[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 81 : EP. 20 แฟนคลับ VIP

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.20






"กล้องก็ทำพัง รูปก็ไม่ได้ แล้วเงินที่ยืมไปก็ไม่มีคืนอีก?" 

น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดของหญิงสาวทำเอาเด็กตัวเล็กกว่าได้แต่ก้มหน้ามองโต๊ะอย่างน่าสงสาร เสียงถอนใจแฝงไปด้วยความรำคาญ

"หนูจะพยายามหามาใช้คืน หนูขอแม่ไปแล้ว แต่ว่า..." เด็กหญิงอายุสิบห้าเอ่ยน้ำตาคลอ

"ถ้าขอแม่มาคืนได้ง่ายขนาดนั้นทำไมไม่ขอแต่แรก? เธอมาวิ่งถ่ายรูปให้ฉันทำไม? ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าให้ไปถ่ายแค่ในกองถ่ายเท่านั้น?" อีกฝ่ายดูจะโกรธเธอมากขึ้นเมื่อเธอพูดขอถอนตัวและหาวิธีใช้เงินคืนแทนการทำงานให้อีกฝ่าย มันเป็นความผิดของเธอเองที่ไปอยู่ในที่ๆ ไม่สมควรและคิดจะถ่ายรูปตอนที่ศิลปินอยู่กับคนรักสองต่อสอง เพื่อหวังเงินก้อนใหญ่จากเจ้าหนี้ที่คอยเก็บรูปพวกนี้จากแฟนคลับคนอื่นๆ 

"หนู...หนูไม่อยากไปแล้ว พี่บีเขา..."


เด็กหญิงยังจำได้ถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายเธอตกใจมากตอนที่พี่คนนั้นจิกหัวเธอและลากออกไปจากที่ซ่อน ทั้งเจ็บและอาย...แต่เมื่อมายืนอยู่ต่อหน้านักร้องที่เธอรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่เคยทำให้เธอหัวใจสลาย... แต่เขากลับกอดเธอเอาไว้แน่น


"ลินให้มาใช่ไหม?"

"ฮึก พี่บี หนูขอโทษ..."

"ไม่เป็นไร พี่เข้าใจ กลับบ้านเถอะแม่เป็นห่วงแย่แล้วใบเฟิร์น"


นอกจากเขาจะดีกับเธอ เขายังจำชื่อเธอได้ทั้งที่เธอเคยบอกเขาไปแค่ครั้งเดียวตอนงานแจกลายเซ็นต์อัลบั้มที่แล้วทั้งที่มีคนมากมายที่นั่น 

ชายหนุ่มมาส่งเธอขึ้นแท็กซี่และย้ำว่าให้เธอกินดูแลตัวเองดีๆ อย่าเป็นไข้ อย่าป่วย เพราะอีกสองเดือนก็จะมีอัลบั้มใหม่แล้วและเขาหวังว่าจะเจอเธออีก...

ความอบอุ่นและอ่อนโยนของจอมพลทำให้เธอยอมแพ้ การได้เจอทุกวันแต่อยู่ในที่ๆ แฟนคลับไม่ควรอยู่ มันเป็นเรื่องผิด เธอไม่อยากกลับไปอยู่ในสภาพที่ถูกคนรอบข้างของคนที่เธอรักมองด้วยสายตารังเกียจ ถึงจินตภัทรจะไม่ได้ต่อว่าเธอเหมือนกับเพื่อนที่มาด้วยกัน แต่สายตาของคุณนักเขียนเต็มไปด้วยความรู้สึกเวทนาที่ทำให้เธอรู้สึกสมเพชตัวเอง...


"หนูไม่อยากไปแล้ว พี่บีไม่ว่าหนูสักคำ เขายังบอกให้หนูกลับบ้านดีๆ ....."

"แล้วไง? เขาก็ดีกับทุกคนปะ? เขาจะร้ายใส่เธอทำไมในเมื่อเขารู้ว่าฉันเป็นคนส่งไป"

"ถ้าพี่คบกับพี่บีจริง ทำไมเขาถึงยังให้นักเขียนคนนั้นมา..."

"มันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับเขา ผลประโยชน์พวกนี้เธอไม่เข้าใจหรอก"


เด็กหญิงไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายที่มีสีหน้าไม่ต่างจากคนบ้าที่คิดเองเออเองว่าศิลปินคือคนรักของตัวเองและกำลังคบคนอื่นบังหน้า อีกฝ่ายก็ถูกนินทาลับหลังมาตลอดว่าเป็นบ้า แต่เพราะฐานะทางการเงินที่เหนือกว่าแฟนคลับทุกคน ทำให้เด็กหญิงกลายเป็นคือหนึ่งในลูกหนี้เหมือนแฟนคลับหลายๆ คน ที่อยากจะตามศิลปินไปดูคอนฯ ต่างจังหวัดหรือแม้แต่ซื้อของไปฝากเพราะอยากได้รับรอยยิ้มจากศิลปินที่ชอบแม้ว่าผู้จัดการเก่าอย่างกวินจะไม่ให้รับของ แต่สุดท้ายดูเหมือนศิลปินหนุ่มก็จะแอบรับตลอด ถ้าของสิ่งนั้นถูกส่งผ่านมือ 'ไพลิน' ตัวแม่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอ

ถึงลับหลังแล้วแฟนคลับกลุ่มเดียวกันจะนินทาและแอบด่าว่า 'ไพลิน' จะเป็นโรคจิตที่ทุ่มเทให้ศิลปินอย่างหน้ามืดตามัว

แต่บางคนก็บอกว่าจอมพลเองก็รับทั้งเงินและของจากแฟนคลับรายนี้มากกว่าใครจริงๆ จนมีข่าวซุบซิบนับครั้งไม่ถ้วนว่าศิลปินหนุ่มเคยนอนกับไพลิน ซึ่งเจ้าหล่อนก็ดูจะภูมิใจกับข่าวลือนี้พอสมควร


"หนี้ที่มีฉันยกให้ แต่หลังจากนี้แกไม่มีสิทธิ์เข้างานแถลงอีก ไม่ว่างานไหน อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกมาตามวงเดฟโซลอีก" 

"หนูแค่อยากเจอพี่บี..." เด็กมัธยมต้นร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร การถูกกันออกจากคนที่ชอบมันเศร้าเหมือนใจจะขาด

"แกก็ดูอยู่บ้านไปสิ ก่อนหน้าที่ฉันจะให้แกยืมเงิน แกก็อยู่แต่หน้าจอไม่ใช่รึไง?" 

คำพูดที่ตอกย้ำและดูแคลนมันทำให้เด็กตัวเล็กได้แต่กล้ำกลืนก้มหน้าน้ำตาคลอแย่างน่าสงสาร

"พี่ลิน หนู..."

"พวกแฟนคลับใหม่ๆ นี่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่บีบ้างถ้าฉันไม่บอกบุญให้?"

เด็กหญิงเงียบและเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ กับคำตอกย้ำที่เธอไม่สามารถโต้เถียงได้ในขณะนั้น ทุกอย่างมันจุกอยู่ในคอ จนหายใจไม่ออก มันผิดเหรอที่เธอเพิ่งมาชอบและมาตามศิลปินทีหลัง? มันมีกฏหมายรึไงว่าคนตามก่อนรู้จักก่อนจะต้องกีดกันคนใหม่ๆ ที่เข้ามา?


 "หนูยังอยากไปหาพี่บี พี่บีเขาบอกว่าถ้าอัลบั้มใหม่ออก..."

