[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 77 : EP.16 เพื่อนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 ก.ย. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.16







มันไม่มีอะไรง่ายดายสำหรับคนที่ประสบปัญหาว่างงานครั้งแรกในชีวิต เพราะช่วงเวลาที่ว่างจากการเลี้ยงหลานเขาก็ทำงานบ้านเสร็จอย่างรวดเร็วจนไม่มีอะไรจะทำอีก ไม่ว่าจะย้ายกระถางต้นไหมหรือเอาต้นที่โตพอสมควรไปลงดินในสวนหลังบ้าน ทุกอย่างดูเหมือนจะทำหมดแล้วจริงๆ จนสุดท้ายก็มานั่งรื้อชั้นหนังสือและพบว่าเขาไม่ได้ซื้อหนังสือเล่มใหม่มาสักพักแล้ว...


ช่วงเวลาที่ฝนทิพย์อยู่บ้านละน้ำหวานหลับอยู่เขาจึงมีเวลาที่จะแอบย่องไปร้านหนังสือที่เดี๋ยวนี้เริ่มมีน้อยลงอย่างน่าใจหาย ร้านใหญ่ๆ ในห้างที่เขาเคยไปเดี๋ยวนี้ก็หดเล็กลงเหลือไม่กี่คูหา ชายหนุ่มเดินไปเรื่อยเบื่อยวนไปวนมาอยู่ในมุมนิยายที่มีแต่ป้าแต่งตัวเหมือนครูกำลังเปิดอ่านตอนจบก่อนซื้อ ซึ่งเขาไม่เคยทำเลยในชีวิต 


แหกหนังสืออ่านตอนจบก่อนนี่มันสนุกตรงไหนวะ?

กวินแอบเหล่มองด้วยสายตาตำหนิก่อนจะเงยหน้ามอง Best Seller ประจำสัปดาห์แล้วก็เป็นไปอย่างที่คิด หนังสืออันดับหนึ่งตอนนี้เป็นเรื่อง 'ดาลาลิน' ที่เป็นต้นฉบับของละครเรื่อง เพลงลวง ที่เป็นชื่อในฉบับละครที่ชื่อโคตรห่วยแตกในความคิดของเขา ชื่อดาลาลินที่เป็นชื่อจริงของนางเอกยังเพราะกว่าเพลงลวงอะไรนั่นอีก  เรื่องนี้เขาเคยอ่านแล้ว คิดว่าอ่านก่อนที่มันจะถูกนำมาทำละครด้วยซ้ำ เขาไม่เคยพลาดหนังสือของจินตภัทรสักเรื่อง แม้แต่นิยายวายที่จินตภัทรใช้นามปากกาแฝงว่า Pepi Jr. เขาก็อ่านแล้ว แค่คิดก็รู้สึกภูมิใจตัวเองเล็กๆ ว่าเขาชื่นชอบคุณนักเขียนคนดังก่อนที่จะมีใครรู้จักเสียอีก อย่างน้อย ก็ก่อนที่จอมพลจะรู้จักแล้วกัน


"เรื่องนี้ตอนจบแฮปปี้ครับ ซื้อเลยครับสนุก" สุดท้ายความรำคาญของเขาก็ส่งให้ปากไวพูดกับคุณป้าที่ยืนอ่านตอนจบไม่ไปไหนจนได้

"จริงเหรอ? แค่กลายเรื่องดราม่ามากเลยนะ ไม่กล้าอ่าน กลัวดราม่าอะ เนี่ย มีคนตายด้วยนะ นักเขียนใจร้ายจังเลย พระรองตายแบบนี้ได้ยังไง น่าจะแต่งให้ฝันไปแล้วก็ตื่นขึ้นมา...."

กวินกรอกตาจนแทบจะกลับเข้าไปด้านหลัง เขาเบื่อพวกที่ไม่มีความอดทนแล้วก็พูดจาเรื่อยเปื่อยไม่ให้เกียรตินักเขียนเลย 

ถ้าชอบแบบนั้นก็ไปอ่านหนังสือสาวน้อยแรกแย้มสิวะ

คิดหงุดหงิดในใจพร้อมกับดึงหนังสืออกจากมือคุณป้าอย่างนุ่มนวล แต่คำพูดไม่นุ่มนวลเหมือนการกระทำ


"ก็ไม่ต้องอ่านครับ ป้าไปมุมหนังสือแฉ่มใฉเลยก็ได้ แฮปปี้ทุกเรื่อง ตลกมาก ผมชอบ เพ้อๆ หน่อยไม่ต้องใช้สมองมากอ่านแล้วฝันดี ฝันถึงพระเอกลูกครึ่งไม่ทำงานทำการแต่ขับรถสปอร์ตมารับนางเอกทุกวัน เอาเงินพ่อเงินมาถลุง ส่วนนางเอกก็จนชิบหาย แต่ได้ผัวรวยทุกคนเลย เชิญครับป้า ปกเขียวๆแดงๆ นั่นแหละ"


คุณป้าเงยหน้ามองกวินเหมือนเห็นมนุษย์ต่างดาว ได้แต่อ้าปากค้างพูดไม่ออก แต่เพราะชายหนุ่มยิ้มให้และจ้องหน้าเหมือนบอกให้ถอยไปเดี๋ยวนี้ เธอก็เดินงงๆ ไปที่มุมหนังสือแฉ่มใฉตามที่ชายหนุ่มบอกราวกับโดนยาสั่ง...


กวินเอาหนังสือในมือมาดูแล้วสงสาร นี่แหกอ่านซะจนสันเสียหมด มันน่าบังคับให้ซื้อจริงๆ เลย ชายหนุ่มยืนหงุดหงิดงุ่นง่าน ก่อนจะมายืนจัดชั้นหนังสือให้เรียบร้อย ก่อนจะมีใครบางคนสะกิดหลังเขาให้หันไปมอง


"ชอบนักเขียนแฉ่มใฉคนไหนเหรอ?" 

คนที่ส่งคำถามมาทำเอากวินถึงกับหน้าแดง เขาไม่เคยเจอคนรู้จักในร้านหนังสือมาก่อนแล้วก็ไม่เคยบอกใครด้วยว่าเขาชอบอ่านนิยายแนวนี้ ทั้งๆ ที่อ้างกับน้องสาวมาตลอดว่ายืมอ่านตอนปลดทุกข์...


"เอ่อ...คุณจีน หวัดดีครับ" 

"ไม่ต้องคุณก็ได้ ดูแก่อะ นี่อ่านแฉ่มใฉด้วยเหรอ?" ร่างเล็กยังคงถามย้ำด้วยรอยยิ้มเชิงล้อเลียน ก่อนจะเดินมายืนข้างๆ จนเห็นถึงความสูขงที่ต่างกันมาก

"ก็อ่านบ้างครับ บางเรื่องก็สนุก จีนมาทำอะไรที่นี่เหรอ?"

"มาซื้อหนังสืออะ ร้านนี้หนังสือเยอะสุดละ แจ็คมาคนเดียวเหรอ?" ร่างเล็กเงยขึ้นมาถามก่อนจะหยิบนิยายเรื่องใหม่ในชั้นใส่อ้อมแขน 

"อืม ใช่ เอ่อ ไอ้บีเป็นไงบ้าง เห็นว่าต้องเล่นละคร แคสติ้งออกมาเป็นไง?" พูดตอบอีกฝ่ายไปก็เหมือนโดนสั่งให้หยิบหนังสือสักเล่มแล้วเขาก็เลือกซื้อหนังสือตามนักเขียนในดวงใจแทบจะทุกเล่ม...

"ก็เป็นตัวเอง ก็เป็นจอมพล แบบที่เล่นเป็นจอม" คำตอบที่แฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่างที่กวินเดาไม่ออก แต่ดูจากรอยยิ้มที่พึงพอใจของจินตภัทรแล้วเขาก็คิดว่าเพื่อนก็คงทำคะแนนได้ดีทั้งเรื่องงานและเรื่องรัก


สุดท้ายพวกเขาก็ได้หนังสือไปคนละหกเจ็ดเล่มโดยไม่อ่านปกหลังด้วยซ้ำ จนกวินต้องเอ่ยถาม

"จีนไม่อ่านเรื่องย่อเลยเหรอ?"

"อ่อ ไม่อะ เราอ่านหนังสือของคุณกิ่งฉัตรทุกเรื่อง นักเขียนที่ดีจะมีความรับผิดชอบมากพอที่จะไม่เขียนอะไรแย่ๆ ให้เราอ่าน"  

ทั้งคำพูดและสีหน้าของจินตภัทรทำให้กวินเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เพราะความคิดและต้นแบบที่ดีนั่นเองที่ทำให้จินตภัทรกลายเป็นนักเขียนที่เขาชอบและไม่เคยอ่านเรื่องย่อเหมือนกันเมื่อไหร่ก็ตามที่หนังสือของจินตภัทรออกเขาก็จะหยิบซื้อโดยไม่สนเนื้อหาด้านในเลย แล้วก็ไม่เคยผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว


"เดี๋ยวเราจะไปอ่านหนังสือแล้วล่ะ แจ็คจะไปไหนต่อเหรอ?" 

"อ้าวจีนไม่ได้กลับไปอ่านที่ห้องเหรอ? ถ้ากลับเดี๋ยวแจ็คไปส่งก็ได้"

"อ๋อไม่อะ เราไปสวนเบญจสิริ รู้จักมะ ตรงพร้อมพงษ์" 

"รู้สิ ร้านพี่ชายแจ็คอยู่แถวนั้น จีนไปทำอะไร?"

