[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 73 : Ep.12 คนน่าสงสาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.12


สิ่งที่ฉันต้องเจอยังเจอไม่ไหว

อย่าให้ฉันต้องเจอมันเลยได้ไหม

กับฉันวันนี้ ไม่มีทางไหน ที่จะลืมว่ารักเธอ

สิ่งที่ฉันต้องเจอมันเจ็บรู้ไหม

อย่ากลายเป็นคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักดี

กับคนที่เคยรักกัน อย่าเป็นแบบนั้นเลย


คนแปลกหน้าที่รู้จักกันดี - เหมียว อัจฉริยา





JAN : วันนี้มารับช้าจัง ไม่ว่างแจนกลับเองได้นะคะ

GAGAWIN : เดี๋ยวผมไปรับ ขอสิบนาที


หญิงสาวมองหน้าจอแชตที่อีกฝ่ายส่งข้อความมาแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว ปกติ...อีกฝ่ายจะใช้ชื่อเล่นเรียกแทนตัวเองตลอด แต่ทำไมวันนี้ตอบแปลกๆ

หลังจากเลิกงานอีกฝ่ายส่งข้อความมาว่าให้เธอรอ ทั้งที่ปกติหากจะมารับก็จะบอกล่วงหน้า แต่วันนี้ทั้งที่จอมพลมีตารางงานเข้ามาอัดเสียง แต่เหมือนกวินจะหายไปทั้งวันแล้วก็โผล่มาตอนนี้และบอกให้เธอรอ

ยลรดาเลือกมานั่งรออยู่ในร้านกาแฟที่เปิด 24 ชั่วโมงใต้ตึกออฟฟิศที่มีไว้บริการบริษัทความบันเทิงที่มีคนเข้าออกแทบจะตลอดเวลา หญิงสาวมองออกไปข้างนอกร้านถนนที่เคยพลุกพล่านตลอดช่วงกลางวัน ตอนนี้เงียบสงัดและมีรถเบาบาง ไม่ยากที่เธอจะมองเห็นรถ BMW ของแฟนหนุ่มขับเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึก แต่ก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ลุกขึ้นและคว้ากระเป๋าสะพาย กลับมีรถอีกคันที่ขับออกมาจากลานจอดรถด้านข้างเลี้ยวมาชะลอจอดใกล้ๆ รถเบนซ์สปอร์ตราคาแพงที่ยลรดาไม่รู้ว่าเจ้าของคือใคร เธอเห็นเพียงแฟนหนุุ่มยิ้มให้คนขับที่น่าจะลดกระจกลงมาคุยด้วย ไม่นานอีกฝ่ายก็ขับรถออกไป เหลือเพียงแฟนหนุ่มของเธอที่มีท่าทางหันกลับไปมองรถคันนั้นจนขับไกลออกไปจนลับตา เขาหันมาถอนใจก่อนจะเดินเข้ามาในตึกโดยไม่ได้โทรหรือส่งข้อความถามสักนิดว่าเธออยู่ไหน

กวินเดินเข้ามาด้านในตึกก่อนจะกดลิฟต์ จุดหมายหากเป็นการมารับยลรดา เขาควรจะอ่านแชตหรือโทรหาเธอ เพราะก่อนหน้านี้เธอจำได้ว่าบอกไปแล้วว่าจะรอที่ร้านกาแฟ หญิงสาวเดินตามออกมาจากกาแฟ ก่อนจะรอจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินเข้าลิฟต์ไป แล้วกดลิฟต์อีกตัวแอบตามขึ้นไปด้วยความสงสัย

นิ้วเรียวสวยกดชั้นที่เธอเดาว่าชายหนุ่มจะขึ้นไป เพราะเป็นชั้นที่จอมพลควรจะอยู่ในห้องอัด แต่พอเธอขึ้นไปกลับพบว่าโซนนั้นปิดไฟแล้วและไม่มีใครอยู่แล้วแม้แต่คนเดียว แต่ก่อนที่สองเท้าจะพาตัวเองเดินไปที่ลิฟต์ เธอกลับได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ตรงสุดทางเดินที่เป็นทางหนีไฟ

"ไม่เป็นไรรอได้ ไปส่งเขาก่อนดิ"

"มายืนรอตรงนี้คนเดียวได้ไง ลงไปเถอะ แจ็คเป็นห่วงนะ ทำไมทำแบบนี้อะ"

"ห่วงแฟนคุณเถอะ ลงไปได้แล้วเดี๋ยวรอนี่"

"เฮ้อ โอเค เดี๋ยวแจ็คกลับมารับ อีกห้านาทีลงไปรออยู่ร้านกาแฟข้างล่างโอเคไหม?"

"อื้อ รู้แล้ว"

เสียงสนทนาที่ยลรดาได้แต่นิ่งและอึ้งไป เธอไม่กล้าเดินต่อและดูหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ...

เพราะเสียงที่กำลังโต้ตอบกับแฟนของเธอคือผู้ชายอีกคน ที่ดูจากการสนทนาแล้วดูห่วงกันเกินเพื่อน

หัวใจของหญิงสาวตอนนี้เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอเริ่มหายใจเร็วขึ้น และถอยหลังกลับไปเมื่อกวินตกลงกับอีกฝ่ายว่าจะลงไปรับเธอก่อน ยลรดาหันหลังไปกดลิฟต์ลงทันทีและโชคดีที่เธอวิ่งเข้าลิฟต์ทัน

แต่...กลับลืมกดลิฟต์ลง และประตูก็เปิดออกอีกครั้งพร้อมกับแฟนหนุ่มผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเธอ

"อ้าวแจน ขึ้นมาทำอะไร?"

"แจนเห็นแจ็คจอดรถไว้แล้วขึ้นลิฟต์มา ก็เลยมาตาม..."

คำโกหกที่ต่างคนต่างรู้ว่ามันไม่จริง

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในลิฟต์เงียบๆ และกดลงชั้นล่างด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความวิตก

กวินก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร ไม่ถามว่าวันนี้แฟนสาวทำงานเป็นยังไง กินอะไรหรือยัง อยากแวะที่ไหนไหม?

คำถามที่ยลรดาเคยได้รับมาตลอดหลายปี ความห่วงใยที่อีกฝ่ายทำมันมาตลอด...

"แจ็คขึ้นมาทำอะไรเหรอคะ?"

"ไอ้บีลืมของ แต่หาไม่เจอ.." คำตอบสั้นๆ ที่อีกฝ่ายด้นสดออกมาอย่างไม่แนบเนียนสักนิด

"ค่ะ"

หญิงสาวเพียงแค่นั้นและเริ่มใจเสีย เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านี้กวินยังคุยดีกับเธอและยังบอกอยู่เลยว่าเสาร์อาทิตย์นี้จะไปกินบุฟเฟ่ต์อาหารทะเลกัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนการพูดคุยกันกลายเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดมาก แม้แต่มือของเธอ...กวินก็ไม่จับไม่จูงมือเธอเดินเหมือนก่อนหน้านี้

"แจ็คคะ..."

