[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 79 : EP.18 Gossip

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    7 ก.ย. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.18


Just  close your eyes (แค่เพียงหลับตาลง)

The sun is going down (ดวงตะวันกำลังจะลับขอบฟ้าไป)

You’ll be alright (เธอจะต้องปลอดภัย)

No one can hurt you now (ไม่มีใครทำร้ายเธอได้แล้ว)

Come morning light (แสงสว่างยามรุ่งอรุณจะสาดส่องลงมา)

You and I’ll be safe and sound (แล้วเธอกับฉัน เราจะปลอดภัยไปด้วยกัน)



Safe & Sound - Taylor Swift








"บีจะถือว่าไม่ได้ยิน..."

ประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายทิ้งท้ายไว้ด้วยสีหน้าที่ผิดหวังและเจ็บปวด ก่อนจะเดินไปจ่ายเงินและเดินกลับห้องไป หลังจากที่จินตภัทรยื่นข้อเสนอว่าจะย้ายไปอยู่ห้องเก่าที่จอมพลตั้งใจจะขายทิ้งแล้วย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่ทุกอย่างที่วาดฝันไว้กลับพังทลายเพราะคำพูดที่ตัดรอนและบอกให้แยกกันอยู่เพียงเพราะจินตภัทรเองไม่อยากมีประเด็นและยังอยากอยู่อย่างสงบ


แต่ถึงแม้ว่าจะพยายามที่จะเลี่ยงที่จะตกเป็นข่าว ก็เหมือนว่าจะหนีไม่พ้น...


"ปฏิเสธไปให้หมด เธอทำให้ฉันต้องหาผู้จัดการใหม่รู้ไหม? พอคุณโชคเห็นข่าวแบบนี้เขาก็ส่ายหน้าเลย เป็นอะไรของแก ละครจะถ่ายอยู่แล้วแทนที่จะมีข่าวกับนางเอกของเรื่องดันไปดินเนอร์กับนักเขียน แถมอยู่คอนโดเดียวกันอีก"


เสียงของ 'ผู้มีอำนาจ' ในบริษัทเกรี้ยวกราดใส่จอมพลจนทีมดูแลและฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่นั่งประชุมอยู่ด้วยได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามอง 

ตั้งแต่เมื่อคืนที่มีเพจซุบซิบได้รูปของจอมพลกับจินตภัทรที่เดินลงจากรถด้วยกันและไปนั่งดินเนอร์กันที่ชั้น 49 ของคอนโดสกายวอล์ค ทีมประชาสัมพันธ์ของบริษัทต้องมานั่งร่างข่าวและโทรหาสื่อทุกแขนงที่อยู่ในคอนแท็คเพื่อให้ช่วยเอาข่าวออกให้หมด แต่ทุกอย่างที่นั่งทำกันวุ่นตั้งแต่เมื่อคืนกลับพังไม่เป็นท่าเมื่อนักร้องหนุ่มยืนยันจะไม่ปฏิเสธข่าว


"ผมคบกับจีนก่อนที่ผมจะรู้ด้วยซ้ำว่าพี่จะให้ผมไปเล่นละคร"

"ฉันไม่สนใจว่าแกจะคบใคร ไอ้โจ้มือกลองวงแกมีลูกกับเมียเก่ามาสองคนแล้วฉันยังจัดการให้เมียมันหุบปากได้ แล้วแกกล้าดียังไงถึงจะทำในสิ่งที่เพื่อนทั้งวงแกยอมเสียสละเพื่อมาอยู่ตรงนี้" เสียงของคุณพริมหนึ่งในกรรมการผู้จัดการที่ถูกส่งมาตะโกนใส่จอมพลด้วยโทสะเพราะทนท่าทางโอหังของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ไหว แต่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะเกรงกลัว


"เพื่อนส่วนเพื่อน ผมก็ส่วนผม โจ้มีลูก แต่มันเลิกกับเมียไปแล้ว แต่ผมกับจีนคบกันมันเสียหายยังไง? ให้ผมไปมีข่าวกับนางเอกที่อายุน้อยกว่าผมตั้งสี่ห้าปี พี่จะบ้าเหรอ?"

"ประเด็นมันไม่ใช่มีข่าวแล้วไม่ดี แต่แกจะมีข่าวว่าเป็นเกย์ไม่ได้! เป็นข่าวว่ามัวผู้หญิงยังทุเรศน้อยกว่ามีข่าวว่าเป็นเกย์อีก"

การถกเถียงกันหยุดลงหลังจากที่หญิงวัยกลางคนลุกขึ้นตบโต๊ะประชมเสียงดังลั่นพร้อมกับประโยคที่ทำเอาจอมพลหน้าชา 

สังคมสมัยนี้มันเป็นสังคมแบบไหนกันแน่? ดาราชายมีข่าวควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าทำไมถึงเป็นเรื่องเล็ก ในขณะที่เขาคบกับผู้ชายด้วยกันแต่เขาคบจินตภัทรแค่คนเดียว แต่เพราะว่าแฟนเขาเป็นผู้ชาย เพียงแค่นั้นก็ทำให้มันเป็นเรื่องน่าอายที่พูดออกไปไม่ได้ และทำให้ดาราบางคนในค่ายต้องยอมมีข่าวกับดาราหญิงค่ายเดียวกันเพียงเพื่อปิดบังเพศสภาพที่แท้จริง 

"เป็นเกย์มันทำไม? ในตึกนี้มีเกย์ ตุ๊ด กะเทยกี่คน ผมว่าตอนนี้อาจจะมากกว่าผู้ชายปกติด้วยซ้ำ ถ้าผมจะเป็นอีกสักคนมันต่างกันยังไง?"

"ฉันสั่งให้แกปฏิเสธ ไม่งั้นฉันจะสั่งระงับงานของวงแก เพื่อนแก ทีมโปรดิวเซอร์ของแก"

"คุณพริมคะ โน้ตว่าใจเย็นๆ กันก่อนดีไหมคะ เรื่องแบบนี้เราก็เคยผ่านมาแล้ว ใช่ว่ามันจะแก้ไขไม่ได้"

เสียงของหัวหน้าฝ่ายข่าวประชาสัมพันธ์ลุกขึ้นมาดึงแขนหัวหน้าของเธอที่จ้องหน้าจอมพลราวกับจะฆ่าให้ตายคามือ


"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมจะไปงานหนังสือ วันนี้จีนมีแจกลายเซ็นตอนหัวค่ำ ผมจะไปให้กำลังใจแฟน" จอมพลทำท่าจะลุกหนีด้วยคำพูดที่ทิ้งท้ายไว้อย่างกวนประสาทจนทีมงานที่นั่งใกล้ๆ ได้แต่ส่ายหน้า...

"บี!" เสียงของหญิงวัยกลางคนเรียกอีกฝ่ายให้หยุด แต่เมื่อจอมพลหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอพร้อมคำพูดเชิงข่มขู่ที่คนทั้งห้องได้ฟังแล้วก็รู้ทันทีว่า...ใครจะชนะในการถกเถียงนี้


"ถ้าพี่เอาวงของผมและทีมงานมาบังคับผมอีกครั้งเดียว นอกจากพี่จะไม่ได้อะไรจากผมแล้ว ผมจะทำให้พี่ขายหน้ามากกว่านี้อีกถ้าผมให้ข่าวไปว่าบริษัทใช้เส้นตัดนักแสดงที่มาออดิชั่นพร้อมกันออกหมดแล้วยัดผมเข้าไปเล่นละครเรื่องนั้น ทั้งๆ ที่การแสดงของผมแม่งห่วยแตก พี่ก็ดูเอาว่าใครจะซวยกว่ากัน" 

มือเรียวของหญิงสาวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือจนเจ็บไปหมด สีหน้าเฉยชาของจอมพลที่จ้องหน้าเธอกลับมาดูเอาเรื่องจนเธอได้แต่กัดฟันกรอดและทำได้แค่ด่าออกมาอย่างไม่จริงจังนัก

"แกนี่มัน....เด็กเวร! หึ้ย ยัยโน้ต ไปเก็บไอ้เว็บซุบซิบบ้านั่นซะ แล้วแก...ฟังไว้นะบริษัทไม่เคยใช้เส้นสายยัดแกเข้าไป ที่คุณฉอดสั่งให้แกไป เขาก็แค่ขอให้ทางนั้นเพิ่มชื่อแกเข้าไปอยู่ในคนที่แคสติ้ง แต่คนที่เลือกแกมันคือนักเขียนคนนั้น! ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามผู้จัดละครดูแล้วกัน!" 