"ก็ไปนอนอ่านหนังสือ นี่เรามีพลาสติกปูรองกับผ้าด้วย" ร่างเล็กว่าพลางชูกระเป๋าถือที่ใส่อุปกรณ์พร้อมนอนนอกสถานที่มาให้ดูอย่างภาคภูมิใจเหมือนเด็กไม่มีผิด 

"อ่า...ปกติก็ไปคนเดียวเหรอ?"

"ใช่ๆ เราชอบไปนอนอ่านหนังสือบ่อยๆ บางทีก็หลับไปเลยก็มี ที่นั่นปลอดภัยนะไม่ค่อยเจออะไรน่ากลัว นอกจากญาติจระเข้อะ"

"ห่ะ?"

"เอ่อ...ตัวเงินตัวทองอะ เราเรียกมันว่าญาติจระเข้..." 

"มันไม่ใช่ญาติจระเข้สักหน่อย มันเป็นญาติกิ้งก่า" 

"หงะ..."

"เอาอะไรมามองว่ามันญาติกัน"

"มันเดินช้า..." ร่างเล็กแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ก็เพราะเข้าใจมาตั้งแต่เด็กว่าญาติกันถึงแม้ตอนเรียนจะรู้ว่าคนละสายพันธุ์แต่ก็ติดเรียกแบบนี้ไปแล้วนี่นา...

"เดินช้าที่ไหน เวลามันวิ่งใส่เหยื่อก็เร็วนะ" กวินเล่าอย่างออกท่าออกทางทำตาโตใส่จนคนฟังผงะถอยไป

"อึ๊ย อย่าพูดดิเรากลัว"

"ถ้านอนอยู่คนเดียวแล้วมันเดินเข้ามาหาอะ..."

คนที่ยังสนุกกับการแกล้งคุณนักเขียนถามพลางหรี่ตามอง

"แจ็ค ทำไมพูดงี้อะ" ริมฝีปากอิ่มเริ่มเบะคว่ำ 

แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งสนุกมากขึ้นไปอีก นี่มันเหมือนหลอกเด็กชัดๆ 

"ตัวแค่นี้ มันลากลงไปในน้ำได้อยู่แล้ว..." 

"หงึ ....เราโตแล้วไม่เชื่อหรอกนะ" ร่างเล็กปฏิเสธพลางบึนปากใส่อีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

"ก็ไปดิเดี๋ยวไปส่ง" กวินบอกพลางดึงถุงใส่หนังสือไปถือให้พลางยิ้มให้ แต่ท่าทีและคำพูดของจินตภัทรที่ตอบกลับมาทำเอาเขาเกลือบหลุดหัวเราะออกมาดังๆ 

"ไม่ไปแล้ว กลัว...." 


สุดท้ายแล้วทั้งคู่ก็ไปสวนสาธารณะกลางกรุงพร้อมกัน เพราะยังไงคืนนี้กวินก็ต้องไปที่ร้านเพื่อทำเงินเดือนให้พนักงานในร้านอยู่แล้ว จินตภัทรเหมือนจะรู้สึกโล่งใจขึ้นเมื่ออีกฝ่ายอาสาจะไปนั่งระวังภัยให้ปกป้องคุณนักเขียนจากญาติจระเข้...


"นี่ๆ นอนนี่ดีกว่าเวลาแดดมันเปลี่ยนทิศตรงนี้จะไม่ร้อนนะ" จินตภัทรวิ่งนำมาที่ต้นไม้ต้นใหญ่และลืมตัวไปเลยว่าปล่อยให้กวินหิ้วทั้งกระเป๋าและถุงหนังสือให้

"โอเค อะกระเป๋า เดินตัวปลิวเลยนะ" 

"หงึ ขอโทษอะเราลืม ขอบคุณน้า" คนตัวเล็กเดินเข้ามายิ้มแหยๆ ก่อนจะรับกระเป๋าไปแล้วดึงพลาสติกกับผ้าสีเขียวที่กวินเห็นแล้วก็ขำในความคลั่งไคล้สีเขียวมะนาวของอีกฝ่าย

"นั่งๆ นี่เห็นไหมผืนใหญ่มากเลย" จินตภัทรว่างพลางหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วก็ต้องขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

"มีอะไร?" กวินถามขณะที่นั่งลงข้างๆ 

"สันมันยับอะ น่าจะโรงพิมพ์ทำมาไม่ดี เราอยากเอาไปเปลี่ยนแต่ไม่มีเวลาไปแล้วอะดิ"

"ก็อ่านไปก่อนเดี๋ยวเอามาแลกกับแจ็คก็ได้ แจ็คซื้อเล่มนี้มาด้วยเหมือนกันนะ"

"จะดีเหรอ?"  ริมฝีปากอิ่มยู่เข้าหากันอย่างใช้ความคิด แต่เขาก็ซีเรียสมากกับสันหนังสือที่ไม่สวยแบบนี้....

"ไม่เป็นไร ช่วงนี้ไม่มีงานทำ เดี๋ยวแจ็คเอาไปเปลี่ยนเอง" คนใจดีว่าพลางยิ้มให้ ก่อนจะหันไปแกะกล่องของที่ซื้อมา

จินตภัทรเหลือบมองเห็นโทรศัพท์เครื่องใหม่ก็เข้าใจทันว่าฝนทิพย์คงยังไม่ยอมคืนโทรศัพท์ให้กวิน 


ร่างเล็กล้มตัวลงนอนหนุนกระเป๋าผ้าที่ใส่หนังสือของตัวเองก่อนจะเริ่มอ่านหนังสือเงียบๆ กวินเองพอเห็นว่าจินตภัทรกางหนังสือก็พยายามทำอะไรเบาๆ ไม่ให้มีเสียงรบกวนอีกฝ่าย ช่วงเวลาที่เขาวุ่นวายอยู่กับการลงทะเบียนและซิงค์ข้อมูลในโทรศัพท์ใหม่กับแอคเค้าท์เดิมผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที คนที่ตั้งใจจะนอนอ่านหนังสือ ก็กลายเป็นนอนให้หนังสือดูตัวเองหลับซะอย่างงั้น...


มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบหนังสืออกจากมือเล็กเพราะกลัวจะหล่นฟาดหน้าคุณนักเขียนซะก่อน แสงแดงที่สาดส่องลงมาตามช่องของกิ่งไม้โดนใบหน้าของจินตภัทรแทบจะพอดี กวินเลยค่อยๆ ดึงกระเป๋าที่จินตภัทรหนุนให้เคลื่อนมาใกล้ๆ แต่พอขยับปั๊บ คนขี้เซาก็พลิกมาหนุนตักเขาทันที

กวินก้มลงมองคุณนักเขียนที่หลับสนิทแล้วได้แต่ยิ้ม ดูท่าทางจะหลับสบายเลยไม่อยากจะรบกวน ร่างหนาค่อยๆ เอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่ก่อนจะหยิบหนังสือที่ดึงมาจากจินตภัทรและค่อยๆ อ่านมันไปเรื่อยๆ พอไม่ต้องทำงานและกลับมามีชีวิตที่ไม่รีบเร่งมันก็ดีเหมือนกัน ทั้งที่ใจจริงเขาอยากจะเอ่ยถามเรื่องอนิลเป็นเรื่องแรก แต่กลับห้ามใจตัวเองเอาไว้เพราะถ้ารู้ ก็จะอยากเจอ ...อยากเจอทั้งๆ ที่เขายังไม่สามารถเปลี่ยนอะไรในตัวเองได้ แถมตอนนี้ก็กลายเป็นคนไม่มีงานทำ ไม่รู้อนาคตตัวเองเลยว่าจะทำอะไรต่อไป พอบอกว่าจะไปหางานทำ พี่ชายก็บอกว่าอยากให้ช่วยดูร้านก่อน 

แต่คิดๆ แล้วก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยร้านนี้เขาก็ช่วยทำมาตั้งแต่ต้นพอพี่ชายไม่ว่างมาดูรายได้ก็ไม่ค่อยดีนัก ก็คงต้องปรับเปลี่ยนอะไรอีกเยอะให้มันเป็นร้านที่เขาอยากให้มันเป็นบาร์แจ๊สเหมือนที่ฝันไว้



.....................



"ไหนว่าเลิกบุหรี่แล้วไง..."

เสียงของคนอายุมากกว่าทักขึ้นเมื่อเดินออกมาเจอรุ่นน้องที่ยื่นอัดบุหรี่เข้าปอดด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"..เบื่อ ลาออกไปช่วยแม่ขายขนมที่ตบาดแม่ง"

จอมพลสบถก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่แล้วขยี้ด้วยปลายเท้า

"ช่วยไม่ได้นี่หว่า ก็ต้องรับผิดกันคนละครึ่ง ตอนนั้นถ้าพี่ฉอดแกไม่ใช้เส้นสายปิดข่าวให้ คนในวงก็พลอยซวยได้ด้วย บางทีมึงก็ต้องคิดถึงส่วนรวมนะ เรื่องไอ้แจ็ค มึงรู้สาเหตุดีอยู่แล้ว..."

