[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 74 : EP.13 รักครั้งสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.13







13

รักครั้งสุดท้าย

 

เพราะว่านอนเร็วกว่าทุกวัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยหลับตาลงได้เลยหากเวลาไม่ล่วงเลยไปเกือบตีสาม ก็อย่าหวังว่าจะได้หลับตานอนอย่างสบาย อะไรบางอย่างทำให้พฤติกรรมการนอนของจินตภัทรพังไปหมด ทั้งที่คนปกติควรจะนอนกลางคืนตื่นกลางวัน แต่จินตภัทรกลับมีชีวิตที่ชอบทำงานกลางคืนอยู่เสมอ ไม่ใช่เคยชิน แต่นอนไม่หลับจนต้องลุกขึ้นมาทำงานและสุดท้ายเวลาชีวิตของเขาก็ผิดเพี้ยนไปหมด

นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เขาหลับเร็ว...ไม่สิ ไม่ใช่ครั้งแรก เพราะครั้งแรกมันคือวันที่จอมพลมาค้างที่ห้องแล้วเขานั่งมองหน้าจอมพลที่โซฟา ซึ่งหลังจากนั้นทุกอย่างก็วูบไป หนังตาหนักอึ้งและหลับอย่างง่ายดาย เช่นเดียวกับเมื่อคืน สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือนั่งร้องไห้อยู่ในรถพูดเรื่องของพี่เบญป็นครั้งแรก พูดทุกสิ่งที่น้อยใจแต่ไม่เคยบอกให้ใครรู้ พูดไปเรื่อยๆ แล้วโลกก็ดับวูบไปโดยไม่รู้ตัว

ลืมตาขึ้นมาก็อยู่ในอ้อมกอดของคนที่ขับรถพาเขากลับมา อ้อมกอดที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็กลับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เสี้ยวหนึ่งในความคิดก็กระดากอายเมื่อรู้สึกว่าตัวเองช่างหลงรักใครต่อใครได้อย่างง่ายดาย แต่พอคิดๆ ดูแล้ว 'มันไม่ใช่ใครก็ได้' เพราะเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครบ่อยนัก

ความรู้สึกที่ยังค้างคาใจ ไม่รู้ว่าทำไมถึงยินยอมให้ทั้งตัวและหัวใจกับคนที่เพิ่งเจอกันไม่นาน ทั้งที่ควรจะเข็ดหลาบกับความรักที่เพิ่งผิดหวังไป เหมือนเขาเป็นพวกที่เจ็บไม่รู้จักจำ แต่ความรักกลับเล่นตลกกับเขาโดยส่งคนที่นอนอยู่ข้างๆ เข้ามาเยียวยาหัวใจอย่างเร่งด่วนจนรู้สึกขำเหมือนกันว่าทำไมอะไรๆ มันถึงได้เหมาะเจาะขนาดนี้

ขณะที่กำลังปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับความคิดไปเรื่อยเปื่อย เหลือบมองอีกทีคนที่นอนอยู่ข้างก็ลืมตาอยู่และมองเขาด้วยแววตาและริมฝีปากที่มีรอยยิ้มแต้มอยู่อย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จอมพลจะได้อ้าปากพูดอะไรออกมา มือเล็กๆ ก็ยกขึ้นปิดปากตัวเอง และปิดปากอีกฝ่ายพร้อมกัน

"เหม็นขี้ฟัน...ลุกขึ้นมาแปรงฟันก่อน เดี๋ยวค่อยคุย"

ในหนังในละคร ในนิยายเรื่องไหนๆ พระนางก็เห็นจูบมอร์นิงคิสได้ด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่พูดออกมาเลย แล้วทำไมชีวิตของจอมพลถึงต้องยากเย็นอะไรขนาดนี้ด้วยนะ...

ชายหนุ่มคิดขณะที่ยืนซ้อนหลังคุณนักเขียนตัวเล็กที่ยื่นแปรงสีฟันด้ามใหม่แกะกล่องมาให้ รุ่นเดียวกันยี่ห้อเดียวกันกับของตัวเองเปี๊ยบต่างกันแค่ของจินตภัทรที่อมคาอยู่ที่ปากเป็นสีเขียวมะนาว ส่วนที่ยื่นให้จอมพลเป็นสีแดง ร่างสูงอ้าปากรับแปรงสีฟันที่บีบยาสีฟันให้ใส่ปากก่อนจะขยับตัวเข้าไปจนแผ่นอกทาบอยู่ที่แผ่นหลังบาง บั้นท้ายกลมกลึงโดนคนลามกแกล้งเบียดสะโพกเข้าหาอย่างจงใจ จินตภัทรไม่สามารถขยับหนีได้เลยเมื่อมือหนายันอยู่ที่ขอบอ่างล่างหน้าที่ยื่นออกมาเหมือนกักตัวอีกฝ่ายเอาไว้ทุกด้าน ริมฝีปากอิ่มทำปากยื่นออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะจัดการแปรงฟันโดยไม่พูดอะไร เพราะยิ่งว่าก็คงเหมือนยิ่งยุ

จอมพลแสดงอาการร่าเริงอย่างชัดเจนผ่านสีหน้าที่เอาแต่อมยิ้มจนตาหยี ยิ่งตอนร่างเล็กก้มลงบ้วนปากคนที่ยืนขนาบหลังก็แกล้งกระแทกสะโพกสอบเข้าหาบั้นท้ายนิ่มจนคุณนักเขียนที่ก้มหน้าลงในอ่างหัวทิ่มลงไปเกือบหัวกระแทกก๊อกน้ำ

"อื้อ!" ปากที่อมน้ำอยู่หันมาประท้วง พอเห็นอีกฝ่ายหัวเราะก็เลยพ่นน้ำในปากใส่เสื้อฝ่ายนั้นเป็นการเอาคืน

จอมพลที่ถอยหลังไม่ทันเสื้อกล้ามสวมนอนเลยเปียกโชกไปหมด มือหนาที่กำลังถือแปรงสีฟัน แกล้งเคาะหน้าผากอีกฝ่ายเหมือนลงโทษเด็กก่อนจะก้มลงไปบ้วนปากแล้วหันมากอดเอวร่างเล็กที่เตรียมจะวิ่งหนีออกจากห้องน้ำ