"ผมรู้ว่าคุณจะพูดอะไร แต่เรื่องบางเรื่องผมยังไม่อยากคุยตอนนี้"

"เรื่องบางเรื่อง?"

"เรื่องที่คุณอาจจะไม่อยากฟัง และผมยังไม่พร้อมจะพูดตอนนี้"

สองมือของหญิงสาวชื้นเหงื่อไปหมด เธอนั่งมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายที่เอาแต่มองตรงไปข้างหน้าทั้งที่ตอนนี้รถยังติดอยู่ตรงสี่แยกไฟแดง และมีเวลาบอกอีกเป็นร้อยวินาที

"แจนทำอะไรผิดเหรอ? ทำไมต้องอารมณ์เสียด้วย?"

"ผมบอกว่าผมยังไม่อยากคุย เอาไว้ผม..."

"พิมพ์ฟ้องคุณเรื่องที่แจนบอกบีใช่ไหมคะ?"

"..."

ใช่...สิ่งที่เธอถามไปมันจริง มันเป็นหนึ่งในเรื่องที่เขาอยากพูดแน่ๆ แล้วคนที่เขาให้รอที่ตึกล่ะ นั่นใคร?

"แจนเดินตามคุณไป ตรงบันไดหนีไฟคุณคุยกับใครคะ?"

เงียบ...อีกฝ่ายตอบเธอกลับด้วยความเงียบอีกครั้ง ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น

ก่อนที่มือของชายหนุ่มจะทันคว้าไว้ มือของยลรดาก็ไปถึงมันก่อนและกดรับแทน กวินไม่สามารถหันมาคว้าโทรศัพท์ได้เพราะรถหลังบีบแตรไล่ดังลั่น ชายหนุ่มหันไปขับรถขณะที่นิ้วเรียวกดที่ปุ่มสปีกเกอร์ และเสียงของปลายสายก็ดังขึ้น

(แจ็ค ว่างไหม พิมพ์อยากไปที่ร้าน แต่ไม่มีเพื่อนไปเลย วันนี้แจ็คเข้าร้านไหมอะ)

"เขาไม่ว่าง กำลังขับรถไป..." ยลรดาพยายามข่มน้ำเสียงและความรู้สึกโกรธสุดขีดเอาไว้ แต่กวินกลับพูดแทรกเธอ

"พิมพ์ วางสายก่อน เดี๋ยวแจ็คโทรกลับไป"

คำพูดที่ไม่ไว้หน้าเธอ และการให้ความหวังอีกฝ่ายว่าเดี๋ยวจะโทรกลับไปทั้งๆ ที่เธอนั่งเป็นหัวหลักหัวตออยู่ตรงนี้ ทุกสิ่งที่อีกฝ่ายทำมันทวีความรู้สึกเกลียดและเพิ่มโทสะให้ยลรดาตัดสินใจตะโกนใส่ปลายสาย

"เขาจะไม่โทรหาเธออีกตราบใดที่ฉันยังอยู่กับเขาตรงนี้ ถ้าไม่มีใครคบก็หัดอยู่เงียบๆ คนเดียวซะบ้าง เลิกยุ่งกับผัวคนอื่นสักที! เธอจะเอาตัวเข้าแลกให้ทุกคนมาสนใจเธอด้วยการนอนถ่างขาให้คนอื่นเหมือนผู้หญิงชั้นต่ำแบบนี้กับผู้ชายทุกคนไม่ได้!"

"แจน!"

สิ้นเสียงของกวินที่ตวาดใส่ โทรศัพท์ในมือของหญิงสาวก็ถูกปาออกนอกรถไปขณะที่รถยังขับอยู่ ไม่ใช่แค่โทรศัพท์ แต่เป็นตัวของหญิงสาวที่เกือบกลิ้งตกรถ เธอถอดเข็มขัดนิรภัยและเจตนาพุ่งตัวลงไป

โชคดีที่มือข้างหนึ่งของกวินคว้าไว้ทัน ก่อนที่รถจะเสียการทรงตัวและไถลออกจากถนนลงสู่ข้างทาง มือของกวินพยายามบังคับรถและเหยียบเบรกจนมิด เสียงยางรถที่บดลงกับถนนจนฝุ่นฟุ้งดังลั่นจนผู้คนสองข้างทางตกอกตกใจ

สิ่งแรกที่กวินรู้สึกในวินาทีนั้นคือความกลัว เขากลัวจนหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ มือข้างที่คว้าต้นแขนของอีกฝ่ายไว้ค่อยๆ คลายออก ก่อนที่เสียงสะอึกสะอื้นของหญิงสาวจะดังขึ้น

มันไม่ใช่เรื่องข่มขู่เล่นๆ เหมือนที่จอมพลเคยหัวเราะอีกต่อไป...

ถ้าเมื่อครู่เขาคว้าแขนยลรดาไม่ทัน เขาคิดไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"แจนไม่อยากเลิกอะ ฮือ แจนทำอะไรผิดอะ ทำไมทุกคนต้องทำแบบนี้กับแจนด้วย ฮึก เพราะแจนไม่ใช่พิมพ์ใช่ไหม เพราะยังไงแจ็คก็เห็นเขาสำคัญกว่าแจนใช่ไหม ฮึก ฮืออออ จะเลิกกันก็ได้ แต่ไม่ใช่เพราะอีนั่นอะ ทำไมมันไม่ตายไปสักที! แจนอยากให้มันหายไปจากโลกนี้! เมื่อไรมันจะตายไปสักที แจนเกลียดมัน!"

สองแขนที่อ่อนล้ากอดหญิงสาวที่ดีดดิ้นและเอาแต่ร้องไห้สลับกับด่าทอสาปแช่งพิมพ์อย่างเกรี้ยวกราด ความอดทนและความรู้สึกทุกอย่างที่เคยปลอบใจตัวเองมาตลอดว่า...ไม่ว่ายังไงกวินก็ยังเป็นของเธอ

ใช่...เป็นของเธอแค่ตัวมาตลอด แต่หัวใจของผู้ชายที่กำลังกอดเธออยู่ตอนนี้รักคนอื่นมาตลอด

แล้วเธอจะทำยังไง? จะทำยังไงในเมื่อเธอหยุดรักเขาไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

เขาจะรู้บ้างไหม...ว่าตอนที่เธอได้ยินเขาบอกผู้หญิงคนนั้นว่าจะโทรกลับ เธอรู้สึกยังไง?

เธอรู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย รู้สึกไร้ค่า การตัดสินใจเปิดประตูรถในวินาทีนั้น คือสิ่งเดียวที่เธอคิดออกว่าจะเรียกความสนใจทั้งหมดของคนรักมาอยู่ที่เธอได้ เพราะมันจะเป็นครั้งเดียวที่เขาจะหันมาสนใจเธอ ...ในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะตาย

"เราเลิกกันเถอะนะ ขอร้อง...แจ็คทนไม่ไหวอีกแล้วแจน..."