"เธอจะไปตามยังไงถ้าไม่มีใครสักคนคุยกับเธอ? ใครจะบอกเธอว่าพี่บีจะออกตอนไหน จะเข้าตึกตอนไหน แล้วที่สำคัญ เธอไม่มีที่ยืนรอเขาด้วยซ้ำถ้าฉันไม่อนุญาต?" 

คำพูดที่เอ่ยราวกับผู้ชนะและวางอำนาจราวกับเป็นเจ้าของศิลปินที่สามารถจะสั่งให้ใครเข้าใกล้หรือไม่ก็ได้ 

ไพลินไม่ได้ดีแต่พูด เพราะที่ผ่านมามีแฟนคลับหลายคนแล้วที่พยายามออกนอกกฏที่ไพลินตั้งไว้ หรือพยายามตั้งกลุ่มแข่ง

แต่สุดท้ายก็ถูกสังคมแฟนคลับที่มีไพลินเป็นเหมือนมาเฟียที่สั่งการอยู่เบื้องหลังกดดันหรือไม่ก็ปั้นเรื่องโกหกใส่ร้ายต่างๆ นานา จนสุดท้ายก็อยู่ไม่ได้และหายไปอย่างเงียบๆ 

บ้างก็ลือกันว่า...แม้แต่ศิลปินและผู้จัดการเองก็เกรงใจไพลินมากกว่าผู้บริหารค่ายด้วยซ้ำ เพราะหญิงสาวน่าจะจ่ายหนักพอสมควร หรือไม่ก็คงรู้ความลับบางอย่างของศิลปินเป็นอย่างดี


หลังจากที่ใบเฟิร์นคร่ำครวญอยู่พักหนึ่งก็จำใจเดินออกไปจากร้านทั้งน้ำตา ไพลินสั่งเชคบิลก่อนจะหยิบกระเป๋าแบรนด์ราคาแพงเดินออกจากร้านกาแฟที่เงียบเหมือนป่าช้า ไปนั่งร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลเพื่อรอใครบางคนที่เธอเรียกมาคุยด้วย แน่นอนว่าเธอไม่ได้อยากคุยกับเขาเท่าไหร่ แต่เหมือนการเปลี่ยนผู้จัดการใหม่ของจอมพลจะทำให้เธอมีปัญหา...


น่าแปลกที่เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้านอาหารก็พบคนที่นัดไว้ ที่ปกติเวลานี้คงไม่ว่างเพราะต้องเลี้ยงหานอยู่บ้าน...


"พี่แจ็คมาเร็วจังนะคะ สั่งอาหารรึยัง? มื้อนี้ลินเลี้ยงเองไม่ต้องเกรงใจนะคะ" 

หญิงสาวทักก่อนจะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามและยิ้มให้



.............20%...........


ชายหนุ่มยิ้มตอบก่อนจะรับเมนูมาสั่งอาหารกับบริกรที่ยืนรออยู่ กวินกวาดสายตามองรอบๆ ร้านแล้วก็คิดว่าไพลินฉลาดพอสมควรที่นัดเขาในร้านอาหารลับตาผู้ขนาดนี้ ขณะที่ชายหนุ่มกำลังมองดูลาดเลาเด็กสาวก็ถามเปิดประเด็นขึ้นมาในทันที


"ตกลงว่าพี่แจนเข้าไปเสียบตำแหน่งผู้จัดการจริงเหรอคะ?"

"อืม ใช้เส้นเข้าไปเหมือนตอนที่ทำให้พี่โดนไล่ออก"

"แหม เงาแค้นแฟนเก่าสินะคะ"


ไพลินล้อเลียนอีกฝ่ายที่ดูเหมือนลึกๆ ในใจคงหัวเสียน่าดูเหมือนกันที่ยลรดาแค้นใจเรื่องที่โดนทิ้งจนพาลไปพูดให้ผู้บริหารไล่กวินออกเพราะเรื่องแฟนคลับและเรื่องการดูแลจอมพลที่กวินปล่อยให้แฟนคลับเช่นไพลินมีอภิสิทธิ์และใกล้ชิดศิลปินหนุ่มจนแฟนคลับกลุ่มอื่นไม่พอใจ และหลายคนก็หายหน้าหายตาไปเพราะอิทธิพลในหมู่แฟนคลับของเธอ


"แล้วเรื่องลูกศรว่าไง?"

"พี่ไม่อยากรู้หรอกมั้ง เห้อ นังนั่นรับเงินสองทาง ทำตัวอย่างกับเป็นหนี้ มันได้เงินที่หนูจ้างไปคงไม่พอใช้อะ ให้เด็กในกลุ่มไปสืบดูเหมือนจะมีคนรู้นอกจากเราแล้วนะ เพราะวันก่อนลูกศรมันบอวก่าโดนแบมยึดกล้องไปแถมเจอสมุดบัญชีที่มันลืมไว้ในกระเป๋ากล้องอีก ซวยซ้ำซวยซ้อนมาก"


ไพลินเล่าด้วยท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆ เพราะลูกศรก็เหมือนกับใบเฟิร์นที่เธอจ้างให้ไปตามจอมพลไม่ต่างจากเมียหลวงจ้างคนไปตามดูพฤติกรรมสามีจอมเจ้าชู้


"รับเงินสองทาง?" กวินเลิกคิ้วถามขณะที่อาหารทยอยมาเสิร์ฟ หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะอธิบายต่อ

"มีคนจ้างมันให้แบลคเมล์พี่บี แต่หนูยังไม่รู้ว่าใคร ที่แน่ๆ ก่อนพี่พิมพ์เสียมีเงินเป็นล้านโอนจากบัญชีพี่พิมพ์เข้าบัญชีลูกศร เห็นว่าซื้อสมุดเช็กแล้วคงเซ็นให้ใครสักคนไป คอนโดที่มันอยู่ก็เช่าหนูแต่ไปตอแหลอีแก้มยุ้ยว่าซื้อให้ เอาเป็นว่าหนูจะให้ป้าช่วยตามเรื่องเช็กเงินสด แต่ก็ต้องรอจนกว่าจะมีการถอนออกจากบัญชีไปเข้าบัญชีผู้รับ"

"แล้ววันตกลงว่าไม่ใช่คนของเราแน่ใช่ไหมที่นัดพิมพ์วันนั้น?"

"เปล่านะ หนูไม่ได้นัดพี่พิมพ์แน่ ตอนเจอเด็กที่หนูให้ไปก่อกวนนางก็ดูเหมือนนางจะรู้หน้าอยู่แล้ว"


ความผิดที่เคยทำถูกเอ่ยออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่สิ่งที่ทำลงไปมันปั่นประสาทคนอื่น กวินฟังแล้วก็ได้แต่เก็บความรู้สึกโกรธเคืองไว้ในใจ เพราะเขาต้องใช้อิทธิพลของไพลินสืบหาเงินที่พ่อของพิมพ์บอกว่าหายออกไปจากบัญชีเยอะมาก

"ถ้าไม่ใช่เราแล้วใคร? วันนั้นลูกศรอยู่ไหน?"