เพราะขนาดตัวที่ต่างกันมาก จินตภัทรแทบปลิวไปตามแรงเหวี่ยงของแขนแกร่งที่รั้งเอวของเขาเอาไว้แล้วลากกลับมาและไม่ได้หยุดแค่หน้าอ่างเหมือนเดิม แต่โดนลากเข้ามาในโซนชาวเวอร์พร้อมกับอีกฝ่ายแล้วเปิดฝักบัวใส่จนเปียกชุมตั้งแต่หัวจดเท้าทั้งๆ ที่สวมชุดนอนอยู่ ผลของการเล่นพิเรนทร์เมื่อครู่ที่ทำเสื้อจอมพลเปียกตอนนี้ถูกเอาคืนมากกว่าเดิมร้อยเท่า จินตภัทรยืนทำเสียงงอแงอยู่ใต้ฝักบัวแล้วหลับตาปี๋ ขณะที่อีกฝ่ายยังหัวเราะร่วน

"เฮ้ย น้ำเข้าตา งื้อ แสบตาอะ"

สุดท้ายมือที่แกล้งจ่อฝักบัวใส่หน้าคุณนักเขียนต้องรีบปิดน้ำ เมื่อดูท่าแล้วอีกฝ่ายจะแสบตาจริงๆ เสียบฝักบัวคืนที่เดิมได้ก็ก้มลงมาใช้มือค่อยๆ ลูบใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู คนตัวเล็กกะพริบตาปริบๆ ขมวดคิ้ว เส้นผมเปียกลู่ไปหมดเหมือนลูกเป็ดที่เพิ่งฟักออกจากไข่ ริมฝีปากอิ่มแดงอ้าปากหอบหายใจเอาอากาศเข้าไป ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงแค่ลมหายใจกั้น

เมื่อต่างฝ่ายต่างสบตากัน ราวกับมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นนำพาให้ริมฝีปากหยักแตะลงบนเรียวปากอิ่มเพียงเล็กน้อยราวกับขออนุญาต ก่อนที่ใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าจะเงยขึ้นและกดจูบตอบรับอย่างไม่ปัดป้อง ใบหน้าที่ปรับเอียงองศาเข้าหากันเป็นไปอย่างธรรมชาติ เหมือนกับมือหนาที่ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อที่เปียกชุ่มของร่างเล็กออกทีละเม็ด พร้อมกับมือเรียวสวยที่รั้งเสื้อกล้ามสีขาวของอีกฝ่ายขึ้น สัมผัสฝ่ามือเล็กลูบไล้กล้ามเนื้อหน้าท้องอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่เต้นรัว จนกระทั่งอาภรณ์ทุกชิ้นที่ทั้งสองสวมใส่ถูกปลดเปลื้องหลุดจากกายและกองอยู่บนพื้นอย่างไร้ค่า

ยามที่หัวเข่าเนียนทรุดลงบนกองผ้าที่พื้น หัวใจของจอมพลแทบหลุดออกมาจากอก เพราะมือนุ่มนิ่มที่กอบกุมส่วนนั้นเขาเอาไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่จะส่งเข้าไปในโพรงปากร้อนและถูกริมฝีปากอิ่มแดงค่อยรูดรั้งเป็นจังหวะ

เสียงหอบหายใจของคนที่ยืนอยู่และก้มลงมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มและปรนเปรอให้เขาราวกับคนละคนที่เคยเขินอายและก้มหน้างุดไม่ยอมสบตากัน ความต้องการที่ค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ ไปตามแรงอารมณ์ ยามที่ดวงตารีเหลือบขึ้นมองสบตายามที่ยังปรนเปรอให้กันอยู่ มันช่างเซ็กซี่และทำเอาชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว เมื่อร่างเล็กหลับตาลงอีกครั้ง สายตาของคนที่ยืนอยู่ก็มองผิวกายนวลเนียนของจินตภัทรราวกับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นมันเต็มๆ ตา

มันผิดกับตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เพราะยามที่ผิวกายขาวราวน้ำนมประดับไปด้วยหยดน้ำพราว มันฉุดให้อารมณ์ของเขาดำดิ่งลึกลงไปในห้วงของต้องการในใจจนเกินจะอดทนได้อีกต่อไปแล้ว ทั้งที่อยากจะฉุดข้อมือบางให้อีกฝ่ายลุกขึ้นมาและกระแทกกายเข้าใส่อย่าบ้าคลั่ง แต่มือหนาทำได้เพียงกำแน่นและข่มใจเอาไว้ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะหยุดการกระทำของตัวเองเงยหน้าช้อนตามองเขาราวกับมีคำถาม

"บี..."

คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน และมองคนที่ยืนเปลือยกายอยู่ตรงหน้า

"หืม?"

ริมฝีปากอิ่มทำปากยื่นใส่ก่อนจะกลับมาทำหน้าเป็ดใส่เขาและผลักไหล่ให้ถอยด้วยคำพูดที่ฟังแล้วสะดุ้ง

"บี ลุกได้แล้ว เค้าปวดฉี่อะ"

 

เฮือก!

 

ร่างลูงพบว่าตัวเองนั่งหลับอยู่บนโถส้วมฝาโถส้วม โดยมีจินตภัทรยืนทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่ในชุดนอนลายเป็ดชุดเดิม เพิ่มเติมคือยืนอมลมแก้มป่องไม่พอใจที่เขานั่งขวางหนทางแห่งแดนสุขาวดีเอาไว้...

นี่กูฝันบ้าอะไรวะเนี่ย? ในฝันหยั่งกะนางเอกเอวี

ลืมตาตื่นมาเจอนี่หยั่งกะเด็กอนุบาล

ดูดิยืนทำหน้าเป็ดบ่นฉี่จะแตก เห็นแล้วเซ็กซ์เสื่อมเลยห่าเอ๊ย

จอมพลลุกจากโถส้วมแล้วเปิดฝาโถให้พร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ และนึกได้ว่าหลังจากโดนไล่ให้มาแปรงฟันเขาก็มานั่งหลับตาอยู่ในห้องน้ำ ถึงแม้จะเป็นเรื่องเพ้อฝันแต่เสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกก็แอบหวังเล็กๆ ว่าสักวันหนึ่ง จะได้เห็นความเซ็กซี่ของยัยเป็ดแว่นที่มองค้อนเขาเพราะเขาไม่ยอมเดินออกไปจากห้องน้ำสักที

"ออกไปเร็วๆ สิ ปวดฉี่!

 

....................

 

"ละตกลงมะคืนแจ็คไปรับเอินไหม?"