"ทำไม...ฮึก ทำไม"

"แจ็ครักคนอื่น..คนคนนั้นไม่ใช่พิมพ์ แจนรู้ดีมาตลอดว่าเราไม่เคยมีอะไรกันเลย ไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกันแม้แต่ครั้งเดียว มันไม่เกี่ยวกับเรื่องการให้เกียรติหรือรอแต่งงานก่อน แต่แจ็ค..."

หัวใจของหญิงสาวแทบหยุดเต้น ความรู้สึกมันบอกว่าเธอช่างโง่เง่าที่มัวแต่เสียเวลาจงเกลียดจงชังพิมพ์มาตลอด คำพูดและน้ำเสียงของใครบางคนที่เธอไม่เห็นหน้า...เด่นชัดขึ้นในความคิด

"แจ็คเป็นเกย์..ขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆ ขอโทษที่ทำให้แจนเสียใจ ขอโทษที่มันต้องจบแบบนี้...พิมพ์เองก็รู้เรื่องนี้ แจ็คถึงสนิทกับน้อง แจ็คไม่กล้าบอกจนกระทั่งแจนยืนยันจะแต่งงาน แจ็คคิดว่ามันไม่ใช่..มันไม่ใช่สิ่งที่แจ็คเป็น แจ็ค...ชอบผู้ชาย"

มันช่างเป็นคำบอกเลิกที่เธอจินตนาการไม่ถึงเลย ไม่เคยคาดคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้น...

เพราะเธอไม่เคยเชื่อ และแฟนหนุ่มของเธอก็ไม่เคยมีพฤติกรรมอะไรที่แสดงออกมาเลยสักนิด

แต่...ก็ใช่ว่ากวินจะไม่เคยโดนเพื่อนแซ็วเรื่องนี้

คำพูดที่เพื่อนแซ็วเล่นว่ารักแรกของกวินคือตุ๊ดเชียร์ลีดเดอร์ของโรงเรียน แต่กวินก็หัวเราะและไม่เคยปฏิเสธ

เธอคิดมาตลอดว่าไอ้เรื่องแฟนเป็นเกย์เป็นเก้ง มันเป็นเรื่องขำๆ ในวงเหล้า แต่...เหตุการณ์ในวันนี้มันพิสูจน์แล้ว ว่ามันไม่ขำสักนิด หากแฟนหนุ่มมาสารภาพว่าตลอดมาเขาไม่เคยชอบผู้หญิง ไม่เลย มันไม่ตลก ไม่ขำ มันเลวร้ายยิ่งกว่ารู้ว่าแฟนมีกิ๊กเป็นผู้หญิงด้วยกันอีก

"แจน..." สองมือพยายามคว้าตัวหญิงสาวที่ผลักเขาออกและลงจากรถไป
ยลรดาไม่มองหน้าและไม่สนใจคำพูดเขาอีกต่อไป ขณะเดียวกันกับที่ตำรวจท้องที่มาถึงและก้มลงมาเคาะกระจกถามเขา

กวินได้แต่มองตามหญิงสาวที่เดินไปโบกแท็กซี่เพียงลำพัง ก่อนจะถอนใจออกมาอย่างโล่งอกและหันไปคุยกับตำรวจ

....................

 

"ขอโทษนะที่สร้างปัญหา..."

(แล้วตกลงพี่แจนเขาว่าไง เขาโอเคหรือเปล่า?)

"ไม่น่าโอเค เขาไม่ยอมรับโทรศัพท์เลย นี่แจ็คต้องยืมโทรศัพท์เอินโทรมาก่อน กลัวพิมพ์คิดมาก แจนเขาพูดไม่คิดแบบนั้นแหละกำลังโมโห แจ็คกลัวพิมพ์จะ..."

(แต่เขาก็พูดถูกนะ พิมพ์ควรเลิกยุ่งกับผัวชาวบ้านใช่ไหมล่ะ)

คนที่นั่งคู่มากับคนขับได้แต่มองออกไปนอกถนนเส้นเดียวกับที่เกิดเรื่องเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว สิ่งแรกที่กวินคิดถึงคือการวนรถกลับไปหาอนิลซึ่งนั่งอยู่เพียงลำพังในร้านกาแฟ

คำพูดที่คิดจะตำหนิที่อีกฝ่ายหายไปและโทรศัพท์โทรไม่ติดจนอนิลเกือบจะให้ที่บ้านมารับแทน กลายเป็นว่าเมื่อเจอหน้าอนิลกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ยิ่งมาเห็นสภาพรถคันสวยที่ประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับเป็นรอยขูดยาวที่เกิดจากตอนที่กวินเบรกแล้วหักรถไปครูดกับที่กั้นข้างถนน ก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายคงผ่านอะไรมาหนักหนาเกินพอแล้ว

กวินเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องโกหกที่จำใจต้องพูดออกไป เพราะแน่ใจว่าเรื่องที่อ้างว่าพิมพ์รู้ว่ากวินเป็นเกย์ ยลรดาคงไม่กล้าไปถามหาความจริงแน่ๆ สาเหตุเพราะเหตุผลสองข้อ ข้อแรกคือไม่อยากให้ยลรดาไปยุ่งกับพิมพ์อีก และข้อที่สอง คือต่อจากนี้ไปความสัมพันธ์ของกวินกับยลรดาจะต้องจบลงในไม่ช้า แม้ว่าเรื่องหมั้นหมายที่จะแต่งงานกันยังเป็นเรื่องที่ค้างคาอยู่

หลังจากที่รับอนิลขึ้นรถ สิ่งแรกคือคำพูดขอโทษและความรู้สึกผิดที่เขาจำเป็นต้องขอยืมโทรศัพท์อนิลเพื่อโทรหาพิมพ์ มันเป็นเรื่องที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกสำหรับอนิล ในเมื่อเหตุผลของกวินก็เพราะห่วงพิมพ์ที่โดนแฟนสาวพูดด่าทอรุนแรง แถมตอกย้ำในเรื่องที่พิมพ์ผิดพลาดไป อนิลยินยอมที่จะให้กวินโทรหาพิมพ์แต่โดยดี ไม่พูดตัดพ้อใดๆ ไม่แสดงอาการหึงหวง ทุกอย่างมันมีเหตุผลของการกระทำมากพอ เหมือนกับที่อนิลนึกย้อนไปถึงเรื่องของพิมพ์ เขาเองไม่มีเรื่องอะไรบาดหมางกับพิมพ์ก็ไม่จำเป็นต้องขัดขวางการรับหญิงสาวเข้าทำงานในสายการบินที่พ่อของเขามีหุ้นอยู่