เพราะต่างฝ่ายต่างมีผลประโยชน์ร่วมกัน วงเดฟโซลตอนนี้ถือเป็นวงที่นำพารายได้มหาศาลแม้ว่าจะแผ่วไปในบางช่วงแต่ทุกครั้งที่จัดคอนเสิร์ตและออกซิงเกิ้ลใหม่ก็มียอดดิจิตอลดาวน์โหลดสูงพอๆ กับวงรุ่นพี่ในค่ายที่อยู่มาเป็นสิบๆ ปี ก็นับเป็นคลื่นลูกใหม่ที่บริษัทเองก็ต้องง้ออยู่ดี ถ้ามีปัญหากับนักร้องนำ ก็ไม่ต่างจากมีปัญหากับคนทั้งวง เพราะกี่วงในค่ายที่มีการเปลี่ยนนักร้องนำ สุดท้ายก็ไม่ไปไม่รอดอยู่ดี เปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนคนที่เป็นเหมือนหน้าตาและหัวเรือของวงมันก็เสี่ยงเกินไป...



....................



อากาศประเทศไทยที่ทำเอาอนิลขมวดคิ้วนิ่วหน้าตั้งแต่ลงมาจากเครื่องบิน น่าเบื่อพอๆ กับระบบอินเตอร์เน็ตห่วยๆ ที่ส่งข้อความไม่ถึงคนรับสักที ร่างผอมบางลากกระเป๋ามาที่ร้านสะดวกซื้อเพื่อหาอะไรรองท้องระหว่างรอรถที่บ้านมารับ มุมร้านหนังสือเป็นจุดหมายต่อมาที่อยู่ไม่ไกลนัก มือเรียวรีบดึงแว่นกันแดดสีชาออกเมื่อเห็นหน้าปกหนังสือกอสซิปบันเทิงฉบับหนึ่งที่มีรูปเพื่อนเขากับอีตานักร้องตาตี่นั่นเกือบครึ่งปก พร้อมกับพาดหัวที่อ่านแล้วทุเรศลูกกะตาไร้จรรยาบรรณที่สุด 


หนุ่มร็อคซบนักเขียนดังเจ้าของ Best Seller สามปีซ้อนควงดินเนอร์โนสนโนแคร์แฟนคลับ 

วงในเม้าส์ให้แซ่ด อดีตแฟนสาวฆ่าตัวตายเพราะจับได้ว่าเป็นเก้ง



"อีพวกชั่ว!" 

เสียงของอนิลสบถออกมาดังลั่นจนผู้คนแถวนั้นหันมามองอย่างตื่นตระหนก มือเรียวรีบสไลด์โทรศัพท์ในมือแล้วเลื่อนหาเบอร์ของเพื่อนสนิทและกดโทรออกโดยไม่ต้องคิดซ้ำ เพราะจินตภัทรไม่มีทางเห็นหนังสือพวกนี้แน่ แต่คนที่คอนโดตั้งแม่บ้านยันเพื่อนข้างห้องมันต้องมีหลายคนที่เสพสื่อต่ำๆ แบบนี้

เท้าที่สวมรองเท้าหนังราคาแพงสีเลือดหมูตบกระทืบเท้าลงพื้นเป็นจังหวะอย่างหงุดหงิด จนกระทั่งอีกฝ่ายรับสาย


(ถึงแล้วเหรอ? อยู่ไหนอะ?)

"จีน แกอยู่ไหน ฉันอยู่สนามบิน"

(งื้อ กำลังจะออกจากห้องอะ นี่เพิ่งหาของเจอ กะว่าจะไปเดินในงานก่อน ค่อยไปที่บูธ แกมี...)

"แกรอฉันก่อน เดี๋ยวฉันให้คนมาเอากระเป๋าแล้วจะเรียกแท็กซี่ไปหา" 

(หืม? มีไรอะ ทำไมเสียงแกไม่ค่อยจะ...)

"เดี๋ยวค่อยเล่า แกนั่งอ่านหนังสือรอไปก่อน"



................




ทั้งที่ปกติจินตภัทรจะไม่ค่อยเปิดโทรทัศน์ดู แต่พอย้ายมาอยู่ห้องของจอมพลที่ยังไม่ได้ย้ายหนังสือมาจากห้องเขา ก็เลยเหลือความบันเทิงแก้เบื่ออยู่อย่างเดียวก็คือโทรทัศน์ มือเรียวกดรีโมตเปลี่ยนชองไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะเอนตัวพิงหมอนหนุนนุ่มนิ่มที่คิดว่าคนเลือกมาอย่างดีน่าจะเป็นพิมพ์ ขณะที่กำลังตั้งใจจะกดปิด ช่องที่เปิดค้างไว้ก็มีข่าวบันเทิงที่เรียกให้สายตาของจินตภัทรเบิกกว้างเพราะรูปของแฟนหนุ่มพร้อมทั้งเนื้อหาและช่วงสัมภาษณ์สั้นๆ ที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวของจินตภัทรหยุดนิ่งไปชั่วขณะ....



..................



".....วงในดวงใจของผมคือบอดี้แสลมครับ เพลงที่ใช้ประกวดก็เป็นเพลงของวงนี้"


"แล้วมีเหตุการณ์ประทับใจในวัยมัธยมที่เกี่ยวข้องกับเพลงของบอดี้แสลมที่ยากจะลืมบ้างไหมคะ"


"ผมเคยแอบชอบน้องคนนึงครับเขาน่าจะอายุน้อยกว่าผม2-3ปี ตอนที่ผมอยู่ม.6 ผมแอบชอบเขาฝ่ายเดียวก็เจอกันครั้งสองครั้งเอง ก็ไม่กล้าบอกว่าชอบ แต่พอแอบได้ยินเขาคุยกับเพื่อนเรื่องอัลบั้มใหม่ของบอดี้แสลมผมก็เลยคิดว่าอยากจะซื้อซีดีเพลงเป็นของขวัญให้เขา แต่สมัยเด็กๆ ครอบครัวผมไม่ค่อยมีเงินครับ ได้เงินมาโรงเรียนก็น้อย ก็เลยใช้วิธีขโมยเอา (หัวเราะกันทั้งวง ก่อนที่จอมพลจะชี้ให้กล้องแพนไปที่ผู้จัดการที่เอาแต่ขำ) 

นั่นครับผู้เสียหาย ผมขโมยซีดีพร้อมลายเซ็นของบอดี้แสลมของคุณแจ็คไปให้น้องเขา ฝากคนอื่นไปให้นะครับผมไม่กล้าเอาไปให้เอง 

ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าคุณแจ็คซื้อให้น้องสาวเป็นของขวัญวันเกิด  พอรู้ ก็รู้สึกขอโทษเหมือนกัน เนี่ยพอเราได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้อง สิ่งแรกที่ผมทำคือไปหาพี่ๆวงบอดี้แสลมแล้วขอให้เขาเซ็นซีดีให้ใหม่แล้วคืนให้คุณแจ็คไป (หัวเราะ)"


"อ่าวแบบนี้สมมติน้องคนนั้นเขาดูอยู่ละคะ มีอะไรจะบอกเขาไหมเอ่ย?" 


"(ยิ้มเขิน) ก็ถ้าเขายังเก็บซีดีอันนั้นเอาไว้ ผมอยากให้น้องเขาเปิดดูที่ช่องใส่ซีดีในช่องใส่ซีดีถ้าเปิดออกจะเห็นรอยคัตเตอร์ขูดเป็นรูปตัวBครับ อันนั้น ลายเซ็นแรกในชีวิตผม ถ้าน้องดูทีวีอยู่... (เม้มปากหันไปมองเพื่อนแล้วหัวเราะ) ไม่รู้สิครับ ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง...ก็คงดี" 


สัมภาษณ์ในจอโทรทัศน์คงถ่ายสต๊อกเอาไว้สักพักแล้ว เพราะสีผมของจอมพลที่จินตภัทรจำได้ว่ามันเป็นช่วงแรกๆ ที่เขาเจอกันเลย ร่างบางไม่รู้ว่าตัวเองมีสีหน้ายังไงจนกระทั่งมือกดปิดหน้าจอและสะท้อนเงาหน้าตาที่แตกตื่นของเขาจนรู้สึกอายตัวเองแล้วรีบลุกจากเตียง

กล่องกระดาษที่ใส่ของกระจุกกระจิกที่เก็บมาจากห้อง ตอนที่น้องชายของเขาย้ายไปอยู่แทนถูกยกออกมาจากใต้เตียง มือเรียวเปิดฝากล่องออก ก่อนที่จะหยิบสิ่งที่วางเอาไว้ด้านบนออกมาดู...