"ก็ไปตามพี่บีที่ร้านข้าว พอพี่บีขับรถออกไปกินข้าวก็เห็นมันส่งรูปมาอยู่นะ"

 

กวินข่มใจและใช้ความคิดอย่างหนัก เขาไม่รู้ว่าจะตามสืบจากไหนว่าวันนั้นพิมพ์ไปทำอะไรที่คอนโด เพราะสิ่งที่ทำให้สงสัยนอกจากเงินของพิมพ์ที่หายไปโดยไม่รู้ว่าปลายทางที่ลูกศรเอาเงินไปนั้นจะส่งต่อให้ใคร เรื่องที่พิมพ์ย้อนกลับไปที่คอนโดก็กลายเป็นปริศนาอีกเพราะเท่าที่ถามดจากแฟนคลับที่เขารู้จัก วันนั้น...ไม่มีใครไปที่นั่น นอกเสียจากใครสักคนจะโกหก


เสียงโทรศัพท์ของกวินดังขึ้นขณะที่ชายหนุ่มกำลังกินข้าวอยู่ พอเห็นหน้าจอว่าเป็นยลรดาเขาก็ได้แต่ถอนใจ แต่จำเป็นต้องขอตัวออกมารับสาย เหมือนว่ายลรดาจะมีปัญหากับอนิล เขาจำใจต้องบอกแฟนว่ายลรดามีเรื่องตารางงานที่อัพเดทใหม่ แต่พอรู้คำตอบจากอนิลเขาก็ทำได้แค่บอกยลรดาให้ลงมารอร้านคอฟฟี่ช้อปด้านล่างแทน


กวินรู้สึกแย่ไม่น้อยที่สุดท้ายตัวเองก็ต้องพึ่งยลรดา แต่เขาไม่สามารถให้คนอื่นมาเป็นผู้จัดการแทนได้ ไม่ใช่แค่เรื่องงานหรือชีวิตส่วนตัวของจอมพล แต่เรื่องครอบครัวและคนใกล้ตัว หลายๆ อย่างที่เขากับจอมพลไม่อยากให้บริษัทเข้ามาก้าวก่ายโดยเฉพาะเรื่องของจินตภัทร สุดท้ายจอมพลก็ออกไอเดียให้เขากลับไปคุยกับยลรดาอีกครั้ง เพราะอย่างน้อยจอมพลกับยลรดาก็เพื่อนกัน


จังหวะเดียวกับที่ยลรดาถูกปลดออกจากรายการวิทยุที่ทำอยู่เนื่องจากบริษัทต้องย้ายไปทำสถานีออนไลน์ทั้งหมดและโฆษณาที่เริ่มเข้ามาน้อยในยุคที่สื่อดิจิตอลเข้ามามีบทบาทจนคนทำงานวิทยุอยู่ไม่ได้ ดีเจสาวจำเป็นต้องรับข้อตกลงเพราะต่อให้ครอบครัวเธอมีธุรกิจใหญ่โต แต่การกลับไปทำงานกับครอบครัวดูจะเป็นทางเลือกสุดท้ายที่เธอจะเลือก....




................




"อ่าว แล้วแกจะรออยู่ที่นี่ทำไมอะ?"

"ก็...ว่าง"

อนิลแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ขณะที่นั่งกดรีโมตเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย สายตาเหลือบมองจอมพลกับยลรดาเป็นพักๆ เพราะทั้งคู่คุยเรื่องงานกันอยู่ที่โต๊ะกินข้าว ส่วนแม่เพื่อนนางเอกของอนิลก็ต้อนรับขับสู้เสียดิบดีจนรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นส่วนเกิน


นั่งมองทางนั้นทีทางนี้ที สลับกับมองนาฬิกา เพิ่งสามทุ่มครึ่ง เหลือเวลาอีกตั้งนานกว่าจะถึงเวลานัด อนิลพยายามสังเกตุว่าจอมพลจะรับสายจากใครอีกไหม แอบเงี่ยหูฟังจนโดนจินตภัทรดุว่าทำตัวขี้เสือก สุดท้ายก็มานั่งดูทีวีอยู่คนเดียวขณะที่เพื่อนเขาง่วนอยู่กับผ้าในตู้อบ


ร่างบางถอนใจก่อนจะกดโทรศัพท์ส่งข้อความไปหาแฟนหนุ่มที่เวลานี้คงส่งหลานสาวนอนเรียบร้อยแล้ว


Baby Earn :

GAGAWIN :

GAGAWIN : ว่าไงครับ ว่างแล้วเหรอ?

Baby Earn : ว่างมากกกกกกกกก

GAGAWIN : แล้วทำไมไม่กลับบ้าน?

Baby Earn :


 Baby Earn : ไม่บอก เป็นความลับ

 

GAGAWIN : ถ้าแอบไปเจอผู้ชายอื่นจะโทรฟ้องคุณอรัญ

GAGAWIN :

 

  Baby Earn :


GAGAWIN :

 

 

GAGAWIN : อยู่ไหน?


Baby Earn : อยู่กับจีนไง อะไรอะ


GAGAWIN : ปกติไม่อยู่ดึกขนาดนี้นี่ ไปทำอะไร? ค้างเหรอ?


Baby Earn : ไม่ได้ค้างอะ เดี๋ยวรอเจอคนแปบนึงก็กลับละ


GAGAWIN : เจอใคร?


Baby Earn : คนรู้จัก แปบเดียวเนี่ยเดี๋ยวกลับแล้ว


GAGAWIN : งั้นเดี๋ยวไปรับ


Baby Earn : แล้วรถเค้าอะ?


GAGAWIN : ก็ทิ้งไว้นั่น ไม่ให้ขับ ดึกแล้วอันตราย


Baby Earn :


Baby Earn : ยังไม่ออกมาช่ะ?


GAGAWIN : กำลัง น่าจะถึงประมาณ 4 ทุ่ม


Baby Earn : อะเคร งั้นรออยู่ข้างล่างแหละไม่ต้องวนรถขึ้นมาหรอก เดี๋ยวลงไปหา


GAGAWIN :



มันเป็นช่วงเวลาที่อนิลต้องเร็วมากในการไปเจอคู่กรณีที่นัดจอมพล น่าจะราวๆ 5- 10 นาที ที่อาจจะแกล้งเอ้อระเหยให้กวินรอสักแปบ ดวงตากลมโตมองนาฬิกา ดูเหมือนโทรศัพท์ของจอมพลจะยังเงียบสนิท ขณะที่ยลรดาลุกขึ้นและขอตัวกลับพอดี ความสนใจของอนิลก็ไปอยู่ที่หญิงสาว


"กลับยังไง?" เสียงของจอมพลถามขึ้นขณะที่มองหาแฟนตัวเล็ก

"นั่งแท็กซี่ไปแหละ แค่นี้เอง" หญิงสาวว่าพลางเก็บอุปกรณ์ทำงาน พอเริ่มมาดูแลคิวงานเป็นร้อยๆ ทั้งงานเดี่ยวงานวงก็ทำเอาหญิงสาวรู้สึกเหมือนพลังชีวิตมันหมดไปเร็วมากจริงๆ จอมพลเดินไปดูในห้องนอนและพบว่าจินตภัทรอาบน้ำอยู่เลยได้ทีแซวอนิลที่ยั่งนั่งดูทีวีไม่มีท่าทีจะกลับ


"แล้วเอินกลับยังไง? อย่าบอกนะว่าไม่กลับ"

คำถามที่อนิลฟังแล้วก็รู้ทันว่าจอมพลไม่อยากให้เขาอยู่เป็นก้างขวางคอ ร่างผอมบางกรอกตาก่อนจะเหลือบมองยลรดา ชั่วขณะนั้นเองความคิดร้ายๆ ก็เกิดขึ้น


"แจนรอกลับพร้อมเราสิ เดี๋ยวแจ็คขับรถมารับเราพอดี"


น้ำเสียงและสีหน้าของอนิลเรียกว่า 'กวนประสาท' มากกว่ามีน้ำใจ จอมพลฟังแล้วยังรู้สึกไม่ชอบใจ ยิ่งเห็นสีหน้าของยลรดาที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็รู้สึกสงสารเพราะยังไงต่อให้ยลรดาเคยงี่เง่ากับเพื่อนเขาแต่ก็เป็นเพื่อนกันอยู่ดี


"ทำไมอะ? ดึกแล้วให้แจ็คแวะไปส่งก็ได้นี่ ยังไงแจ็คก็ต้องมารับเราอยู่แล้ว" คำพูดที่ตั้งใจจะเอาคืนและท่าทางลอยหน้าลอยตา ถ้าจินตภัทรอยู่รับรองว่าเขาต้องโดนหยิกจนเขียว

"เดี๋ยวเราลงไปเรียกแท็กซี่เป็นเพื่อนดีกว่า" จอมพลตัดบทแล้วเดินนำไปที่ประตูเหมือนพยายามไม่ให้ยลรดาใส่ใจอนิล แต่ีเสียงของอนิลก็ยังพูดย้ำความตั้งใจไม่จบไม่สิ้น

"พอเป็นแค่แฟนเก่านี่นั่งรถไปกับแฟนใหม่ไม่ลงเลยอ๋อ?"

