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 02:22
    ถ้าจีนเป็นผู้หญิง ลูกดกแน่ๆ 55555
    #18,176
    0
  2. #18140 Cartoonpbct (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 20:27
    สงสารทุกคน แต่อยากให้เคลียร์ให้เข้าใจกันนะ
    #18,140
    0
  3. #17585 jan05199 (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:09
    อย่างเอาเรื่องในอดีตกลับมาทำร้ายจิตใจความรู้สึกกันอีกเลย
    #17,585
    0
  4. #17033 JubJujube (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 15:25
    น้องจีนเอ้ย อยากดึงมากอด
    #17,033
    0
  5. #17028 super_man (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 22:36
    อย่าสงสารคนตายเลยแฮร์รี่
    สงสารคนเป็นดีกว่า จะทะเลาะกันทั้งแฟนทั้งเพื่อนก็เรื่องคนตายอย่างพิมพ์นี้แหละ
    #17,028
    0
  6. #17004 ~AnNiE~ (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 07:25
    ยังมีปมอะไรซ่อนอยู่อีกเนี่ย
    อ่านแล้วเริ่มกลัวมนุษย์ละ
    ลักลั่น ย้อนแย้ง เห็นแก่ตัวทั้งนั้น

    ปล แอบมีไทรอินเฮียหวังโรงน้ำแข็งดั้ว
    #17,004
    0
  7. #16983 HMKY_ELF (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 18:17
    การรู้ความจริงโครตน่ากลัวววว แบบ จินยองเป็นเดือดเป็นร้อรแทนพิมจริงๆนั้นแหละ
    #16,983
    0
  8. #16958 คัชช๊ะ (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 04:04
    เเบบนี้นี่เอง รู้สึกขัดใจทุกครั้ง ทำไมจีนต้องร้อนไปกับทุกเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัว ทำไมต้องร้อนกับเรื่องของพิมพ์ เพราะในสายตาของจีน มองบีเป็นคนถูกกระทำมาโดยตลอด เเต่ไม่เคยรู้เลยว่าบีเคยทำอะไร เหตุผลที่บีปล่อยให้พิมพ์คบกับพี่กวี เเละทำเป็นนิ่งเฉย เเต่กับเเจ็ค บีจะไปพอใจ
    #16,958
    0
  9. #16957 คัชช๊ะ (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 04:04
    เเบบนี้นี่เอง รู้สึกขัดใจทุกครั้ง ทำไมจีนต้องร้อนไปกับทุกเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัว ทำไมต้องร้อนกับเรื่องของพิมพ์ เพราะในสายตาของจีน มองบีเป็นคนถูกกระทำมาโดยตลอด เเต่ไม่เคยรู้เลยว่าบีเคยทำอะไร เหตุผลที่บีปล่อยให้พิมพ์คบกับพี่กวี เเละทำเป็นนิ่งเฉย เเต่กับเเจ็ค บีจะไปพอใจ
    #16,957
    0
  10. #16901 Mukimukii (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 21:23
    งืออ รอออออ อยากอ่านต่อ รุ้สึกอึมครึม ยังไม่คลี่คลายย ฮืออ
    #16,901
    0
  11. #16900 Rushy Isilrá (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 08:08
    บีก็เคลียร์ให้ดีกว่านี้นิดนึงก็ดีนะ คนอ่านเหมือนจะดีใจแต่ดีใจไม่สุดเลยจ้า เหมือนน้องจีนชอบแต่ก็อึดอัดนิดๆหรือเปล่าไม่รู้ พูดไม่ถูก ;-;
    #16,900
    0
  12. #16897 nong'aum jibi (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 21:34
    จบกันแบบเหมือนจะเคลียร์แต่ก็ไม่ แต่จีนต้องมีแผลในใจแล้วแน่นอน แต่ก็คงรักบีเหมือนเดิมแหละ ฮืออออ เขียนดีมาก ซับซ้อนซ่อนเงื่อนไปหมด เรื่องพลิกพลิกมา
    #16,897
    0
  13. #16896 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 21:06
    ทั้งๆที่เหมือนจะเคลียร์เเต่เเบบทำไมมันอึมครึมเเบบนี้
    #16,896
    0
