[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 70 : EP.10 คิดถึง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม



Welcome To The Upside Down

10

คิดถึง...

 

ยังคงเดินทางไปกับความจริง เพื่อสิ่งสวยงามที่อยู่ในฝัน

ในหัวใจ ยังเป็นอยู่ทุกวัน

บางคราวรอยยิ้มวันเก่า ก็พาความเหงาให้จากไป

แม้ใจ รู้ดี ไม่มีวันกลับคืนมา

 

คิดถึง (บอดี้สแลม)

 

แม้ว่าตลอดทางที่ขับรถมาส่ง จะมีแสงไฟกะพริบที่หน้าจอของสายที่โทรเข้ามาไม่รู้กี่ครั้ง แต่คนที่ใช้มือขวาจับพวงมาลัย และมือซ้ายยังกอบกุมมือนุ่มนิ่มของอนิลอยู่ไม่เหลียวแลโทรศัพท์ที่ยังคงมีสายเข้าไม่หยุดไม่หย่อน

"คุณรับสายเถอะ บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องสำคัญก็ได้" อนิลบอกขณะที่ยัดโทรศัพท์ราคาแพงใส่มืออีกฝ่าย แทนที่มือของตัวเอง ขณะที่สายที่เรียกเข้าตอนนี้เปลี่ยนชื่อของ 'แม่น้ำหวาน'

"ครับพี่ฝน" ชายหนุ่มตอบรับขณะที่กดเปิดสปีกเกอร์ที่โทรศัพท์แล้วคว้ามือของอนิลมาจับไว้อย่างเดิม

(ฮึก แจ็ค อยู่ไหนอะ)

เสียงสะอื้นจากปลายสายทำเอาชายหนุ่มรับหักพวงมาลัยพารถเข้าข้างทางก่อนจะถามอีกฝ่ายอย่างร้อนใจ

"พี่ เกิดอะไรขึ้นร้องไห้ทำไม?"

(พิมพ์..พิมพ์ โดนรถชนหน้าคอนโดฯ ฮืออออ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล พี่ให้ยัยแจนโทรหาเธอ แต่ว่า...)

"อยู่โรงพยาบาลไหน? เดี๋ยวผมจะ..."

(แจ็คมารับพี่ได้ไหม วันนี้กวีเอารถไปต่างจังหวัด พี่ไม่กล้าทิ้งน้ำหวานเอาไว้คนเดียว)

"...ครับ"

คำตอบที่ลังเลเพราะมือเรียวที่ค่อยๆ ดึงออกไป ก่อนที่ร่างบางจะถอดเข็มขัดนิรภัยและทำท่าเหมือนจะเปิดประตูลงจากรถเดี๋ยวนั้น

"เอิน จะไปไหน?"

"รีบไปโรงพยาบาลเถอะ เรากลับเองได้ เราอยากไปหาจีน รู้สึกไม่ค่อยดีเลยจู่ๆ ก็คิดถึงมันขึ้นมา"

สีหน้าเป็นกังวลของอนิล ไม่ใช่ท่าทีน้อยใจหรือประชดประชัน เพราะตั้งแต่นั่งรถมาเหมือนว่าอนิลจะแชตไปหาเพื่อนแล้วอีกฝ่ายไม่ตอบกลับมาสักข้อความ

ยิ่งเป็นแบบนั้น กวินก็คิดว่ายิ่งปล่อยไปไม่ได้

"เดี๋ยวไปด้วยกัน บ้านแจ็คอยู่ใกล้ๆ คอนโดฯ แวะรับพี่ฝนกับน้ำหวานแป๊บเดี๋ยวแล้ว..."

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงโทรศัพท์ของอนิลก็ดังแทรกขึ้นมา กวินเหลือบเห็นชื่อที่เมมว่า 'ไอ้อ้วน' ซึ่งไม่รู้ว่าใคร แต่ท่าทางของอนิลเหมือนจะโล่งใจขึ้นมา

"ว่าไงโจ โทรหาจีนได้หรือยัง?..."