"เอิน พอได้แล้ว" จอมพลหันมาดุใส่ด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนใจร้ายแบบเอินจะเป็นเพื่อนกับแฟนเขา

"เธอสิต้องพอ แจนเป็นแค่ผู้จัดการต้องประคบประหงมอะไรนักหนา? เมียก็อยู่ในห้อง ยังจะสาระแนไปส่งผู้หญิงคนอื่นอีก"


เสียงของอนิลที่พูดฉอดๆ อยู่คนเดียวเรียกให้จินตภัทรที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำเดินออกมาดู สถานการณ์ตรงหน้าคือจอมพลที่ยืนกันยลรดาเอาไว้ขณะที่อนิลลุกขึ้นเท้าเอวเหมือนแม่ค้าปากตลาดไม่มีผิด


"เอินมีอะไร?" จินตภัทรเดินเข้ามาถามพร้อมกับเสียงของอนิลที่เงียบลงในทันที

คนไวกว่ารีบหันไปฟ้องก่อนที่จอมพลจะได้อธิบายอะไร


"ก็ผัวแกจะไปส่งผู้จัดการอะ ฉันก็แค่บอกให้นั่งรถไปด้วยเดี๋ยวแจ็คก็มารับฉันแล้วงี้ แต่ผัวแกก็ดึงดันจะไปส่งให้ได้"

"เอินอย่าเว่อ พูดอะไรให้มันจริงด้วย" จอมพลว่าพลางขมวดคิ้วใส่ ส่วนอนิลก็รีบหันไปหาพวกเพราะรู้ว่ายังไงจินตภัทรก็ไม่เคยโกรธ

"ผัวแกด่าฉันตอแหลถูกมะ?"

ร่างสูงหันมามองสบตาแฟนตัวเล็ก แต่สีหน้าของจินตภัทรทำเอาหัวใจหล่นวูบ ยิ่งคำพูดที่เอ่ยออกมาพร้อมกับการเดินหันหลังหนีเข้าห้องนอนไป ยิ่งทำให้รู้สึกไม่ดี...


"อืม ก็ไปส่งสิ เอินแกก็ไปได้แล้วล่ะ ลงไปรอแจ็คข้างล่างไป ฉันจะนอนแล้ว ...ปวดหัว"




................




อนิลรีบปรี่กลับขึ้นมาชั้น 22 ก่อนจะพลุบเข้าไปทางบันไดหนีไฟ หลังจากที่โดนเพื่อนเนรเทศออกมาจากห้องข้อหาก่อความวุ่นวาย ดูเหมือนเขาจะทิ้งขี้ไว้ให้จอมพลก้อนใหญ่ทีเดียว ดูจากสีหน้าจินตภัทรแล้วคงจะงอนอยู่เหมือนกัน

มองนาฬิกาข้อมือเรือนแพง ตอนนี้สี่ทุ่มพอดีเป๊ะ อนิลกดและดึงประตูเหล็กบานใหญ่ผลักออกไป แต่คนที่ยืนรอเขาอยู่ตรงนั้นกลับไม่ใช่คนที่อนิลคิดว่าควรจะเจอ...


"มาตรงเวลาพอดี เห้อ กลับบ้านกันเถอะ นั่งรออยู่ตรงนี้ทั้งร้อนทั้งเมื่อยเลย" เสียงทุ้มเอ่ยก่อนจะลากแขนอนิลที่ยืนงงอยู่ตรงทางหนีไฟ เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกวิน แล้วดูเหมือนชายหนุ่มจะมารอได้สักพักแล้วด้วย


"ทะ ทำไมอะ? แล้วเด็กผู้หญิงที่โทรมา?"


"ไปคุยในรถ.."

กวินบอกก่อนจะลากแขนอนิลให้เดินตามมาที่ลิฟท์


ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินห่างออกไปจากทางหนีไฟ เรียวขาที่สวมรองเท้าผ้าใบสีม่วงกับชุดนักศึกษากระโปรงพรีทก็ค่อยๆ เดินลงมาจากบันไดชั้นบน และถอนใจออกมาและคิดในใจ...


เฉียดฉิวไปนิดเดียว...ถ้าไม่เอะใจโทรถามพี่แจ็คมีหวังเจอยัยบ้านั่นแน่ๆ


เด็กสาวเดินเข้ามาตรงทางเดินหวังจะดึงประตูทางหนีไฟปิดลง แต่จู่ๆ ก็มีใครบางคนทักขึ้นมาจากด้านหลัง



"ดึกป่านนี้แล้ว...ยังไม่กลับบ้านอีก"


ร่างเพรียวบางสะดุ้งโหยงก่อนจะยืนนิ่งและกลั้นใจ เพราะเสียงที่เธอจำได้ดี แต่ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินมันอีกครั้ง...

ใบหน้าที่เคยยิ้มกริ่มลับหลังอนิลค่อยๆเปลี่ยนสีหน้าและสะอื้นออกมาโดยไม่มีเสียง รู้สึกเหมือนมีใครบางคนมายืนอยู่ด้านหลังทั้งที่ไม่มีเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาหาแม้แต่ก้าวเดียว....

"ฮึก ..ฮืออออ"

เสียงครวญอย่างหวาดผวาดังออกมาจากริมฝีปากอิ่มขณะที่เธอพยายามจะวิ่งหนี แต่ขากลับไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว และเหมือนมีแรงลมที่ผลักประตูทางหนีไฟที่หนักมากและไม่มีทางจะปิดลงได้เพียงแต่ลมพัดเพียงแผ่วเบา มันปิดลงช้าๆ โดยที่เธอไม่ได้เป็นคนผลัก...


ราวกับว่า 'ใคร' นอกจากเธอ ที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นคนปิดลง....




กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นจนจินตภัทรสะดุ้งและเดินออกมาจากห้องนอน เวลาผ่านไปเพียง 10 นาทีหลังจากที่จอมพลไปส่งยลรดา มือเรียวแตะที่จับประตูขณะที่ชั่งใจว่าจะออกไปดูดีไหมเพราะเสียงมันค่อนข้างใกล้มาก แต่เมื่อตัดสินใจเปิดประตูออกไปดู กลับเหมือนมีใครบางคนดึงเอาไว้จากด้านนอก....


"อ้าว ประตูเสียเหรอ?" จินตภัทรถอยออกมาก่อนจะนั่งลงที่โซฟาและถอนใจ คิดว่าเดี๋ยวสักพักจอมพลขึ้นมาค่อยบอกหรือไม่คนรักของเขาคงจะมีเรื่องเล่าให้ฟัง พอได้คิดทบทวนแล้วจินตภัทรรู้สึกไม่ดีเลยที่ทำหน้าน้อยอกน้อยใจจอมพลแบบนั้น ทั้งที่จริงๆ แล้วยลรดาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยและเป็นเพื่อนจอมพลก่อนที่จะมาคบกับเขาด้วยซ้ำ



........50%......