"ไป วันนี้แจ็คก็ไปนอนบ้านเอิน เพราะวันนี้บีมีงานตอนค่ำๆ ไส้กรอกนี่วันหลังให้เขาหั่นให้นะ"

คนที่กำลังอ้าปากและพยายามยัดชีสไบต์ปากตัวเองทีละครึ่งชิ้นหันมามองคนที่หันกลับไปมองถนนอย่างไม่เข้าใจ

อ้าปากยัดชีสไบต์ใส่ปากที กูก็เสียวจู๋ที เป็ดเอ๊ย ทำไมไม่เลือกแดกอย่างอื่นที่มันอีโรติกน้อยกว่านี้วะ

จอมพลได้แต่ทำเสียงจึ๊กจั๊กรำพึงรำพันอยู่ในใจ ไม่อยากจะหันกลับไปมองยัยเป็ดจนกว่าชีสไบต์สี่ชิ้นที่เจ้าตัวแลกซื้อมาจะถูกสังเวยจนหมด

"งื้อ ดารานี่เวลาไปซื้อของเซเว่นนี่ได้ของแถมมะ?" เสียงของคนที่นั่งข้างๆ ถามคำถามที่ทำเอาคนขับหลุดหัวเราะออกมา

"จะบ้าหรือไง เป็นดารานักร้องดิยิ่งโดนโขกราคาหนักกว่าชาวบ้านเพราะแม่งเห็นว่ามีตังค์อะ เข้าไปซื้อบุหรี่กล่องเดียวแม่งเสนอขายอะไรไม่รู้ร้อยแปดพันอย่าง ซาลาเปาไหมคะ? หนมจีบไหมคะ? โอริโอ้ไหมคะ? ขนมปังออกใหม่ไหมคะ? แลกซื้อนั่น แลกซื้อนี่ จากซื้อบุหรี่ซองเดียวสรุปหิ้วออกมาจากเซเว่นเป็นถุงงี้"

"แล้วไมบีไม่บอกเขาอะว่าไม่เอา"

 "พูดปฏิเสธแล้วมันดูไม่ดี คือเขาไม่ได้พูดกับบีเหมือนคนอื่น เขาเรียกชื่อด้วย แบบ 'พี่บีคะขนมปังออกใหม่ช่วยหนูซื้อหน่อยนะคะ เพลงใหม่พี่เพราะมากเลยหนูฟังทุกวันเลยค่ะ' แบบนี้เนี่ยใครจะกล้าบอก อ้อ ไม่เอาครับพี่ไม่แดก"

จินตภัทรหัวเราะร่วนจนตัวงอเมื่ออีกฝ่ายที่ดัดเสียงแหลมล้อเลียนพนักงานเซเว่นหน้าคอนโดฯ ที่เขาเองก็เคยเจอฟังแล้วเหมือนเสียงกะเทยควายไม่มีผิด ยิ่งเห็นหน้าหล่อเหลาที่เคยคิดว่าคงไม่มีมุมตลก ก็ยิ่งขำ คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าคนมากมายบนเวที เคยมีแต่คำพูดเท่ๆ ที่ทำให้สาวๆ กรีดร้อง แต่ตอนนี้คุณบีเดฟโซลกลับทำตัวเหมือนพวกผู้ชายขี้นินทาไม่มีผิดเลย

"ไม่ต้องลงไปหรอก เดี๋ยวเราลงไปซื้อเองบีรอนี่แหละ"

คนอยากกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดบอกก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ใบเล็กหนีบเอาไว้ที่รักแร้ขณะที่ปลดเข็มขัดนิรภัยออก จอมพลได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เพราะรู้ตัวดีว่าถ้าก้าวลงรถไปมันจะไม่จบแค่ซื้อก๋วยเตี๋ยวเป็ดสองถุงแล้วเดินกลับมาขึ้นรถ

สายตาของจอมพลมองร่างเล็กที่เดินหนีบแตะใส่เสื้อสีเขียวที่โปรดปรานกับกางเกงสามส่วนเดินต๊อกแต๊กๆ ไปซื้อก๋วยเตี๋ยวร้านดังที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดฯ เท่าไร คนมองอมยิ้มนิดๆ ขณะที่นั่งรออยู่ในรถและมองคุณนักเขียนยืนชี้โบ๊ชี้เบ๊ เหมือนสั่งว่าอันนั้นไม่เอา อันนี้ไม่กิน ตามประสาคนกินยาก

จังหวะที่กำลังจะหันไปควานหาลูกอมในช่องใส่เศษเหรียญตรงประตูรถ เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง มองที่หน้าจอก็เห็นรูปหญิงสาวเจ้าของชื่อที่โชว์อยู่ส่งยิ้มหวานให้

"ว่าไงพิมพ์"

(บี พิมพ์จะขึ้นไปเอาของที่ห้อง พอดีลืมเอกสารไว้ในลิ้นชัก แจ็คเขาไม่ได้เอามาให้อะค่ะ บีสะดวกไหม?)

"อ่า ตอนนี้บีไม่ได้อยู่ที่ห้อง พิมพ์ยังมีคีย์การ์ดหรือเปล่า?"

(คือพิมพ์คืนให้แจ็คไปแล้ว เอ่อ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพิมพ์บอกนิติบุคคลก็ได้)

"รอสักยี่สิบนาทีได้ไหม บีอยู่ใกล้ๆ ตลาด พาจีนมาซื้อก๋วยเตี๋ยวเป็ดเดี๋ยวก็กลับแล้ว"

(อืมมมม ก็ได้ งั้นเดี๋ยวพิมพ์ใกล้ถึงแล้วโทรหาอีกทีนะ)

 

....................

 

"ป้าครับ ขอเปลี่ยนได้ไหมอะ แบงก์นี้มันจะขาดแล้ว"

เสียงของจินตภัทรเอ่ยขึ้นเมื่อได้รับเงินทอนมาเป็นแบงก์ยี่สิบที่ใกล้จะย่อยสลายเต็มทน เขาได้ยินเสียงถอนกายใจของแม่ค้าแต่ก็ตีหน้านิ่งไว้ จนกระทั่งได้แบงก์ใหม่เอี่ยมกลับมา

พอรับเงินทอนเสร็จเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ก่อนที่จะเดินออกไปพ้นหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว

"ว่าไงแก"

(จีน ฉันตื่นสายอะพี่โฉมต้องด่าแน่เลย เดี๋ยวฉันขับรถไปเอาตัวอย่างหน้าปกที่แกเอาไปเขียนแก้ได้มะ จะเอามาบังหน้าแล้วบอกเขาว่าฉันไปเอางานที่แกก่อนเข้าบริษัท)

"อะ นิลลล แกนี่มันร้ายจริงๆ มัวแต่ทำอะไรเพิ่งจะไปทำงานเอาป่านนี้"

(เอากับผัวชาวบ้านยันเช้า โอเคมะ?)

"ทุเรศศศศศศ พูดน่าเกลียดมาก เออ แล้วเรื่องคุณแจนเป็นไงบ้าง?

(เดี๋ยวค่อยเล่า ขอขับรถก่อน แกอยู่ไหนเนี่ย? ทำไมได้ยินเสียงเหมือนอยู่ข้างนอกวะ?)

