[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 91 : EP.30 Flashback

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    14 พ.ย. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.30





Flashback 2012



"พิมพ์ไม่ต้องมาหาบ่อยๆ ก็ได้นะ บีเกรงใจไอ้แจ็คมัน พิมพ์มาทีไรมันต้องระเห็จตัวเองออกไปนอนที่อื่นตลอดเลย" 

เสียงของชายหนุ่มเอ่ยขณะที่ยืนกอดอกมองแฟนสาวตัวเล็กกำลังแกะกับข้าวใส่ชามให้ ทุกครั้งพิมพ์ต้องมาพร้อมกับข้าวกับปลาไม่รู้กี่อย่าง ไหนจะเสื้อผ้าที่เขาไม่รู้ว่าเธอจะลำบากซื้อมาให้ทำไมมากมาย ล้วนแล้วแต่ไม่มีอะไรจำเป็นเลย


"ไม่เป็นไร ได้ซองช่วงตรุษจีนมาเยอะ ยังแกะใช้ไม่หมดเลย บีไปล้างมือสิ มากินข้าวกัน" 

รอยยิ้มหวานๆ ของหญิงสาวทำเอาจอมพลใจอ่อน เขาได้แต่พยักหน้ารับรู้ความหวังดีของแฟนสาว แต่ลึกๆ กลับไม่สบายใจเลยที่พิมพ์จะเอาเงินของตัวเองมาใช้ช่ายให้เข้ามากมายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เขา...

ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหาเงินได้ทีละมากๆ และเพียงพอที่จะเอามาเลี้ยงแฟนที่แสนดีอย่างพิมพ์ 


ขณะที่จอมพลเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ สายตาของพิมพ์ก็เหลือบเห็นเสื้อกั๊กสีส้มที่เธออยากจะปามันลงถังขยะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นของที่จอมพลดิ้นรนจ่ายค่าเสื้อวินไปแพงๆ เพื่อมีอาชีพที่จะหาเงินส่งตัวเองเรียน 

หลายๆ คนมักคิดว่าเด็กที่เรียนโรงเรียนเอกชน มักจะมีพ่อแม่ร่ำรวยและใช้ชีวิตสุขสบาย แต่ในกรณีของจอมพลมันแตกต่างไป เพราะเหตุที่จอมพลต้องมาเรียนหนังสือไกลบ้านจากพรานนก ต้องมาอยู่หอพักเล็กๆ ย่านเมืองเอกที่ราคาแพงจนต้องหารกับกวินคนละครึ่ง ก็เพราะ "ความฝัน" ที่จอมพลอยากทำ 

และมหาวิทยาลัยเอกชนย่านรังสิตแห่งนี้เป็นที่เดียวที่ไม่จำเป็นต้องมีเกรดเฉลี่ยดีเลิศ แต่มีความสามารถทางดนตรีอย่างจอมพลจะสามารถเรียนในสิ่งที่ตัวเองอยากเรียนได้ แถมรุ่นพี่ที่สนิทก็แนะนำว่าที่นี่ยืดหยุ่นเวลาเรียนได้ในช่วงเวลาที่จอมพลต้องวิ่งไปที่ "ต้นสังกัด" ที่มีหลายสิ่งที่ยังต้องเรียนอีกมากก่อนที่จะได้ทำตามฝัน พร้อมๆ กับต้องทำงานเป็นนักดนตรีกลางคืนตั้งแต่อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ แต่ใช้เส้นสายของพี่ชาย สลับกับการขับวินมอเตอร์ไซค์ในตอนกลางวัน 


ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันของทั้งคู่ดูเหมือนจะไม่เพียงพอและทำให้พิมพ์ต้องเป็นฝ่ายนั่งรถมาหาคนรักทุกวันเพื่อหิ้วกับข้าว และเสื้อผ้าของจอมพลเอากลับไปซักให้เพราะแฟนหนุ่มไม่มีเวลาดูแลตัวเองเลย เธอต้องเทียวไปเทียวมาราวกับเป็นหน้าที่หนึ่งของเธอไปแล้วแต่สิ่งนั้นกลับกลายเป็นความสุขทุกครั้งที่ได้เห้นรอยยิ้มของคนรัก