มือหนาดึงประตูห้องเอาไว้และมองไปทางบันไดหนีไฟที่มีเสียงกรีดร้องดังลั่น เขายืนนิ่งอยู่หน้าห้องหลังจากที่พบว่าตัวเองน่าจะสวนทางกับกวินที่พาอนิลลงไป เพราะข้อความที่กวินส่งมาให้ก่อนหน้านี้ว่าไพลินรออยู่ที่บันไดหนีไฟรอเจอเขาแต่ยังไม่ทันที่จะเดินไปถึงประตูทางหนีไฟก็ปิดลงพร้อมกับเสียงที่ชวนให้หัวใจกระตุก มีเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้กับทางหนีไฟวิ่งออกมาดูสองสามคนมือของจอมพลปล่อยลงข้างลำตัวก่อนจะเดินไปที่จุดนั้นช้าๆ ด้วยความรู้สึกภายในใจที่ภาวนาให้บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นอย่างที่เขาวางแผนไว้...


"เรียกรถพยาบาลเร็วเข้า!" 

"แบบนี้จะรอดเหรอ เหมือนจะตกลงไปแรงมากนะ"

"รีบโทรตามรปภ.เร็วเข้า!"


เสียงของเพื่อนบ้านต่างโหวกเหวกกันจ้าละหวั่น จอมพลเห็นเพียงรองเท้าผ้าใบสีม่วงที่หล่นอยู่บนขั้นบันไดแรกเขาเบือนสายตาหนีไปและถอยหลังกลับมา..รองเท้าผ้าใบคู่นั้นเขาจำมันได้ดี....


"ไม่หายใจแล้วล่ะ มีใครเรียกตำรวจรึยัง?"

"เด็กคนนี้อยู่คอนโดเดียวกับเรานี่นา ที่อยู่ชั้น19"


จอมพลหลับตาลงหลังจากฟังคำพูดพวกนั้นที่ตะโกนข้ามหัวไปมา ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันก่อนจะกดแชทไปหากวิน


Def : มึง ทำไมลินไม่มาวะ?

GAGAWIN : กูก็ไม่รู้ยังไม่ได้ถามลิน น่าจะให้เพื่อนมาแทน แล้วคุยกันยัง?

Def : ยัง แต่กูว่าเราคงไม่ได้คุยกับน้องเขาแล้ว มีคนผลักน้องเขาตกบันได กูไม่กล้าเดินไปดู

GAGAWIN : ชิบหายละ มึงเข้าห้องไปก่อนเดี๋ยวกูลองโทรหาลินอีกที


เบี้ยตัวหนึ่งในกระดานโดนเก็บไปแล้ว....

แต่ก็ดีที่คนที่รู้เรื่องส่วนของเขาจะลดน้อยลงเรื่อยๆ 

เพียงแต่เขาต้องระวังตัวมากกว่าเดิมเพราะคงให้จินตภัทรรู้เรื่องนี้ไม่ได้



ชายหนุ่มถอนใจและปรับสีหน้าก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในห้อง จินตภัทรนั่งอยู่ที่โซฟาหันมามองเขาและยิ้มให้เพียงเล็กน้อย เขาถอดรองเท้าและเดินเข้าไปในห้องรับแขกก่อนจะทิ้งตัวลงนินหนุนตักคนรักและซบหน้ากับหน้าท้องเนียนที่มีเสื้อยืดตัวบางกั้นไว้

"ข้างนอกมีอะไร เมื่อกี้เปิดประตูออกไปดูไม่ได้อะ" จินตภัทรบอกพลางทำปากยู่ขมวดคิ้ว 

จอมพลคิดว่าจังหวะที่จินตภัทรจะเปิดประตูออกมาคงเป็นช่วงที่เขายืนอยู่หน้าห้องพอดี ก็ดีแล้วที่แฟนเขาไม่เดินออกมาดู

"มีคนตกลงมาจากบันไดทางหนีไฟ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นไงมั่ง ไม่กล้าเดินไปดูอะกลัว" น้ำเสียงที่อ้อนแฟนตัวเล็กว่า 'กลัว' ทำเอาจินตภัทรหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางขี้กลัวของผู้ชายตัวโตๆ อย่างจอมพล

"อะไรกันกลัวเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? แล้วไปส่งแจนขึ้นรถแท็กซี่เรียบร้อยใช่ไหม?"

"อืม จีนไม่โกรธบีนะ ยังไงแจนก็เพื่อนบีอะ จะให้มันเดินไปโบกแท็กซี่คนเดียวก็...."

"ไม่เป็นไร ไม่โกรธหรอก" 

เสียงของจินตภัทรเอ่ยแทรกขึ้นมาพลางก้มลงไปจูบแก้มสากเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มให้จนตาปิด ก่อนจะมุดศีรษะเข้าไปในเสื้อยืดของแฟนตัวเล็ก ริมฝีปากหยักกดจูบหน้าท้องเนียนก่อนจะผละออกมา

"ตัวอุ่นๆ ไม่สบายเหรอ? ติดหวัดบีใช่ไหมอะ?" สีหน้าเป็นห่วงของชายหนุ่มทำเอาจินตภัทรเขินนิดๆ แต่เขาไม่ใช่คนสำออยเลยได้แต่พยักหน้าและตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

"อืม สงสัยจะอย่างงั้น เมื่อกี้ปวดหัวมากเลยแต่กินยาเข้าไปแล้ว ง่วงนิดๆ แล้วล่ะ"    


ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะช้อนตัวแฟนตัวเล็กขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดโดยไม่ให้อีกฝ่ายปัดป้องทัน แขนเรียวกอดคอจอมพลเอาไว้เพราะกลัวตก ใบหน้าแดงก่ำเพราะท่าอุ้มเจ้าสาวที่ทำเอาเขินจนทำได้แค่ซบหน้าลงอกกว้างขณะที่จอมพลพาเดินเข้าไปในห้องนอนและวางเขาลงบนเตียงจัดหมอนและห่มผ้าให้ มือหนาแตะหลังมือลงที่หน้าผากเนียนเพื่อวัดไข้


"ตัวไม่ร้อนมาก แต่กินยาลดไข้ไปแล้วใช่ไหม?"

"อือ" จินตภัทรตอบพลางพยักหน้าและอมยิ้มน้อยๆ 

มันบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง ระหว่างเขิน แต่ก็ชอบที่อีกฝ่ายคอยเอาใจใส่แบบนี้แต่ก็ชอบจนไม่อยากปฏิเสธความห่วงใยของอีกฝ่ายแม้ว่าแต่ก่อนเขาจะอายเวลาที่จอมพลพยายามจะทำเรื่องแบบนี้

ดวงตากลมได้แต่มองตามร่างสูงที่เดินไปหน้าตู้เสื้อผ้าและถอดเสื้อยืดที่สวมอยู่ออก กล้ามเนื้อที่สมส่วนไม่มากหรือน้อยเกินไปมองแล้วก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา จอมพลเหลือแต่บ็อกเซอร์สีเหลืองลายกราฟิกตลกๆ ที่จินตภัทรเห็นทีไรก็ขำ ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่ปลายเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มที่อยู่ปลายเท้าจินตภัทรขึ้นและมุดเข้ามาเรียกเสียงหัวเราะของแฟนตัวเล็ก


"มุดทำไมเนี่ย ขึ้นมาดีๆ ไม่ได้รึไง" 

จินตภัทรตัดพ้อด้วยรอยยิ้มขณะที่อีกฝ่ายใช้สองแขนยันเอาไว้ข้างลำตัวคร่อมกายเขาเอาไว้

"จีน..."