"อยู่ตลาด เดี๋ยวจะกลับแล้วออกมาซื้อก๋วยเตี๋ยวเป็ด"

(โอเค เดี๋ยวเจอกันแก)

พอวางสายจากอนิล เดินได้แค่สองก้าวก็มีสายเข้ามาอีก แต่คราวนี้เป็นเบอร์ของคนที่จินตภัทรไม่รู้จัก...

"สวัสดีครับ"

(จีน นี่แจ็คนะครับ เอินไปถึงหรือยัง?)

"อ่อยังอะ มีไรเหรอ?"

(เอินลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ในรถแจ็ค เนี่ยกำลังจะขับรถตามไป รายนั้นไม่รู้ขับรถหรือหายตัวได้ แป๊บเดียวหายวับไปเลยขับตามไม่ทันโทรศัพท์ก็ไม่รับ)

"เมื่อกี้เอินโทรหาจีนอะ คงโทรชนกันมั้ง เอินขับรถเร็วมากกกกก แจ็คขับตามไม่ทันหรอก รายนั้นอะรถเมล์สายแปดยังยกมือไหว้"

(อันตรายจัง โอเคงั้นเดี๋ยวเจอกันครับ ไอ้บีเป็นไงบ้าง? อยู่กับจีนใช่ไหม?)

"ช่าย เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ เรารีบกลับก่อนเอินถึงอะ เอินรีบมาเอางานไปบังหน้าเข้าบริษัท"

เมื่อเดินกลับมาที่รถก็รู้ว่าพิมพ์จะเข้าไปเอาของที่ห้องจอมพล จินตภัทรบอกว่าเสียดายที่ซื้อก๋วยเตี๋ยวเป็ดมาแค่สองถุง เพราะพิมพ์มาด้วยจะได้ชวนอยู่กินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันก่อน แต่จอมพลกลับห้ามไว้แล้วบอกว่าอย่าดีกว่า เพราะไม่อยากให้พิมพ์อึดอัด

จินตภัทรคิดว่ามีอะไรหลายอย่างอยากจะคุยกับพิมพ์ อยากให้รู้ว่าเขายังอยากเป็นเพื่อนกับเธอเหมือนที่อยู่ข้างห้องกัน อยากให้พิมพ์รู้ว่าเธอคือเพื่อนผู้หญิงคนแรกที่เขามี และอยากพูดให้กำลังใจเธอเหมือนที่จอมพลเล่าให้ฟังว่าเมื่อคืนโทรไปหาแล้วพิมพ์ยังร้องไห้อยู่จนทำให้เขารู้สึกผิดอยู่

 แต่สิ่งที่จินตภัทรคิดเอาไว้ไม่อาจจะเกิดขึ้นได้...

ไม่มีช่วงเวลาที่เขาและจอมพลจะได้ปลดเปลื้องพันธนาการที่อยู่ในใจต่อหญิงสาวได้อีกต่อไป...

"รถติดอะไรเนี่ย?"

ร่างเล็กบ่นออกมาหลังจากที่รถค่อยๆ ขยับตามกันอย่างเชื่องช้า

ยังไม่ทันได้หันไปถามความเห็นของคนขับ จอมพลก็เปิดประตูรถและพุ่งตัวออกไปอย่างไม่รู้สาเหตุ

รถที่จอดขวางอยู่บนถนนเบื้องหน้าค่อยๆ เลื่อนถอยไป ราวกับภาพทุกอย่างกลายเป็นภาพช้าที่ไร้เสียง...

ณ จุดๆ เดิม ที่เขาเคยคว้าตัวของหญิงสาวเอาไว้เพื่อหลบรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับย้อนศรมา มีรถเมอร์เซเดสเบนซ์จอดคาอยู่โดยล้อข้างหนึ่งปีนขึ้นทางเท้า และตรงนั้นเองที่เขามองเห็นจอมพลวิ่งแหวกฝูงชนเข้าไป และคว้าร่างที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมากอดเอาไว้แนบอก

หัวใจของจินตภัทรเต้นแรงมากจนรู้สึกหายใจไม่ออก เมื่อมองไปที่เจ้าของรถที่ยังยืนคาอยู่ที่ประตูและมองความเสียหายที่เกิดขึ้นด้วยสายตาที่ตกตะลึงราวกับคนที่ช็อกจนทำอะไรไม่ถูกก่อนจะหันไปมองฝั่งตรงข้ามถนนที่มีรถ BMW จอดอยู่

จินตภัทรมองตามสายตาของคนขับเบนซ์ไป และเห็นผู้ชายที่ร้องไห้เหมือนหัวใจสลายอยู่ตรงนั้น สองมือของกวินกุมหัวตัวเองเหมือนคนสติหลุด พยายามจะข้ามฝั่งมาแต่ถูกคนที่ยืนอยู่แถวนั้นช่วยกันรั้งตัวไว้

วินาทีที่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เหมือนกับภาพเหตุการณ์ในละคร จินตภัทรไม่กล้าเดินลงไปจากรถ ไม่กล้าขยับตัว จนกระทั่งสบตากับคนขับเบนซ์ที่มองตรงมาที่เขา ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากอิ่มพูดบางอย่างกับเขา

เสียงที่ไม่ได้ยิน...แต่กลับชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

 

....................

 

สามวันต่อมา...

"ตามฎีกาที่ 2731/2535 ถ้าขณะเกิดเหตุจำเลยลดความเร็วของรถลงเหลือประมาณ 25-30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เหตุที่รถของจำเลยเฉี่ยวจำเลยเป็นเพราะขณะนั้นจำเลยมองไม่เห็นผู้ตาย เนื่องจากผู้ตายเดินลงมาจากบาทวิถีตัดหน้ารถของจำเลยในระยะกระชั้นชิด จำเลยจึงห้ามล้อกะทันหัน แต่รถไม่หยุดในทันทีและชนผู้ตายเป็นเหตุให้ผู้ตายล้มลงศีรษะกระแทกพื้นถนนอย่างรุนแรงจนเสียชีวิต พฤติการณ์ดังกล่าวถือได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัย ไม่ใช่เป็นเพราะความประมาทของจำเลย ฉะนั้นทางคุณอรัญทำได้ดีที่สุดคือไกล่เกลี่ยกับทางญาติผู้ตาย ทั้งนี้การเรียกร้องค่าเสียหายทางทีมทนายจะดูแลต่อไปครับ"

"ครับ ขอบคุณมาก ตอนนี้ทางญาติของผู้ตายยังไม่ติดต่อมาเลย แต่ถ้ายังไงช่วยดูแลเรื่องค่าทำศพและจ่ายเงินช่วยเหลือครอบครัวเขาตามที่เขาเรียกร้องได้เลย ทำยังไงก็ได้ที่ลูกชายผมไม่ต้องไปรายงานตัวกับตำรวจ ผมไม่พร้อมจะให้ลูกไปนั่งโดนคนพวกนั้นสอบสวน คุณเข้าใจใช่ไหม?"