พอทานอาหารกลางวันด้วยกันเสร็จ จอมพลก็ต้องรีบออกไปวิ่งรถให้ได้เที่ยวมากที่สุดก่อนที่จะมีเรียนตอนบ่ายสามโมง พิมพ์รับหน้าที่เก็บล้างจานชามด้วยตัวเอง เหมือนที่เคยเป็นก่อนที่เจ้าของห้องอีกคนจะโผล่เข้ามา


"อ้าว ไอ้บีอะ?" เสียงของกวินเอ่ยทักเมื่อเห็นหญิงสาวนั่งรีดผ้าอยู่หน้าโทรทัศน์เพียงลำพัง

"ไปวิ่งรถแล้วอะ แจ็คเรียนเสร็จละอ๋อ?" น้ำเสียงแง้วๆ ของพิมพ์ที่กวินคิดว่ามันเหมือนลูกแมวกำลังงอแงถามพลางหันไปปิดเตารีด

"อืม ไปส่งแจนแล้วก็กลับมานี่แหละ พิมพ์กินข้าวยัง?" 

"อื้มเรียบร้อยละ มีช็อคโกแล็ตในตู้เย็นนะ น้าพิมพ์ไปเที่ยวเมืองนอกมาเลยเอามาฝากเยอะเลย แบ่งกันกินละกันเนาะ"

"ขอบใจนะ เออ เดี๋ยวแจ็คจะแวะกลับไปที่บ้านไปเอางานที่ทำค้างไว้มาทำต่อ พิมพ์จะติดรถกลับไหม?" 

"ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวพิมพ์จะไปดูห้องแถวนี้อะ คือ...แจ็คจำที่พิมพ์บอกได้มะ ที่พิมพ์ว่าจะย้ายออกมา..."


กวินเหลือบมองหญิงสาวที่ยิ้มเจื่อนๆ เขารู้ว่าเธอไม่เคยฟังคำเตือนของเขาเลย แม้แต่เรื่องการออกมาอยู่กับแฟนที่เธออ้างกับที่บ้านว่ามีโปรเจคต้องทำกับเพื่อนจนต้องออกมาหาหอพักอยู่ แต่ความจริงมันไม่ใกล้เคียงเลย

"พิมพ์จะเอาเงินที่ไหนมาเช่าห้องอะ แถวนี้มันแพงมากนะ" กวินถามก่อนจะเดินไปหยิบช็อคโกแลตกล่องใหญ่ที่เห้นแล้วอดน้ำลายสอไม่ได้จนต้องคว้ามาใส่ปากก่อนจะปิดตู้เย็นกลับเข้าไป

"มีอยู่แหละ แต่ก็ลังเลตรงที่ไม่รู้ว่าบีจะดุไหม ถ้าเกิด..."

"ถ้าพิมพ์จ่ายเองทั้งหมด ไอ้บีมันต้องโกรธอยู่แล้ว พิมพ์ก็รู้นิสัยมัน ขนาดมันมาเรียนหนังสือมันยังไม่เคยขอเงินที่บ้านเลย นอกจากเงินค่าเทอม เทอมแรกที่แม่มันเปียแชร์มาจ่ายให้ นอกนั้นมันก็หาเองหมด แล้วเรื่องอะไรมันต้องมาให้พิมพ์จ่ายอะ" 


น้ำเสียงของกวินที่เอ่ยตอนนี้ เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามันไม่ต่างจากการตำหนิ เพราะลึกๆ แล้วชายหนุ่มไม่ต้องการให้น้องรหัสต้องมาลำบากเพียงเพราะอยากอยู่กับแฟน เขารู้สึกไม่ดีทุกครั้งที่พิมพ์พยายามจะสร้างกำแพงกีดกันเขาออกไปจากชีวิตของคนทั้งคู่ราวกับส่วนเกิน

"ก็...พิมพ์รักบี ก็ไม่อยากให้บีลำบาก ก็รู้ว่าถ้าให้เงินบีไปเลยบีก็ไม่รับอยู่ดี ก็เลยต้องเปลี่ยนเป็นของกินดีๆ ที่อยู่ดีๆ ไม่ใช่ที่นี่ไม่ดี แต่ใครๆ ก็อยากอยู่กับแฟนนี่นา แจ็คไม่อยากไปอยู่กับพี่แจนรึไง? ถ้าบีย้ายออก แจ็คก็พาพี่แจนมาอยู่ด้วยได้ มันไม่ดียังไงอะ?" 