ซีดีแผ่นเก่าที่เป็นรอยจากการใช้งานที่ไม่ได้เก็บอย่างดีเหตุเพราะเขาส่งต่อให้น้องชายไปฟังโดยที่ไม่รู้ว่าเจ้าของมันคือใคร แม้ว่าเบญแฟนเก่าเขาจะสวมรอยเป็นเจ้าของด้วยความเข้าใจผิดของเขาเอง แต่เขากลับคิดอยู่เสมอว่าถ้าเบญเป็นคนให้จริงก็คงมีเรื่องราวเกี่ยวกับมันที่หยิบยกมาคุยกันไม่จบไม่สิ้น...แต่อีกฝ่ายกลับไม่ฟังเพลงวงนี้หรือแม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ

นิ้วเรียวค่อยๆ หยิบแผ่นซีดีดึงออกมาจากฐานด้วยใจที่เต้นรัว เมื่อดึงหลุดออกจากฐาน ก็เห็นรอยจางๆ ที่ถูกขูดเอาไว้ด้วยของมีคมเป็นรูปตัวอักษรภาษาอังกฤษตัว B ตามตัวแรกของชื่อเล่นคนที่ให้ซีดีมา ซึ่งจินตภัทรคิดเอาเองมาตลอดว่ามาจาก 'เบญ'

เสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นชั่วขณะหนึ่งก่อนที่มือเรียวจะเก็บซีดีใส่ที่เดิมแล้วเก็บมันเอาไว้ในถุงผ้าที่เจ้าตัวสะพายอยู่ จินตภัทรใช้หลังมือเช็ดน้ำตาลวกๆ หลังจากได้ยินเสียงออดหน้าประตู เขาคิดว่าคงเป็นอนิลเลยรีบเปิดประตูออกไปหา แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับเป็นหญิงสาวร่างอวบจากนิติบุคคลของคอนโด


"อุ๊ยคุณจีน ทำไมอยู่ห้องนี้ละคะ?" 

"เอ่อ...คือ" เพราะไม่เคยบอกใครเกี่ยวกับความสัมพันธ์ เขาไม่ควรจะมาอยู่ห้องของพิมพ์ในช่วงเวลานี้ แต่ก็นึกไม่ถึงว่าคนจากนิติบุคคลจะขึ้นมาดู

"เห็นลุงยามบอกคุณจีนสนิทกับคุณพิมพ์ สงสัยจะจริง ตอนแรกดิฉันคิดว่าลุงแกมั่วเสียอีกเพราะไม่เคยเห็นว่าคุณจะคบใคร" คำตอบของหญิงสาวทำให้เขาเบาใจลง การชอบเดินไปไหนมาไหนคนเดียวมันก็ดีแบบนี้แหละมั้ง

"ครับใช่.." จินตภัทรก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงพิมพ์ แววตาที่เศร้าสร้อยส่งผ่านความรู้สึกไปถึงหญิงสาวที่มองอยู่ ทำเอาเธอใจเสียตามไปด้วย

"ขอโทษนะคะ ยังไงก็เสียใจด้วยจริงๆ ค่ะ แต่พอดีก่อนที่คุณพิมพ์จะเสีย ในวันเดียวกันนั้นเธอเข้ามาทำเรื่องขอเปิดกล้องวงจรปิดไว้กับทางเราค่ะ ดิฉันก็เลยจะมาแจ้งว่าถ้าคุณจีนหรือคุณบีว่างก็เข้ามาที่ห้องCCTVได้เลยนะคะ ทางเจ้าของอนุมัติมาแล้วค่ะ"

"พิมพ์เขาจะขอดูกล้องวงจรปิดทำไมเหรอครับ?" จินตภัทรขมวดคิ้วเล้กน้อยเพราะไม่คิดว่าหลังจากที่หญิงสาวเสียไปจะมีเรื่องอะไรที่เธอจะทิ้งเอาไว้เป็นปริศนาแบบนี้อีก

"ที่ได้ยินมาเหมือนมีคนสอดซองจดหมายทิ้งไว้ให้เธอที่ห้องค่ะ คุณพิมพ์เธอบอกว่ามันต้องถูกส่งมาจากคนในคอนโดก็อยากมาขอเปิดกล้องวงจรปิดดู เราถามว่าเป็นจดหมายอะไรเธอก็ไม่ตอบ แต่คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ค่ะ คุณพิมพ์เธอมาขอดูวันเกิดเหตุแล้วก็ย้อนไปดูวันที่เธอกับคุณบีทะเลาะกันเธอขอดูทางเข้าออกคอนโดด้วยนะคะ ถ้าให้ดิฉันเดาน่าจะมีคนแอบถ่ายรูปไว้น่ะค่ะ..แล้วอาจจะส่งรูปไปแบลคเมล์อะไรแบบนี้รึเปล่า" 

หญิงสาวแสดงความเป็นห่วงอย่างจริงใจ ก่อนจะบอกลาและขอตัวกลับไปทำงานต่อ จินตถัทรได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้ความคิดในสมองทำงานหนักเพราะเขาไม่คิดว่าวันนั้นพิมพ์จะมีเรื่องอะไร เพราะจำได้แม่นว่าจอมพลบอกว่าพิมพ์แค่ลืมเอกสารไว้...


แต่ถ้าเกิดว่าความจริงแล้วพิมพ์ไม่ได้ลืมเอกสาร แต่มีคนนัดให้เธอมาที่นี่เพื่อต่อรองเรื่องรูปที่แบลคเมล์ล่ะ?

ขณะที่มัวแต่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับปริศนาที่ไม่รู้ว่าจะหาคำตอบจากที่ไหน ต่อให้เขาไปดูกล้องวงจรปิดแทนพิมพ์ เขาก็ไม่รู้ว่าจะหาใคร จินตภัทรคิดว่าถ้าพิมพ์ต้องการดูกล้องก็น่าจะมีคนที่หมายหัวไว้อยู่แล้วไม่ใช่สันนิษฐานไปเอง


"จีน!"

เสียงของอนิลเรียกเพื่อนตัวเล็กเป็นครั้งที่สามจนอีกฝ่ายสะดุ้ง แต่แทนที่จะมีคำว่ากล่าวใดๆ ร่างผอมบางกลับเดินไปกอดเพื่อนตัวเล็กไว้นแน่น จินตภัทรอมยิ้มในอ้อมกอดของเพื่อนและโอบเอวบางของอีกฝ่ายไว้เช่นกัน


"ฉันคิดถึงแกจัง" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยน้ำตาคลอ แต่อีกฝ่ายดันตอบกลับมาจนอยากจะหยิกตูดให้เขียว

"ขอบใจนะที่สละเวลาอยู่กับผัวมาหาฉัน..."

เสียงหัวเราะของจินตภัทรดังขึ้นขณะที่มือของอนิลฟาดก้นเพื่อนตัวเล็กอย่างแรงจนอีกฝ่ายโอดโอย

"โอ้ยเจ็บนะ แกอะชอบตีแรง"

"ทีผัวกระแทกใส่รัวๆ นี่รับได้ไม่มีบ่นเลยนะ ดัดจริต!" อนิลโต้กลับพลางดัดเสียงใส่อารมณ์ขุ่นแม่จนจินตภัทรหัวเราะ ร่างเล็กกอดแขนเพื่อนก่อนจะพากันเดินเคียงข้างกันอีกครั้ง 

ราวกับว่าความสุขมันกลับมาพร้อมกับอนิล ทำให้รู้สึกอุ่นใจและมีความสุขอย่างไม่ต้องรู้สึกหวาดหวั่น จินตภัทรคิดว่าหนึ่งในเรื่องดีๆ ในชีวิตของเขา ก็คือการมีอนิลเป็นเพื่อน



................