เสียงของพิพัฒน์พูดพลางปลอบ และเตือนให้รู้ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปอย่างถูกต้อง ไม่มีความยุติธรรมสำหรับคนที่ไร้เส้นสาย เพราะสาเหตุที่ทำให้เพื่อนเขาโดนจ้างออก ก็มาจากผู้หญิงเอาแต่ใจเพียงคนเดียวที่มีอำนาจต่อรองมากกว่า ยลรดาอ้างว่ากวินมีปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพจิตทำให้ทางฝ่ายบริหารลังเลที่จะจ้างบุคคลากรไร้ประสิทธิภาพเอาไว้ อีกอย่างตอนนี้บริษัทก็เริ่มจ้างพนักงานออกหลายส่วนเนื่องจากสภาพเศรษฐกิจ กวินจึงกลายเป็นหนึ่งในคนที่ถูกตัดออกอย่างง่ายดาย


"คุณเชษฐาจะมาเมื่อไหร่?" พิพัฒน์ถามถึงผู้จัดการคนใหม่ของจอมพลที่ถูกดึงตัวมาจากบริษัทโมเดลลิ่งชื่อดัง

"บ่ายๆ เขาบอกเคลียร์คิวงานกับทางบริษัทเก่าเสร็จจะมา.." ขณะที่กำลังตอบอีกฝ่ายอยู่ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็เตือนข้อความเข้าเป็น MMS ที่สมัยนี้ไม่ค่อยมีใครส่งกันแล้ว 

เบอร์ที่ส่งมากลับถูกป้องกันเอาไว้ไม่โชว์หมายเลข ตอนแรกจอมพลคิดจะกดลบเพราะช่วงนี้โฆษณาจากเครือข่ายเยอะจนเบื่อ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงกดเปิดรูปขึ้นมา...และพบว่ามันไม่ใช่โฆษณาที่น่ารำคาญ

แต่เป็นรูปของกวินกับจินตภัทร รูปของทั้งคู่ในร้านหนังสือ....


"มีอะไรวะ?" 

"เปล่าพี่ เดี๋ยวผมไปห้องน้ำแปบ"

จอมพลเดินเปิดประตูเข้ามาจากทางหนีไฟ ก่อนจะเลี้ยวเข้าห้องน้ำใกล้ๆ ห้องอัด ขณะที่กำลังปิดประตูห้องน้ำ เสียงข้อความก็เข้ามาอีก และเมื่อกดดูรูปที่ส่งมาก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ เขาไล่เปิดดูทีละรูปและพบว่าเสื้อผ้าที่จินตภัทรใส่คือชุดเดียวกับที่ออกมาจากห้องพร้อมกัน เขาขับรถไปส่งจินตภัทรที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งก่อนจะมาทำงาน ทุกรูปที่ถูกส่งมาราวกับตั้งใจโคลสอัหน้าของแฟนตัวเล็กที่กำลังพูดคุยและยิ้มให้กวิน ทุกรูปถูกเปิดดูเรื่อยๆ จนกระทั่งรูปสุดท้ายที่จินตภัทรนอนหนุนตักกวินแล้วเพื่อนของเขากำลังก้มลงไป มุมของภาพทำให้คนมองหายใจไม่ทั่วท้อง ความรู้สึกในใจสับสนไปหมด ราวกับมีภาพซ้อนของหญิงสาวที่เพิ่งจากไปผุดเข้ามาในความทรงจำ


ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจ...แต่ลึกๆ ก็กลัว เหมือนว่าประสบการณ์ที่ไม่ดีนักเกี่ยวกับคนรักคนก่อนจะทำให้จอมพลระหวาดระแวงอย่างช่วยไม่ได้ จนพาลให้นึกถึงคำพูดของกวินตอนที่เขาเริ่มคบกับจินตภัทร


"มึงเคยอ่านหนังสือแฟนตัวเองมั่งปะ?"

"ไม่อะ ขี้เกียจ"

"เป็นแฟนประสาไรวะ อ่านมั่งมึง จะได้ฉลาด คุยกับแฟนตัวเองได้ ไม่ใช่เอะอะก็มาถามกู" 


และคำพูดของจินตภัทรที่ทำเขาไม่เคยใส่ใจว่ามันจะมีอะไรลึกซึ้งไปมากกว่าความเห็นใจ...ของคนรู้จักกัน


"แจ็คน่าสงสารกว่าเราเยอะนะ ไม่รู้อะไรเลย แถมเอินยังไม่ยอมบอกอีกว่าเลิกกันเพราะอะไร อย่างน้อยเราบอกแจ็คไปไม่ได้เหรอว่าเอินไม่ได้ตั้งใจทิ้งไป..."


สิ่งแรกที่คิดได้คือโทรไปหาคนรัก เพราะตอนนี้กวินเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วและยังไม่ได้โทรศัพท์คืนจนกว่าฝนทิพย์จะลบแชทเก่าที่คุยกับพิมพ์ออกไปก่อน แต่ไม่ว่าจะโทรกี่ครั้ง...จินตภัทรกลับไม่รับสาย

มือหนาสั่นเล็กน้อย ความคิดในหัวตีกันไปหมด ถ้าไม่เคยมีเรื่องพิมพ์เขาคงจะไว้ใจกวินมากกว่านี้ การเป็นคนดีที่พร้อมจะรับฟังทุกอย่าง และเข้าใจทุกคน มันเป็นข้อดีและทำให้พิมพ์ไว้ใจกวินมากกว่าเขา... 

ดูจากรูปที่ถูกส่งมาไม่ว่าคนส่งมีจุดประสงค์ที่จะให้เขาโกรธหรือกำลังบอกอะไรก็แล้วแต่ สิ่งหนึ่งที่จอมพลคิดเมื่อมองดูบรรยากาศในภาพ มันเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้นระหว่างเขากับจินตภัทร ตราบใดที่เขายังคงเป็นศิลปินที่ถูกสังคมจับตามองตลอดเวลา เขาไม่มีโอกาสที่จะเดินไปไหนมาไหนกับคนรักในประเทศนี้อย่างสบายใจด้วยซ้ำ...

เพราะรักมากและไม่อยากจะเสียไป 

ความรู้สึกหึงหวงจึงค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความไว้ใจที่มีต่อเพื่อนที่สนิทที่สุดในชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ




..........20%.........




"คือจริงๆ เราตั้งใจจะพักสายตา...."

"ใส่แว่นนานๆ ก็จะล้านิดหน่อยอะ"

"หงึ...เราหลับไปนานเลยเนาะ"


คำพูดที่เอาแต่พูดเองเออเองของคนตัวเล็กที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็อาทิตย์ตกและยุงเริ่มมาทำให้กวินต้องเขย่าตัวปลุกคุณนักเขียนให้เตรียมตัวกลับบ้านได้แล้ว 


"นอนแบบนี้อันตรายนะ ไม่ดีเลย วันหลังให้บีมาด้วยไม่ก็ชวนใครมาด้วยดีกว่า หลับลึกมาก แจ็คเขย่าตั้งนาน" 

กวินบ่นเหมือนพ่อที่บ่นลูกสาวเพราะรู้สึกกังวลขึ้นมาเลยว่าถ้าเกิดมีมิจฉาชีพมาทำอะไรไม่ดีละก็ กว่าจินตภัทรจะรู้ตัวก็สายไปแล้วถ้าขึ้นหลับง่ายแถมหลับลึกขนาดนี้

"วันอื่นก็ไม่นะ เราหลับๆ ตื่นๆ กลับบ้านทันอยู่ แต่วันนี้มีแจ็คมาด้วยเลยไม่กลัวมั้ง ตอนเรามากะเอินเราก็นอนงี้แหละ เอินบ่นใหญ่เลยว่า..."

เสียงที่กำลังเล่าเรื่องตัวเองอย่างออกรสออกชาติ ค่อยๆ เบาลงเมื่อสังเกตุเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายตอนที่เขาเอ่ยชื่ออนิลขึ้นมา ถึงแม้ว่ากวินจะยิ้มให้แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เห็นแล้วรู้สึกเศร้ามากๆ มากจนจินตภัทรรู้สึกผิดและคิดว่าเขาอยากพูดเรื่องของอนิลให้อีกฝ่ายรับรู้เรื่องราวของทางนั้นบ้าง เรื่องจริงๆ ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนอยากให้กวินรู้ แต่เหมือนว่าสิ่งที่คนรอบตัวพยายามทำเพื่อปกป้องกวินจากความเจ็บปวดช่างสูญเปล่า...


"เอินคงเสียใจมากใช่ไหมที่เห็นเราแคร์คนอื่นมากกว่า จริงๆ แจ็คไม่ได้ตั้งใจเมินเขาไป แต่ตอนนั้นแจ็คอ่อนแอเกินไปที่จะยอมรับว่าอะไรคือสิ่งที่เกิดขึ้น แจ็ครับไม่ไหวที่จะยอมรับว่าตัวเองเป็นสาเหตุ..." 

คำพูดของอีกฝ่ายสะดุดไปเพราะมือเล็กๆ ที่เอื้อมมาลูบหลังปลอบคนตัวใหญ่กว่า พวกเขาเดินมานั่งที่ม้านั่งที่หันออกไปนอกถนนสุขุมวิทที่มีคนวิ่งจ็อกกิ้งผ่านหน้าไปมา กวินนั่งข้างๆ แล้วได้แต่ก้มหน้าพยายามซ่อนน้ำตาของตัวเองไว้ เขาไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าคนมากๆ อีกแล้ว แต่เรื่องบางหรือ หรือชื่อใครบางคน มันกลับทำให้เสียน้ำตาโดยไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้จริงๆ...

น้ำเสียงที่ปลอบโยนเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือที่เอื้อมมาตบที่หลังมือเขาเบาๆ... 