(พี่เอิน เมื่อกี้พี่เบญโทรมาบอกว่าพี่จีนอยู่ที่โรงพยาบาลอะ โจสอบเสร็จพอดีขึ้นรถมาแล้ว)

"แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า? อยู่โรงพยาบาลไหน?"

(อยู่สุขุมวิท เหมือนจะแค่หัวแตกนะ แบบกระโดดหลบรถแหละมั้งไม่แน่ใจ นี่โจกำลังจะถึงโรงพยาบาลแล้ว)

"แล้วพี่เบญไปไหน? ทำไมมันโทรมาบอกเฉยๆ?"

(เขาเลิกกันแล้วพี่...แค่เขาโทรมาบอกโจก็ดีเท่าไรแล้ว อาจจะเพราะเบอร์ฉุกเฉินที่กดโทรได้มันเป็นเบอร์พี่เบญมั้ง โรงพยาบาลเขาถึงโทรไปหาได้ พอบอกโจเสร็จพี่เบญก็วางไปเลยอะ พ่อรู้นี่พี่เบญแม่งตายแน่)

มือเรียวข้างที่ว่างอยู่กำแน่นจนเล็บสวยจิกลงไปในเนื้อ

ทั้งที่คิดว่าอย่างน้อยก็ควรจะไปดูดำดูดีเพื่อนเขาหน่อย แต่นี่อะไร?

ถึงจินตภัทรจะไม่ได้เจ็บหนักอะไร แต่อย่างน้อยก็น่าจะห่วงกันบ้างไม่ใช่เหรอ?

"เอิน เกิดอะไรขึ้น" มือหนาลูบไหล่บางอย่างปลอบโยนเพราะสีหน้าอนิลตอนนี้มันทำให้กวินรู้สึกกลัวจนเหงื่อตก

"จีนอยู่โรงพยาบาลสุขุมวิท มันโดนรถเฉี่ยวแล้วล้มหัวแตก"

"ไปโรงพยาบาลเลยก็ได้นะ ที่เดียวกับพิมพ์เลย แจ็คว่าเราขึ้นทางด่วนไปคง..."

"ไม่ต้อง เอินจะเรียกแท็กซี่ไป แจ็คไปเถอะ"

"แต่ว่า..."

มือหนาที่พยายามจะเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายให้ไปด้วยกันถูกปัดออกพร้อมกับคำด่าที่ดังลั่นรถกวินหูอื้อตาพร่าไปหมด ทั้งตกใจและกลัวสีหน้าของอนิลยามที่ตวาดใส่

"เลิกพูดว่า 'แต่' สักที! บังคับกูแค่บนเตียงก็พอมะ จะไปไหนก็ไปลังเลอยู่นั่นอะไอ้เหี้ยน่ารำคาญฉิบหาย!"

สิ้นเสียงเกรี้ยวกราดของอนิล ร่างบางก็เปิดประตูรถแล้วลงไปโบกแท็กซี่ที่ผ่านมาพอดี กวินตั้งสติอยู่พักหนึ่งก่อนจะกลับรถและขึ้นทางด่วนไปรับพี่สะใภ้กับหลานไปโรงพยาบาล ขณะที่ใจก็คิดสงสัยว่าทำไมอนิลถึงให้รถแท็กซี่ขับไปอีกทาง...

 

....................

 

นิ้วมือเรียวสวยขยับเล็กน้อยก่อนที่ดวงตารีจะค่อยๆ ลืมขึ้นมา กลิ่นที่ลอยมาแตะจมูกคือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล ความรู้สึกปวดศีรษะแล่นปลาบจนร้องครางออกมาเบาๆ

"จีน?" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นมาจากที่นั่งข้างเตียงผู้ป่วยและโน้มใบหน้าที่ซีดเซียวลงมา ดวงตาแดงก่ำและยังมีน้ำตาเอ่อคลออยู่ ริมฝีปากหยักแห้งผากพยายามเรียบเรียงสิ่งที่อยากบอก

แต่คนที่จินตภัทรนึกถึงและเอ่ยชื่ออกมายามที่ดวงตารีไร้แว่นสายตาจับจ้องใบหน้านั้น...กลับเป็นใครอีกคน

"พี่เบญ จีนเจ็บ..."