  14. #16895 จ.น. (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 17:38
    ไรท์เขียนดีมาก เหมือนเจอมากะเรื่องจริงๆ เลือกไม่ผิดเลยที่มาอ่านเรื่องนี้ ครบรสมากๆ //วอนพี่บีเอามอไซต์ไปคืนด้วยนะคะ กวินจะแย่เอา
    #16,895
    0
  15. #16894 JinPornonsung (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 15:30
    จินตภัทรจะคลี่คลายความรู้สึกตัวเองยังไงนะ ในเมื่อจอมพลไม่ใช่พระเอกในนิยายแสนหวานของตัวเอง
    #16,894
    0
  16. #16893 Ompiangtak (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 06:48
    ทำมันเศร้าๆหม่นๆก็ไม่รู้แหะ รู้สึกแต่ไม่รู้ทำไม เขาก็ไม่ได้เลิกกันแต่เศร้า เหมือนปัญหามันยังอยู่ๆเลย มันยังไม่จบมั้ง
    #16,893
    0
  17. #16892 Ompiangtak (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 06:47
    ทำมันเศร้าๆหม่นๆก็ไม่รู้แหะ รู้สึกแต่ไม่รู้ทำไม เขาก็ไม่ได้เลิกกันแต่เศร้า
    #16,892
    0
  18. #16887 prtotheswag (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 17:00
    พี่กวีคือเดวิลในคราบแองเจิลงี้หรอ พูดอะไรออกมาแต่ละคำทานโทษนั่นคำพูดหรือใบมีดคะพี่ㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ
    เราคิดว่าทุกคนในนั้นก็ผิดพอๆกันหมด บางคนถูกที่ผิดเวลา บางคนผิดเวลาแถมยังผิดที่ แต่ก็คงจริงอย่างที่เค้าว่า คนเราล้วนมีเหตุผลเป็นตัวเองกันทั้งนั้น แล้วบังเอิญว่าเหตุผลของทุกตัวละครในนี้มันดันเป็นคำว่า รัก แค่คำนั้นคำเดียว งึมมมมมมมมม
    #16,887
    0
  19. #16885 xx_x_ (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 14:28
    เหรียญมีสองด้านคนเราก็เหมือนกัน ฮือออหนูจีนนนตอนในลิฟท์สงสารหนูจังเลยหนูแคร์คนที่ตายไปแล้วอย่างพิมพ์มากไปแล้ววว เดียวจะฟ้องเอินเอินให้ตีตูดนะ
    #16,885
    0
  20. #16884 Amber Aunyamanee (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 09:34
    ลึกลับซับซ้อนมาก
    #16,884
    0
  21. #16883 Lin (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 04:39
    พนมมือกราบไรค์งามๆ ฮือออออออ ชอบตอนนี้มากๆๆๆๆๆๆๆ
    #16,883
    0
  22. #16882 DefjeffAum (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 00:45
    ฮื่ออออออ ชอบที่จอมพลบอกว่าจีนคือคนแรกที่จอมพลรักจริงๆโดยไม่หวังผลประโยชน์อ่ะ
    คงไม่มีพระเอกที่เป็นคนดีอะไรขนาดนั้นหรอกเน้าะ หรืออาจจะมีแต่ในละคร
    เอ็นดูจีนมาก หนูเห็นใจคนอื่น เจ็บแทนคนอื่นอยู่ตลอดเลยยยย
    #16,882
    0
  23. #16879 wangwithme (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:26
    เพราะความรักจริงๆ ทุกอย่างล้วนเกิดจากความรักจริงๆเลย
    #16,879
    0
  24. #16876 Jaokhaz (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:33
    โอ๊ยยยตอนนี้กินใจมาก ไม่รู้นะแต่เราก็ชอบความคิดของบี เราไม่เคยขอให้เค้าทำ เค้าเลือกที่จะทำเองโดยไม่นึกถึงเราแล้วเรายังต้องสนใจอะไรอีก
    #16,876
    0
  25. #16875 annything (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:22
    ดาร์คไซส์ของจริง ชอบที่ตัวละครแต่ละตัวถูกใส่ความเป็นคนเข้าไปจริงๆ ไม่มีใครดี100%และก็ไม่มีใครเลว100%ทุกคนล้วนเป็นสีเทาๆขึ้นอยู่กับว่าเราจะหันด้านไหนให้ใครเห็นเท่านั้นเอง
    #16,875
    0