"หื้ม?" 

 สีหน้าของคนที่อยู่ด้านบนเหมือนมีอะไรในใจ แต่ไม่พูดมันออกมา จินตภัทรตอบรับแล้วแต่จอมพลก็ยังเงียบและมองสบตานิ่งจนทำให้เขารู้สึกเขิน

"มีอะไร มองหน้าทำไมอะ" ร่างเล็กถามพลางซ่อนแก้มแดงเรื่อเอาไว้ด้วยสองมือที่ยกขึ้นมาปิดไว้

"ถ้าวันนึงบีไม่ได้เป็นแบบที่จีนคิด ไม่ใช่คนดี ไม่ได้ทำแต่เรื่องดีๆ จีนจะเลิกรักบีไหม?" 

ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องหนักใจมาก ทั้งที่ฟังแล้วรู้สึกกลัว แต่บางอย่างมันบอกให้รู้ว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายก็มีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง...

"คงไม่เลิกรัก แต่ก็คงเสียใจมากๆ เสียใจจนอาจจะทนมองหน้าไม่ได้ละมั้ง เหมือนพี่เบญ จีนไม่ได้เลิกรักเขาแต่จีนแค่เสียใจจนไม่อยากหายใจอยู่ในโลกที่มีเขาได้อีก.."

ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ราวกับหมดแรง ขณะที่ร่างเล็กของจินตภัทรขยับมากอดและหนุนหัวไว้กับอกกว้างราวกับลูกแมวขี้อ้อน 

"มีอะไรอะ? บอกได้นะ ถ้ารู้ทีหลังอะโกรธนะ" เสียงงุ้งงิ้งของจินตภัทรเหมือนกับลูกแมวที่วอแวไม่เล็ก จอมพลหลับตาลงและพยายามเรียบเรียงคำพูดออกมา

แขนแกร่งขยับมาโอบกอดคนรักตัวเล็กเอาไว้ เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไง กับสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว แต่กำลังส่งผลถึงปัจจุบันที่เขากำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข


"เอาไว้บีพร้อมแล้วจะบอกนะ ตอนนี้บีอยากกอดจีนไปนานๆ ตราบใดที่จีนยังรู้สึกดีๆ กับบีอยู่..."   

"บี..."

"บีคงทนไม่ได้ถ้าเรื่องของคนอื่นมันจะทำให้จีนต้องผลักไสบีออกไป รอก่อนนะที่รัก ถึงเวลานั้นแล้วบีสัญญาว่าจะบอกจีนทุกอย่าง..." 

อ้อมกอดอุ่นกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าร่างเล็กในอ้อมกอดจะหายไป ความสุขจากคนที่นอนอยู่เคียงข้างกันมันคือสิ่งที่จอมพลรู้สึกหวงแหน จนกว่าจะถึงวันนั้น...เขาขอลืมความทุกข์ใจไปก่อน



....................



"เด็กคนนั้นเป็นใคร?" 

"แฟนคลับที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน"

"ห่ะ? ยังไงอะ ไม่เห็นเข้าใจเลย แล้วทำไมต้องแอบไปเจอวะ?"

"ก็เขาสะดวกไปเจอแบบนั้นไง ไม่ได้อยากให้คนอื่นรู้ว่ามีคนที่มีอภิสิทธิ์ วงการมันก็แบบนี้แหละ คิดว่าแฟนคลับกับศิลปินนี่คบกันไม่มีผลประโยชน์เหรอ?" 

"คบ?" 

"ก็ไม่เชิงคบแบบแฟน แต่ก็...เอาเป็นว่าก็เป็นแฟนคลับที่ช่วยไอ้บีหลายอย่างอะแหละ ทั้งการเงิน ทั้งกระแสต่างๆ ที่ช่วยให้มันมีชื่อเสียง เหมือนร้านขายขนมอะ เปิดมาก็ต้องหาหน้าม้าไปยืนต่อแถวหน้าร้านคนธรรมดาก็คิดว่าเออสงสัยอร่อย คล้ายๆ แบบนั้น"

"ตอแหลนี่หว่า" อนิลสบถออกมาขณะที่กระแทกหลังกับเบาะที่นั่งอย่างไม่ชอบใจนัก

"มันก็เป็นหมดแหละเอิน นักร้องค่ายเราก็ใช้เทคนิคนี้มาตลอด ก่อนที่วงจะดังมีคนมาตามก็ใช่ว่าอยู่ที่ผลงานอย่างเดียว มันก็ต้องมีกระแสในหมู่แฟนคลับด้วยกัน อาจจะดูเหมือนจัดฉาก แต่สุดท้ายแล้วมันก็ได้ผลทุกครั้ง คิดว่านักร้องที่มีกระแสเดี๋ยวนี้ดังที่ผลงานอย่างเดียวเหรอ?"  

"แล้วแค่ไปเจอแค่นี้เหรอ? ไม่ใช่ไปเซอร์วิชแฟนคลับถึงเตียงงี้นะ?" 

คำถามที่ทำเอากวินกลั้นใจไปชั่วขณะ เขาไม่ตอบคำถามเพราะในใจยังคิดถึงไพลินที่อยู่ๆ ก็ติดต่อไม่ได้ แถมเพื่อนอีกคนที่ให้ไปเจอจอมพลตามนัดก็ดันเกิดอุบัติเหตุอีก ถ้าไม่ใช่อนิลที่พลาดขับรถชนพิมพ์ เขาคงคิดว่าที่พิมพ์เสียก็เพราะคนเดียวกันที่พยายามจะเก็บคนฝั่งเขาให้หมดจนไม่เหลือใครเป็นพยานเรื่องนั้นได้อีก...

"ตอบมาดิ ไอ้บีมันไปนอนกับพวกแฟนคลับด้วยปะ?" 

"ไม่เคย ไม่ถึงกับนอนแต่ก็มีไปเจอส่วนตัวบ้าง บางคนก็ไม่เชิงแฟนคลับแต่เป็นผู้มีอุปการคุณ เข้าใจมะ?"

"วงการนี้มันทุเรศจริงๆ เลยอะ"

"วงการไหนก็ทุเรศถ้ามันมีคนที่พยายามเสนอและมีคนที่สนองตอบโดยมีผลประโยชน์ร่วมกัน แจ็คว่าเอินก็รู้อยู่ว่าวงการไหนบ้าง" 

คำพูดที่ฟังดูเหมือนบทสนทนาทำมดา แต่กลับทำให้อนิลรู้สึกหน้าชาทันทีที่คิดถึงเรื่องพิมพ์ขึ้นมา มันไม่ใช่แค่ตัวเขาเองที่รู้เรื่องนี้ แต่กวินเองก็คงเจ็บปวดไม่น้อยที่ญาติพี่น้องตัวเองผลักไสให้พิมพ์ใช่วิธีนั้นในการเข้าทำงาน

"ถ้าจีนรู้เรื่องนี้ล่ะ?" 

"ก็ขึ้นอยู่กับเอินจะอยากให้เพื่อนเสียใจกับเรื่องแค่นี้รึเปล่า"

"แค่นี้เหรอ?" 