มันไม่ดียังไงน่ะเหรอ?....

มันไม่ดีเพราะเขาไม่อยากห่างคนที่พูดอยู่นั่นแหละ 

ถ้าย้ายไปแล้วเขาจะได้เจอพิมพ์ยังไง? ต่อให้เป็นน้องรหัส แต่อยู่ในมหาลัยเขาจะทำตัวสนิทสนมกับพิมพ์มากเกินไปก็ไม่ได้ ก็มีแต่ที่นี่ ที่เขาสามารถนั่งพูดคุยกับพิมพ์ได้ มีพื้นที่ๆ เขาจะสามารถมองสบตาเธอโดยไม่ต้องกลัวว่าแฟนสาวจะรู้สึกไม่ดี ไม่ต้องกลายเป็นขี้ปากคนในมหาลัยเพียงเพราะเขาสนิทสนมกับน้องรหัสมากเกินไป



........................




"อ้าวแจ็คกลับมาแล้วเหรอ? กินอะไรมารึยัง?" 

เสียงของพี่สะใภ้ เอ่ยก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัวขณะที่กวินถอดรองเท้าและก้าวเข้ามาในบ้านหลังเดิมของเขาที่ตอนนี้เป็นเรือนหอของพี่ชาย เพราะหลังจากพ่อแม่เสียทุกอย่างก็ถูกยกให้กวีดูแลเพราะอายุมากกว่าเขาหลายปี 

พี่สะใภ้ร่างเล็กของกวินชื่อฝนทิพย์ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพิมพ์น้องรหัสของเขา เป็นพรหมลิขิตอีกเรื่องที่กวินเจ็บปวดเมื่อเห็นพิมพ์ในงานแต่งของพี่ชายเมื่อสามเดือนก่อน เขาอยากจะบ้าตายให้ได้เมื่อรู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะได้ใกล้คนที่ชอบด้วยความเป็นญาติ ด้วยความเป็นพี่รหัส แต่สิ่งเหล่านี้กลับกลายเป็นแค่ความฝันเพราะความอ่อนไหวหลังจากที่ยลรดาเข้ามาหาเขา 

เธอเข้ามาในวันที่เขากำลังเฮิร์ทสุดชีวิต เมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิทกับน้องรหัสตกลงคบกัน ยลรดาในตอนนั้นเป็นเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สนิทกับเขา และกลายเป็นแฟนสาวของเขาหลังจากที่เขาตัดสินใจจะเลือก "คนที่รักเรา แทนที่ คนที่เรารัก" และแน่นอน...มันไม่ได้ทำให้มีความสุขขึ้นเลยสักนิดเดียว


"เรียบร้อยแล้วครับ.." กวินตอบก่อนจะมองพี่สะใภ้แสนดีที่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดใส่แก้วน้ำและกล่องขนมที่หน้าตาคุ้นๆ 

"กวีเขาได้ช็อคโกแล็ตมาอร่อยมากเลย พี่เลยแบ่งไว้ให้แจ็คกับแบมด้วย แต่ยัยแบมยังไม่กลับบ้านเลยเนี่ย" 

คำพูดของพี่สะใภ้ ไม่ได้เข้าหูกวินเลยแม้แต่น้อย มีเพียงช็อคโกแลตที่อยู่ตรงหน้าที่ดึงความสนใจไป กวินมองก่อนจะหยิบมาใส่ปาก รสสัมผัสเหมือนที่พิมพ์เอามาฝากไม่มีผิด น่าแปลก...ที่ในวันเดียวกันเขากลับได้กินช็อคโกแลตยี่ห้อเดียวกัน ทั้งๆ ที่มันไม่ได้ผลิตในประเทศนี้

"ช็อคโกแล็ตจากไหนเหรอครับ?" 

"ฮ่องกงจ๊ะ อร่อยไหม? เดี๋ยวถ้าแจ็คชอบพี่จะฝากเพื่อนที่เป็นแอร์ซื้อให้นะ"


กวินได้แต่ยิ้มแทนคำตอบ ความสงสัยค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับคำพูดที่ฝนทิพย์เอ่ย เพราะบางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง ใครๆ ก็ซื้อช็อคโกแลตนี้ได้ น้าของพิมพ์ก็คงจะไปเที่ยวฮ่องกงเหมือนกันของฝากจากต่างประเทศมันก็คงมีไม่กี่อย่างหรอกมั้ง ...