"ครับคุณอรัญ ผมทราบครับ"

บทสนทนาที่อยู่ภายในห้องทำงานของพ่อ ทุกถ้อยคำที่ทนายพูด ทุกสิ่งที่พ่อต้องการ อนิลได้ยินมันอย่างชัดเจน ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่หน้าห้องทำงานพ่อ ไม่กล้าเข้าไปรบกวนพ่อตอนนี้ เขาทำอะไรไม่ได้เลยหลังจากผ่านเหตุการณ์มาอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่ในรถพ่อแล้วเอาแต่ร้องไห้

พ่อใช้อิทธิพลที่มีและเพื่อนตำรวจระดับผู้กำกับที่รู้จักช่วยให้เขาไม่ต้องไปเหยียบสถานีตำรวจ ไม่ต้องใส่กุญแจมือ ไม่ต้องฝากขัง เขาทำแค่เพียงนั่งอยู่ที่บ้าน ห้ามติดต่อใคร ห้ามพูดอะไรทั้งนั้นแม้กระทั่งเพื่อนสนิทอย่างจินตภัทรที่โทรมาหาเพราะตอนนี้พ่อยึดโทรศัพท์เขาไปแล้ว ยึดกุญแจรถ และทำเรื่องลาออกจากงานให้ กลับมามีชีวิตเหมือนเด็กอีกครั้ง...

"มานั่งอะไรตรงนี้? เบื่อเหรอ?"

เสียงของคนเป็นพ่อถามขึ้นหลังจากเดินมาส่งทนายที่หันมาโค้งให้อนิลด้วยความนอบน้อมและหมุนตัวเดินจากไป มือของชายวัยกลางคนเอื้อมมาลูบศีรษะลูกชายคนเล็ก ก่อนจะฉุดแขนให้ลูกลุกขึ้น

"ไปอยู่กับพี่แทมสักพัก ลูกอยากทำอะไรที่นั่นบอกพี่เขาได้เลยพ่อจะ..."

แต่เสียงสั่นเครือของอนิลกลับพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

"เอินอยากไปขอโทษพ่อแม่พิมพ์..."

"ไม่ได้ พ่อให้ลูกเดินออกไปจากบ้านเพื่อถูกคนอื่นมองด้วยสายตาตำหนิไม่ได้ ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ผู้หญิงคนนั้นเดินลงมาจากทางเท้าเอง กล้องวงจรปิดตรงนั้นก็มี มันชัดเจนแล้วว่าลูกไม่ได้ขับรถเร็วเลยเพราะกำลังจะเลี้ยว แต่คนอื่นไม่ได้รู้อย่างที่เรารู้ จนกว่าเรื่องจะจบ พ่ออนุญาตให้ลูกไปได้แค่บ้านพี่แทม"

"พิมพ์เขาน่าจะยังอยู่ที่โรงพยาบาล เอินแค่อยากไปเยี่ยมเขา..."

น้ำเสียงปนสะอื้นยังยืนยันความตั้งใจเดิม สองมือเขย่าแขนคนเป็นพ่อที่ได้แต่มองหน้าลูกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า

"เอิน...ลูกช่วยอะไรเธอไม่ได้อีกแล้ว เลิกโทษตัวเองแล้วฟังพ่อดีๆ นะ ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด มันเป็นอุบัติเหตุที่ผ่านมาสามวันแล้วลูก เพราะลูกไม่กิน ไม่นอน เอาแต่คิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมา ลูกถึงไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปหลายวันแล้ว พ่อขอร้องละเอิน ให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของพ่อ ลูกไปอยู่บ้านพี่สาวของลูกที่แอลเอเถอะ แม่จะรอลูกที่นั่น ลูกรักของพ่ออดทนอีกแป๊บเดียว พ่อสัญญาจะทำทุกอย่างให้ลูกได้ชีวิตของลูกกลับคืนมา"

อ้อมกอดที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก อ้อมกอดที่เขาได้รับมาตั้งแต่เล็กจนโต พ่อกับแม่รักเขามากและทุ่มเทให้เขาทุกอย่างที่เขาต้องการ ไม่ว่าจะเรียกร้องอะไร หรือดื้อแค่ไหน พ่อสัญญากับอนิลว่าจะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็วที่สุด และเขาจะได้ชีวิตที่เคยมีกลับมา เพื่อน งาน และสังคม

แต่มีสิ่งเดียวที่พ่อให้เขาไม่ได้ ไม่ว่าจะร้องขอสักกี่ครั้ง

นั่นคือชีวิตของพิมพ์...ชีวิตของคนคนหนึ่ง ที่จากไปพร้อมกับความรักของเขา

 

....................

 

"ผมไม่อยากคุยกับทนาย ผมอยากคุยกับเอิน"

"คงไม่ได้ครับคุณจินตภัทร ทางคุณอรัญสั่งไว้ว่าไม่อนุญาตให้ใครไปที่บ้านจริงๆ ถ้าคุณดึงดันจะไปยังไงคนที่บ้านก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดประตูต้อนรับคุณอยู่ดี"

ร่างเล็กหลับตาลงอย่างข่มอารมณ์ เขารู้สึกเหมือนจะบ้าตายเมื่อจู่ๆ หลังจากเกิดอุบัติเหตุไม่ใช่แค่พิมพ์ที่จากไป แต่เพื่อนของเขาก็หายไปไม่ต่างจากตาย โฉมฉายบอกว่าอนิลยื่นใบลาออกทางอีเมลและให้คนที่บ้านมาเก็บของให้ แต่ไม่สามารถติดต่อได้เลยหลังจากวันนั้น โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง ทุกอย่างที่เกี่ยวกับอนิลที่เขาเคยเห็นและเคยสัมผัสถึงอันตรธานหายไปราวกับล่องหน แม้กระทั่งข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ก็ไม่มี มีเพียงรายงานอุบัติเหตุที่ไม่แจ้งชื่อคนขับ ไม่มีชื่อผู้ตาย เหมือนรายงานสภาพการจราจรทั่วไป