แทนคำตอบจากร่างเล็กที่ยังมึนๆ อยู่หลังจากที่หัวฟาดพื้นอย่างรุนแรง

คือน้ำตาอุ่นของร่างสูงที่หยดลงบนแก้มนิ่มของคนที่นอนงัวเงียอยู่บนเตียง...

มือหนาค่อยๆ คลายออก ก่อนจะถอยหลังไป ขณะที่น้องชายของจินตภัทรเดินเข้ามา พอเห็นร่างสูงที่ยืนอยู่ เด็กมัธยมปลายก็อ้าปากค้างเพราะใบหน้าของคนที่ใครๆ ก็รู้จัก จอมพลยกนิ้วขึ้นแตะริมปากตัวเองเพื่อยั้งไม่ให้เด็กหนุ่มเอ่ยชื่อเขาขึ้นมา ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเงียบๆ

"พี่จีน นี่โจเอง เป็นไงบ้าง?" เด็กหนุ่มเดินไปหาพี่ชายตัวเล็กขณะที่หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่เดินคอตกออกไป...

 

....................

 

"ญาติของคุณพิมพ์นะคะ?"

"ครับ"

"อันนี้ยาแก้ปวดนะคะ กินแค่ตอนมีอาการนะคะ แผลที่ข้อศอกและสะโพกสามารถทำแผลได้เองแต่อย่าเพิ่งอาบน้ำในช่วงสามถึงสี่วันนี้ เช็ดตัวไปก่อน เพราะไม่งั้นแผลจะติดเชื้อนะคะ"

"ครับ"

ชายหนุ่มรับยามาหลังจากที่ชำระเงินเสร็จจากอีกช่อง หันกลับมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนรถเข็น สายตาเหม่อลอยราวกับไร้สติ ร่างสูงย่อตัวลงต่อหน้าและวางถุงยาเอาไว้ที่ตัก มือขาวซีดของพิมพ์รับยาเอาไว้แล้วก้มลงมอง น้ำตาหยดลงบนหลังมือของอีกฝ่ายที่วางไว้ที่ตัก

พิมพ์ไม่พูดอะไรเลยนอกจากก่อนหน้าที่ขอให้บุรุษพยาบาลพาไปดูจินตภัทรที่หลับสนิทอยู่ในห้องพักผู้ป่วยหลังจากที่ทำแผลเสร็จเรียบร้อย มือที่เคยบีบมือของ
จินตภัทรเอาไว้และเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ตอนนี้กลับดึงออกจากการกอบกุมของคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็น
'แฟน' ที่คบกันมาหลายปี พิมพ์ไม่สบตาและไม่มองหน้าจอมพลอีก ไม่ว่าอีกฝ่ายที่เอ่ยขอโทษซ้ำไปซ้ำมา...

สิ่งที่แย่กว่าคำขอโทษจากปากของคนรัก คือทุกสายตาที่มองมาทางพวกเขา เพราะใบหน้าของศิลปินหนุ่มที่ใครๆ ก็จำได้ดี ทุกสายตาจับจ้องหญิงสาวที่นั่งอยู่บนรถเข็นอย่างสนอกสนใจ และกระซิบกระซาบกันอย่างสอดรู้สอดเห็น

"ถอยไปได้แล้ว..." หญิงสาวเอ่ยเสียงราวกระซิบ ขณะที่อีกฝ่ายพยายามจะพูดบางอย่างออกมา

"พิมพ์..."