"อย่าไปเดินในงานเลย เชื่อฉัน แกแวะไปที่บูธเงียบๆ ไปทักแฟนนิยายก็พอ ขืนแกเดินทั้งงานแล้วมีอีบ้าที่ไหนวิ่งมาเอามีดแทงแกเพราะไปยุ่งกับผัวมโนของมันจะทำยังไง?" อนิลเถียงคอเป็นเอ็นหลังจากที่คุยกับจินตภัทรเรื่องข่าวกอสซิปที่อ่านเจอที่สนามบิน

"ก็ดี ฉันตายไปสักคนนึง อาจจะช่วยให้ดาราคนอื่นๆ เป็นอิสระจากแฟนคลับได้บ้าง รู้ไหมสังคมเรามันไม่มีจิตสำนึกกันง่ายๆหรอก มันต้องมีใครสักคนตาย ก็เหมือนหลายๆ เรื่องในสังคมเรา ไม่มีใครตายสักคนก็ไม่มีคนมองเห็นถึงสิ่งที่ถูกละเลยไป อีกอย่าง...ถ้าฉันตายเพราะแฟนคลับคนนั้น แฟนคลับคนนั้นก็ถูกจับใช่ไหม? คนที่จะมาคบบีหลังจากเราก็อาจจะ..."

"จีน ไม่ตลกนะ แกเป็นเซเลอร์มูนเหรอ? จะมากู้โลกอะไรตอนนี้วะ?"

ขณะที่อนิลเป็นเดือดเป็นร้อนแทน จินตภัทรกลับได้แต่ยิ้มแล้วมองออกไปนอกรถแท็กซี่ที่ทั้งคู่นั่งมาด้วยกัน เพราะงานหนังสือที่จัดขึ้นทุกปีกลายเป็นที่ชุมนุมของคนรักหนังสือทำให้การจราจรค่อนข้างติดขัด พวกเขาเลยมีเวลาคุยกันสักพักกว่าจะลง เสียงบ่นของอนิลหยุดไปสักพักและเจ้าตัวก็ก้มลงพิมพ์แชทตอบกับแฟนหนุ่มที่คงอยากเจอจะแย่แล้ว จินตภัทรคิดว่าเป็นเพราะเขาที่ทำให้เพื่อนเป็นห่วงจนต้องสละเวลาส่วนตัวมาหา และคอยมาเป็นบอดิการ์ดให้ พอคิดแล้วก็รู้สึกละอายใจ...


"ฉันปล่อยให้พรหมลิขิตทำงานจนรู้สึกว่ามันใช้เวลานานเกินไปจนฉันต้องเสียเวลาชีวิตไปกับคนอย่างพี่เบญ..."

อนิลหันไปมองจินตภัทรที่อยู่ๆ ก็พูดในสิ่งที่เขาไม่เข้าใจออกมา อีกฝ่ายหยุดคำพูดไว้เพียงครู่ก่อนจะหยิบซีดีเพลงเก่าๆ ขึ้นมาให้ดู

"นี่ผลงานของพรหมลิขิต...ฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่ฉันจะลิขิตมันเอง แกไปหาแจ็คเถอะ ฉันจะเดินข้ามแยกไปเอง รถติดแบบนี้เดินไปดีกว่า"

"จีน!" อนิลเรียกเพื่อนเสียงหลงเมื่ออีกฝ่ายเปิดประตูลงรถก่อนจะหันมาฝากประโยคสุดท้ายเอาไว้ พร้อมกับสีหน้าที่แน่วแน่ราวกับพร้อมที่จะฝ่าฝันกับทุกอย่าง...สิ่งนั้นเองที่ทำให้อนิลได้แต่มองเพื่อนเดินลัดเลาะข้ามไปจนถึงฝั่งของศูนย์ประชุมฯ


"ถ้าหากว่าเขาคือคนที่เกิดมาเพื่อฉัน ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรจะเกิดขึ้น ฉันคิดว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยมือฉัน ขอบใจนะแก แต่มันถึงเวลาที่ฉันต้องดูแลตัวเองแล้ว"





.................




"คุณจีน?" เสียงของทีมบรรณาธิการที่คุ้นเคยกันดีมองเขาและทักด้วยท่าทางตกใจไม่น้อย เพราะก่อนหน้านี้เขาได้ข้อความจากอนิลว่าจินตภัทรอาจจะเข้ามาช้า แต่จู่ๆ คุณนักเขียนก็เดินฝ่าผู้คนมากมายเข้ามาจนถึงบูธจัดงานของสำนักพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในงาน

"เดี๋ยวจะมีสัมภาษณ์นักเขียนใช่ไหม?" 

"คะ คุณจีนจะขึ้นเหรอคะ?" 

"ทำไมล่ะ? เขาให้โควต้ามาแล้วนี่ เห็นพี่โฉมคะยั้นคะยอให้จีนขึ้นทุกปี" ร่างเล็กตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงจนคนฟังรู้สึกแปลกใจ

"คุณโฉมแกเพิ่งกลับไปเองค่ะ เดี๋ยวจะมีสัมภาษณ์ตอนบ่ายสามอีกหนึ่งรอบก่อนจะมีแจกลายเซ็น ถ้าคุณจีนจะขึ้น..."

"ขึ้นสิ เตรียมหนังสือให้ด้วยนะ"


เพราะหลังจากที่ข่าวออกไป ไม่ใช่เพียงแค่คนไม่กี่คนที่รู้ แต่บูธอื่นๆ ภายในงานที่รู้จักจินตภัทรต่างก็พากันป้องปากเม้ากับอย่างออกรสออกชาติ หลังจากที่เจ้าตัวเดินเชิดเข้ามาในงานโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับข่าวซุบซิบที่เกิดขึ้นเลย แม้แต่พิมธีกรในงานที่คุ้นเคยกันดี ตอนนี้ก็พากันมองหน้าจินตภัทรด้วยความรู้สึกแปลกๆ แต่นักเขียนร่างเล็กกลับไม่มีท่าทีวิตกใดๆ เลย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เป้นคนไม่มั่นใจตัวเองสักเท่าไหร่ จากงานหนังสือที่ผ่านๆ มา


"ค่ะ แล้วหลังจากนี้เราจะมาพูดคุยกับคุณจินตภัทร เจ้าของนิยายขายดีอันดับหนึ่งสามปีซ้อน กับนิยายเรื่องใหม่ที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครที่มีข่าวเปิดกล้องเมื่อสัปดาห์ที่แล้วกันนะคะ..."




.................




เสียงปรบมือหลังจากที่พิธีกรกล่าวออกไมค์ทำเอาคนที่กำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามาในงานเงียบๆ รู้สึกใจเต้นแรงจนเหมือนมันจะหลุดออกมาจากอก จอมพลสวมหมวกแคปเอาไว้เพราะสีผมที่สว่างและทำให้เป็นจุดสนใจเกินไป แต่ใบหน้าหล่อเหลาไม่อาจจะซ่อนเร้นตัวตนของชายหนุ่มไปได้เพราะเมื่อเขาเดินเข้าไปอยู่ฝั่งหนึ่งของเวทีที่มีคนยืนดูสัมภาษณ์ของจินตภัทรอยู่ ผู้ร่วมงานหลายๆ คนในบริเวณนั้นก็เริ่มสะกิดกันชี้ชวนหันมาดูเขา และบางคนก็เริ่มยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเอาไว้


"พูดถึงหนังสือแนวโรมานซ์หลายๆ เรื่องของคุณจินตภัทรแล้ว แล้วคงมีแฟนนิยายหลายคนที่นี่อยากรู้เรื่องความรักของคุณนักเขียนเช่นกัน ขอถามได้ไหมคะ?" หญิงสาวถามออกไปเพราะเริ่มเห็นคนเดินเข้ามาในโซนเวทีเยอะมากกว่างานครั้งก่อนเธอตั้งใจถามออกไปเพื่อเรียกความสนใจคนในงานตามหน้าที่

แต่คำถามที่ได้ยินทำให้จอมพลรู้สึกโกรธ เพราะเขาอยากจะเป็นคนตอบมันเอง 

คนพวกนั้นไม่มีสิทธิ์บังคับแฟนเขาให้พูดออกมา ทั้งที่เจ้าตัวเป็นคนที่หวงความเป็นส่วนตัวมาตลอด และพูดกับเขาเองว่าไม่อยากให้คนมาสนใจผลงานเพียงเพราะมีเขาเป็นแฟน

แต่ก่อนที่จอมพลจะก้าวขึ้นเวทีไปหาอีกฝ่ายทั้งที่อยากลากแฟนลงมาจากเวทีแล้วพากลับห้อง แต่ใบหน้าของจินตภัทรที่หันมามองเขาและสบตากันกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขเมื่อตอบคำถาม