เขารู้ดีว่าพ่อของอนิลมีอิทธิพลมากพอที่จะเสกทุกอย่างได้ด้วยเงินที่มีรวมถึงคนใหญ่คนโตหลายคนที่รู้จักก็มีอำนาจพอที่จะทำให้อนิลไม่ต้องเป็นข่าว คนที่รู้ก็มีเพียงคนที่เห็นเหตุการณ์ซึ่งนอกจากพวกเขาก็ไม่มีใครจดจำหน้าของอนิลได้ทัน เพราะหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุไม่ถึงสิบห้านาที รถของพ่ออนิลก็มารับลูกชายขึ้นรถหายไปพร้อมๆ กับรถพยาบาลที่มารับพิมพ์

นอกจากสิ่งที่พ่อของอนิลทำ คนที่จะเป็นที่สนใจที่สุดอย่างจอมพลก็โดนกลบเรื่องราวที่ควรจะเป็นข่าวจนเงียบกริบโดยบริษัทต้นสังกัด ภาพ คลิป ไม่ว่าใครที่ถ่ายเอาไว้หรือโพสลงโซเชียลสิ่งเหล่านี้ถูกเก็บหมดราวกับผู้ที่มีในครอบครองถูกล่าตัวจนครบ

งานศพของพิมพ์ถูกจัดขึ้นเงียบๆ ญาติๆ ไม่มีใครพูดถึงคนที่ก่อเหตุ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่พูดถึงจอมพลที่อยู่ในเหตุการณ์ หรือกวินที่เป็นคนเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ หนึ่งในคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นคือลุงรปภ.ของคอนโดฯ ที่จินตภัทรอาศัยอยู่ ก่อนที่จะลาออกไปโดยอ้างสาเหตุว่าจะกลับไปหาลูกเมียที่ต่างจังหวัด จินตภัทรได้คุยกับเขาเพียงเล็กน้อย รู้แค่เพียงว่ารถ BMW มาจอดอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม คนขับเปิดประตูออกมาและโบกมือให้หญิงสาวที่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่

จินตภัทรคิดว่าคนที่รู้สึกผิดไม่ต่างจากอนิลก็คือกวิน คนที่ทักทายและพูดคุยกับพิมพ์เป็นคนสุดท้าย คนที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจเดินลงจากทางเท้าและตั้งใจจะข้ามไปหา และเหตุผลนั้นเองที่ทำให้คนที่เศร้าที่สุดและอาการย่ำแย่ที่สุด...คือกวิน

"เขาจะไปแอลเอเมื่อไรครับ?"

"น่าจะต้นสัปดาห์หน้าครับ ทางเลขาฯ ของคุณอรัญแจ้งว่าผมจะเข้าไปคุยเรื่องเอกสารได้อีกครั้งคือวันอังคารเพราะคุณอรัญจะไปส่งลูกชายจันทร์หน้า"

"ขอบคุณนะครับ แล้วก็ขอโทษที่ผมอารมณ์เสียใส่เมื่อครู่" จินตภัทรเอ่ยอย่างสุภาพและสำนึกผิด แต่อีกฝ่ายยิ้มตอบกลับมาเพียงเล็กน้อยด้วยความเข้าใจและผ่านการทำงานลักษณะนี้มาบ่อยครั้ง

"ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ คุณอนิลโชคดีมากที่มีเพื่อนที่ห่วงใยขนาดนี้ ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ"

จินตภัทรมองตามแผ่นหลังของคุณทนายที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี เขาเคยเจอก่อนหน้านี้เพราะอนิลเคยเมาแล้วทะเลาะกับคนในผับจนคุณทนายต้องมาเคลียร์ให้ และโชคดีที่เขาขอเบอร์เอาไว้หลังจากนั้นเพราะกลัวว่าอนิลจะไปตบใครเข้าให้อีก แต่สุดท้ายคุณทนายกลับเป็นบุคคลเดียวที่เขาจะติดต่อและสอบถามเรื่องของอนิลได้

ขณะที่กำลังจะลุกจากที่นั่งในร้านกาแฟที่นัดเจอกับคุณทนาย ร่างกายอ่อนล้าเพราะความเครียดที่ตามมาหลังจากวันที่พิมพ์ประสบอุบัติเหตุ ความเครียดที่เกิดขึ้นเพราะความห่วงใยที่มีต่อคนรอบข้าง หากจะลำดับความห่วงใยว่าใครที่เขาห่วงมากที่สุดคนคนนั้น ก็คือคนที่เข้มแข็งมากที่สุด คนรักของเขา...

 

....................

 

"เขากินข้าวบ้างหรือเปล่าครับ?"

"ไม่เลยค่ะ ตอนนี้ร่างกายผู้ป่วยก็ประทังชีวิตได้ด้วยน้ำเกลือผสมกลูโคสที่เราให้ผ่านเส้นเลือดเท่านั้น แต่คงให้นานกว่านี้ไม่ได้นะคะ ยังไงถ้าเขายังอาการไม่ดีขึ้นเราคงต้องส่งต่อให้ทางแผนกจิตเวช"

"โอเคครับ ขอบคุณมาก"

ร่างสูงใหญ่ก้มหัวให้นางพยาบาลที่เดินสวนออกไปจากห้องหลังจากสอบถามอาการคนที่อยู่ในห้องผู้ป่วย ไม่ยอมกิน ไม่ยอมนอน เอาแต่ร้องไห้ นั่งเหม่อจนร่างกายอ่อนเพลียและหลับไปเอง เพราะนอกจากสายน้ำเกลือที่เสียบเอาไว้ คุณหมอก็ไม่สามารถให้ยานอนหลับหรือเอาเข็มไปใกล้ได้อีกหลังจากเกิดเหตุในวันแรกที่คนป่วยในห้องคว้าเข็มฉีดยาในมือหมอมาแทงคอตัวเอง...

"ไงมึง..." จอมพลเอ่ยทักด้วยที่ท่าทางพยายามข่มใจพูดออกไปให้ปกติที่สุด แม้ว่าสภาพของคนที่นั่งเอนหลังอยู่บนเตียงมันจะทำให้เขาอยากร้องไห้ออกมา ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย ราวกับไม่ได้ยินเสียงของเขา

จอมพลเดินเข้าไปยืนข้างเตียงผู้ป่วย มองไปทางหน้าต่างที่โรงพยาบาลยืนยันว่ามันเป็นหน้าต่างนิรภัยที่ล็อกแน่นหนา ปลอดภัยมากพอที่เพื่อนของเขาจะไม่สามารถโดดลงไปได้...