แต่ก่อนที่จอมพลจะได้พูดอะไรออกไป เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้นพร้อมคำพูดที่ทำให้จอมพลรู้สึกเจ็บปวด...เจ็บไปถึงขั้วหัวใจ

"ขอบคุณพี่ที่พาฉันมาส่งโรงพยาบาลนะคะ เดี๋ยวญาติของฉันก็มาแล้ว พี่เป็นคนดีมากเลย ฉันจะติดตามผลงานของพี่ต่อไปเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ"

หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังราวกับตั้งใจให้คนรอบข้างได้ยิน

และก้มหัวให้อดีตคนรักราวกับเป็นคนอื่น ก่อนจะหันไปเรียกบุรุษพยาบาล

"พี่คะ เดี๋ยวพ่อแม่ฉันจะมารับแล้ว ช่วยพาไปรอตรงใกล้ๆ ลานจอดรถได้ไหมคะ?"

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับจอมพลในตอนนี้ ไม่ใช่คำตำหนิและด่าทอของพิมพ์...

แต่เป็นคำพูดที่ยังคงปกป้องเขา...ยังคงตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างกันที่ไม่สามารถบอกใครได้

พิมพ์ยังเลือกที่จะปกป้องเขา

แม้ว่ามันจะเป็นวินาทีสุดท้ายที่ความรักของพวกเขาจบลง...

 

....................

 

"พี่เอินเขาไม่ได้บอกนะว่าจะไปไหน แต่เขาบอกว่าเสร็จธุระแล้วจะมาหาอะ"

จินตภัทรฟังสิ่งที่น้องชายบอกแล้วรู้สึกใจคอไม่ดีเลย เขาไม่อยากให้อนิลไปเอาเรื่องเบญ ถึงแม้อีกฝ่ายจะทำผิดมากแค่ไหน ถึงแม้จะไม่มีน้ำใจแม้กระทั่งจะมาดูดำดูดีกันบ้างเลย แต่เรื่องของหัวใจมันจะไปบังคับใครได้ หากมาหามาเจอกันแบบไร้หัวใจก็ไม่ต้องมาซะดีกว่า

ตอนนี้จินตภัทรก็เหลือแค่น้องชาย ทั้งที่ โจ เป็นน้องชายที่อายุห่างจากเขาถึง 6 ปี แต่กลับเป็นที่พึ่งได้มากพอสมควร แม้จินตภัทรจะดึงดันแยกออกมาอยู่คอนโดฯ กับแฟนหนุ่มทั้งที่พ่อก็คัดค้านแล้วก็ตาม

เพราะอุตส่าห์มาปลูกบ้านอยู่กรุงเทพฯ ให้ลูกชายทั้งสองคนเข้ามาเรียนมัธยมปลายและต่อมหาวิทยาลัยในเมือง แต่กลับกลายเป็นว่าตั้งแต่เรียนมัธยมปลายจินตภัทรกลับมีแฟนตั้งแต่ยังไม่เข้ามหา’ลัยเลย พอสอบเข้ามหา’ลัยที่อยากเข้าได้ก็ร้องขอจะออกมาอยู่หอกับเพื่อนและแทนที่เรียนจบจะกลับไปอยู่ที่บ้านก็มาอยู่คอนโดฯ กับแฟน ทำให้คุณเจริญลั่นวาจาเลยว่าเกลียดขี้หน้าลูกเขยเอามากๆ เพราะบังอาจมาพรากลูกชายของตัวเองไป

"ถ้าพ่อรู้ว่าพี่เบญทำงี้ มีหวังเจอหน้า ฆ่าได้ฆ่า"

เสียงเด็กหนุ่มเอ่ยขณะที่นั่งกดโทรศัพท์เล่นเกมอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย จินตภัทรได้แต่ยิ้มเจื่อนอย่างไม่รู้จะโต้ตอบยังไง ตอนนี้ในหัวมันว่างเปล่าไปหมด คิดอะไรไม่ออก ร้องไห้ก็ไม่ออก รู้แค่มันว่างเปล่าและเศร้าเหลือเกินในยามที่คิดว่ากลับไปจะเจออะไร จะทนอยู่ได้ไหมในห้องที่ไม่มีเบญอีกต่อไป...

"โจ"

"หืม?"

"ย้ายมาอยู่ที่คอนโดฯ กับพี่ไหม?"