ร่างบางรู้สึกไม่เชื่อหูตัเองเลยว่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างแฟนคลับกับศิลปินมันจะเป็น 'เรื่องแค่นี้' สำหรับกวิน แต่อีกฝ่ายกลับยอมรับหน้าตาเฉย


"ใช่ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากถ้าเทียบกับหลายๆ เรื่องในชีวิตแจ็คกับไอ้บี รู้ไหมว่าคอนเสิร์ตครั้งแรกที่ไอ้บีมันเล่นในผับ ไม่มีคนสนใจเลยเพราะมันไม่ดัง แทนที่จะขึ้นเล่นสามเพลง แม่งโดนขอให้ลงจากเวทีหลังจากเพลงแรกจบ ไม่มีใครอยากกลับไปมีชีวิตแบบนั้นหรอกเอิน แจ็คเองก็ไม่อยากกลับไปทำงานที่บ้านอีก นั่นคือสาเหตุที่แจ็คขอให้แจนมาทำงานนี้เพราะแจ็คไม่ต้องการให้คนอื่นมามีส่วนแบ่งรายได้จากสิ่งที่เราลงทุนทำมา บริษัทอาจจะไม่ได้รู้เห็นเรื่องนี้ แต่ก็ทำเหมือนมองไม่เห็น ซึ่งนั้นก็ดีกับเรา"


"แฟนคลับกี่คนที่บีต้องแวะไปพบปะประชาชนแบบนั้น?" น้ำเสียงล้อเลียนของอนิลไม่ได้ทำให้แฟนหนุ่มเลิกตีหน้าเครียดเลยแม้แต่น้อย


"ไม่กี่คนหรอกแต่ก็กลุ่มเดียวกันนั่นแหละ ไพลินคือเด็กที่มีอิทธิพลมากที่สุดในกลุ่มแฟนคลับของไอ้บี เด็กคนนั้นเป็นหลานเจ้าของบริษัทนำเข้าสินค้าแบรนด์เนมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเป็นคนที่สร้างกลุ่มแฟนคลับและทำให้ยอดดิจิตอลดาวน์โหลดของเดฟโซลขึ้นชาร์ตในทุกๆ สัปดาห์ ผลประโยชน์พวกนี้ทำให้วงอยู่รอด ไม่ใช่แค่เพลงดีหรือคนร้องดี แต่เราต้องมีแบคหลังที่ดีด้วย"


ถึงจะเป็นเรื่องที่ฟังแล้วคนธรรมดาอาจจะคิดว่าน่าอายและดูเป็นศิลปินที่ไร้ความสามารถ แต่ที่ผ่านมาในสังคมนี้ไม่ใช่คนที่มีความสามารถเท่านั้นที่จะอยู่รอด บริษัทพร้อมจะถีบหัวส่งคนที่ทำผลงานได้น้อยที่สุดออกไป และปั้นเด็กใหม่พร้อมสร้างกระแสใหม่ในวงการทุกๆ วัน ห้าปีที่เดฟโซลยังเป็นวงที่มีงานต่อเนื่อง แม้ว่าจะแผ่วไปบ้างเพราะงานทัวร์คอนฯต่างจังหวัดถูกยกเลิกไปเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายของบริษัท แต่ตราบใดที่นักร้องและนักดนตรีในวงยังต้องกินข้าวและมีครอบครัวต้องดูแล เขากับบีก็จำเป็นต้องทำทุกอย่างให้วงยังอยู่รอดต่อไป...



..................



เกือบห้าทุ่มครึ่งกว่ากวินจะขับรถถึงบ้าน ระหว่างทางเขาพยาามติดต่อไพลินกับเพื่อนสองสามคนในกลุ่มที่เขามีเบอร์ แต่เหมือนทุกคนจะนอนเร็วไม่ก็มีเหตุให้รับสายไม่ได้ เขาส่งอนิลที่บ้านด้วยข้อตกลงที่คุยกันเคลียร์แล้วว่าเรื่องของจอมพลจะต้องปล่อยให้เจ้าตัวพูดกับจินตภัทรเอง เพราะถ้ามาได้ยินจากอนิลเรื่องมันอาจจะไปกันใหญ่

ชายหนุ่มจอดรถก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือออกมา ขณะที่เดินเข้าบ้านก็สังเกตุเห็นรองเท้าผ้าใบที่ถอดทิ้งเอาไว้ไม่เป็นระเบียงของน้องสาว กวินก้มลงไปจัดเข้าที่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเจอร่างผอมบางของกันนิชาที่ยืนอยู่

"เห้ย ตกใจหมด" กวินสบถออกมาอย่างหัวเสียขณะที่น้องสาวตัวร้ายหัวเราะออกมา

"ไปไหนมาทำไมกลับดึกอะ?" 

"ไปรับเอิน นี่เพิ่งกลับเหรอ? ทำไมยังอยู่ในชุดนักเรียน?"

"ชุดนักศึกษามะ ชอบเรียกชุดนักเรียนอยู่เรื่อยเลย ไปทำงานบ้านเพื่อนมามันเพิ่งขี่มอไซต์มาส่งอะ"

"บ้านใคร?" 

"ทำไมต้องรู้จักทุกคนด้วยอะ น่าเบื่อ ไปบ้านชะเอมมา" ถึงจะออกปากว่าพี่ชายไม่ควรวุ่นวายแต่สุดท้ายก็ตอบชื่อเพื่อนที่ไปหามาจนได้เพราะสายตาดุๆ ของกวิน

"ไปอาบน้ำได้แล้ว แล้วนี่ขาไปโดนอะไรอีกเนี่ย" ชายหนุ่มถามขณะขณะที่น้องสาวหันหลังแล้วเห็นรอยถลอกเป็นปื้นบนน่อง

"ครูดกับที่วางเท้าตอนลงมอไซค์อะ" เด็กสาวตอบก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดบ้านไป 

กวินถอนใจออกมาเพราะไม่รู้จะพูดเตือนยังไงให้น้องดูแลตัวเองให้ดี ตั้งแต่เล็กจนโตเขาพยายามดูแลน้องสาวมาเป็นอย่างดีเหมือนที่เขาดูแลน้ำหวาน แต่พอโตมาก็ทำตัวเองบาดเจ็บเป็นแผลสารพัดจนคนเป็นพี่อย่างเขาเหนื่อยใจ

เสียงลมที่พัดกระแทกหน้าต่างเรียกให้ชายหนุ่มเดินเลี้ยวไปที่ห้องนอนน้องสาวอีกครั้ง แต่เหมือนกันนิชาจะเข้าห้องน้ำไปแล้วและไม่สนใจเลยว่าฝนจะสาดเข้าห้องตอนที่ตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

มือหนาดึงหน้าต่างเข้ามาขณะที่สายฝนค่อยๆ โปรยปรายลงมามากขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝนด้านนอกเงียบลงเมื่อหน้าต่างถูกปิดทุกบาน กวินหันกลับมาสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบบนเตียง สิ่ที่ทำให้กวินชะงักไป ไม่ใช่เพราะข้อความแชทที่ส่งมาแต่เป็นรูปและชื่อของคนที่ส่งมาต่างหาก


Def : ถึงบ้านรึยัง? 






..........TBC..........