"แจ็ค มึงต้องกินข้าวบ้างนะ น้ำเกลือโรงพยาบาลนี้แพงมากไอ้เหี้ย มึงจะเสียบไปอย่างนี้เรื่อยๆ ไม่ได้หรอกรู้ปะ"

คำพูดที่พยายามจะคุยกับอีกฝ่ายอย่างปกติ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตามองใบหน้าที่เรียบเฉยแต่มีน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่ขอบตาอยู่ตลอดเวลา สองมือถูกพันไว้ด้วยผ้าก๊อซพันแผลเพราะกวินพยายามทุบกระจกในห้องน้ำจนแตกเป็นเสี่ยง โชคดีที่พยาบาลที่ดูแลได้ยินเสียงและวิ่งเข้ามาดึงตัวไว้ทัน และห้องนี้ก็ปราศจากกระจกและของมีคมที่สามารถหยิบมาทำร้ายตัวเองได้หลังจากวันนั้น

จู่ๆ เสียงของอีกฝ่ายก็เอ่ยถามในสิ่งที่จอมพลให้คำตอบไม่ได้...

"พิมพ์ไม่ตอบข้อความกลับมาเลย...มึงว่าเขาโกรธกูเรื่องอะไรวะ?"

ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากัน กลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ หลังจากอีกฝ่ายพูดจบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้าราวกับคนที่ไม่มีสติอยู่ในโลกปัจจุบันอีกแล้ว...

จอมพลยังจำได้ดีถึงวินาทีที่เข้าวิ่งไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นถนน เขาจำได้ในทันทีเมื่อคนที่มุงอยู่ถอยออกมา เพราะกระเป๋าสะพายของพิมพ์คือกระเป๋าที่เขาเป็นคนสั่งทำและซื้อให้ตอนวันวาเลนไทน์ วินาทีที่หัวใจกระตุกวูบราวกับตกลงจากขอบเหว

ในมือของพิมพ์มีโทรศัพท์มือถือที่เปิดแชตค้างเอาไว้...

ห้องแชตที่กำลังคุยกับกวิน เขายังจำสติ๊กเกอร์ที่เพื่อนเขาชอบใช้ได้ดี


PIM : อ่าว อยู่แถวนี้เหรอ?

GAGAWIN : เงยหน้าขึ้นมาดิ 

GAGAWIN : 


จากโทรศัพท์ที่ยังอยู่ในมือ และข้าวของที่กระเด็นไปไม่ไกล มันพิสูจน์ให้รู้ว่ารถที่ขับมาชนไม่ได้ขับเร็วมาก ไม่งั้นพิมพ์คงเจ็บหนักกว่านี้ แต่ทว่าศีรษะที่กระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงคือต้นเหตุที่ทำให้เขาสูญเสียพิมพ์ไป ลำตัวของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดเขายังอุ่นอยู่ ใบหน้าที่สวยงามยังคงสวยงามเช่นที่เขาเคยเห็นมันมาตลอด 7 ปี ดวงตาที่ไร้แววเหม่อมองไปไกลแสนไกล มือของเขาค่อยๆ ปิดตาของคนที่เคยรักที่สุดในชีวิตลง เสียงสั่นเครือกระซิบข้างหูหญิงสาวที่ไม่อาจจะได้ยินเสียงเขาอีกต่อไป...

"...ขอบคุณที่เคยมีชีวิตอยู่เพื่อบีมาตลอด ขอบคุณครับ"

มันจบลงแล้ว...ความรักระหว่างเขากับพิมพ์ ความรักที่ตายไปพร้อมกับหญิงสาวที่เคยเป็นทุกอย่างในชีวิตเขา แต่กลับมีใครบางคนที่รู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้อย่างไร้สติอยู่อีกฝั่งถนน เสียงร้องไห้และเสียงแผดร้องเหมือนคนเสียสติของกวิน สภาพที่ทุกข์ทรมานของคนที่ยังมีชีวิตอยู่...มันเศร้าเสียยิ่งกว่าการจากไปของพิมพ์

 






............TBC...........


#2209UpsideDown



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18123 Cartoonpbct (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 09:40
    ตอนนี้ทุกคนกำลังจมไปกับความเศร้าเพราะ ทุกคนเห็นเหตุการณ์ พร้อมๆกัน ยิ่งกวิน และอนิล ยิ่งรู้สึกมากที่สุด
    #18,123
    0
  2. #18045 phitchayathidada (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:10
    ฮือจะเข้ามาอ่านรอบสอง ไรท์ยังปิดบางตอนอยู่ รอน่ะคับ
    #18,045
    0
  3. #17677 Cake__Cake (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:36
    เข้าใจแจ็คนะ จะรู้สึกผิดมากขนาดไหน จะโทษตัวเองมากมายแค่ไหน