"ห๊ะ? ไม่เอาอะ พ่อตีตายเลย แค่พี่ออกมาอยู่คนเดียวก็บ่นจะแย่ละ" โจรีบส่ายหน้าปฏิเสธเพราะรู้ดีว่าไม่มีทางที่พ่อจะปล่อยให้เขาออกมาอยู่กับพี่แน่นอน

"อืม ไม่เป็นไร แล้วนี่โจไม่ได้บอกที่บ้านใช่ไหม?"

"ยังๆ ก็พี่ปลอดภัยดีนี่ เอาไว้อาการแย่กว่านี้ค่อยบอก ช่วงนี้ยายร่ำๆ ว่าอยากมาเที่ยวกรุงเทพฯ ด้วย บอกพ่อแม่ปั๊บยายรู้แน่ พี่ก็รู้ว่ายายรักพี่ขนาดไหน"

จินตภัทรรู้สึกขอบคุณน้องชายที่รู้จักคิดเผื่อคนอื่นและฉลาดพอที่จะรู้ว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูด แต่ที่กังวลอยู่ตอนนี้ก็คงมีแต่อนิลที่ไม่ยอมรับสายเขาและไม่บอกว่ากำลังทำอะไรอยู่...

 

....................

 

"เอามันเข้าไปได้ก็เอามันออกมาได้ ถ้าพ่อไม่ทำ เอินทำเอง"

"มันทำอะไรไม่ได้แล้วเอิน เด็กที่ชื่อโซ่ได้หนังสือรับรองไปแล้ว อีกอย่างเราไม่มีสิทธิ์จะไปก้าวก่ายการตัดสินใจของผู้บริการสายการบินอื่น ต่อให้พ่อเป็นเพื่อนเขาก็ตาม"

คุณอรัญพยายามใจเย็นและอธิบายให้ลูกชายคนเล็กของบ้านฟัง ถึงแม้อีกฝ่ายจะพุ่งตัวเข้ามาหาเขาโดยไม่ฟังเลขาฯ หน้าห้องที่ห้ามแล้วห้ามอีกว่าตอนนี้เขากำลังติดสายอยู่ อนิลก็เดินจ้ำเข้ามาในห้องทำงานจนเขาต้องวางสายพาร์ตเนอร์ที่ทำงานด้วยกันไป

"แต่อีโซ่มันใช้เส้นเราไปทำงานจนมันได้ใบผ่านงานไปสอบที่อื่น ถ้าเราริบใบผ่านงานมันก็ไปนิวยอร์กไม่ได้"

"พ่อช่วยไม่ได้หรอกลูก มันคนละหน่วยงานกัน เขายื่นเรื่องไปแล้ว ฟังพ่อดีๆ สิ"

อนิลหน้าหงิกหน้างอ และทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่อยู่ถัดไปจากโต๊ะทำงานพ่อ ชายวัยกลางคนมองลูกชายอายุยี่สิบสี่ที่ไม่ว่ายังไงในสายตาเขา อนิลก็เหมือนเด็กสี่ห้าขวบที่ดีดดิ้นเอาแต่ใจอยู่เสมอ

"พ่อรู้ว่ามันเจ็บปวดที่ลูกช่วยอะไรเพื่อนไม่ได้ แต่มันสายไปแล้วที่จะไปดึงตัวเบญหรือโซ่กลับมา ชดเชยเพื่อนของลูกด้วยวิธีอื่นเถอะลูก"

มือหนาลูบศีรษะของลูกชายอย่างปลอบโยน อนิลได้แต่นั่งเม้มปากอย่างใช้ความคิดว่าจะลากคนสารเลวพวกนั้นมาจัดการยังไง ขณะที่สายตาของผู้เป็นพ่อเหลือบเห็นรอยช้ำที่ข้อมือเรียวจนร้องทักขึ้นมา

"ลูกไปโดนอะไรมา?"