"ไม่เป็นไร เอินมันรู้เชื่อเราสิ ถึงเราจะไม่ได้ยินจากปากว่าเอินคิดอะไรตอนนั้น แต่เรารู้จักเพื่อนเราดี เอินเป็นคนมีเหตุผลนะ ถึงมันจะเอาแต่ใจ แต่คนที่ส่งเอินกลับบ้านที่แอลเอคือพ่อเอิน เอินไม่ได้อยากไป ตอนวันที่จะบินเราอุตส่าห์ไปหามันแต่ไม่ทัน ป้าแม่บ้านบอกเราว่าเอินหนีออกจากบ้านมาลาเพื่อนด้วย พ่อเขาก็คิดว่ามาหาเรา แต่เอินเลือกไปหาแจ็ค เราฟังตอนนั้นก็แอบน้อยใจนะ แต่เราเข้าใจดีว่าตอนนี้แจ็คเป็นคนที่เอินแคร์ในฐานะคนรัก ส่วนเราเป็นเพื่อนที่มันเชื่อใจว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่เราก็พร้อมรอที่จะรับฟังเอินเสมอ ...รู้ไหม สร้อยข้อมือที่แจ็คใส่ เอินมันรักมากนะ เพราะมันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่มันเก็บเงินซื้อให้ตัวเอง ตอนมันอยู่ที่เมกาอะ" 


ในยามที่เราเศร้า เหมือนกับร่างกายของเรามันจะหดเล็กลง เหมือนกับใจที่มันบีบรัดไปหมด เรากลายเป็นเด็กอีกครั้งในช่วงเวลาที่เสียอกเสียใจ ไม่ว่าใครจะบอกให้เราหยุดร้องไห้อย่างไรมันก็ไม่ได้ผล 

อ้อมกอดคือสิ่งที่เหมือนกับยาวิเศษ ไม่ว่าจากคนรู้จักหรือไม่ หากเราทุกข์และโศกเศร้า ไม่ว่าอ้อมกอดใครก็เยียวยาได้ทั้งนั้น จินตภัทรเชื่อแบบนั้นและเคยประสบกับตัวเองครั้งหนึ่ง ยามที่เขากอดกับจอมพล คนรักของเขามีไออุ่นและแผ่นอกที่กว้างมากพอที่เขาจะสามารถซุกตัวเพื่อหลบหนีจากปัญหาและความผิดหวังในชีวิต นั่นคงเป็นเหตุผลให้เรื่องราวในคืนนั้นมันเกิดขึ้น เพราะทั้งเศร้าและเหงาเหลือเกิน..

กวินน่าสงสารที่ตอนนี้คนที่อยากกอดไม่อยู่ เขาเองก็คงทำไม่ได้ บางอย่างมันทำให้จินตภัทรทำได้แค่ขยับตัวนั่งหลังตรงและปล่อยให้อีกฝ่ายเอนศีรษะมาพิวไว้ที่ไหล่เล็กๆ นี้ที่มันคงไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ แต่ก็คงเป็นที่พักพิงได้เล็กน้อยในฐานะเพื่อน


"แจ็คไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นยังไง...พ่อเอินบอกว่าแจ็คควรปรับปรุงตัวเอง.." ชายหนุ่มพึมพำออกมาขณะที่พิงศีรษะไว้กับไหล่ลาดแล้วแหงนมองใบไม้ที่ปลิวไหวไปตามลม 

"งั้นเหรอ? อืม ก็แสดงว่าเขายังชอบแจ็คอยู่นะ เพราะถ้าเขาเกลียดเขาก็แค่เงียบ ไม่จำเป็นต้องพูดเตือนแจ็คให้เสียเวลาปะ"

คำพูดของจินตภัทรเหมือนแสงไฟที่ส่องสว่างในความืดมิด เขารู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่คิดกลัวคำพูดของคุณอรัญจนรู้สึกเหมือนตัวเองต้อยต่ำและไร้ค่า แต่เมื่อได้ยินมุมมองจากนักเขียนที่ชื่นชอบก็รู้เลยว่าเขาชอบคนไม่ผิดจริงๆ จินตภัทรเป็นทั้งคนที่คิดในมุมมองที่แตกต่างและสามารถถ่ายถอดมันให้เขาเข้าใจในรูปแบบง่ายๆ ไม่กี่ประโยค 


"นั่นสิ...แจ็คไม่น่าเครียดเลย แต่ตอนนี้แจ็คไม่มีงานทำเหมือนแต่ก่อน ทำได้ดีที่สุดก็คงกลับไปดูร้านให้พี่ชาย เพราะบาร์ตรงซอย 24 ไม่มีใครดูแล เขาเลยถือโอกาสให้แจ็คเข้าไปทำตรงนั้น"

คำพูดที่ราวกับตัดพ้อ และทำให้มันเหมือนจะเป็นปัญหา แต่จินตภัทรกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ปัญหาเลย งานที่พูดถึงอยู่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีสักหน่อย


"งานอะไรก็มีเกียรติทั้งนั้น...แจ็คว่าที่นี่จะเป็นยังไงถ้าไม่มีคนเก็บขยะ ไม่มีคนสวน ไม่มีคนดูแลห้องน้ำสาธารณะ มันก็แย่ใช่ปะ จริงๆ เราคิดว่าแจ็คอยู่ในโลกที่ยึดติดมากเกินไปว่าฉันจะต้องทำงานที่เงินเยอะ มีเกียรติ ทุกคนรู้ว่าเรามีตัวตน แต่เรากลับคิดว่าเราสามารถมีตัวตนได้ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน ทุกคนต้องเริ่มให้เกียรติตัวเองก่อน ถึงจะดึงดูดให้คนอื่นเห็นคุณค่าเรา"


กวินเคยคิดว่า 'คุณจินตภัทร' ที่เขาเคยอ่านความคิดและทัศนคติของเจ้าตัวผ่านตัวอักษรจะเป็นคนแก่อายุ 50-60 ที่ผ่านโลกมาเยอะ แต่ตอนนี้ที่เขาเห็นด้วยตาและสัมผัสด้วยการฟัง มันช่างทำให้รู้สึก 'ชื่นชม' จนคิดว่าตัวโชคดีมากที่ได้มีโอกาสได้รู้จักตัวตนของนักเขียนในดวงใจ ทั้งที่ตอนแรกก็แอบคิดว่าจินตภัทรเด็กกว่าที่คิดไว้และคงเขียนหนังสือเก่งอย่างเดียว แต่มันไม่ใช่เลย....

ทุกอย่างที่จินตภัทรเป็น มันเกิดขึ้นจากทัศนคติที่มีต่อโลกที่น่าจะถูกปลูกฝังมาดีตั้งแต่เด็ก เขารู้สึกขอบคุณครอบครัวของคนตัวเล็กตรงหน้าที่สร้างประชากรที่มีคุณภาพแบบจินตภัทรขึ้นมา...ถึงมันจะคิดแล้วก็ขำหน่อยๆ ก็ตาม


"บีโชคดีมากที่มีแฟนแบบจีน มีแฟนที่ฉลาดมาก แล้วก็.." คำชื่นชมถูกแทรกขึ้นมาพร้อมกับท่าทางของจินตภัทรที่ส่ายหน้าเบาๆ

"ตอนเราอยู่กับบีเราไม่พูดเรื่องแบบนี้หรอก เราไม่ทำตัวแบบนี้เวลาอยู่กับคนที่เรารัก..."

"แล้วทำตัวแบบไหน?" กวินถามพลางขำออกมา เขานึกไม่ออกเลยว่า 'ไม่ทำตัวแบบนี้' ของจินตภัทรมันคืออะไร

"กับคนที่เรารัก แล้วมั่นใจว่าเขารักเรา...เราไม่ต้องเก่งมากก็ได้อะ เป็นคนบกพร่องบ้าง ดื้อบ้าง เอาแต่ใจบ้าง จริงๆ มันก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นแบบนั้น แต่จิตใต้สำนึกมันสั่งให้เรางอแง เพื่อลองใจอีกฝ่าย เขาเรียกว่าปฏิกิริยาเฉพาะคนรู้ใจ" 

"นักจิตวิทยาคนไหนบัญญัติ..." กวินเลิกคิ้วแล้วถามออกมาด้วยสีหน้าเหมือนเชื่อสนิทว่าที่ฟังอยู่นี่มันเรื่องวิชาการรึเปล่า แต่เสียหัวเราะและรอยยิ้มขี้เล่นของจินตภัทรทำเอาเขาอยากจะเขกหัวอีกฝ่ายสักที


"เรา บัญ ญัติ เอง ฮ่าๆๆๆๆ"  



....................



เขาชอบรอยยิ้มของจินตภัทร

แต่ไม่ใช่เวลาที่ยิ้มให้คนอื่น


เขาชอบมองเวลาที่ริมฝีปากอิ่มกำลังพูดจาเจื้อยแจ้ว

แต่ไม่ใช่เวลาที่พูดกับคนอื่น


เขาชอบมองท่าทางน่ารักเวลาพูดแล้วเอียงคอมอง

แต่ไม่ใช่เวลาที่หันไปมองคนอื่น


เขาเกลียดที่ตัวเองกำลังโกรธ และไม่พอใจ ไม่เคยชอบตัวเองในช่วงเวลาที่เริ่มโมโหร้ายและอยากจะสบถทุกคำที่หยาบคายออกไป แต่ไม่รู้ทำไมความรู้สึกตอนนี้มันกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองต่างไป...