เหมือนกับว่า...ต่อให้ไม่ชอบใจอยู่ลึกๆ ที่กวินยังแบ่งปันความรักความห่วงใยให้พิมพ์ แต่หากเขาขัดขวางและทำตัวระรานเหมือนที่ยลรดาทำ เขาก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงขี้แพ้อย่างยลรดา ที่มองไม่เห็นค่าของตัวเองและยึดติดอยู่กับผู้ชายคนเดียวตลอดชีวิต

เมื่อวางสายจากพิมพ์ โทรศัพท์ของอนิลก็มีข้อความเด้งขึ้นมาหลังจากที่กวินคืนโทรศัพท์ให้ ข้อความที่อนิลไม่คิดว่าจะได้รับ

 

PIM

 

ขอบคุณนะคะ คุณใจดีมากที่ให้แจ็คโทรมาหาเรา

เราสัญญาจะไม่ไปวุ่นวายกับเขาอีก คุณไม่ต้องกังวลนะคะ

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

 

อนิลอ่านข้อความนั้นแล้วก็คิดถึงเรื่องที่จินตภัทรเคยบอกว่า พิมพ์ไม่ใช่คนไม่ดี นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เพื่อนเขาลังเลที่จะคบกับจอมพล เหมือนกับมุมของคนเราในการมองคนคนเดียวกันมันต่างกันไปตามสถานการณ์

เราไม่มีทางรู้จักใครด้วยขี้ปากคนอื่น หรือแค่ไม่ชอบขี้หน้า ก่อนหน้านี้ความรู้สึกที่มีต่อพิมพ์มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ชอบผู้หญิงช่างเรียกร้อง วุ่นวาย และเอาแต่ใจ สิ่งต่างๆ ที่อนิลรับรู้เรื่องของพิมพ์มันมาจากการกระทำของกวินเองที่เปิดโอกาสให้หญิงสาวสามารถเรียกร้องและวุ่นวายได้เอง

อาจจะจริงที่จินตภัทรเคยบอกว่า ไม่ใช่แค่ผู้หญิงผิดที่คิดว่าจะโทรหาผู้ชายคนหนึ่งเมื่อไรก็ได้ แต่เป็นตัวผู้ชายเองมากกว่าที่ทำตัวเซอร์วิสตลอด 24 ชั่วโมงอย่างไร้ข้อแม้ คนที่ใจอ่อนและอ่อนแอเกินกว่าจะปฏิเสธมันคือคนของเขาเอง คือตัวกวินเอง ที่อนิลได้แต่หวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกหลังจากที่ตัดสินใจคบกัน

ราวกับว่ากวินทำให้คนรอบตัวดูร้ายไปหมด ปล่อยให้ยลรดาเอาแต่ใจโดยไม่พูดไม่โต้ตอบอะไร จนสุดท้ายแม้กระทั่งตอนจบก็ไม่บอกออกไปตรงๆ ว่าไม่เคยรักกันเลย ทำให้พิมพ์ดูร้ายเพราะไม่เคยบอกเหตุผลว่าทำไมตัวเองต้องมารับโทรศัพท์พิมพ์ตลอดเวลาและเปิดโอกาสให้พิมพ์กลายเป็นคนที่เรียกร้องได้อย่างไม่มีลิมิต ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว คนที่ร้ายที่สุดและควรรับความผิดทุกอย่างไปมันคือตัวกวินเอง

ขณะที่ปล่อยในตัวเองตกผลึกทางความคิดจากการกระทำของกวิน มือของคนในความคิดก็เอื้อมมากอบกุมมือของอนิลเอาไว้ราวกับรู้สึกผิด และหวาดกลัวความเงียบของร่างบางที่เอาแต่มองออกไปข้างทาง

"เอิน..."

"อือ"

"แจ็คไม่รู้ว่าเอินคิดอะไร ทำไมเงียบแบบนี้ล่ะ โกรธแจ็คเรื่องอะไรเหรอ?"

น้ำเสียงที่ดูเกรงใจ ไม่เหมือนกับกวินที่เคยพูดจากวนประสาทและบังคับให้เขาอยู่ใต้บัญชาเหมือนก่อนหน้านี้สักนิด แต่แทนที่อนิลจะรู้สึกดีที่อีกฝ่ายรู้สึกเสียใจต่อเขา อนิลกลับรู้สึกหดหู่และหงุดหงิดมากกว่า

"เอินโกรธที่แจ็คดีกับทุกคน แจ็คเป็นคนใจดี ใจดีกับทุกคนเลย ในขณะที่ทุกคนที่รักแจ็คกลายเป็นคนใจร้ายแบบที่แจนเป็น เอินไม่อยากเข้ามาแทนที่แจน มาเป็นนางอิจฉา แจ็ครู้ดีว่าเอินมีทางเลือกมากมาย เอินมีคนดีๆ ให้คบอีกเยอะนะ ทำไมเอินต้องเสียเวลากับคนที่แสนดีแต่จัดการชีวิตตัวเองได้โคตรห่วยแตกแบบนี้ด้วย?"

ใช่...มันไม่ใช่โลกในละครน้ำเน่าที่ทุกคนต้องมาแย่งพระเอกใจดี หน้าตาดี บ้านรวย แต่เสือกจัดการปัญหาอะไรไม่ได้ นางร้ายก็มาระรานนางเอก พระเอกแสนดีก็ปกป้องทุกคนเลยงี้เหรอ? แล้วนี่เลิกกับแจนจริงๆ หรือเปล่า? พูดไปแค่นั้นปัญหาจะจบง่ายๆ แบบนี้เหรอ? ในเมื่อเสือกโง่ไปหมั้นกับเขาแล้ว

อนิลได้แต่คิดแล้วดึงมือออกจากมือหนาที่กอบกุมเอาไว้ ไม่ได้รู้สึกเกลียดหรือขยะแขยง แต่หงุดหงิดเกินกว่าที่ความรักจะทดแทนส่วนที่มันขาดหายไปในตัวของอีกฝ่ายได้จริงๆ

"แจ็คขอโทษที่เป็นคนห่วยแตก แจ็ครู้ว่าแจ็คจัดการปัญหาไม่เก่ง ไม่ใช่คนที่แบบที่เอินคาดหวังว่าจะเจอ แต่ให้โอกาสแจ็คได้ไหม บอกสิ่งที่เอินต้องการ บอกมาว่าแจ็คต้องทำยังไงเพื่อให้เอินอยู่"

ไม่ใช่คำพูดของกวินที่ทำให้อนิลหันกลับไปมอง แต่เป็นน้ำเสียงที่แหบแห้งและสั่นเครือ เมื่อสบตากันมันทำให้รู้ว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้ากลายเป็นเด็กที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าควรจะทำยังไงกับชีวิต ที่ผ่านมายี่สิบกว่าปีได้คิดเองบ้างหรือเปล่า? ได้เลือกเองบ้างไหม? เคยบอกใครบ้างไหมว่าตัวเองชอบอะไร อยากเป็นอะไร อยากได้อะไร?