พอโดนทักอนิลก็ส่ายหน้าเหมือนว่าไม่รู้ว่ารอยมันมาจากไหน คนที่เลี้ยงลูกมาเองกับมือรู้ดีว่ามันคงมีไม่กี่สาเหตุหรอกที่อนิลจะได้แผลฟกช้ำแบบนี้มา แต่คงไม่ได้ประโยชน์อะไรที่จะเซ้าซี้ให้อนิลตอบ

แต่ก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย เสียงเคาะประตูของเลขาฯ หน้าห้องก็ดังขึ้น หญิงสาวหน้าตาสะสวยยิ้มให้อนิลเพียงเล็กน้อยก่อนจะวางเอกสารบนโต๊ะ

"เอกสารจาก EA มาแล้วค่ะ ทางคุณนพดลพิจารณาแล้วนะคะ บอกว่าจะแจ้งรายละเอียดให้คุณอรัญทราบทางโทรศัพท์นะคะ"

"อื้ม ขอบใจ เธอไปพักกินข้าวได้แล้ว"

"ค่ะ"

อนิลยิ้มให้หญิงสาวที่เป็นเลขาฯ ของพ่อเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเดินจากไป ร่างบางเดินมากอดผู้เป็นพ่อหลังจากที่สงบสติอารมณ์ได้แล้วและรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอยู่ที่นี่ สู้กลับไปอยู่เป็นเพื่อนจินตภัทรเสียดีกว่า

ขณะที่เดินมายืนข้างเก้าอี้ตัวโตที่พ่อนั่ง สายตาของอนิลก็เหลือบเห็นใบสมัครที่มีรูปติดอยู่มุมขวา มือเรียวหยิบใบสมัครนั้นขึ้นมาดูก่อนที่คุณอรัญจะคว้าไว้ได้ทัน

"พ่อ นี่คืออะไรเหรอ?"

"อื้ม ก็เด็กฝากทั่วๆ ไป เอามานี่มา..."

มือของชายวัยกลางคนพยายามจะดึงเอกสารสมัครงานในมือลูกชายไป แต่อนิลไม่ใช่เด็กแล้ว เขารู้ดีว่า 'เด็กฝาก' ถ้าไม่มีเส้นสายจากคนในบอร์ดบริหารก็คงเข้ามาอย่างมีเงื่อนไขบางอย่าง

"คนนี้เอินรู้จัก"

"เอ่อ...เพื่อนเหรอ?"

"เปล่า แฟนของคนที่เอินรู้จัก ...ใครฝากมา?"

"ก็เพื่อนๆ กันแนะนำมา"

"เพื่อนไหน? ทำไมพ่อต้องพูดไม่เคลียร์ด้วยอะ มีอะไรลับลมคมในหรือเปล่าเนี่ย?"

สุดท้ายคุณอรัญก็ได้แต่ถอนใจออกมา อนิลเองก็โตมากแล้วมันคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปิดบังลูกอีกต่อไป...

"หัวหน้าแผนกจัดสรรฯ เขาอยากให้ลูกพี่ลูกน้องเมียเขามาทำงาน พ่อก็แค่รับพิจารณาไว้"

"พิจารณายังไงล่ะ? พ่อพิจารณาเอง หรือส่งให้เพื่อนพิจารณา?"

"เอิน พ่อยังเป็นพ่อของลูกอยู่นะ พ่อไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ถึงกวีจะบอกว่าเด็กคนนี้พร้อมจะทำก็เถอะ แต่คนที่พิจารณาไม่ใช่พ่อ แต่เป็นหุ้นส่วนพ่อที่ชื่อนพดล"

"กวี? ชื่อคุ้นๆ แฮะ ก็ถ้าพ่อไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำอะ ถ้าเล่าให้แม่ฟังแม่เขาจะเชื่อพ่อไหมล่ะ? ถ้าแม่เชื่อเอินก็เชื่อ"