..................




(แกก็แค่นั่งวินเข้ามา รอรถสองแถวทำไมอะ?)

"ข้าว มันไม่ใช่ความผิดของฉันเลยนะที่แกลืมกระเป๋าสตางค์" 

เสียงเล็กๆ กระซิบกรอกใส่โทรศัพท์ขณะที่ป้องปากและเหลือบมองคนที่เดินสวนไปสวนมาในสถานที่แปลกตาที่เขาเพิ่งมาเหยียบเป็นครั้งแรกในชีวิต เพียงเพราะเพื่อนสาวที่ดันลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ในลิ้นชักโต๊ะที่โดดเรียนคาบบ่ายมาหา "กิ๊ก" ที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเอกชนที่ต้องนั่งรถเข้าไปตั้งสิบนาที ไม่นับที่เสียเวลารอรถสองแถวอีกตั้งสิบห้านาทีรอคนเต็ม 

(แกรอรถนานก็กลับบ้านช้านะ)


เสียงของข้าวเอ่ยเตือนสติเด็กดีที่ไม่เคยกลับบ้านช้า ไม่ใช่เพราะพ่อแม่ที่ห่วง แต่ "แฟนหนุ่ม" นี่แหละที่น่ากลัวกว่า 

จินตภัทรถอนใจก่อนจะข้ามไปหาวินมอเตอร์ไซต์ที่จอดรอเป็นแถว ร่างบางอยู่ในเครื่องแบบนักเรียนสะอาดสะอ้านและถูกระเบียบหัวจรดเท้า ทั้งที่เลิกเรียนแล้ว สองมือกำสายเป้นักเรียนแน่นก่อนจะรีๆรอๆ จนวินที่ถึงคิวตวาดใส่จนตกใจ

"เอ้า น้อง! จะไปปะเนี่ย รอให้พี่อัญเชิญเหรอ?" 

"คือ เอ่อ ไป ไป หอพักหน้ามหาลัย"

"หอไหนอะ? ในเมืองเอกมีกี่ร้อยหอ หรือจะไปหอแต๋วแตก?"

คำพูดคำจาที่ "ตั้งใจ" หยอกลูกค้าตัวเล็กที่ดูลักษณะภายนอกก็ดูออกว่าเอวบางร่างน้อยแถมแต่งตัวสะอาดขนาดนี้ ไม่บ้ารักสะอาดก็ต้องไม่ใช่ "ผู้ชายแท้" แน่นอน


"ไอ้บี มารับแทนกูดิ๊ น้องเขากลัวกูจนฉี่จะแตกละ" เสียงหยาบคายตะโกนเรียกมอเตอร์ไซค์ที่เพิ่งขับเข้ามาจอด ก่อนที่คนขับคันนั้นที่ยังสวมหมวกกันน็อคอยู่กวักมือเรียกให้จินตภัทรเข้าไปหา

"ไปไหนครับ?" เสียงที่ลอดมาจากหมวกกันน็อคถาม

"หอพัก เอ่อ หน้ามอ เพื่อนผมบอกว่าสีเขียวๆ ...ผมจำชื่อไม่ดะ..."

"อ๋อ รู้ละ" 

คนขับพยักหน้าก่อนที่จินตภัทรจะค่อยๆพาตัวเองคร่อมซ้อนมอเตอร์ไซค์อย่างหวาดกลัว เพราะเป็นครั้งแรกที่นั่งมอเตอร์ไซต์รับจ้าง เพราะปกติ ถ้าไม่ได้นั่งรถยนต์ของแม่ก็รถของแฟนหนุ่ม ขนาดไปเที่ยวสยามกับเพื่อนก็นั่งแต่แท็กซี่กับรถเมล์เท่านั้น เพราะแม่สั่งห้ามนั่งมอเตอร์ไซค์เด็ดขาดเพราะมันอันตราย 


เฮือก!

 พอรถออกตัวร่างบางก็เกือบหงายท้องลงไป จนคนขับต้องหันมามอง สายตาที่จ้องหน้าเขาลอดหมวกกันน็อคเต็มไปด้วยความแปลกใจ

"เอ้าไม่เคยนั่งแล้วทำไมไม่จับอะ?" 

"ผมไม่รู้ว่าจะจับยังไง...."