พอเห็นแบบนี้แล้วก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเลือกจะแสดงออกความเป็นตัวตนของตัวเองผ่านเซ็กซ์ที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและเอาแต่ใจ...

เพราะโลกแห่งความจริง กวินเป็นเพียงคนอ่อนแอที่ปฏิเสธใครไม่เป็น ตัดใครออกจากชีวิตไม่ได้เพราะไม่เข้มแข็งพอ

สองแขนที่ทั้งผอมและบอบบางกลายเป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายของผู้ชายตัวโตและดูเป็นคนที่ควรจะพึ่งพาได้ แต่จะมีสักกี่คนที่เห็นความอ่อนแอของกวิน เห็นความเอาแต่ใจ เห็นความขาดๆ เกินๆ ที่ไม่สามารถแสดงออกให้ใครเห็นได้ แม้แต่คนในครอบครัว

ยิ่งถูกกอดเอาไว้ทุกความอึดอัดในใจกลับพรั่งพรูออกมาไม่มีที่สิ้นสุด กวินพบว่าตัวเองกลายเป็นเด็กอีกครั้ง เด็กชายกวินที่ไม่เคยได้รับสัมผัสนี้จากพ่อแม่มาก่อนหลังจากที่พวกท่านเสียไปและทิ้งเขาเอาไว้กับพี่ชายที่ไม่สามารถทำหน้าที่ของพ่อแม่ได้สมบูรณ์ การสูญเสียที่ทั้งเขาและกวีผู้เป็นพี่ชายได้รับมันอาจจะเท่ากัน แต่ความขาดวิ่นในจิตใจที่ทำให้กลายเป็นคนอ่อนไหวและอ่อนแอมันช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เพราะมีเพียงพี่ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ในครอบครัว ไม่ว่าอะไรที่พี่บอกหรือสอนให้รู้เขาก็เรียนรู้มันมาจากจุดนั้น ความผิดพลาดไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่อย่าแสดงออกว่าเป็นผู้พ่ายแพ้ให้เห็น เขาไม่เคยชนะพี่ไม่ว่าเรื่องไหน เหมือนกับที่เขาไม่เคยได้เลือกอะไรเองแม้แต่เส้นทางที่อยากเดิน

เริ่มต้นจากยอมคนในบ้านเป็นลูกไล่ของพี่ชาย เป็นอาที่ต้องมีหน้าที่เลี้ยงหลานตามคำขอของพี่สะใภ้ และยอมคบกับคนที่ไม่ได้รัก เพียงเพราะกลัวที่จะผิดหวังซ้ำๆ ไม่กล้าที่จะทอดทิ้งคนรักเพียงเพราะมีโซ่ตรวนที่เรียกว่าความกลัว ทุกอย่างรอบตัวบีบคั้นให้กวินกลายเป็นคนต้องยอมอยู่เสมอ...

จนกระทั่งอนิลทำให้เขารู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่า 'ตัวตน' สิ่งที่อยากทำ การกระทำที่ไม่ถูกต้องนักแต่นั่นคือสิ่งที่เขาไม่เคยทำกับใคร ยิ่งอนิลยอมก็ยิ่งรู้สึกหลุดออกมาจากกรอบที่ตัวเองเคยอยู่ กล้าเผยความหยาบคายที่ไม่เคยกล้าแสดงออก ลงมือทำร้ายและข่มขืนอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่อยากเอาชนะเป็นครั้งแรก กลิ่นของชัยชนะยามที่ข่มเหงอนิลราวกับออกซิเจนที่เขาไม่เคยหายใจเข้าไปได้อย่างเต็มปอดมาก่อนในชีวิต

แต่สุดท้ายชัยชนะนั้นก็เป็นเพียงจินตนาการ เพราะเขาพ่ายแพ้ต่อสายตาและท่าทีของอนิลที่ไม่เคยแสดงอาการเจ็บปวดหรือหวาดกลัว คนที่เป็นฝ่ายชนะอย่างแท้จริง คือคนที่ยอมรับฟังและไม่มองเขาเป็นตัวประหลาด ถึงปากจะด่าทอออกมาด้วยคำพูดที่แสดงออกด้วยความเกลียดชัง แต่ทุกครั้งที่สบตากัน เขายังมองเห็นตัวเองอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น ทำให้รู้ว่าความรักไม่ใช่การมองเห็นแต่มุมที่สวยงามของกันและกัน แต่เป็นการยอมรับในความบิดเบี้ยวและพิกลพิการในใจของอีกฝ่ายและยังคงอยู่ข้างกันไม่จากไปไหน

"แจ็ครักเอินนะ" น้ำเสียงที่สั่นเครือในอ้อมกอดเอ่ยบอกความในใจที่แสนสั้นแต่เต็มไปด้วยความหมาย

แทนคำตอบด้วยเสียงและคำพูดสวยหรู มีเพียงสองแขนของอนิลที่กระชับอ้อมกอดให้แน่นมากกว่าเดิม

ให้รู้ว่า...อยู่ตรงนี้นะ และจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

 

....................

 

"อืม ฝันดีนะครับ แล้วก็ขอบคุณอีกครั้งนะพิมพ์ โอเคครับ บาย"

เสียงทุ้มของร่างสูงใหญ่ที่ยืนโทรศัพท์อยู่ที่ห้องรับแขกจบลงและเดินกลับเข้ามาในห้อง ที่มีเจ้าของห้องตัวเล็กนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงหลังจากร้องไห้จนเหนื่อย จอมพลพบว่าเขาใจเย็นขึ้นมากหลังจากผ่านเรื่องของพิมพ์มา และการเริ่มต้นใหม่กับจินตภัรทำให้เขาไม่สามารถแสดงความเกรี้ยวกราดหรือหยาบคายใส่อีกฝ่ายได้เหมือนที่เคยเป็น

ชายหนุ่มทำเพียงแต่นั่งขัดสมาธิลงข้างเตียงมองหน้าของคนที่นอนตะแคงอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับนิ้วมือเล็กๆ ที่เจ้าตัววางมือห้อยออกมานอกเตียง จินตภัทรเหมือนเด็กที่ร้องไห้งอแงในบางครั้ง แต่ก็เหมือนคนที่ผ่านโลกมามากยามที่ตอบคำถามในรายการวิทยุของยลรดา คำพูดและความคิด ช่างสวนทางกับหน้าตาและพฤติกรรมอย่างสิ้นเชิง