เด็กร้ายกาจอมยิ้มน้อยๆ ขณะที่ผู้เป็นพ่อได้แต่ถอนใจอย่างหมดหนทาง ถึงเขาจะไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าเรื่องนี้ถึงหูภรรยา ต่อให้เขาไม่ได้แตะต้องผู้หญิงคนไหน แต่ถ้าเป็นคำพูดของอนิล รับรองว่าเป็นประเด็นไม่จบไม่สิ้นแน่ๆ

"โอเค ลูกอยากได้อะไร?" คุณอรัญแทบจะยกมือยอมแพ้ ลูกชายคนเล็กของเขาช่างร้ายกาจเสียจริง

"อื้มมมมม อะไรดีน้า"

"แล้วจะให้พ่อทำยังไงกับเด็กคนนี้? ถ้าลูกไม่โอเคพ่อจะ..."

"ไม่เป็นไรหรอก เขาก็พยายามขนาดนี้แล้วนี่นา เอินไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเขาอะ แต่เอินมีปัญหากับคนที่ฝากเขาเข้าทำงาน"

"หืม?"

"ถ้าจำไม่ผิด คนที่ชื่อกวีมีน้องชายชื่อกวิน เขากำลังจะแต่งงานล่ะ กวีนี่ตำแหน่งเขาสูงแค่ไหน?"

"ก็เป็นผู้จัดการแผนกแล้วนะ ลูกอย่าบอกนะว่าจะให้พ่อไล่เขาออก"

"โนๆ ก็ในเมื่อเขาฝากพิมพ์เข้ามาทำงานกับเรา เราก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันใช่ไหม? ช่วยบอกเขาหน่อยว่าทำยังไงก็ได้ให้น้องชายของเขาถอนหมั้นให้เร็วที่สุด"

"น้องชายเขา?" คุณอรัญฟังแล้วก็ขมวดคิ้วงงๆ แต่พอลูกชายเฉลยความต้องการในใจออกมาก็ทำเอาไปต่อไม่ถูกเลย

"อื้ม นั่นแหละลูกเขยพ่อในอนาคต เอินไปหาจีนละ"

ร่างบางกอดพ่อก่อนจะเดินหนีไปพร้อมรอยยิ้ม แม้จะแก้แค้นให้เพื่อนไม่ได้แต่ก็จัดการเรื่องตัวเองได้ง่ายกว่าเดิม

"ให้ชาวบ้านเขาถอนหมั้นมาคบกับลูกเนี่ยนะ? ลูกคิดอะไรอยู่?"

เสียงของคนเป็นพ่อถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ เขารู้ว่าเลี้ยงลูกชายมาแบบไหน ปล่อยให้เป็นอะไรที่เจ้าตัวอยากเป็น จะเพศไหนก็ลูกเขา แต่นี่มันไม่มากเกินไปเหรอ?

"หรือเอินจะแวะไปหาแม่ก่อนดี..." สีหน้าของอนิลที่มองกลับมาเหมือนกับคนเป็นแม่ไม่มีผิด ย้ำให้คุณอรัญต้องยกธงขาวยอมแพ้และทำตามบัญชาของลูกในที่สุด

"โอเคๆ เดี๋ยวพ่อจัดการให้"

 

....................

 

"ไม่ต้องประคองขนาดนี้ก็ได้นะ เราแค่ฟกช้ำแล้วก็เป็นแผลถลอกเฉยๆ "

เสียงของหญิงสาวบอกชายหนุ่มที่เดินประคองเธอมานั่งที่ร้านกาแฟด้านหน้าโรงพยาบาลหลังจากที่ขับรถพาพี่สะใภ้และหลานสาวมาถึง ท่าทางและสีหน้าของพิมพ์มันบ่งบอกให้รู้ถึงสภาพจิตใจที่ค่อนข้างแย่จนกวินรู้สึเป็นห่วง ส่วนฝนทิพย์ก็พาลูกสาวขึ้นไปหาจินตภัทรเพราะอยากขอบคุณที่ช่วยพิมพ์เอาไว้

"ทะเลาะอะไรกัน บอกแจ็คได้ไหม?"