"กอดเอวพี่ก็ได้"

"ห่ะ?" 

สีหน้าเหวอๆ มองก่อนที่รถจะออกตัวช้าๆ อีกครั้ง มือเล็กๆ กำชายเสื้อของคนขับไว้ แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนขับตะโกนฝ่ายสายลมขณะที่รถวิ่งกลับมาอีก 



"กอดเอวแน่นๆ เดี๋ยวตกลงไปรถบรรทุกเหยียบไม่รู้นะ" 

เพียงแค่คำขู่จากคนขับ เด็กตัวเล็กก็หลับตาปี๋แล้วกอดเอวหนาไว้แน่น หัวใจสั่นรัวเมื่อความเร็วของยานพาหนะค่อยๆ แล่นไปอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที แต่จินตภัทรกลับรู้สึกเหมือนว่ามันช่างนานเหลือเกิน

นานจนเคลิบเคลิ้มไปกับแผ่นหลังกว้างที่ซบอยู่จนตอนนี้แยกไม่ออกแล้วว่าใจสั่นเพราะกลัวความเร็วของมอเตอร์ไซต์ หรือเพราะหลังอุ่นๆ ของคนขับกันแน่...


"สี่สิบ"

"ห่ะ? เอ่อ คะ ครับๆ" 

เสียงระล่ำระลักของเด็กที่กอดเอวซบหลังเพลินจนไม่มองเลยว่ามอเตอร์ไซต์ขับมาจอดถึงที่หมายแล้ว ทำเอาคนขับแอบอมยิ้มใต้หมวกกันน็อคสีดำ

"ขอบคุณครับ"

มือเล็กๆ หยิบแบงค์สีเขียวออกมาสองใบยื่นให้คนขับก่อนจะยกมือไหว้อย่างลืมตัว คนขับผงะไปก่อนจะรับไหว้เช่นกัน 

"เอ่อ...ไม่ต้องไหวก็ได้มั้ง?" เสียงคนขับแซว จนจินตภัทรได้แต่ก้มหน้าเขิน ก่อนจะหันหลังจ้ำอ้าวเข้าไปหน้าหอพักที่เพื่อนบอกไว้


มือหนาถอดหมวกกันน็อคออกมาก่อนจะสะบัดผมที่ชื้นเหงื่อและมองเด็กตัวเล็กที่ยืนรอให้เพื่อนมาเปิดประตูให้ ท่าทางของเด็กคนนั้นมันทำให้เขานึกถึง "คนในอดีต" ที่จอมพลไม่เคยลืม

"....ก็คงโตประมาณนี้ละมั้ง" เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองก่อนจะสวมหมวกกันน็อคแล้วสตาร์ทรถออกไป 


ใบหน้าของเด็กตัวเล็กหันกลับไปมองแผ่นหลังของวินมอเตอร์ไซเบอร์ 22 ที่เคลื่อนตัวจากไป เพราะพี่วินที่ขับมาส่งดูช่างแตกต่างจากวินมอเตอร์ไซต์คนอื่นๆ ทั้งความสุภาพและรูปร่างที่สูงใหญ่ พานทำให้คิดถึงใครคนหนึ่ง ที่ไม่ได้เจอมาหลายปีแล้ว จินตภัทรไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนๆ นั้นกำลังทำอะไรอยู่ ไม่รู้เลยว่า..."พี่คนนั้น" ตอนนี้อยู่ที่ไหน    


"แกๆ เด็กเสี่ยๆ" 

เสียงกระซิบของข้าว เพื่อนสาวขี้เม้าที่สะกิดจินตภัทรขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งรอรถเมล์อยู่ฝั่งตรงข้ามเมืองเอก 

สายตาของข้าวที่บุ้ยใบ้ให้เพื่อนตัวเล็กมองไป คือหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังจะเดินขึ้นรถเบนซ์คันหรู ผมยาวสลวยกับชุดนักศึกษาที่ไม่ได้ผิดระเบียบเลย แต่เพื่อนเขากลับตราหน้าเธอว่าเป็นเด็กเสี่ยซะอย่างงั้น

"แกบ้า เด็กเสี่ยอะไร อาจจะคนรู้จักไรงี้ป่าว"