ใบหน้าคมก้มลงประทับริมฝีปากกับหลังมือนุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบา คิดถึงตอนที่ขับรถของอนิลมาถึงแล้วเพิ่งรู้ว่าตัวเองพูดคนเดียวมาตลอดทาง จินตภัทรหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ พอมาถึงคอนโดฯ เขาก็ต้องหาคีย์การ์ดในกระเป๋าของอีกฝ่ายก่อนจะอุ้มคุณนักเขียนตัวเล็กเดินเข้ามาทางลานจอดรถด้านหลังซึ่งปลอดภัยจากสายตาคนภายนอก แล้วอุ้มขึ้นลิฟต์มาด้วยกันพร้อมกับสายตาที่คอยดูว่ามีใครตามมาหรือเปล่า เพราะไม่อยากจะประวัติซ้ำรอยกับเรื่องพิมพ์

เขาพาจินตภัทรเข้าห้องมาอย่างทุลักทุเล เพราะอีกฝ่ายหลับสนิทจนไม่กล้าปลุกเรียกให้ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า ราวกับว่าจินตภัทรเองก็ไว้ใจที่จะให้เขาดูแลจนหลับไปโดยไม่ห่วงเลยว่าเขาจะอุ้มไปวางไว้ตรงไหน สุดท้ายจอมพลก็ต้องมานั่งเปิดตู้เสื้อผ้าที่จัดเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ มองเห็นฝั่งหนึ่งที่โล่งเหมือนมีเสื้อผ้าหายไปก็เข้าใจดี เพราะห้องเขาเองก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

ชุดนอนที่เลือกมาให้เป็นชุดลายลูกเป็ดพื้นขาว มันดูเหมาะกับเด็กอนุบาลมากกว่าแต่กลับดูน่ารักอย่างอัศจรรย์เมื่อมาอยู่บนตัวของจินตภัทร เรือนร่างที่นุ่มนิ่มและผิวกายที่ขาวราวน้ำนม จอมพลต้องใช้ความอดทนมากมายทีเดียวกว่าจะผ่านจุดที่มองร่างเปลือยเปล่าของคุณนักเขียนแล้วข่มใจใส่เสื้อผ้าให้อีกฝ่ายสำเร็จ

ก่อนที่เขาจะโทรหาพิมพ์หลังจากได้รับข้อความก่อนหน้านี้ว่าเพื่อนเขากำลังตกที่นั่งลำบากและยลรดาพูดด่าทอพิมพ์อย่างรุนแรงจนพิมพ์ต้องส่งข้อความมาบอกเขาว่าช่วยโทรกลับหน่อย แต่หลังจากโทรไปหาพิมพ์กลับบอกเขาว่าตอนนี้เพื่อนของเขาไปรับอนิลแล้วและเรื่องทุกอย่างผ่านไปด้วยดี มันน่าแปลกเหมือนกันที่แฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกันไปไม่ถึงสัปดาห์สามารถจะโทรมาบอกเรื่องของเพื่อนเขาได้โดยไม่พูดถึงเรื่องตัวเองแม้แต่น้อย...

 

....................

 

flashback

"พิมพ์อยู่ที่บ้านเหรอ?"

(อื้ม อยู่กับพ่อแม่ เดี๋ยวญาติก็มาพรุ่งนี้เพราะวันเกิดคุณตาละ)

"ฝากแฮปปี้เบิร์ทเดย์คุณตาด้วยนะ"

(อื้อ)

"พิมพ์ ดูแลตัวเองนะ ถึงเราจะไม่ได้รักกันแล้วแต่พิมพ์รู้ใช่ไหมว่าพิมพ์ยังต้องรักตัวเองนะ"

ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่ายอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงร้องไห้ที่เขาสัมผัสได้ถึงความบอบช้ำที่อีกฝ่ายได้รับ พิมพ์คือคนที่เฟดตัวออกไปเองและอยู่ในสถานะที่ต่างไปเพียงชั่วข้ามคืน เขาไม่โทษพิมพ์ที่พาตัวเองไปถึงจุดนั้น แต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถให้ทุกสิ่งที่คนรักต้องการได้ เขายังรู้สึกผิดเสมอแม้ว่าจะไม่ได้เจอกัน

(อื้อ บีก็ดูแลตัวเองด้วยนะ ดูแลคุณจีนดีๆ บอกคุณจีนด้วยว่าเราจะฝากแจ็คเอาหนังสือไปคืนให้)

"ครับ"

(บี...)

"หืม?"

(พิมพ์รักบีนะ ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่พิมพ์ไม่เคยเชื่อบี ไม่เคยเป็นแฟนที่ดีของบีเลย)

"ไม่หรอก ตอนที่เราคบกันมันก็ดีนะ ช่วงเวลาที่บีรักพิมพ์มันอาจจะผ่านไปแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าเรื่องของเรามันไม่เคยเกิดขึ้น รักตัวเองนะพิมพ์ ดูแลตัวเอง ดูแลหัวใจเพื่อไปเจอคนที่ดีกว่าบีนะ"

จอมพลได้ยินเพียงเสียงร้องไห้ที่ทำให้ปวดใจ ตอกย้ำให้รู้ว่าเขายังคงเจ็บปวดเสมอยามที่ได้ยินเสียงของคนที่เคยรักมากที่สุดกำลังเสียใจ เพราะความรักที่เขาเคยมีต่อพิมพ์มันคือความจริงในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตเขา

สุดท้ายแล้วเสียงที่สั่นของพิมพ์ก็เป็นฝ่ายบอกลาและขอตัวไปนอน...

เขาบอกลาและบอกกับเธอเหมือนที่เคยพูดมันตลอดมาหลายปี "ฝันดีนะครับ"

โดยที่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นการบอกฝันดีครั้งสุดท้าย...กับพิมพ์



.........TBC........

#2209UpsideDown



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18122 Cartoonpbct (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 06:41
    เดี๋ยวๆๆๆ อะไรก้บอกฝันดีครั้งสุดท้าย งื้อออ
    #18,122
    0
  2. #14841 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 21:17
    บอกครั้งสุดท้ายคือไรอ้ะ????
    #14,841
    0
  3. #14011 Natkamon___06 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 22:08
    ประโยคสุดท้ายคือไร
    #14,011
    0
  4. #13897 ออมม่า (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 19:47
    บอกฝันดีครั้งสุดท้ายคืออะไร
    #13,897
    0
  5. #13859 เสี่ยเตี๊ยด (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 18:23
    เอินยังแซ่บเท่าเดิม เพิ่มเติมคือเหมือนมีสติในการคิดมากขึ้น แจ็คภาคนี้ภายนอกเหมือนคนมั่นๆ แต่ภายในคือคนอ่อนแอ คนแบบแจ็คได้เอินมาช่วยพยุงไว้คือดีมากๆ