โกรธจนอยากร้องไห้ อยากเดินลงจากรถแล้วลากคนรักมาไกลๆ แล้วซ่อนเอาไว้ในที่ๆ ไม่มีใครได้เห็นอีก เขากำลังจะบ้าตายเพราะเขารู้แก่ใจดีว่าคนที่ทำให้เขาโกรธจนขอบตาร้อนผ่าว คงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้


สุดท้ายก็เลือกที่จะกดโทรหาอีกครั้ง หวังเพียงว่าจะรับสายในรอบนี้่ ท่าทางของจินตภัทรไม่ได้รับรู้เลยว่าโทรศัพท์ตัวเองกำลังเข้า ความรู้สึกเกรี้ยวกราดในใจค่อยๆ ลดลงเหมือนหม้อน้ำเดือดๆ ที่ถูกยัดเข้าช่องแข็ง ยามที่มองท่าทางเด๋อด๋าที่กระเด้งตัวขึ้น กวินน่าจะได้ยินเสียงเรียกเข้าแล้วหันไปบอก แถมเป็นฝ่ายช่วยเทกระเป๋าและถุงหาโทรศัพท์ของแฟนเขา และสุดท้ายเหมือนจะเจอมันในถุงหนังสือ

จอมพลหันไปบอกคนขับรถว่าเขาจะลง ถึงแม้จะถูกเตือนว่าให้สวมฮู้ดดีๆ เพราะในสวนยังมีคนอยู่ แม้จะบางตาเพราะเริ่มมืดแล้ว เขาเดินเอาหูแนบโทรศัพท์แล้วเดินเรียบสวนอ้อมมาทางด้านหลังของทั้งสองคนที่นั่งอยู่ จนกระทั่งได้ยินเสียงของจินตภัทร


"เห้ย บีโทรมาตั้งเยอะอะ ทำไมเราไม่รู้อะ"

"ก็ปิดเสียงไว้ทำไม เนี่ยเมื่อกี้ได้ยินเสียงเหมือนอะไรสั่นๆ รีบรับสิ"

"แต่มันสไลด์ไม่ไปอะ ทำไงดี เครื่องค้าง..."

"โทรศัพท์รุ่นไหนเนี่ย"

"ไอสี่หงะ ทำไงอะ กดไง กดวางก็ไม่ได้ ทำไงอะ?" 


พอเห็นยัยเป็ดเต้นเป็นเจ้าเข้า กดรับสายก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ เอาแต่โวยวายใส่กวิน ตอนนี้จอมพลกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหม้อข้าวต้มร้อนๆ ที่โดนเทน้ำแข็งยูนิคใส่ทั้งถุง เขาได้แต่ยืนมองแล้วขำ สุดท้ายก็วางสายแล้วเดินเข้าไปหา 

กวินเป็นคนแรกที่หันมาเจอแล้วก็พยักหน้าให้ ไม่มีท่าทางตกใจ แต่ปฏิกริยาแรกที่เพื่อนของเขาทำคือมองซ้ายมองขวาแล้วทำหน้าดุใส่ว่าทำไมออกมาเดินแบบนี้


"มึงบ้าปะเนี่ย เดินมาจากไหน?" 

"หน้าสวน ให้รถตู้กองถ่ายขับมาส่ง นี่เจ๊เขาเป็นไร?" จอมพลถามพลางมองหน้าคนที่หันมาเห็นเขาแล้วทำตาโตมีปฏิกิรยาไม่ต่างจากกวินเมื่อครู่ มองซ้ายมองขวาเหมือนระหวาดระแวงแบบเดียวกันเปี๊ยบ

"โทรศัพท์พัง...อะ มาก็ดี พาเจ๊เขากลับเลย เดี๋ยวกูข้ามไปร้านเอง" กวินตอบแล้วเกาหางคิ้วก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบกุญแจรถให้จอมพล เพราะรู้ว่าเพื่อนไม่ได้เอารถมา และปลายทางที่เขาจะไปก็อยู่แค่ฝั่งตรงข้ามเท่านั้น


จอมพลมองมือเล็กที่โบกลากวินหยอยๆ ก่อนจะหันมาแบกสัมภาระตัวเองจนตัวเอียง สุดท้ายเขาก็เดินไปดึงกระเป๋าและถุงหนังสือมาไว้ในมือเสียเอง

"โทรศัพท์เสียเหรอ?" ร่างสูงถามสิ่งที่รู้อยู่แล้ว แต่กลับถามซ้ำออกมาเพราะอยากฟังคำอธิบายจากคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ 

"งือ รับไม่ได้อะ เห็นว่าบีโทรมาหลายสายเลยตอนบ่าย สงสัยเราหลับอะ นอนเล่นตรงนั้น แจ็คนั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อน" มือเล็กชี้ไปตรงที่ว่างใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ทั้งคู่เดินผ่าน ก่อนจะหันมามองหน้าเขาอย่างมีคำถาม

"อะไร?" คิ้วหน้าเลิกขึ้นพลางเอ่ย

"รู้ได้ไงว่าเราอยู่นี่อะ?" 

"มีคนบอก" จอมพลตอบเพียงแค่นั้นเพราะรู้จุดประสงค์คนที่ส่งมาดี เพียงแต่เขาไม่เดินตามเกมส์ของฝ่ายนั้น ไม่อาละวาด แม้ว่าจะโกรธ ไม่หงุดหงิดใส่อีกฝ่ายแม้ว่าเมื่อครู่จะหึงหวงจนอยากร้องไห้..

"ใครอะ? หรือว่ามีคนตามเรามา? แบบที่..."

"ใช่ แบบที่พิมพ์เคยเจอ แต่คราวนี้เขาส่งมาให้บี ไม่ใช่คนอื่น ...ไม่ต้องมองแบบนั้น ไม่ปล่อยให้โดนแกล้งหรอก" คนตัวสูงเอ่ยพลางโอบไหล่จินตภัทรเข้ามาใกล้ เพราะสีหน้าที่ดูหวั่นวิตกจนเห็นได้ชัด

"ก็ไม่ได้กลัวโดนแกล้งอะ แต่ห่วงบี..."

"ไม่ต้องห่วงหรอก แล้ววันนี้เป็นไง อยู่กับเพื่อนใหม่สนุกไหม?" จอมพลแซวออกมาอย่างอดไม่ได้ ถึงจะเป็นคำพูดที่พยายามพูดอ้อมๆ แต่น้ำเสียงมันปิดกันไม่ได้


ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองแล้วเบะปากใส่พลางย่นจมูก แต่ยังไม่ทันจะได้ตัดพ้ออะไร หางตาของจอมพลก็เหลือบเห็นแสงสะท้อนจากเลนส์กล้องที่อยู่บนกระจกรถคันหนึ่ง 


ก็คนเดิมๆ ....ที่น่าจะรู้จักดี แต่ถ้าหนีก็จะกลายเป็นเหยื่ออีกครั้ง...

จอมพลคิดชั่งใจในเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มลงกดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของคนรัก 

จินตภัทรสะดุ้งแล้วทำท่าจะผละออก มือหนาข้างที่ถือของปล่อยกระเป๋าในมือลงก่อนจะโอบรั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบชิดและบดเบียดริมฝีปากลงพร้อมกลับเรียวลิ้นที่สอดเข้าไปในโพรงปากเล็ก รสจูบที่ทำให้รู้สึกวาบหวามจนร่างเล็กแทบยืนไม่อยู่

พวกเขาจูบกันอยู่ตรงลานจอดรถข้างสวนที่ไม่มีคนเดินผ่าน แต่ใช่ว่าจะ 'ไม่มีคนเห็น' 

เพราะคนที่จอมพลตั้งใจให้ 'เห็น' กำลังลดกล้องลงพร้อมกับยกหลังมือปาดน้ำตาของตัวเองพร้อมกับกลั้นเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเอาไว้อยู่ในมุมมืดที่เธอใช้พลางตัวในทุกๆ ที่...

ที่ 'เธอ' อยากเจอเขา




.........70%........



บางครั้งมันก็มีสิ่งที่พร้อมจะเข้าใจ และสิ่งที่ไม่ว่ายังไง ก็ไม่มีวันเข้าใจ จินตภัทรไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องไม่สามารถผลักไสหรือต่อต้านสัมผัสของอีกฝ่ายได้ และทำให้ความรู้สึกมันจบลงเพียงแค่อีกฝ่ายผละออกและพาจูงขึ้นรถไม่ได้

สัมผัสที่ริมฝีปากยังคงรู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นที่กดลงมามันทำให้หัวใจเต้นแรงไม่หยุด และรู้สึกไม่สามารถหยุดคิดถึงได้เลยแม้ว่ารถจะขับออกมาจากสวนสาธารณะเกือบสิบนาทีแล้ว มือเรียวได้แต่ยกขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองสลับกับมองเสี้ยวหน้าของคนขับที่ก้มลงกดส่งข้อความหาใครบางคนก่อนจะกดปิดหน้าจอแล้วหันมาสบตา

"หื้ม?" เจ้าของดวงตาคมส่งเสียงในลำคอเป็นเชิงถาม แต่จินตภัทรกลับหันหน้าหนีไป โดยไม่ให้คำตอบว่าทำไมถึงเอาแต่มองหน้าไม่พูดไม่จา จนกระทั่งอีกฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน


"ตกใจเหรอ"

"อือ" ร่างเล็กตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะจู่ๆก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายหยิบยกเรื่องจูบขึ้นมาพูด

"ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ แต่ถ้าขอก่อนจีนไม่ให้จูบตรงนั้นแน่อะ"

"แล้วทำไมต้องตรงนั้น..."