"จีน! แกมันอ่อนต่อโลก อีกหน่อยเข้ามหาลัยแล้วหาเพื่อนแบบฉันไว้ด้วยนะยะ จะได้ช่วยดึงกันหน่อย แกดูไม่ออกแต่ฉันดูออก ตอนยัยเจ๊นั่นจะขึ้นรถนะ คนในรถนี่ยิ้มจนตาเป็นขีดเลย แถมตอนยัยนั่นจะขึ้นรถนะ นั่งมองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวคนเห็น พุ่งตัวเข้ารถอย่างเร็วอะ" 

เสียงของข้าวจริงจังมากราวกับมันเป็นเรื่องที่เจ้าตัวศึกษามา จินตภัทรได้แต่ส่ายหน้า ก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป  

วินาทีที่จินตภัทรมองผ่านกระจกรถ แขนของคนขับโอบศีรษะหญิงสาวที่ค่อยๆ เอนตัวไปซบและกอดคออีกฝ่ายเหมือนกำลังหอมแก้มคนขับอย่างเอาอกเอาใจ จินตภัทรรู้สึกสะอิดสะเอียนกับภาพที่เห็นเพียงเสี้ยววินาทีแต่กลับไม่กล้าพูดออกมา เพราะทั้งคู่อาจจะเป็นคนรักกันก็ได้ และเขาคิดว่าถ้าเพื่อนสาวของเขาเป็นฝ่ายเห็น ป่านนี้คงเม้าส์คนไม่รู้จักไปตลอดทางที่นั่งรถเมล์กลับบ้านด้วยกัน 



....................



"อืม เงินที่พี่โอนให้ พอใช้ใช่ไหม?" 

เสียงของคนอายุมากกว่าเอ่ยขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งมองไฟจราจรที่ไม่มีทีท่าว่าจะไฟเขียวง่ายๆ 

"จริงๆ ตอนนี้พิมพ์อยากย้ายออกมาอยู่กับบี แต่ยังขาดค่ามัดจำห้องอีกหมื่นห้าค่ะ"


คำพูดที่เอ่ยอย่างไม่อ้อมค้อม คือสเน่ห์อย่างหนึ่งของ "น้องเมีย" ที่แม้จะเป็นลูกพี่ลูกน้องของภรรยาเขา แต่กลับเป็นเด็กกล้าได้กล้าเสียที่กวีคาดไม่ถึงเลยว่านิสัยแบบนี้จะมีอยู่ในเด็กสาวหน้าตาสะสวยดูใสซื่ออย่าง "พิมพ์"  



"ถ้าพี่บอกว่ารอบนี้พี่ไม่ให้ยืมฟรีๆ ล่ะ?" 

คำถามที่ราวกับหยอกล้อ ไม่ได้ทำให้หญิงสาวหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยหันมามองคนขับก่อนจะอมยิ้ม และพยักหน้าอย่างเข้าใจเงื่อนไขของอีกฝ่าย มือเรียวคว้ากล่องขนมของฝากจากฮ่องกงที่อยู่เบาะหลังมาแกะก่อนที่จะเอาช็อตโกแลตขมใส่ปากเคี้ยวพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตากลมใสหม่นลงและคิดถึงแต่ภาพของคนที่รักมากที่สุดในชีวิต ในทุกขณะที่กำลัง "ทำผิด" 


ไม่เป็นไรหรอก...

เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เหมือนฝันร้าย 

และเดี๋ยวก็ตื่นมาพบรอยยิ้มของคนที่รักอีกครั้ง


"พิมพ์รักบีมากนะ..."










...........TBC..........