    คู่บีจีนตอนนี้คือน่าร้ากกกก อ่านละยิ้ม มีจ๊งมีจุ๊บมือ จะเห่ออะไรขนาดนั้น 55555

    ทิ้งท้ายแบบนี้ ตอนหน้ามีน้ำตาแน่ๆ
    สงสารพิมพ์ แลเป็นคนที่มีความสุขในชีวิตน้อยมากๆ TT ถ้ามีคนต้องตาย อยากให้เป็นอีพี่เบญแทน แลมีความสุขเกินหน้าเกินตา :(
    #13,859
    0
  6. #13857 JubJujube (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 14:50
    ทำไมต้องเสียเวลาคนที่แสนดี แต่จัดการชีวินได้ห่วยแตก โหยยยยย ชอบมากอ่ะ มันโดนใจเหลือเกิน ในส่วนของพิม ร้องไห้ตามอ่ะ
    #13,857
    0
  7. #13853 TKT_JYJS (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 05:14
    ถ้าอ่านถึงแค่ตอนนี้ ส่วนตัวคิดว่าพิมพ์น่าสงสารสุด โอเคว่าพิมพ์อาจจะทำไม่ถูกในส่วนของการเอาตัวเข้าแลกกับงาน แต่ในสถานการณ์ของพิมพ์ผู้หญิงที่รักและปกป้องบีมาตลอดเวลาที่คบกัน ถูกแฟนนอกกายและนอกใจก่อน ไหนตอนนี้ตัวเองจะถูกลดความสำคัญจากแจ็คอีก จุดนี้พิมพ์น่าสงสารสุด ก็ได้แต่หวังขอให้พิมพ์เข้มแข็งอย่าคิดสั้น หรืออย่าเกิดเรื่องไม่ดีกับพิมพ์เลย ฮึก ㅠ___ㅠ //อินแรง//
    #13,853
    0
  8. #13852 HMKY_ELF (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 04:12
    ...เอินจากภาคที่แล้วเหมือนเป็นต้นเหตุเรื่องร้ายๆในชีวิตพิม ที่เป็นคนทำให้พิมตกงาน แต่มาภาคนี้เป็นเอินที่แยกแยะได้และไม่ตัดอนาคตของพิมไป คิดอีกแง่ ถ้าเอาพิมออกพิมจะยังมาวอแวกับแจ็คอยู่อีกมั้ย นั้นก็ไม่อาจรู้ แต่ตอนนี้คือน่าเป็นห่วงพิม ทิ้งท้ายไง้แบบนี้คิดได้หลายแง่ พิมจะตายหรือบีแค่บอกลาครั้งสุดท้ายจริงๆ แต่ต่างคนต่างอยู่แล้ว มาดูแจ็ค แจ็คจากตอนนี้ เหมือนเป็นคนน่าสงสารเนอะ ไม่มีความมั่นใจ ขี้กลัว ไม่กล้าไม่หมดซะทุกอย่าง เก็บกด แต่จริงๆน่ารังเกีนจมากเลยคนแบบนี้ เอินอาจจะแค่สงสารก็ได้อ่ะ จริงอย่างที่เอินว่าอ่ะ มีสิทธิ์เลือกเยอแยะ ทำไมต้องมาแย่งพระเอกคนเดียวด้วย ถ้าแจ็คยังปรับไม่ได้ เอินก็อย่าดันทุรังปลอบคนแบบนี้เลย เอินยังเข้มแข็งกว่าแจ็คอ่ะ ขี้ขลาดมากๆ ไม่ชอบผู้ชายแบบแจ็คเลย นอกจากความสุภาพรักครอบครัวเนี้ย นิสัยอื่นๆ นี่บั่บ ...จัดการเรื่องแจนให้ได้ละค่อยคบเอินเถอะะ
    #13,852
    0
  9. #13851 MochaDef (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 01:52
    ฮือ อุตส่าห์โล่งนึกว่าภาคนี้จะไม่มีใครที่ต้องตายจากไป
    #13,851
    0
  10. #13850 Malina (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 01:32
    ภาคนี้ดราม่ากว่าภาคที่แล้วเนอะ ไม่ได้กุ๊กกิิ๊กเหมือนภาคที่แล้วเลย สงสารตัวละครทุกตัวแม้แต่แจนที่ดูร้ายๆ ภาคนี้เราสงสารนะ เหมือนคนที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อรั้งแฟนไว้ โดนแฟนบอกเลิกขนาดนั้นคงช็อคน่าดูเลย แล้วยิ่งเป็นคนสวยหน้าที่การงานก็ดีอีก คงได้แต่โทษตัวเองว่าทำผิดตรงไหน ทำไมเค้าไม่รักเรา ทั้งๆที่เราก็มีดีหลายอย่าง



    ตอนนี้ทิ้งท้ายได้น่ากลัวมากค่ะ กลัวพิมพ์จะเป็นอะไรไปอีก เลิกกับแฟนก็เศร้าพอแล้ว แจ็คที่สนิทมากคอยรับฟังให้คำปรึกษาบ่อยๆ พิมพ์คงไม่กล้าติดต่อปรับทุกข์ด้วยแล้ว(เพราะเกรงใจแฟนแจ็ค) คงเคว้งน่าดู ขอให้พิมพ์อย่าเป็นอะไรอย่าคิดสั้นเลยนะ