    สงสารเอินด้วย เห็นใจจ๋อมด้วย
    #17,677
    0
  4. #17253 Jbmtjsjyyjbbyg.G7 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 00:48
    ร้องอีกแล้วฮืออออออㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #17,253
    0
  5. #16889 คัชช๊ะ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 00:13
    ตอนเเรกอ่านไม่ร้องนะ พอเจอท็อคเเล้วเเบบถ้าเราเห็นคนคนนึงตาย เเล้วเราคือคนที่ทักท้ายเค้าคนสุดท้าย เราก็คงเสียใจไม่เเะ้กับกวินเช่นกัน
    #16,889
    0
  6. #16276 nong'aum jibi (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 03:55
    คำพูดของจอมพลทำให้รู้เลยว่าเคยรักพิมพ์มากขนาดไหน
    #16,276
    0
  7. #15996 Mukimukii (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:01
    สงสารรร ฮือ ทั้งแจ๊คทั้งเอิน
    #15,996
    0
  8. #14843 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 21:39
    สงสารแจ๊คอ่ะ คงรู้สึกผิดมากๆเลยก็แชทค้างไว้อ่ะเนอะ TT
    #14,843
    0
  9. #14222 aior-aior (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 16:51
    สงสารแจ็คจัง
    #14,222
    0
  10. #14170 super_man (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 21:34
    ทุกคนคงช็อคมากๆอะ
    สงสารทุกคน
    #14,170
    0
  11. #14095 เดร (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 09:02
    ฮือออออ เศร้าอ่าาาา สงสารพิมพ์ สงสารเอิน สงสารแจ็คด้วย T______T
    #14,095
    0
  12. #14093 _jjswt (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 08:51
    อ้าว...คือชีวิตพิมพ์นี่น่าสงสารจริงๆ คุณอรัญรักลูกมากจะมองว่าผิดเลยก็ไม่ได้คนเรามีเหตุผลในตัวเอง แต่การมีช่องโว่นี่แหละทำให้เข้าไปจัดการได้ แจ๊คน่าสงสารมากเหมือนเวลาหยุดที่การตอบข้อความอันนั้น ฮื่ออออ ตอนนี้หลายคนน่าเห็นใจมาก
    #14,093
    0
  13. #14052 onnoly (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 23:11
    พิมพ์เอ้ยยย คนมันจะตายก็ต้องตายโน้ะ แต่สงสารแจ็คจับใจ โลกนี้ไมรู้สึกดาร์คจังเยย555
    #14,052
    0
  14. #14033 ออมม่า (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 19:53
    สงสารพิมพ์อะ ชีวิตนางมีแต่เรื่องแย่ ๆ
    #14,033
    0
  15. #14031 bbbbbell2 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 15:53
    ฮืออสงสารไปหมด
    #14,031
    0
  16. #14029 JMnnnny_ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 15:05
    แล้วแจ็คจะเกลียดอนิลมั้ยเนี่ย ฮืออออ ม่ายนะ
    #14,029
    0
  17. #14027 Swagcallcrazy (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 12:45
    ตอนนี้มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ารักมากกว่าหรือป่าว เพราะพิมพ์เคยเป็นคนที่แจ๊ครักมากต่อให้ตอนนี้จะรักเอินแล้ว แต่ความห่วงใยมันยังมีมากเหมือนเดิม บวกกับเหตุการณ์นี้ด้วย มันไม่แปลกที่จะช๊อคจะเสียใจเลย มันเป็นความรู้สึกที่ยังรักอ่ะ
    #14,027
    0
  18. #14026 ormmee (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 08:29
    ตอนบีขอบคุณพิมพ์คือหน่วงมาก จะร้อง ????????
    #14,026
    0
  19. #14025 looktanrock (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 07:47
    หน่วงมาก ตอนน้นกะตอนปลายคนละฟีลเลย รักไรท์นะคะ
    #14,025
    0
  20. #14024 NENE1 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 05:02
    กวินคงรู้สึกผิดมากแน่ๆอ่ะ แล้วอีกนานรึเปล่าจะหายป่วย เอินก็จะไปอยู่กับพี่คู่นี้จะเป็นยังไงต่อฮืออออออออ
    #14,024
    0
  21. #14023 apple2542541 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 01:36
    ใช่ที่กวินเสียใจมาก
    เพราะเค้าทำให้พิมพ์เสีย
    เลยรู้ผิดสุดๆ
    เราเข้าใจสถานการณ์
    อื้อเศร้าไม่อยากให้มีใครตายหรอกเเงง
    #14,023
    0
  22. #14022 † FuNe ~ Real † (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 01:15
    แจ็คต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ เพราะเป็นคนทำให้พิมพ์รีบข้ามถนนไป นายต้องเข้มแข็งนะ ฮือออ
    อนิลก็น่าสงสาร พ่อทำแบบนี้ อนิลยิ่งรู้สึกผิดสิ ได้ไปขอโทษก็ยังดี
    สงสารทุกคนเลย ทำไมมันเศร้าแบยนี้ TT
    #14,022
    0
  23. #14021 nook_sunny24 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 23:51
    ใช้เวลาอ่านตอนนี้นานมากตอนนี้เป็นตอนที่ทำหนูร้องไห้หนักที่สุดแล้วค่ะพี่ไรท์ สงสารไปหมดสงสารทุกคนเห็นสภาพกวินแล้วใจปวดจริงๆกวินเป็นหนักมากอ่ะพยายามทำร้ายตัวเองตลอดรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่กวินเป็นอยู่ เข้าใจที่พี่ไรท์ทอล์คอ่ะ ที่กวินเป็นหนักขนาดนี้เพราะตัวเองก็มีส่วนผิดอนิลไม่ได้ผิดคนเดียวเต็มๆ พิมพ์กำลังจะข้ามไปหากวินมือถือยังแชทค้างกับกวินอยู่เลย โอ๊ยยยยเสียใจอ่ะมันอธิบายไม่ถูกว่าอ่านจบแล้วความรู้สึกตอนนี้เป็นยังไง พิมพ์ยังไม่ทันได้เป็นอย่างที่ฝันเลยอีกนิดเดียวเองทุกสิ่งทุกอย่างที่พยายามมาตลอดยอมแม้กระทั่งเอาตัวเข้าแลกยอมเสียทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง โหยยยตอนนี้นี่สุดยอดเลยเขียนได้แบบดึงเราดิ่งได้ขนาดนี้ ดีนะที่มาตอนนี้อ่านในห้องเงียบๆคนเดียว สงสารกวินมากจริงๆเพราะกวินเอาแต่จมอยู่กับความรู้สึกผิดแบบนี้กลัวเหลือเกินว่านานๆเข้ากวินจะกลายเป็นบ้านี่นั่งน้ำตาไหลตอนจอมพลพยายามคุยกับกวินพยายามเข้มแข็งทั้งที่ในใจมันแหลกสลายไปไม่น้อยกว่ากวินเลย
    ดีนะที่จอมพลเข้มแข็งถ้าเป็นไปกันหมดนี่โคตรแย่เลยดีแล้วจอมพลเข้มแข็งไว้เยอะๆดึงกวินกลับมามาให้ช่วยเพื่อนกลับมาอยู่กับปัจจุบันให้ได้
    ไม่รู้ว่าอนิลจะได้กลับมาเมื่อไรแต่ยังไงก็เข้มแข็งนะอนิลไปอยู่ที่นู้นคงทำใหสภาพจิตใจดีขึ้น ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของอนิลกวินปล่อยให้เป็นเรื่องอนาคตละกันตอนนี้ทำให้กวินกลับมาเหมือนก่อนดีกว่า
    ตอนนี้ทุกคนก็สภาพแย่พอๆกันอ่ะจินตภัทรก็เคลียดเป็นห่วงทุกคนแถมอนิลยังติดต่อไม่ได้อีก น่าเป็นห่วงทุกคนเอาใจช่วยนะทุกคนเดี๋ยวมันก็ผ่านไป สงสารพิมพ์ก็สงสารแต่สงสารคนที่อยู่มากกว่าความรู้สึกไม่ต่างจากตายทั้งเป็น

    ขอบคุณค่ะ
    #14,021
    0
  24. #14020 น้องคยอม (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 23:50
    แล้วกวินกับเอินจะเป็นยังไงต่อไป จะกลับมาหากันได้มั้ย ฮืออออออออ
    #14,020
    0
  25. #14019 YONGYONG (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 23:48
    สิ่งที่สะเทือนใจที่สุดในตอนนี้คือสติ๊กเกอร์....

    ปวดหนึบในใจมาก คือแจ๊คต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ
    ไม่ว่าคนรู้จักหรือไม่รู้จัก ตายต่อหน้าต่อตา ละยิ่งอย่างแจ๊คที่คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ แค่นี้ก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ยังไงหล่ะ จะเยียวยาแจ๊คยังไงให้ดีขึ้น คิดภาพไม่ออกจริงๆ
    #14,019
    0