คนที่เดินผ่านรอบกายเรา

อาจจะเป็นคนที่เคยเดินผ่านเข้ามา ซ้ำๆ

เพียงแต่เราไม่เคยหยุดที่จะมองหน้ากัน

เราจึงยังคงกลายเป็น "คนแปลกหน้า" ของกันและกัน







 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18273 Zevaaa (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 23:45
    เกินเบอร์มากพิมพ์ ชอบ มม บีจีน จัง
    #18,273
    0
  2. #18172 Defnan (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:01
    แอบสงสารพิมพ์นะ ทำได้ทุกอย่างเพื่อคนรัก
    #18,172
    0
  3. #18134 Cartoonpbct (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 15:27
    เนื้อเรื่องค่อยๆเปิดทีละปมแล้วว
    #18,134
    0
  4. #17543 jan05199 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:30
    ชอบอดีตของจีนกับบีที่เจอกันโดยบังเอิญแล้วทำให้นึกถึงคนในอดีตของกันและกัน
    #17,543
    0
  5. #17136 pailinkamlue11 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 20:24
    โคตรพรมลิขิต
    #17,136
    0
  6. #16909 คัชช๊ะ (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 13:49
    เห็นด้านมืดของพิมพ์มากขึ้นเรื่อยๆเเล้วว
    #16,909
    0
  7. #16578 Mukimukii (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 02:46
    เดี๋ยวพิมพ์ อะไรจะรักขนาดนี้ สามัญสำนึกความผิดชอบชั่วดีไปไหนยูววววว ตรรกะความคิดนางนี่แบบบบ เกินบรรยาย
    #16,578
    0
  8. #16559 kvang1991 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 13:07
    อ่านจบแล้วแบบ รักยังไงว้าพิมพ์ ฮืออออ... ????
    #16,559
    0
  9. #16456 MatteMe (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 00:03
    เห้ยพิมพ์ มันไม่ใช่แล้วแก รักบ้าอะไรกันล่ะ แต่เราเข้าใจเรื่องเงินนะ ... แต่ว่าคนเราไม่มีก็อยู่แบบไม่มีให้เป็นดิวะ ไม่มีแล้วทำไมต้องเปย์อ่ะ รักกันเฉยๆ ไม่เปย์ไม่ได้เหรอ โอ้ย โมโห เราไม่ชอบคนแบบนี้เป็นทุนเดิมอ่ะ ขอโทษที่อินไปนะคะ / อ่านตอนนี้แล้วคิดถึงมหาลัยขึ้นมาทันทีเลย ทำไมไรท์ระเอียดเบอร์นี้ เป็นพี่น้องสถาบันเดียวกันป่ะเนี่ย 55555555
    #16,456
    0
  10. #16450 † FuNe ~ Real † (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 01:05
    ที่พิมพ์ทำมันไม่ใช่ละ รักแบบผิดๆ ชัดๆ ตัวเองยังไม่รัก จะไปรักคนอื่นได้ยังไง เห็นการกระทำของพิมพ์แบบนี้แล้ว ความรู้สึกสงสารในตอนแรกมันก็เริ่มหายไป หรือพิมพ์มีปมอะไรรึเปล่า ถึงต้องพยายามดึงบีไว้ขนาดนี้

    ชอบโมเม้นบีจีนนะ เค้าวนเวียนกันอยู่ไม่ไกลเลย
    #16,450
    0
  11. #16448 jjyoung72 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 20:36
    ถ้ามีวินงานดีแบบนี้จริงๆก็คงดี.....
    เพราะชีวิตจริงตอนซ้อนทีนี้แทบจะถอยออกห่างเพราะกลิ่นตัวพี่แกนี้อลังมากกกก
    #16,448
    0
  12. #16447 MiMaNoNo (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 16:18
    ไม่ใช่ละพิมพ์ ที่พิมพ์ทำอ่ะไม่ใช่ละ คือทั้งบี แจ็คทละยังพี่กวีอีก พิมพ์ดูน่าสงสารอ่ะ แต่ก็แบบทำตัวเองด้วยนะ พออ่านตอนนี้เลยเข้าใจบีขึ้นมาบ้าง คือบีไม่ได้อยากให้พิมพ์มาเปย์ตัวเองเลย ทุกอย่างคือบีทำด้วยตัวเองมั้ยอ่ะ หาเงินใช้งี้ ถึงขนาดว่ายอมขับวินเลยนะ แต่จอหวีดบีจีนหน่อย อื้อหือออ คำว่าพรหมลิขิตยังน้อยไปกับคู่นี้ป่ะ น่ารักอ่ะ คือพบเจอกันเรื่อยๆ งื้ออออออ
    #16,447
    0
  13. #16445 Username-12 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 10:13
    เหมือนแบบ พรหมลิขิตเลยอ่ะ คือเค้าเจอกันแล้ว แต่แค่ไม่ถึงเวลาที่ตะให้รู้จักกัน
    ชอบที่พิมพ์ยอมทำทุกอย่างเพื่อคนที่รักอ่ะ ถึงมันจะผิดมากก็ตาม
    ...รออ่านนะคะ ^^
    #16,445
    0
  14. #16444 Kang Chul (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 02:23
    รักแบบผิดๆ...
    #16,444
    0
  15. #16443 SosweetNW (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 22:31
    เข้าใจว่าพิมพ์ทำทุกอย่างเพราะรักบี เพื่อตัวบีทั้งนั้น แต่วิธีการมันน่ารังเกียจอ่ะจริงๆ
    #16,443
    0
  16. #16442 Linnn (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 00:37
    จริงๆพิมพ์เป็นคนน่าตาดีนะ ทำไมไม่ไปเป็นพริตตี้หรือรับจ้างถ่ายแบบ รักของพิมพ์มันแปลกๆ จะยอมทำทุกอย่างอะไรขนาดนั้น นอนกับคนอื่นเพื่อหาเงินมาเลี้ยงแฟน มันดูแปลกๆเกินไป