    ตอนนี้เราชอบการเล่าปมในใจของแจ็คมาก มันเป็นการอธิบายสิ่งที่แจ็คเป็น การโดนคาดหวัง และอะไรอื่นๆที่หล่อหลอมให้แจ็คเป็นคนซาดิสแล้วมาลงกับอนิล คนที่แจ็ครู้สึกว่าเหนือกว่า ทำให้รู้ว่าที่จริงแจ็คก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่คิด ทำให้เข้าใจตัวตนของแจ็คมากขึ้น
    #13,850
    0
  11. #13849 defpeach (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 01:15
    ครั้งสุดท้ายนี่คือ พิมพ์ก็จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ใช่มั้ย อยู่ไกลจากชีวิตเดิมๆใช่มั้ยเนาะใช่แหละ
    #13,849
    0
  12. #13848 grissini2 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:58
    กวินโชคดีมากเลยที่มาเจออนิล เหมือนมาเติมเต็มในส่วนที่ขาดแล้วก็ช่วยให้หลุดพ้นจากห่วงโซ่เดิมๆ
    ตัวละครทุกตัวมีด้านดีและไม่ดี มีความเป็นมนุษย์จริงๆ อ่านไปเรื่อยๆก็จะค่อยๆทำความเข้าใจแต่ละคนไปนะคะ^^
    #13,848
    0
  13. #13847 Noeyoey (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:33
    จะเกิดอะไรขึ้นกับพิมคะ..
    #13,847
    0
  14. #13846 nook_sunny24 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:26
    ฝันดีครั้งสุดท้าย ไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหม คงไม่หรอกเนาะคงหมายถึงจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับบีอีกจะหายไปอยู่ในที่ๆของตัวเองต่างคนต่างอยู่ อ่านตรงนี้แล้วรู้สึกสงสารพิมพ์อะคือนางก็เป็นคนดีคนนึงนะดูไม่มีพิษมีภัยอะไรแต่เพราะนางแค่ตัดสินใจพลาดตัดสินใจผิดเพราะความต้องการที่อยากจะทำงานที่ฝันเอาไว้ตั้งแต่เด็กเท่านั้นเองอ่านแล้วน้ำตาจะไหลทั้งเรื่องที่ส่งข้อความหาอนิลและพูดกับบีเรื่องบีกับน้องจีน มันแบบอธิบายไม่ถูกรู้แต่ว่าเศร้า
    เขินคุณจอมพลกับน้องจีนมากอะไรจะดูแลเอาใจใส่ดีเยี่ยงนี้ละจอมพลน้องจีนดูเหมือนลูกน้อยของจอมพลเลยอะ5555555555 ดูอบอุ่นอะจอมพลเวอร์นี้
    กวินนี่ก็น่าสงสารดูจัดการชีวิตไม่ได้ไม่รู้จะเอาไงค้างคาไปหมด ขอบคุณอนิลที่ถึงจะโกรธหรือโมโหแต่ก็ยังอยู่ตรงนี้อยู่กับกวินตรงนี้ไม่ไปไหน หวังว่ากวินจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนใหม่ได้นะ
    รอดูกันไปยาวๆเนาะกับความรักของพวกเขา มันไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ
    #13,846
    0
  15. #13845 Ompiangtak (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:25
    พิมพิมเธอดีอ่ะแต่ครั้งสุดท้ายคืออะไร เธอจะโดนทำอะไร หรือเธอแค่จะไม่โทรหาบีบีอีกแค่นั้นใช่ไหม ชั้นจะหาคนมาดามอกเธอให้พี่แจนดีไหม เจ้แกอาจจะเปลี่ยนมาชอบเธอได้นะ เจ้แกชอบจับตาดูเธอตลอด เดี๋ยวก็หลงเธอเข้าสักวันแหละ
    #13,845
    0
  16. #13844 ppimdaowang (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:15
    รักแรกของกวินก็คงเป็นเอินสินะ อิอิ
    แล้วรักแรกของจีนกับบี ก็เหมือนกันอีก /อยากให้เค้ารู้กันจังง ><
    อ่านแล้วนึกถึงตัวเองจัง การที่เรายอมใครสักคนตามใจเค้ามาตลอด จริงๆเค้าก็เป็นคนดีแต่เราไปทำให้คนอื่นมองว่านิสัยเค้าเป็นคนเอาแต่ใจ (เพื่อนเราเองตามใจมันจนเสียนิสัย ตอนนี้ต้องค่อยๆปรับมันนิสัยแล้วเนี่ย)
    #13,844
    0
  17. #13843 Kittypink_JS (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 00:09
    นี่เข้าใจความรู้สึกแจนมากๆอะ เคยผ่านจุดนั้นมา คือมันรับไม่ไหวอะในขณะนั้น บางคนอ่านแล้วอาจจะคิดว่าแจนร้ายนะ แต่ลองมองมุมกลับกันสิ ถ้าคนที่เรารักมากๆ กำลังจะบอกเลิก (ย้ำว่ากำลังจะบอกเลิก) แล้วเรารู้คำตอบอยู่แล้วอะ ในขณะนั้นคือไม่ใช่แค่โทรศัพท์นะที่จะกระเด็นออกนอกรถ 55555555
    #13,843
    0
  18. #13842 pukpikmiew (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:59
    บอกตรงๆว่าอินมากกกกก แจนผิดอะไร แจนเหมือนกับนางร้ายที่เป็นแฟนกะพระเอกมาก่อนอ่ะ แลเวโดนคนอย่างนางเอกแย่งไปอ่ะ ขอให้นางได้ไปเจอคนดีๆนะ ส่วนพิมพ์ ถ้าพิมพ์หายไปเราก็คิดว่าเธอตัดสินใจด้วยตัวของเธอเอง นางเปราะบางมากกว่าเพลงพี่ตูนอีกกกกกกก ถ้านางเป็นเพื่อนเรา เราจะตบให้ตื่น ส่วนเรา...ไม่ควรอินขนาดนี้ค่ะขอบคุณค่ะ55555555555
    #13,842
    0
  19. #13841 Jannie18 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:38
    ถ้านี่เป็นแจน สวยๆแบบนี้จะหาผชมาควงเล่นเยอะๆ เสียดายหน้าตา5555
    #13,841
    0
  20. #13840 Jannie18 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:36
    พิมพ์นี่จะไปแล้วไปลับเลยป่ะ หรือยังคงมาเรื่อยๆในรูปแบบต่างๆ ส่วนแจนอ่ะน่าสงสารนะแต่ก็ทำตัวเองด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าผชไม่ได้รักแต่ก็ยังผูกมัดเค้าด้วยวิธีอื่น
    #13,840
    0
  21. #13839 นากน้อยชเว (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:32
    "ฝันดีครั้งสุดท้าย" ยังคงเป็นปริศนาต่อไป หรือเราคิดมากไปเอง
    #13,839
    0
  22. #13838 aior-aior (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:18
    ฝันดีครั้งสุดท้าย.....
    ไรท์คงไม่ได้อยากฆ่าพิมพ์อีกรอบใช่มั้ย 555
    #13,838
    0
  23. #13837 DefjeffAum (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:13
    เนี่ย ทีแรกก็ไม่ได้คิดอะไรกับคำว่า ฝันดีครั้งสุดท้าย อ่ะ คิดว่าพอเค้าเลิกกันแล้วก็คงจะไม่ได้มานั่งบอกฝันดีกันเหมือนตอนคบกัน แต่พอมาอ่านเม้นละก็แอบคิดเหมือนกันนะ ใจสั่นนิดหน่อย 555555
    แจนเป็นยังไงมั่งเนี่ย กังวลเรื่องแจนมาก นางสวยนะ แต่อย่างที่อนิลว่าอ่ะ นางควรรู้คุณค่าของตัวเองมากกว่านี้ ไม่ใช่เอาตัวเองไปยึดติดกับผู้ชายคนเดียว มันอาจจะดีที่แจนไม่คิดนอกใจอีกฝ่าย แต่มันก็อาจจะโชคร้ายที่แจ็คไม่ได้รักแจน
    แจนสวยนะ ไม่ยากหรอกที่จะหาแฟนใหม่และเจอคนที่รักแจนจริงๆ จริงใจกับแจน
    #13,837
    0
  24. #13836 Defsouller (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 22:46
    ฝันดีครั้งสุดท้ายหมายถึงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันหลังจากนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องมาบอกฝันดีเหมือนกับตอนคบกันใช่ไหม.........
    #13,836
    0
  25. #13835 Kn__ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 22:44
    กากาวินของนะหวันน่าสงสารมากอะ ฮือออออออ แต่มีเอินอยู่ข้างๆนะ เข้มแข็งนะต้องสู้
    พิมพ์กับบีเหมือนเลิกกันแบบไม่ดีแต่มาคุยดีๆกันได้ฮือออออนั้มตาไหลลลลล แล้วทำไมต้องบอกครั้งสุดท้าย
    #13,835
    0