"เราทั้งสองคนต่างก็เป็นคนที่เคยอยู่ในจุดที่ได้แต่แอบชอบกันครับ ตอนนั้นผมอายุสิบหก ส่วนเขาอายุสิบแปด เราเจอกันที่หน้าโรงเรียนสอนพิเศษ ตอนนั้นก็นานมาแล้วจำไม่ได้เหมือนกันว่าเขาไปอยู่ตรงนั้นทำไม แต่ถ้าหากใครอ่านเล่มนี้ (ยกหนังสือ) จะมีฉากหนึ่งที่ลลินรอรถอยู่แล้วมีผู้ชายตัวใหญ่ๆ ท่าทางเงอะเงิ่นแบกร่มแม่ค้ามาบังฝนให้เธอ ฉากนี้เขียนมาจากเรื่องจริงครับ เป็นเรื่องของผมกับเขาที่ทำให้ผมประทับใจในตัวเขาจนตกหลุมรัก 

คาแรกเตอร์ของจอมก็เช่นกัน ผู้ชายหยาบคายโผงผางและเกรี้ยวกราด แต่กลับเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายยามที่อยู่กับลลิน ทั้งหมดนั้นคือคนรักของผมเอง 

เกือบสิบปีที่เราไม่เคยรู้ว่าสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของเราทั้งสองคนมันคืออะไร 

เราต่างก็เหมือนผีเสื้อร่อนเร่ที่ถูกสายลมพัดพาให้ไกลจากกัน 

จนวันหนึ่งที่บินมาเจอกันอีกครั้ง ก็มีกระแสสังคมที่เหมือนลมพายุซัดใส่ร่างของเราจนเกือบร่วงสู่พื้น 

ปีกของผมคงฉีกขาดหากต้องบินเพียงลำพัง แต่โชคดีที่สายลมแห่งความรักพาเราทั้งสองกลับมาบินเคียงข้างกันอีกครั้ง ทั้งหมดนี้ผมไม่ได้พูดเพื่อให้คุณทุกคนเข้าใจในทุกๆ คำที่ผมพูดออกไป 

แต่ผมแค่อยากบอกผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นว่า ผมยังเก็บซีดีที่เขาให้เมื่อแปดปีก่อนเอาไว้อยู่....

ส่วนเรื่องที่พวกคุณอยากรู้ว่าเราเป็นอย่างที่หนังสือซุบซิบดาราเขียนไหม ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ เพราะความจริงมันมีแค่เราสองคนที่รู้และเราคงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายให้พวกคุณเข้าใจได้ทุกคน ขอบคุณทุกท่านที่มาในวันนี้และขอบคุณแฟนนิยายของผมสำหรับความรักที่มอบให้ผมตลอดมา และฝากติชมละครเรื่องนี้ (ยกหนังสือ) ที่แฟนผมกำลังจะได้เล่นด้วย ผมว่าเขาคงเล่นแย่มากแน่ๆ เพราะเขาแค่ต้องเล่นเป็นตัวเองแบบที่ไม่ต้องเก๊กหล่อขมวดคิ้วทำหน้าเข้มเป็นบีเดฟโซลเหมือนที่ทุกคนรู้จัก (เสียงหัวเราะจากคนดู) ขอบคุณมากจริงๆ ครับ แล้วเจอกันใหม่ในงานหนังสือครั้งหน้าครับ"



...........50%............



มันไม่ใช่ละครหลังข่าวที่มีนางอิจฉาวิ่งเข้ามาตบนางเอกจนกระเด็นต่อหน้าพระเอก หรือแฟนคลับเพี้ยนๆ ที่พุ่งตัวเอามีดมาแทงแฟนของดาราที่ชอบต่อหน้าคนมากมาย ไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหลังจากที่จินตภัทรเดินลงจากเวที เพราะทุกสายตายที่เคยจับจ้องคุณนักเขียนหันไปมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดีและเป็นที่รู้จัก เขากำลังยืนร้องไห้ปล่อยให้น้ำมูกและน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าอันหล่อเหลา จนคุณป้าที่ยืนใกล้ๆ ต้องสละทิชชู่ห่อเล็กๆ ให้

ผู้คนที่ยืนรายล้อมค่อยๆ ถอยออกมาเว้นระยะให้กับคุณนักเขียนที่เดินลงมาพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ เสียงกระซิบกระซาบเกิดขึ้นตลอดทางที่จินตภัทรจูงแขนคนที่เอาแต่ร้องไห้ไม่สนโลกให้เดินมาที่บูธของสำนักพิมพ์นกน้อย เสียงหนึ่งของคนที่ยืนนินทาอยู่ไม่ได้ทำให้จินตภัทรได้ยินทำเอาเกือบหัวเราะออกมา...


"ตกลงใครเป็นรับวะ ดูดิพี่บีดิร้องไห้สาวแตกมากแก เห็นหน้าตาหล่อๆ ตกลงเป็นตุ๊ดเหรอ?" 

"คุณจีนดูเท่กว่าตั้งเยอะ ฉันว่าเรื่องนี้ดูกันที่รูปร่างไม่ได้แล้วอะ"

"เท่เนาะตอนที่คุณจีนบอกว่าชอบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนน่ารักมากเลย แต่ไม่คิดว่าพี่บีจะเป็นรับอะแก ตกใจมากเลยตอนเขาร้องไห้อะ" 


พอเดินมาที่บูธได้ร่างสูงก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ พนักงานขายหนังสือและทีมบรรณาธิการที่กำลังจัดโต๊ะให้จินตภัทรเพื่อนั่งแจกลายเซ็นอีกสองชั่วโมงข้างหน้า หันมามองแล้วกลับไปยิ้มขำกันเองเพราะท่าทางของคุณนักร้องรูปหล่อที่เหมือนเด็กที่นั่งยองๆ ร้องไห้โดยมีคุณนักเขียนนั่งที่เก้าอี้พลาสติก ทั้งคู่นั่งหลบอยู่หลังกองหนังสือที่ไม่มีใครเห็นนอกจากพนักงานในบูธ


"ร้องไห้ทำไม สั่งขี้มูกเร็ว น่าเกลียดอะอี๊" เสียงของจินตภัทรแซวก่อนจะยื่นทิชชู่ให้อีกฝ่าย มือหนาข้างหนึ่งดึงทิชชู่ไปส่วนอีกมือที่ว่างก็จีบมือแฟนตัวเล็กไว้แน่น ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากของคนที่นั่งสะอึกสะอื้นทั้งที่หยุดร้องแล้วแต่ยังมีฮึดฮัดในบางจังหวะเหมือนเด็กที่ร้องไห้แล้วหยุดไม่ได้


"จริงเหรอ.." คำสั้นๆ ที่เอ่ยเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

"หืม?" จินตภัทรยิ้มพลางเลิกคิ้วมอง

"เรื่องซีดี" เสียงทุ้มถามออกมาราวกระซิบ ขอบตาแดงก่ำเพราะร้องไห้อย่างหนักเหลือบมองด้วยความรู้สึกที่หวาดหวั่น 

จอมพลคิดว่ามันเหลือเชื่อเกินไป...

ถึงแม้ว่าเรื่องที่จินตภัทรเล่ามันจะเหมือนตรงกับความจริงที่เขาประสบและพบเจอมาก็เถอะ


"แล้วอันนี้ใช่ที่ให้มาไหมอะ?" 

มือเล็กหยิบซีดีในกระเป๋าสะพายก่อนจะแกะแผ่นออกมาแล้ว ยื่นกล่องพลาสติกที่เก่าจนเหลืองให้อีกฝ่าย ที่ฐานวางแผ่นมีรอยขูดจางๆ แบบเดียวกับที่จอมพลเคยทำสัญลักษณ์เอาไว้กับมือ 

"ขอโทษนะ เพิ่งรู้ไม่นานมานี้เองว่ามันเป็นของบี ตอนนั้นเรา..."


หมับ!

ไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดจบ สองแขนของคนที่นั่งยองๆ อยู่ที่พื้นก็คว้าจินตภัทรเข้าไปกอดเอาไว้แน่น ใบหน้าของจอมพลซบลงที่ไหล่บาง อ้อมกอดกระชับแน่นราวกับกลัวว่าร่างเล็กจะหายไป


"ไปอยู่ไหนมาตั้งนาน..."

คำถามสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ส่งผ่านไปถึงคนในอ้อมกอดถึงความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย 

กี่ปีที่เขารู้สึกมาตลอดว่าบางสิ่งในชีวิตของเขาขาดหายไปแต่กลับไม่รู้ว่าจะหามันจากที่ไหน 

ราวกับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้าย...


"ก็อยู่นี่แล้วไง" ร่างเล็กผละออกจากอ้อมกอดพลางวางมือเรียวลูบแก้มสากเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้ม ที่จอมพลหลงรักมันตลอดมา

"บีรักจีนนะ ขอบคุณที่พูดเรื่องของเราทั้งที่จีนอาจจะ..."

ก่อนที่จอมพลจะพูดสิ่งที่กังวลออกมา เพราะเขารู้ดีว่าจินตภัทรอาจจะอยากทำเพื่อเขาจนตัดสินใจพูดออกไป แต่ไม่ทันได้พูดจนจบคุณนักเขียนตัวเล็กกลับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่แสนหวานที่ทำให้รู้สึกถึงความรักที่แสดงออกมาในทุกคำที่จินตภัทรกำลังบอกเขา

"ไม่หรอก มันไม่ได้ยากขนาดนั้น จริงๆ แล้วตอนแรกจีนแค่กลัวว่ามันอาจจะเร็วเกินไปสำหรับเราทั้งคู่ การผูกมัดเป็นสิ่งที่จีนปฏิเสธมาตลอดตั้งแต่คบกับพี่เบญ แต่พอเจอซีดีแผ่นนี้และรู้ว่าบีเป็นคนให้มันมา จีนก็คิดว่าความรักของเราสองคนมันรอไม่ได้อีกต่อไป....เพราะเราใช้เวลารอคอยกันและกันมานานเกินพอแล้ว"



.................



มือเรียวสวยเคลือบด้วยยาทาเล็บสีชมพูหวานแกว่งกระป๋องเบียร์ที่ดื่มไปได้ค่อนกระป๋องไปมาขณะที่พิงหลังไว้กับระเบียงทางเดินหอพักนักศึกษาที่เธอขึ้นมาด้วยมารยาล้วนๆ ที่อ้างว่าลืมคีย์การ์ด ประตูหน้าห้องยังคงปิดสนิทเพราะไม่มีใครอยู่ หญิงสาวรูปร่างเพรียวบางถอนใจและมองเวลาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เวลาล่วงเลยมาจนเกือบสองทุ่มเจ้าของห้องควรโผล่หัวมาได้แล้วก่อนที่เธอจะหมดความอดทน...


"แบม..."

เสียงของคนที่เดินมาจากบันไดหอพักเรียกชื่อหญิงสาวที่ยืนรอหน้าห้องก่อนจะวางกระเป๋าเป้ใบใหญ่ลงขณะที่ควานหากุญแจห้องในกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กที่อยู่บนไหล่

ดวงตากลมโตประดับขนตางอนงามราวกับตากวางจับจ้องเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายที่สูงกว่าเล็กน้อยเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่คิดและเรียบเรียงเอาไว้เป็นคำถามแรกเมื่อได้เจอกัน

"จะย้ายไปอยู่กับมันเมื่อไหร่?" 

อีกฝ่ายไม่ตอบคำถามและหันหนีไปหยิบเป้เดินเข้าห้อง คนที่มารออยู่ก่อนเดินตามเข้าไปในห้องที่ยังไม่เปิดไฟ มีเพียงแสงไฟจากภายนอกที่สาดส่องเข้ามาในห้อง เมื่อเธอหันหลังปิดประตูและล็อคกลอน เจ้าของห้องที่เดินเข้ามาก่อนก็เดินเข้ามาประชิดตัวก่อนที่จะใช้สองมือกอดเอวเธอไว้และซบหน้าลงบนไหล่

"แบม..เค้าขอโทษอะ"

"ยุ้ยจะย้ายไปอยู่กับมันเมื่อไหร่?"

"ฮึก แบม.." เสียงสั่นเครือเอาแต่เรียกชื่อ 'คนรัก' ที่ต้องทนอยู่ในสถานะเพื่อนมาหลายปี 

"รักมันมากกว่าเราเพราะอะไร?" 

คำถามของกันนิชาไม่ได้รับคำตอบเหมือนก่อนหน้านี้ 

อีกฝ่ายเลี่ยงที่จะทะเลาะกันด้วยวิธีเดิมๆ ....


ริมฝีปากอิ่มที่เคลือบเอาไว้ด้วยลิปกลอสสีชมพูเจือกลิ่นสตรอเบอร์รี่บดเบียดลงบนเรียวปากอิ่มของคนที่ตั้งคำถามแทนคำขอโทษที่ไม่ว่าจะพูดออกไปสักกี่ครั้งก็ไร้ความหมาย กันนิชาถูกตรึงกายเอาไว้กับประตูห้องขณะที่พยายามจะดันร่างของอีกฝ่ายออก เมื่อริมฝีปากผละออกจากกันเธอได้แต่ถอนใจอย่างเหนื่อยล้าและย้ำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว..


"รู้ไหมว่าเรารู้สึกยังไงตอนที่เปิดประตูไปเจอแกสองคนอยู่บนเตียงด้วยกัน"

"ฮึก ฮืออออ แบมเราขอโทษ" เสียงร้องไห้และคำขอโทษเดิมๆ ในความมืดดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่มือเรียวของกันนิชาจะขยับไปกดสวิตช์ไฟข้างประตูและมองคนที่เอาแต่คร่ำครวญตรงหน้า

"อ้างตลอดว่าไปทำงานกลับหอไม่ได้ คิดว่าเราโง่เหรอ? ตกลงคอนโดนั้นของใคร?"

คำถามจากกันนิชายังคงย้ำอยู่กับสิ่งที่อีกฝ่ายตอบไม่ได้ ญดาก้มหน้านิ่งไม่มองอีกฝ่าย เธอไม่รู้จะตอบคำถามได้ยังไง ในเมื่อคนที่ผิดมันคือเธอคนเดียวที่ 'เลือกไม่ได้' 


"ลูกศร...ซื้อให้เรา"

"อีศรมันจะซื้อให้ได้ไง มันถูกหวยเหรอ?"

"ก็..ไม่รู้อะ"

"มันเอาเงินจากไหนมาให้แก แกก็ไม่สนใจเหรอ? งั้นเราไปขายตัวเอาเงินมาปาใส่หน้าแกมั่งดีไหมอะ? แกอยากได้อะไร? พูดมาดิ!" 

มือเรียวสวยผลักอีกฝ่ายที่ถอยหลังจนติดเตียงจนหงายหลังลงไปนอน ร่างของนางแบบสาวคุดคู้นอนกอดตัวเองและร้องไห้ออกมาแทนคำตอบทุกคำที่กันนิชาอยากได้ยิน

"รู้ไหมว่าวันศุกร์ที่เราไปถ่ายงานเราเจออะไร?" 

คนใจร้อนก้าวขึ้นไปบนเตียงก่อนจะกระชากแขนอีกฝ่ายมาตรึงไว้ แต่ญดายังคงหันหนี ทำให้กันนิชายังมีโทสะมากขึ้นและพานทำให้นึกถึงตอนที่เดินไปจิกไหล่ลูกศรขึ้นมาจากพุ่มไม้ แล้วดึงกล้องที่อีกฝ่ายใช้มา ในนั้นมีรูปที่ตามถ่ายเพื่อนพี่ชายเธอ และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือลูกศรใช้วิธีนี้หาเงินมาตลอด

"อยากรู้ไหมว่าเราเจออะไร!"  ตวาดใส่ญดาแต่คำพูดขอร้องไม่ให้เธอบอกใครยังอยู่ในความทรงจำ...

ลูกศรขอร้องเธอและสัญญาว่าจะเลิกกับญดา แต่สุดท้ายก็กลับคำเพราะเมื่อคืนญดาไม่รับสายเธอ


"เราไม่อยากรู้..." ญดาปฏิเสธที่จะรับรู้อะไร เธอยังต้องการความสะดวกสบายจากลูกศรอยู่ตราบใดที่เธอยังต้องเลี้ยงตัวเองเพียงลำพัง...