    ชอบพรหมลิขิตของบีจีนมากๆ คู่กันแล้วไม่แคล้วกันที่แท้จริง วนมาเจอกันเรื่อยๆ ต่างคนต่างอยู่ในความทรงจำของอีกฝ่าย แต่จำกันไม่ได้ หรือจริงๆแล้วยังไม่ถึงเวลาก็ไม่รู้

    #16,442
    0
  17. #16441 Natkamon___06 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 23:36
    บีกับจีนนี่มันพมหมณ์ลิขิตจริงๆอ่ะ เจอกันเเต่ก็ไม่รู้ว่าใช่มั้ย
    #16,441
    0
  18. #16440 super_man (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 23:14
    ขณะที่จีนได้เจอบีอีกครั้งในฐานะพี่วิน
    พิมพ์ก็กิ๊กอยู่กับกวี พิมพ์นี้คิดน้อยไปนะ ทำไมทำแบบนี้ แล้วคือผัวของพี่ตัวเองด้วย
    ที่แรกก็สงสารพิมพ์นะ แต่มาเจอแบบนี้คือ คือพิมพ์ไม่ได้รักบีหรอก พิมพ์รักตัวเอง อยากอยู่กับบีแต่กลัวเหนื่อยกลัวลำบาก เลยหาวิธีลัดแบบนี้
    ถ้ารักบีต้องคิดดิว่าการที่เราทำแบบนี้คนที่เรารักจะรู้สึกยังไงกับการกระทำนี้ ต่อให้บีไม่รู้ ตัวเองก็ต้องรู้สึกละอายใจ
    ตัวเองซิ
    #16,440
    0
  19. #16435 Mnr-mm (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:25
    เพราะความรักทำให้ต้องดิ้นรนขนาดนี้
    #16,435
    0
  20. #16434 Paniiiiiiiii_ (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:21
    นี่คือการเสียสละเพื่อคนรักจริงๆเหรอพิมพ์
    #16,434
    0
  21. #16433 DoDELioN (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:03
    อ่านนิยายเรื่องนี้นี่ปวดหัวตลอดเลยยย บางทีมันก็เรียลเกินไปเกินใจคนจะทนนนน
    #16,433
    0
  22. #16432 Ompiangtak (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 11:08
    คุณพิมพ์ เป็นคนดีแต่ทำไมไม่คิดให้เยอะกว่านี้ มันเป็นทางที่บีรู้คงรังเกียจตัวเองมากที่ทำให้พิมพ์ต้องมาทำอะไรแบบนี้แน่ๆ พิมพ์นะพิมพ์
    #16,432
    0
  23. #16431 Unie jng (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 01:41
    พิมพ์เสียสละหลายๆอย่างแต่มันคือการรักใครสักคนที่ผิดมันไม่ใช่วิธีแก้ไขที่ดีเลยแม้แต่น้อย ผิดทั้งแฟนตัวเอง พี่สาวตัวเองอีก พี่กวีนี่ก็เกินไป๊ กวินก็รู้ว่าบีแบบไม่ได้อยากจะเอาตังค์พิมพ์แล้วตัวเองไปโกงเงียบๆทำไมงะ สงสัยไปหมด ฮืออออไรท์
    #16,431
    0
  24. #16426 Jaokhaz (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 19:07
    รักบีแต่ไม่รักตัวเอง
    #16,426
    0
  25. #16425 ออมม่า (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 17:50
    หญิงที่ทำทุกอย่างเพื่อคนรัก แต่เค้าไม่เคยรู้และไม่เห็นค่าของมัน น่าสงสารพิมพ์
    #16,425
    0