พอโดนถามกลับคนขับก็เงียบไปครู่หนึ่ง เขาคิดว่าคงดีกว่าที่จะไม่พูดออกไปตรงๆ ว่าเขาตั้งใจจะ 'ลงโทษ' คนที่กำลังตามเขาอยู่ การลงโทษแฟนคลับที่ร้ายกาจที่สุดคือการไม่แยแส เพราะเขาแคร์มามากพอแล้วตั้งแต่ตอนคบกับพิมพ์จนทำให้เขากลายเป็นเหยื่อที่อีกฝ่ายจะเข้ามาบงการชีวิตด้วยการตามติดและบังคับ 'อ้อมๆ' ให้เขาจบความสัมพันธ์กับใครสักคนด้วยการถ่ายรูปแบล็คเมล์ 


"จีนน่ารัก...ก็เลยอดใจไม่ไหว" 

คำตอบที่ไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพราะจินตภัทรเป็นคนน่ารักมากจริงๆ แล้วถ้าเขาเป็นกวินที่มองเห็นยัยเป็ดเต้นเป็นเจ้าเข้าเพราะรับโทรศัพท์ไม่ได้ ป่านนี้คงจับแบกใส่บ่าจับไปปล้ำให้รู้แล้วรู้รอด

อีกฝ่ายหันมามองเขาแล้วบึนปากตามแบบฉบับของยัยเป็ดที่ชอบทำปากยื่นเวลาไม่พอใจ จอมพลเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่มก่อนจะหันมาหมุนพวงมาลัยพารถเลี้ยวเข้าคอนโด ปกติแล้วเขาจะขับไปจอดด้านหลังแล้วขึ้นลิฟท์ แต่รอบนี้เขาเลือกที่จะขับรถวนขึ้นมาจนถึงลานจอดรถชั้น10 ที่ต้องเจอคนเยอะกว่าปกติ 

จินตภัทรหันไปมองคนที่วนรถขึ้นทางลาดอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะออกปากทักท้วง 

"ทำไมวนรถขึ้นมาอะ เดี๋ยวก็มีคนเห็น ชั้น 10 คนจอดรถเยอะจะตาย"

แต่เหมือนยิ่งทักท้วงอีกฝ่ายก็ยิ่งรั้นที่จะพาเขาไปอยู่ในที่ๆ เต็มไปด้วยผู้คน

"ตั้งแต่มาอยู่นี่ยังไม่เคยขึ้นไปสกายบาร์ชั้น46เลย เราขึ้นไปหาอะไรกินกันเถอะ บียังไม่ได้กินข้าวเลย"

"บี..." จินตภัทรตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ราวกับอีกฝ่ายฝ่ายจะอ่านใจออกและเริ่มดราม่าใส่เขาเป็นชุดทันทีที่รถจอด


"จีนจะอยากหลบไปทำไม? แล้วเราจะหลบกันไปตลอดชีวิตเหรอ? รู้ไหมสิ่งที่จีนจะปฏิเสธมันไม่ต่างจากที่พิมพ์ทำเลย มันเป็นสิ่งที่เริ่มทำให้เราพูดกันไม่รู้เรื่อง แล้วบีก็ไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีก นักร้องคนอื่นเขามีแฟนเขาไม่เห็นต้องเครียดเลย ทำไมบีต้องเครียดด้วย? แค่พาแฟนไปกินข้าวนอกบ้าน แต่งตัวยิ่งกว่านักโทษหนีคดีอะ บีอยากเป็นนักร้องถึงมาประกวดแล้วยอมเซ็นต์สัญญา แต่ในสัญญามันไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าห้ามมีแฟน ห้ามพาเมียไปกินข้าว ห้ามเอากับใครจนกว่าสัญญาจะหมด แฟนคลับแม่งไม่ได้ร่างสัญญามาด้วยซ้ำ แต่พอมาชอบก็เริ่มตั้งกฏเกณฑ์ ไม่อยากให้ศิลปินมีแฟน แต่เข้าใจปะ ศิลปินนี่ผู้ชายนะเว้ย จะให้xช่วยตัวเองตลอดชีวิตรึไง? ไอ้พวกไม่มีแฟนมันก็เอากับใครต่อใครไปทั่วแหละถ้าหน้าตาดีก็มีคนมาแบให้เลือกเป็นสิบเป็นร้อย ไปเล่นต่างจังหวัดทีก่อนขึ้นเวทีบางคนยังตีกะหรี่อยู่ในห้องแต่งตัวอยู่เลยจะเป็นเอดส์ตายห่าเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ทีขอมีเมียคนเดียวเพราะไม่ชอบมั่ว โอ้โหดราม่า ไม่ไปเป็นแฟนคลับเจ้าขุนทองวะ ผ่านมา 20-30 ปีแล้วแม่งยังไม่เคยประกาศว่ามีครอบครัวเลย" 


จบคำสุดท้ายจอมพลก็ลงจากรถไปทันที แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนรักที่ยังนั่งมึนอยู่กับคำตัดพ้อที่จอมพลแร็ปใส่จนฟังแทบไม่ทัน มือหนาดึงข้อมือเล็กแล้วกึ่งจูงกึ่งลางให้ลงจากรถก่อนจะกดล็อคประตูอัตโนมัติ จินตภัทรไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับตัวเอง มันเป็นช่วงเวลาที่ก้ำกึ่งกับความรู้สึก 'เป็นห่วง' กับ 'เห็นด้วย' เพราะจริงๆ แล้วเขาก็คิดเหมือนจอมพล เหมือนที่เขาเคยบอกพิมพ์ว่าการที่มีแฟนให้เกียรติมันไม่ดีตรงไหน? ใช่ ตอนนั้นเขาพูดในฐานะคนนอกและคิดว่าไม่มีอะไรเสียหายสักนิดในมุมมองของคนที่มีแฟนก็บอกพ่อแม่ว่ามีแฟนและไม่เคยคิดจะปิดใคร

ร่างเล็กเดินตามออกมาจากลิฟท์เหมือนว่าจอมพลพาเขากระโดนขึ้นมาชั้น 49 ด้วยความรวดเร็ว อาจจะเพราะว่าเขาไม่มีสติอยู่กับการเดิน มัวแต่คิดตีกันยุ่งอยู่ในหัวว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้องในตอนนี้


"ขอที่นั่งด้านนอกได้ไหมครับ? 2 ที่"

"ได้ครับเชิญทางนี้" 


ดูเหมือนบริกรที่นี่จะมีมารยาทพอที่จะไม่ตื่นเต้นกับดารานักร้อง หรืออาจจะเพราะที่นี่ก็คงต้นรับคนดังบ่อยพอสมควรถึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร พวกเขาเดินตามบริกรออกมาถึงที่นั่งระเบียงด้านนอกที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพที่มีแสงไฟจากรถมากมายเรียงต่อกันเหมือนมดตัวเล็กๆ 


"ดินเนอร์เซ็ทของผมขอเป็นเซ็ทนี้ครับที่เป็นแซลม่อน ส่วนของแฟนผมขอเป็นเซ็ทที่จานหลักเป็นอกเป็ดย่าง เครื่องดื่มขอเป็นน้ำเปล่าก่อนเดี๋ยวเราค่อยย้ายไปนั่งบาร์อีกทีเนาะ" 

จอมพลสั่งอาหารเสร็จก็หันมาถามความเห็นซึ่งจินตภัทรก็ได้แต่พยักหน้ารับและหันไปยิ้มให้บริกรตามมารยาท เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาหารที่สั่งให้มันมีอะไรในเมนูบ้าง แต่ที่รู้ๆ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจำได้ว่าเขาของกินเนื้อเป็ดมากกว่าเนื้อสัตว์ชนิดอื่นๆ จินตภัทรหันไปมองวิวด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายมากขึ้น มันไม่ได้เลวร้ายหากจะใช้เวลาร่วมกัน ที่นี่อาจจะมีคนหรือสองคนที่หันมามองพวกเขาเพราะจำหน้าแฟนเขาได้ แต่ก็ไม่มีใครมาวุ่นวายเหมือนที่จินตนาการไว้  

เมื่อดึงสายตากลับมาจากวิวในยามค่ำคืนของกรุงเทพ ก็พบกับสายตาของคนที่เท้าคางมองหน้าเขากับที่วางแขน จอมพลอมยิ้มเล็กน้อยขณะที่ร่างเล็กเอียงคอมองราวกับถามว่ามองอะไร


"วางพนัน 5 บาท พรุ่งนี้มีข่าวเราในเพจซุบซิบหรือพวกหนังสือพิมพ์รายวันหน้าบันเทิงแน่" 

จอมพลเอ่ยพลางหัวเราะขำ แต่จินตภัทรกลับไม่ตลกด้วย

"มันตลกเหรอ?"

"ตลกดิ มีข่าวกับผู้หญิงมาตลอดเลย ทั้งๆ ที่คบกับพิมพ์คนเดียว เดี๋ยมีข่าวกิ๊กดาราคนนั้น นางแบบคนนี้ แต่ถ้าคบกับจีน ก็จะไม่มีข่าวกับผู้หญิงอีกแล้วไง"

จินตภัทรได้แต่ส่ายหน้าไม่เข้าใจมุขตลกของอีกฝ่ายที่เขาไม่ขำด้วย ถ้าหากพรุ่งนี้มีข่าวจริงๆ เขายังไม่รู้เลยว่าชีวิตตัวเองมันจะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน.... 



..............



กวินเดินออกมาจากห้องออฟฟิศที่เขาใช้ทำเงินเดือนให้พนักงานเพราะลูกจ้างในร้านเดินไปบอกว่ามีคนมาหา เขามองออกไปและเห็นคนที่คุ้นตาเดินสะพายกระเป๋ากล้องใบใหญ่ที่ดูเทอะทะจนตัวเอียง ชายหนุ่มยิ้มให้แล้วกอดอกมองด้วยสายตาเอ็นดูก่อนจะทัก

"มาทำไรแถวนี้ห้อย"

"ถ่ายงาน...เลี้ยงเหล้าหน่อยดิ ในห้องมีเสื้อเปลี่ยนมะ?" 