"แกต้องรู้! แล้วจำใส่หัวไว้ด้วยว่าแกเลือกคนที่แบลคเมล์คนอื่นแล้วเอาเงินมาปรนเปรอแก! เงินที่อีลูกศรมันได้ไปคือเงินของพี่พิมพ์ อีชั่วนั่นเอาเรื่องพี่บีไปขู่เขา จนพี่พิมพ์เาต้องโอนเงินเป็นล้านให้มัน แล้วมันก็หลบหน้าฉันมาตลอดตั้งแต่พี่พิมพ์ตายเพราะมันกลัวฉันจะบอกพี่แจ็ค ทีนี้แกก็เลือกเอาแล้วกันว่าแกจะคบกับใคร!" 


เงิน คือตัวแปรเดียวที่ทำให้เพื่อนที่เคยรักกันมานาน หรือ แฟนคลับที่รักศิลปินมานาน เลือกที่จะหักหลังอีกฝ่าย แต่ในกรณีของลูกศรไม่ใช่แค่เงินที่อีกฝ่ายต้องการ แต่ความน้อยใจที่จอมพลพยายามจะเปิดตัวจินตภัทร และความคับแค้นนี้ทำให้ลูกศรได้ 'นายจ้างคนใหม่' ที่จ่ายเงินจ้างให้ลูกศรตามจินตภัทร ไม่ต่างจาก 'นายจ้างเก่า' ที่เคยจ้างให้เธอตามพิมพ์ 




...........TBC..........