เราพยายามเขียนให้อ่านแล้วคิดตามเหมือนภาพยนต์ที่มีปมเล็กๆน้อยๆสะกิดใจไปตลอดทางจนกว่าจะจบเรื่อง

จริงๆ ถามว่าเนื้อเรื่องของ Upside Down เหมือนหรือต่างกับ Bad Neighbours ยังไง

คำตอบคือต่างกันมากค่ะ เพราะจุดเริ่มต้นมันต่างกันทำให้ปลายทางก็ต่างกัน

เหมือนกับทางเลือกในชีวิตคนเราที่ไม่มีวันรู้ว่าเลือกทางไหนมันถึงจะดีที่สุด








รีปริ้นท์


Bad Neighbours #2209Bnior

กดซื้อออนไลน์ผ่านเว็บ Shopee เท่านั้น

ตอนนี้เหลือ 5 ชุด ค่ะ


กดสั่ง



 PS. สมัครสมาชิก Shopee ก่อนเด้อ




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18166 Defnan (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 16:31
    เอาแล้ววว ใจคอไม่ดีเลย
    #18,166
    0
  2. #18128 Cartoonpbct (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 18:13
    อ่านไปลุ้นตลอดเดาไรไม่ได้เลย
    #18,128
    0
  3. #17256 Jbmtjsjyyjbbyg.G7 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 00:59
    ใจคอไม่ดีย์..
    #17,256
    0
  4. #16004 Mukimukii (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 01:36
    โอ้ยยยย เดาไม่ได้อีกแล้วว ปมใหม่ก็มาา ฮือออออ
    #16,004
    0
  5. #15621 723cassie (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 13:40
    ทำไมบีดูร้าย 5555
    #15,621
    0
  6. #15491 ChoBBam (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 12:28
    พี่บี เริ่มน่ากลัวล่ะ โว๊ยยยยย เครียด
    #15,491
    0
  7. #15269 super_man (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:13
    พี่บีอะไรยังไงทำไมดูร้าย
    แอบใช้กันนิชาไปแกล้งไพลิน
    จนตกกระไดหรือเปล่า
    มีแผนการอะไรกัน
    #15,269
    0
  8. #15221 ppimdaowang (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:38
    พี่บี อะไร ยังไงอีกกก
    #15,221
    0
  9. #15163 Jeerabow (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:44
    ทำไมบีดูน่ากลัวแปลกๆ ดูมีอะไรซ่อนอยู่ แกไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ควรทำใช่มั้ย กลัวใจบีจัง แล้วบีก้อดูมีอิทธิพลกับจีนมากกว่าเรื่องก่อนหน้านี้ด้วย ดูจีนจะยอมบีมากเลย
    #15,163
    0
  10. #15162 deffjb (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:56
    ฮืออบี ใครอี๊กกก
    #15,162
    0
  11. #15159 เดร (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 16:09
    มีเรื่องอื่นที่บีปิดบังอีกใช่มั้ย?
    #15,159
    0
  12. #15147 Unie jng (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 22:15
    จอนนี้คือคิดตามไม่ทันต้องอ่านหลายรอบนิดนึง ปมซ่อนปมซ่อนแล้วซ่อนอีก แล้วคือแบบพี่บีคุยไลน์กับแบมจ้า อิพี่แจ็คจะทำไงอะ คือกลัวพี่แจ็คมันจะคิดว่าซัมติงกันมาก
    #15,147
    0
  13. #15105 PolAxJM (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 00:58
    อร้ากกกกกกกกก เครียดเด้อค่าาาาาาาา แงง ตอนแรกอ่านนึกว่าเป็นผีผลักตกบันได เอ้า ตอนนี้แบมโผล่มาพร้อมแผลที่ขา ฮืออออ ตกลงมันยังไงคะซิสสสสสส ตกลงเรื่องมันไปมายังไงไหนบอกหมอหน่อยข่าาาาา
    #15,105
    0
  14. #15101 ขนมปังน้ำแข็งใส (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 23:33
    สงสารจีนอ่ะที่ไม่รู้เรื่องอะไรแต่กลับต้องมาเสียใจให้กับคนเห็นแก่ตัวไม่แน่บีอาจจะตลบหลังแจ็คก้ได้
    #15,101
    0
  15. #15100 Everthing93467 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 19:15
    ฮือออบีเป็นคนแบบไหนกันแน่อ่ะ ตั้งแต่เริ่มอ่านเรื่องนี้มาไม่เคยเดาอะไรได้เลยสักครั้ง หวังว่าบีจะไม่ทำให้จีนเสียใจจนเป็นแบบเบญ
    #15,100
    0
  16. #15098 pimonwan.mome (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 14:46
    ไม่อยากให้บีมีความลับกับจีนกลัวจีนเสียใจและตอนนี้ก็ไม่กล้าเดาอะไรเลย
    #15,098
    0
  17. #15097 pbangrum (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 13:51
    ก็หวังว่าบีจะไม่เลวเกินไปจนไม่น่าให้อภัย แต่ลึกๆก็สงสารจีนนะ ไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้าเลย แจ็คกะบีเรามองว่าเห็นแกตัวเองมากอะ แทบไม่สนคนรอบข้างแบบนี้ แฟนคลับก็น่ากลัว จักกะมีแผนไรต่อไรหรอก แบมอะก็น่าสงสัยที่สุดละ มันเหมือนเนื้อเรื่องกำลังดำเนินไป แต่ก็มาทิ้งปมไว้ตรงแบมตลอดอะ แต่ชุ้นจะไม่เดาจ้ะ555
    #15,097
    0
  18. #15096 Jubjifz (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 12:32
    บีเหมือนจะทำเป็นตกลงกับกวินว่าโอเคเราจะทำอย่างนี้นะ แต่สุดท้ายบีก็แอบไปเปลี่ยนแผนอะ เรื่องนี้ไม่รู้จะสงสารใคร ตอนแรกสงสารจีน แต่พอมาคิดว่าเออถ้าบีมันไม่ดีจริงๆแบบร้ายแรงกว่าเรื่องก่อนเราก็อยากให้จีนเลิกแล้วไปเจอคนที่ดีกว่านี้อะ นี่อินมาก โนสนค่ะว่าตอนจบพระเอกนายเอกต้องแฮปปี้ คือมันไม่ต้องเป็นแบบนั้นเสมอไปก็ได้ไง
    #15,096
    0
  19. #15095 dark.tz (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 09:09
    อ่านแล้วใจไม่ดีละ แต่ก็ไม่กล้าเดาอะไรอีก เพราะเดาผิดหมดตลอด55555555
    #15,095
    0
  20. #15094 jacksonpikky (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:56
    โอววววววววว สงสารจีน
    #15,094
    0
  21. #15093 _JuKANior22 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:38
    ก็จริงอยู่ที่แจ็คบอกว่ากว่าบีจะมาถึงจุดนี้มันยากและมันผ่านอะไรมาหลายอย่าง แต่เราว่าแจ็คกับบีเห็นแก่ตัวเกินไปนะ ทำไมต้องทำร้ายคนอื่นทำไมต้องทำร้ายจีนคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เพื่อที่จะให้ตัวเองอยู่สูงเลยต้องทำร้ายคนอื่นงี้หรอ
    บี ถ้าเธอทำลูกเราเสียใจเราจะพาลูกเราย้ายหนีเลยเชอะ!
    #15,093
    0
  22. #15092 _JuKANior22 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:28
    บี-.- นึกว่าในเรื่องนี้จะเป็นคนดีซะอีก แบมนี่น่าสงสัยนะมีไรป่ะเนี่ยยย
    #15,092
    0
  23. #15091 ออมม่า (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:18
    ทำไม บีเป็นคนแบบนี้อะ เราอินจนกลัวระบบแฟนคลับกันเลยทีเดียว
    #15,091
    0
  24. #15090 g7_rp1849 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 06:21
    หรือบีจะร่วมมือกับแบมเก็บทุกคนที่รู้ความลับ? หรือแบมเป็นคนทำเอง? หรือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆหรืออะไร โว้ยยยยเดายากไม่เดาแล้ว พีคทุกตอนจริงๆ
    #15,090
    0
  25. #15089 Kn__ (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 02:46
    เดาไม่ถูก แต่ขอเคืองนังพี่เบบี๋ก่อน
    #15,089
    0