"มีเสื้อยืดอยู่ นี่ทำอะไรมาหน้าเป็นตูดเชียว" กวินแซวพยามเอื้อมมือไปขยี้ผมสีบลอนด์ทองของเด็กสาวที่ไว้ยาวจนถึงเอว

"เบื่อๆ สั่งเสต็กให้ด้วยดิ ยังไม่ได้กินข้าวเลย" 


กันนิชาเดินเข้าไปในห้องออฟฟิศของพี่ชายก่อนจะวางกระเป๋ากล้องและทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง และเงยหน้ามองเพดานห้องด้วยความคิดหลายอย่างในหัว

การได้ได้รู้และเห็นในบางเรื่อง มันไม่ได้ดีเสมอไปนัก บางครั้งสิ่งที่เรียกว่าความลับก็สมควรแล้วที่จะเก็บไว้เป็นความลับต่อไป เธอไม่รู้เหมือนกันว่าความลับนั้นจะยังเป็นความลับอีกนานแค่ไหน....


"นี่รองเท้าไปเหยียบดินที่ไหนมา ดูดิเศษหญ้าติดเต็มกระโปรงเลยแบม" 

เสียงของพี่ชายบ่นดังเข้ามาจากหน้าประตูที่เธอถอดรองเท้าทิ้งไว้ หยิงสาวได้แต่ถอนใจและฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานของพี่อย่างเหนื่อยล้าและไม่ต้องการที่จะตอบคำถามอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้สิ่งที่เธอเป็นและสิ่งที่เธอรู้ ไม่เป็นความลับอีกต่อไป....




.........TBC.......


เราตัดลงทีละเหตุการณ์นะคะ สั้นยาวตามสถานการณ์


#2209UpsideDown






รีปริ้นท์


Bad Neighbours #2209Bnior




กดซื้อออนไลน์ผ่านเว็บ Shopee เท่านั้น

ตอนนี้เหลือ 5 ชุด ค่ะ



แน่นอนว่ามันคือ Pre- Order

อ่านรายละเอียดดีๆ 

ตามรูปที่ 2


 



กดทันก็คือทัน

กดไม่ทันก็เสียใจด้วยนะคะ

ไปค่ะ! กด!


กด





 PS. สมัครสมาชิก Shopee ก่อนเด้อ




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #18126 Cartoonpbct (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 20:06
    คนที่คอยแบคเมล์จอมพลก็คือกันณิชาใช่ไหมม ฮรือออออ
    #18,126
    0
  3. #14702 mintmark0104 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 21:36
    ไรท์คะ ขอโทษนะคะ คำตลาดกะโคลสอัพค่ะ
    #14,702
    2
    • #14702-1 LilyHZT(จากตอนที่ 77)
      6 กันยายน 2560 / 21:43
      เครจ๊ะ
      #14702-1
    • #14702-2 mintmark0104(จากตอนที่ 77)
      6 กันยายน 2560 / 21:45
      กระถางต้นไม้และเรื่อยเปื่อย
      #14702-2
  4. #14510 aior-aior (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 23:43
    นีกเขียนที่ดีไม่เคยทำให้ผิดหวัง ไรท์ค่ะ บูชาเลยค่ะ ไรท์ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย
    #14,510
    0
  5. #14507 ขนมปังน้ำแข็งใส (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:38
    หรือว่าจะเป็นแบม!! จอมพลแกเก็บกดอะไรหะแต่เข้าใจอ่ะ
    #14,507
    0
  6. #14506 Jeerabow (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 08:10
    แบมหรอ ไม่ใช่หรอกแบมอาจจะเห็นใครอีกคนแอบถ่ายมากกว่า......มั้ง
    รู้สึกดีอะที่พี่บีพยายามเปิดตัวจินแต่กลัวจะกระทบกับงานแสดงจัง กลัวกระทบแบบว่าใช่เส้นมาเป็นพระเอกนี่ เป็นแฟนนักเขียนนี่ อะไรประมาณเนี่ย
    #14,506
    0
  7. #14501 super_man (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 20:10
    แบมเป็นซาแซงเองหรือใครไหว้วานมา. จอมพลคนจริง
    พี่จะไม่เก็บอีกต่อไป
    ชอบตอนนิยายแฉ่มใฉ่ อ่านแล้วทำไมขำกลิ้ง 55555
    #14,501
    0
  8. #14498 ออมม่า (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 14:12
    ตอนที่พูดถึงนักเขียนที่ดี เรานึกถึงไรท์ก่อนเลย เพราะไม่เคยทำให้เราผิดหวังจริง ๆ อันนี้ไม่อวยเอาใจนะ อีกเรื่องเราว่าแบมไม่น่าจะใช่ 'เธอ' ที่จอมพลพูดถึง จากที่อ่านมาหลายเรื่อง มันน่าจะหักมุม อิอิ
    #14,498
    0
  9. #14456 Serena_v (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:56
    เหตุผลบีนี่แทนใจนักร้องทุกคนบนโลกจริงๆ /ปรบมือค่ะ
    แบมอาจจะแค่ตามเพราะมีคนไหว้วานมา เดาอีกละ
    #14,456
    0
  10. #14455 Ompiangtak (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:55
    เอ๋อนานแท้อิหนู
    #14,455
    0
  11. #14454 nook_sunny24 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:55
    ตกใจคุณบีเดฟโซลแร็ป55555555555 เก็บกดมากใช่มั้ยพี่ เข้าใจๆและเห็นด้วยกับบีนะ นักร้องดาราก็คนธรรมดาคนหนึ่งที่อยากมีชีวิตเหมือนคนทั่วไปอยากมีแฟนอยากมีชีวิตรักแบบที่ไม่ต้องปิดใคร แต่อย่างว่าแฟนคลับก็มีอยู่2ประเภท ประเภทที่รับได้กับประเภทที่รับไม่ได้ประเภทที่เข้าใจและไม่เข้าใจ ชีวิตดารานักร้องก็เลยจะลำบากหน่อยๆเช่นนี้เวลาจะมีจะมีความรัก แต่คิดว่าหลังจากนี้ชีวิตน้องจีนและคุณบีเดฟโซลคงวุ่นวายน่าดูยังไงก็หนักแน่นมั่นคงฝ่าฟันมันไปให้ได้นะจับมือกันไว้แน่นๆอย่าปล่อยมือกันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอย่าให้ความรักครั้งใหม่นี้ต้องกลับไปเป็นเหมือนรักครั้งก่อนอีก เชื่อใจกันไว้ใจกันไม่เข้าใจกันก็หันหน้าคุยกันดีๆอย่าต่างคนต่างคิดเคยมีบทเรียนจากรักครั้งก่อนแล้วฉะนั้นอย่ากลับไปเดินทางเก่าอีก อยู่ข้างๆกันแบบนี้ไปเรื่อยๆนะ (เอ้ออความรู้สึกเหมือนมาส่งลูกเข้าเรือนหอเลยอวยพรให้รักกันนานๆมีปัญหาก็หันหน้าคุยกัน55555555555)

    กลับมาที่น้องซาแซงโรคจิต
    แบมหรอ ไม่น่าใช่เอ๊ะ!หรือจะใช่ (ความคิดตีกันยุ่งเหยิงไปหมด) เราคิดว่าอาจจะเป็นลูกศรเปล่า ลูกศรอาจจะขอให้แบมพาไปหรือให้แบมไปเป็นเพื่อน หรืออีกอย่างหนึ่งคือจ้างให้แบมไปถ่ายให้เปล่า เหมือนแบมจะไม่อยากทำหรอกแต่เพื่อนขอไม่อยากขัดเพื่อนอยากช่วยเพราะเห็นเพื่อนคลั่งบีมากอะไรแบบนี้เปล่า เอ๊ะ!หรือแบมจะทำเองจริงๆกลัวพี่ไรท์พาแหกโค้งอีกอ่ะ แต่แบมรู้นานแล้วนี่ว่าจีนกับบีคบกันแถมยังบอกว่าคนนี้ผ่านแบมชอบ โอ๊ยยยเลิกเดารอติดตามกันต่อไป (เดากี่ครั้งๆก็หน้าแตกตลอดแต่ก็อยากเดา555555)
    #14,454
    0
  12. #14453 LooknamTK (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:55
    หืมมม คนที่ส่งรูปนั้นกันนิชาเหรอ??? นี่คิดว่าอาจะเป็นลูกศรอ่ะ เพราะหายไปเลย แถมชอบพี่บรมากไม่ใช่เหรอ????