พาร์ท2209Bnior เราไม่ได้บอกชื่อจริงของแก้มยุ้ยใช่ไหมคะ

แต่พอมาพาร์ทนี้เลยใส่สักหน่อยเดี๋ยวน้องน้อยใจ >___<

แก้มยุ้ย (ญดา) คนสวย



#2209UpsideDown






รีปริ้นท์


Bad Neighbours #2209Bnior

กดซื้อออนไลน์ผ่านเว็บ Shopee เท่านั้น

ตอนนี้เหลือ 5 ชุด ค่ะ


กดสั่ง



 PS. สมัครสมาชิก Shopee ก่อนเด้อ




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18242 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:04
    หน้าฟีดของไรท์คงเต็มไปด้วยเม้นเรา ฮือออ แต่คือบับตอนนี้หัวใจพองฟูไปกับคุณบีเดฟโซลมากค่ะ โอ๋ๆ ร้องไห้ขี้มูกโป่งหมดแล้ว คุณนักเขียนนุ่มนิ่มมาก รู้กันสักทีเนอะ ตามหากันจนเจอออ
    #18,242
    0
  2. #18165 Defnan (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 04:35
    ประทับใจฉากที่จินเปิดตัวแฟนมาก ซึ้งอ่า ในที่สุดพี่บีก็รู้สักที ฮืออออ
    #18,165
    0
  3. #16587 ImPiyatida_22 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 00:13
    โอ้ยยยชอบมากกกตอนบอกว่าไปอยู่ไหนมาตั้งนานนฮือออออออ TT
    #16,587
    0
  4. #16003 Mukimukii (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 01:08
    ไม่คิดว่าแก้มยุ้ยคือยูคเลยอะ 5555 ตั้งแต่เวอชั่นที่แล้ว เพิ่งรุ้วววว
    #16,003
    0
  5. #15489 ChoBBam (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 09:29
    ตอนแรกคิดว่ายูคจะมาในคราบคนรักใหม่ของแบม เพราะพาททีีแล้วไม่ได้ออก
    พอมาตอนนี้ ตึ่งงงงงง ยูคของเรา แอบมาตั้งนาน น้องแก้มยุ้ย นั้นเองงง ^^
    #15,489
    0
  6. #14959 super_man (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 23:10
    ชอบความเป็นเพื่อนของจีนกับเอินน่ารักมาก จีนคนจริงพี่บีถึงกับเสียน้ำตา
    เรื่องร่มเรื่องซีดีเป็นอะไรที่ซาบซึ้งและประทับใจมาก อิจฉาพี่บีมีแฟนที่ดีและน่ารักที่สุด. เรื่องลูกศรนี้มาดราม่าและปริศนาเช่นเคย ทั้งนายจ้างเก่าและนายจ้างใหม่
    #14,959
    0
  7. #14871 V'vitaJ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 20:56
    พารทลูกศรนี่เงิบนิด55555 แต่ชอบจีนอ่ะฮือออพูดได้ดีมากเราเป็นบีเราก็ร้องในที่สุดก็เจอซะทีน้้อ
    #14,871
    0
  8. #14866 เดร (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 17:37
    อ่าาาาา น่าจะเดาได้นะว่าเป็นลูกศร ทำไมชั้นโทษแบมไปแล้วล่ะ ฮืออออ ขอโทษนะแบม
    #14,866
    0
  9. #14854 deffjb (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 02:45
    ฮืออ ใครอีกอ่ะจ้างอ่าา เรียกโคนัน
    #14,854
    0
  10. #14798 JubJujube (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 14:11
    ณดา ขายาว แต่คงไม่เท่ากันนิชา อิอิ
    #14,798
    0
  11. #14796 Unie jng (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 13:01
    พี่บีร้องไห้เลยงะ น่ารักอะ รู้สักที เจอกันสักที เป็นผีเสื้อที่คอยพยุงกันแงๆๆๆ ยุ้ยแบมคือดุเดือดอะ ทำไมยุ้ยต้องไปอะไรกับลูกศร คือนางก็มีงานเดี๋ยวก็ถ่ายละครยังไงก็ต้องมีเงินของตัวเองอะ ฮืออออ สงสารแบม แต่มันต้องมีไรมากกว่าเงินไรนี่แน่นอนๆๆ
    #14,796
    0
  12. #14789 HMKY_ELF (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 01:23
    ก่อนพูดเรื่องปมขอขำก่อน5555555555555555555555 แงงง หนูทายถูกด้วยอ่ะ ทายถูกกกก ครั้งแรก นี่ครั้งแรกใช่มั้ยอ่ะ บีร้องไห้สะอึกสะอื้นจริงด้วย555555 แงง นี่แค่แซวเฉยๆ เป็นจริงซะงั้น โดนเข้าใจผิดแล้ววจอมพลเอ้ย5555 แต่มันก็น่าเหลือเชื่อนะคน150กว่าจะรุกอ่ะ แต่อะไรก็เป็นไปได้ อยากเข้าไปร่วมวงคนที่คิดแบบนี้ค่ะ 5555 คำพูดจีนคือหล่อมากอ่ะ คือรักเราไม่ต้องรออะไรแล้วว มันมีมานานแล้วว โอ๋เอ๋ กอดน้องบี๋แรงๆ ใช้ทิชชู่ป้าข้างๆคุ้มแน่เลย55555 โถ่ เอ็นดูนางนะคะ //กลับมาที่ปม!!! นั่นแงะ!! เราว่าแล้วว ลูกศรแน่ๆ ไม่ใช่แบมหรอก ทำไมต้องเป็นแบมอ่ะจิงม่ะ ละน้องแก้มยุ้ย อ้าว นี่รักสามเส้าอีกละเหรอ ทำไมทำงี้ว่ะยุ้ย! //ตีเข่าฉาก แบมถึงจะโดนเขาทำยังไงแต่ก็จะไม่ปล่อยไปสินะ คนมันรัก ดูจากคำพูดก็รู้เลยอ่ะ ว่ายังไงก็ไม่ยอมปล่อยแก้มยุ้ยให้ลูกศรแน่ๆ นี่กลัวลูกศรจะทำอะไรบ้าๆจัง ละคนที่จ้างลูกศรใครอ่ะตัวละครที่เหลือที่ไม่น่าจะเกี่ยวแต่ก็เกี่ยวในภาคที่แล้วอย่างแตงก็มีมาแล้ว ภาคนี้จะเป็นแตงอีกป่าว หรือใคร ใครอ่ะ ..แต่จะมีใครมาให้พีคอีกมั้ยอ่ะ คนที่พีคก็น่าจะเป็นคนใกล้ตัวเนี้ยแหลพ.. ว่าแต่ลูกศรนี่ถ้าไม่ก๊อปนิยายเขาก็หาทำแต่เรื่องไม่ดีเนอะ ทำไมคิดสั้นงี้อ่ะ! แก้มยุ้ย! เธอมันเสน่ห์แรงงง สงสารแบมอ่ะ เลือกมาสักคนเถอะ ลูกศรมันเปย์นิ สงสารแบมมมทำไมต้องมารักคนโลเลแบบนี้ด้วย ตาสว่างได้แล้วแบม
    #14,789
    0
  13. #14788 เอินคือซาทัง (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 01:12
    ขออิมเมจลูกศรรัวๆค่าาา
    #14,788
    0
  14. #14786 Serena_v (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 01:04
    พี่บีร้องไห้ขี้มูกโป่งเลย เอ็นดู 55555
    ใครอ่ะนายจ้างใหม่ เดาไปปวดหัว ฮือๆ
    #14,786
    0
  15. #14785 MatteMe (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 00:50
    วั้ยยยยยยยย หนึ่งสิ่งที่เราเดาถูกคือแก้มยุ้ย ที่เหลือเข้าป่าเข้าดงหมดจ้าาาาา ขอเดาต่อ หน้าจ้างเก่าใครไม่รู้ แต่นายจ้างใหม่นี่อาจจะเป็นแจนก็ได้ แบมต้องเล่นพวกนี้ให้หนักนะ ตบนังลูกศรไปเลย เลวนัก ส่วนน้องแก้มยุ้ยแบมก็ไม่ต้องไปอยากได้แล้ว เจ็บแล้วหนูต้องจำลูก ส่งแก้มยุ้ยมาทางนี้เราจะเปย์น้องเอง ฮี่ๆ
    #14,785
    1
    • #14785-1 MatteMe(จากตอนที่ 79)
      8 กันยายน 2560 / 00:51
      *นายจ้าง สิ
      #14785-1
  16. #14784 pbangrum (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 00:46
    บีเป็นรับละหรอ55555555 ชอบคู่นี้ จีนดูแมนไปเลย แล้วใครจ้างลูกศร?
    #14,784
    0
  17. #14783 JuPaJuNe (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 00:24
    พี่บีร้องไห้สาวแตกอ่ะโอ้ยยยย น่ารักอ่ะคู่นี้
    #14,783
    0
  18. #14782 grissini2 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 00:16
    พี่บีทราบซึ้งมากค่ะ...มากจนคนอื่นคิดว่าพี่เป็นรับแล้วนะคะ555
    แต่ก็มีเรื่องนายจ้างมาให้ลุ้นกันอีกแล้ว เป็นใครนะ ทำไมต้องมาตามจะแบล็คเมล์พี่บีด้วย รอติดตามค่ะ^^
    #14,782
    0
  19. #14781 ysoldevagelyn (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:50
    แตงรอนายจ้างคนใหม่อะ กลัวนะ
    #14,781
    0
  20. #14780 nook_sunny24 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:40
    โอ๊ยยยยยพี่บีเดฟโซลคะ โอ๋ๆๆมากอดนะคนดีไม่ต้องร้องแล้วน๊าาาา 5555555555 นี่คิดว่าอิคุณนักร้องมันต้องยืนยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูแน่ๆเลยอ้าววเห้ย ไมมายืนฮ้องไห่ขี้มูกโป่งจนเขานินทาว่าไม่แมนและเป็นฝ่ายรับแบบนี้ละ 555555555555 นั่งขำกับพวกขี้เม้านานมากคิดไปได้ หมดกันชาวร็อคร้องไห้ต่อหน้าประชาชนครั้งเดียวไม่แมนเลยแก55555555555555555555
    ฮืออขอโทษน้องแบมที่เคยสงสัยว่าหนูทำ กระจ่างแล้วไม่ใช่น้องแบมแต่เป็นนังลูกศรเว้ยย ฟังที่แบมเล่าแล้วก็แบบ เลวอ่ะนี่หลอกเอาเงินจากพิมพ์เป็นล้านๆเลยหรอ เห้ยหากินแบบนี้หรอ นี่ก็คิดว่าคลั่งศิลปินหนักมากแต่มันไม่ใช่ละไม่ได้ชอบจริงหรอกแค่ใช้เขาเอาเขามาเป็นเครื่องมือหากินเพื่อเอาเงินไปเปย์คนรัก นี่แอบกลัวว่าในอนาคตนางจะทำอะไรที่คาดไม่ถึงหนักกว่านี้แน่ๆอ่ะจะทำไรก็แล้วอย่ามาทำครอบครัวลูกฉันร้าวฉานนะไม่งั้นตบเด้อออ55555555555 สงสารแบมอ่ะเจอรักแบบนี้อีกแล้ว ยุ้ยเลือกไม่ได้ก็แน่สิใครๆก็รักสบายกันทั้งนั้นตราบใดที่ลูกศรยังให้ความสุขสบายกับยุ้ยได้ก็ๆม่เลิกหรอก แต่กับแบมก็รักทิ้งไม่ได้เช่นกันแต่ยุ้ยก็ลองคิดเอานะสุขสบายมีกินมีใช้มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นมันมีความสุขจริงๆหรอ ยุ้ยเองก็กำลังจะมีชื่อเสียงถ้าหากวันนึงยุ้ยตกอยู่ในสภาพถูกแบล็คเมล์บ้างยุ้ยจะเข้าใจเอง ผมนี่รอดูจุดจบของยัยลูกศรเลยครับภาคนี้น่าจะแสบพอๆกับภาคที่แล้วพอสมควรเอ๊ะหรือหนักกว่า "ว่าแต่นายจ้างเก่า นายจ้างใหม่" นายจ้างเก่าขอเดาว่าอิป้าแจนมั้ย แต่นายจ้างใหม่ที่ให้ตามจินตภัทร? ใครอ่ะนี่เดาไม่ออกเลยว่าใครคิดไม่ดีกับลูกเราลูกเรามีศัตรูด้วยหรอน่ารักน่าหยิกขนาดนี้เอ็นดูน้องเถอะ5555555 (คงไม่ใช่อิพี่เบญจ้างให้ตามดูความเคลื่อนไหวของจีนใช่แมะถึงเลิกแล้วแต่อยากรู้ว่าน้องอยู่ไงคบกับใครสุขใจดีหรือเปล่า555555555 ข้ามไปคิดเล่นๆเพราะเดามิออก) ตื่นเต้นอีกแล่วอ่ะเหมือนค่อยๆเริ่มเฉลยออกมาทีละนิดๆ โปรดติดตามตอนต่อไปอย่างใกล้ชิด
    #14,780
    0
  21. #14779 DefjeffAum (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:29
    ขำอ่ะ บีเดฟโซลเปงรับอ่อคะะ ?? 5555555555555
    ใครก็ได้ช่วยเอาลูกศรไปไกลๆจีนกับบีซักที หยุดทำแบบนี้ซักที อยากเห็นจุดจบของลูกศรมาก แค่พิมพ์ก็สงสารพอแล้วอ่ะ แล้วมาจีนอีก
    ทีนี้ทุกคนจะยอมรับความสัมพันธ์ของบีกะจีนได้แล้วใช่มั้ย เค้ารอกันมานานแล้วอ่ะ ชอบรักแรกของทั้งคู่จัง
    #14,779
    0
  22. #14778 ngc57785310 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:21
    ขอบคุณเสมอเวลาที่เราได้อ่านฟิคของคุณเปนกำลังใจนะคะ
    #14,778
    0
  23. #14777 bibimbua (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:13
    โง้ยยยยยยยยย แบมเอ้ยยยยยยยย
    #14,777
    0
  24. #14776 MiMaNoNo (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:09
    พี่บี แกเป็นรับละหรออ โอ๊ย น่ารักอ่ะ ชอบที่จีนบอกว่ามันเป็นเรื่องที่รอไม่ได้แล้ ฝว มันนานเกินไปแล้ว ก็นะ ผ่านมาตั้งหลายปี ในที่สุดโลกก็เหวี่ยงคนที่ใช่มาอ่ะ ลูกศรนี่นะ โอ๊ยยย ยุ้ยอย่าเอาที่ตัวเองจะสบายดิ่ คือตัวเองก็กะลังจะได้เบ่นหนังนิ่ ไม่ต้องแคร์ลูกศรด้วยซ้ำ
    #14,776
    0
  25. #14775 Nanarue (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:45
    อยากจะบอกไรท์ว่า ไรท์เขียนเก่งมากเลยค่ะ มีหลากหลายอารมณ์และทำให้ติดตามได้เสมอ ยกให้เป็นฟิคที่ดีที่สุดเท่าที่เราเคยอ่านมาในเด็กดีเลยค่ะ ????
    #14,775
    0