    โอ๊ยยย เข้าใจพี่บีนะคะ คือนี่เป็นแฟนคลับ ถามว่าศิลปินโปรดมีแฟนเป็นไรไหม ตอนแรกบอกเลยอาจจะเสียใจ แต่ถ้าแฟนดีพอตัวก็เข้าใจอ่ะ อาจะมีน้อยใจตัดพ้อบ้าง แต่เดี๋ยวก็หาย เพราะฉะนั้นจีนก็สู้ๆนะลูก อย่าคิดมาก ปล่อยให้ลมผ่านพัดไปค่าาา
    #14,453
    0
  13. #14452 DefjeffAum (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:55
    แบมถ่ายหรอ จริงดิ ใช่อ่อ หรือว่าจะพลิกไปเป็นคนอื่น
    เคยได้ยินมาว่า 'ควรรู้ในเรื่องที่ศิลปินอยากให้รู้ ถ้าเรารู้มากเกินไปเราจะผิดหวังทันที'
    ถ้าข่าวปล่อยไปจีนไม่เป็นอะไรใช่มั้ยอ่ะ กลัวว่าจะโดนแฟนคลับทำไม่ดีกับจีน เชื่อใจจอมพลนะ ดูแลจีนดีๆนะ ฮือออออ
    หรือว่าแบมอาจจะไม่ได้เป็นคนถ่ายแต่อาจจะเป็นคนที่รู้เรื่องและพยายามห้ามไม่ให้ใครซักคนปล่อยข่าวนี้ออกไป แบมไม่น่าทำอ่ะเพราะตอนนั้นแบมก็บอกว่าโอเคกับจีน จีนน่ารักดี แล้วใครล่ะ
    #14,452
    0
  14. #14451 น้องคยอม (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:39
    เข้าใจความอัดอั้นของพี่บีนะคะ แต่ทำไมมันวนๆ อยู่เรื่องบ้ากามคะ 55555555

    แบมเหรอ? แบมเป็นคนแอบถ่ายเหรอ อห!!!!
    #14,451
    0
  15. #14450 BlinkNooknick (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:31
    มาค่ะจอมพลคนจริง2017พี่ได้ร้องเพลงเก่งอย่างเดียวนะแรปเก่งด้วยว่าแล้วก็แรประบายความอัดอั้นตันใจโชว์แฟนซะเลย555คือพี่บีคะแรปจบแล้วพี่ต้องให้เวลาน้องเค้านิดนึงนะคะอย่าพึ่งลากน้องไปคือแบบน้องเค้าฉลาดแต่ก็จะเด๋อหน่อยๆน่ะค่ะคือเข้าใจบีนะว่าความเป็นส่วนตัวความเป็นตัวของตัวเองมันหายไปแต่แบบมันไม่มีอะไรได้มาฟรีๆอ่ะได้อย่างก็ต้องเสียอย่างเป็นเรื่องธรรมดาถามว่ามีแฟนมีได้ไหมมันก็มีได้เปิดตัวได้ไหมก็ได้แต่เอาว่าให้เวลาเหมาะสมเราว่าน่าจะดีกว่าบีอาจจะอึดอัดมากจนลืมคิดรึเปล่าว่าไม่ได้ตัวคนเดียวยังมีเพื่อนๆในวงที่ต้องมาร่วมรับผิดชอบกับความเอาแต่ใจของบีด้วยนะลองมองหลายๆมุมดู วิธีหักดิบแฟนคลับแบบนี้มันได้ผลชงักเลยก็จริงแต่เราว่ามันก็น่าจะมีทางออกที่ประนีประนอมกว่านี้ไหมอ่ะแต่ก็นะพื้นฐานนิสัยบีลูกชายคนเดียวใจร้อนโผงผางเอาแต่ใจนี่ไม่แคร์ใครเท่าไหร่นี่ก็คงเป็นวิธีจัดการสไตล์เค้าล่ะ
    ภาคนี้ความเป็นสุภาพบุรุษพี่เค้าทะลุปรอทมากค่ะเหมือนกับว่าเราไม่เคยได้รู้จัก-หนวดข้างห้องมาก่อนเลยคือรักแฟนมากให้เกียรติแฟนมากยัยเป็ดมัวแต่อึ้งนางได้ยินประโยคที่บีพูดกับพนักงานว่า "ของแฟนผม" ไหมเนี่ยหนูจะไม่เขินแล้วก็ไม่ตกใจหน่อยเหรอลูกถ้าเราเป็นจีนเราก็คิดนักนะทุกอย่างในความสัมพันธ์กับบีมันเข้ามาเร็วมากอ่ะไม่รู้ว่าต้องไปทางไหนอยู่ตรงไหนมันถึงจะพอดีที่สุด
    เรื่องแบมนี่กลัวจะโดนไรท์แบบว่าแผนซ้อนแผนซ้อนแผนอ่ะคือเราโดนมาเยอะเจ็ยมาเยอะแต่ไม่หลาบจำยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดากันต่อไป555
    คือเราคิดว่ามันมี2คนอ่ะ1คือคนที่เจอพิมพ์ที่หน้าห้องตามถ่ายแล้วแบบประสงค์ร้ายกับแฟนบี
    คนที่2คือแบมที่ตามถ่ายเหมือนกัน
    แต่เราติดใจตรงที่ว่าเธอหลบอยู่ในเงามืดในทุกที่ที่เธออยากเจอเขาแต่แบมเหมือนตามบีไปงานต่างๆตลอดแล้วก็เคยตามแจ็คไปหาบีถึงห้องมาแล้วด้วยก็ดูเหมือนเปิดเผยน่าจะสนิทกันพอตัวแล้วแบมก็รู้เรื่องจีนอยู่แล้วด้วยยังชมจีนกับแจ็คอยู่เลยว่าน่ารักให้ผ่านเลยคิดว่าไม่น่าเป็นแบมแต่แบมร้องไห้แล้วคิดกับตัวเองว่าเรื่องที่รู้และบังเอิญรู้อาจไม่เป็นความลับอีกต่อไปคืออะไร
    - แบมไปถ่ายงานจริงๆแล้วบังเอิญเห็นบีจูบกับจีนเลยเป็นห่วงที่บีทำอะไรเปิดเผยแบบนั้น?
    - แบมเป็นคนที่ตามจีนตั้งแต่แรกพอเห็นที่บีทำวันนี้เลยรับไม่ได้เสียใจมาก?
    - แบมบังเอิญไปเจอคนที่ตามบีแล้วเห็นช็อตบีจูบจีนพอดีเลยกลัวว่าคนนั้นจะเอาเรื่องบีกับจีนไปพูดแถมคนที่อยู่ในเงามืดคนนั้นยังเป็นคนที่แบมรู้จักดี? มาค่ะGatเชื่อมโยงผสมเวิร์บทูเดาเผือกให้สุดแล้วหยุดที่หน้าแตกตอนไรท์เฉลยว่าที่แกพิมพ์มายาวๆนั้นผิดทุกข้อ5555
    #14,450
    1
    • #14450-1 nps1337(จากตอนที่ 77)
      2 กันยายน 2562 / 17:21
      vegus168
      [url=https://vegus666.com/vegus168/]vegus168[/url]
      #14450-1
  16. #14449 เดร (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:29
    อ่อ....ซาแซงเป็นแบมนี่เอง และบีก็คงรู้อยู่แล้วสินะว่าคือแบมมาตลอด ว่าแต่ทำไมแบมถึงชอบบีล่ะ? ชอบแบบฟค.หรอ หรือชอบแบบอื่น หรือว่ามีอะไรเกี่ยวกับแก้มยุ้ยป่ะ
    #14,449
    0
  17. #14448 Jannie18 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:26
    เราขอเดาว่าว่าคนที่ตามบีหรือแฟนบีไม่ใช้แบมอ่ะ ถ้าเป็นแบมจริงบีคงเคลียร์กับแจ็คกับแบมแล้ว แต่อาจเป็นเพื่อนแบมอ่ะแล้วแบมไปรู้ไรมาเงี้ย
    #14,448
    0
  18. #14447 ensoleillé (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:52
    เดี๋ยวววว จะคดีพลิกว่าเป็นแบมหรอคะไรท์ ฮื่อออ 5555555 แต่เราชอบตอนบีโวยวายระบายออกมามากๆเลย ฮื่อ คือแบบคนจริงจริงๆอะ แง้
    #14,447
    0
  19. #14446 Paniiiiiiiii_ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:44
    รอลุ้นเหตุการณ์ต่อจากนี้เลย จะมีอะไรเปลี่ยนไปไหมนะ..
    #14,446
    0
  20. #14445 Unie jng (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:40
    พี่บีคือโคตรได้ แบบอยากจะเปิดเผยอะ 555555555 น้องจีนก็เหวอเลยมีความตีกันในหัว ตกลงนี่เป็นน้องแบมหรอ แต่กวินไม่ทักเรื่องแบมตาแดงแบบร้องไห้ไรเงี้ย ก็คงไม่ใช่ คงจะแค่ช่วยป่าวอะ ยังไงสงสัยๆๆๆ
    #14,445
    0
  21. #14444 Blossom28 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:34
    คือไรแบมเห็นไรอ่ะ
    #14,444
    0
  22. #14443 Everthing93467 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:32
    เดี๋ยวนะคนที่ตามถ่ายรูปนี่คือแบมเหรอ อมกกก ชอบที่บีตัดสินใจทำแบบนี้อ่ะ เห็นด้วยกับความคิดเลย
    #14,443
    0
  23. #14442 FMBN9394_ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:25
    อหหหหห โอ้มายก้อดมากๆใครจะคิดว่าคนใกล้ตัวขนาดนี้อะฮือออออ แบมมมมมมม ทำไมทำแบบนี้ลู๊กกกกกกก แต่คิดว่าดีแล้วที่แบมได้เห็นภาพนั้นอะ ถ้าบีไม่ทำแบบนั้นแบมก็คงจะไม่เลิกตามราวีสักที บีก็อยากมีชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไปอะ จีนต้องอยูาข้างๆและคอยเข้าใจบีน้าาา
    #14,442
    0
  24. #14441 iPor-op (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:12
    แบมอ่อ ? ไปไม่ถูกเลย ไม่เดาอะไรแล้ว เดาไปก็ไม่ถูก >.<
    #14,441
    0
  25. #14440 only_got7 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:11
    แบม ช่วยแก้มยุ้ย?

    จ๋อมน่ารักอ่ะ ชอบบบ
    #14,440
    0