มือหนาเอื้อมมาบีบมือของพิมพ์เอาไว้อย่างให้กำลังใจ เขาถามจอมพลแล้วทางโทรศัพท์แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่ยอมพูดอะไรแม้แต่คำเดียว เอาแต่บอกว่าจะกลับไปรอที่คอนโดฯ

"พิมพ์ทำผิดกับเขา ทำผิดกับทุกคน ทำผิดกับแจ็คด้วย..." น้ำเสียงปนสะอื้นเอ่ยและก้มหน้าซ่อนน้ำตาเอาไว้

"พิมพ์...ไม่ว่าพิมพ์จะทำผิดแค่ไหน แต่มันไม่ร้ายแรงถึงขั้นที่จะต้องเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งแบบนั้น ถ้าจีนเขาไม่วิ่งตามลงมา พิมพ์คิดดูสิว่าพ่อแม่พิมพ์จะเสียใจแค่ไหน?"

มือหนาบีบมือของพิมพ์เอาไว้ขณะที่พูดปลอบ เขาไม่รู้ว่าจอมพลทะเลาะอะไรกับพิมพ์ถึงขั้นที่จะต้องเลิกกัน แต่ลึกๆ ในใจเขาก็คิดว่าทั้งคู่เลิกกันก็คงดี อย่างน้อยพิมพ์ก็ไม่ต้องกดดันเรื่องงานที่อยากทำอีก แต่สิ่งที่ได้รับรู้มากกว่าเรื่องที่ทั้งคู่ทะเลาะกันคือเรื่องของคนกลาง...

"ฮึก พี่แจนอะ ฮือออ เขา ได้ไปบอกบี เรื่องที่เราไปกับคุณนพดล"

"ไปกับใครนะ?"

หญิงสาวพลาดปากพูดเรื่องที่ถูกฝนทิพย์ห้ามเอาไว้ เธออึดอัดเกินไปที่จะเก็บความลับนี้เอาไว้กับตัว มันเจ็บปวดเกินไปที่จะต้องแบกรับมันเอาไว้เพียงลำพัง...

"พี่กวีเขาแนะนำให้เราไปคุยกับเจ้านายเขา ที่มีเส้นสายอยู่ในสายการบิน EA เรา..."

เพียงแค่คำว่า 'คุย' ก็ทำให้หัวใจของกวินกระตุกวูบราวกับตกจากที่สูง แต่มันเจ็บกว่าตรงที่พี่ชายเขาแนะนำให้พิมพ์ซึ่งเป็นเหมือนน้องสาวให้ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง กวินรู้สึกหน้าชาไปหมด ทั้งเรื่องที่แฟนของเขาตั้งใจที่จะแกล้งพิมพ์ และเรื่องที่ฝนทิพย์และกวีเห็นดีเห็นงามกับการที่พิมพ์จะเอาตัวเข้าแลกกับตำแหน่งงาน ทั้งที่มีทางเลือกมากมายที่ดีกว่านี้

"แจ็ค...พิมพ์ไม่เป็นไร อย่าโกรธพี่กวีกับพี่ฝนเลยนะ เราผิดเอง...เราไปขอร้องให้เขาช่วยเอง"

"ตลอดเวลาที่ผ่านมาแจ็คคิดว่าแจ็คเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด พยายามแนะนำและให้กำลังใจพิมพ์มาตลอด แต่ครอบครัวแจ็คกลับแนะนำให้พิมพ์เอาชีวิตไปเสี่ยงแบบนั้นได้ยังไง ตอนนี้แจ็คไม่กล้ามองหน้าพิมพ์อีกต่อไปแล้ว..."

ทั้งสองต่างจมอยู่กับความทุกข์และจับมือกันเอาไว้อย่างปลอบโยนกันและกัน ความรู้สึกที่กวินเคยมีต่อพิมพ์มันเจือจางไปแล้วตั้งแต่วันที่อนิลเข้ามาในชีวิตเขา แต่พิมพ์ก็ยังเป็นเหมือนเพื่อนและน้องสาวที่เขายังรักและหวังดีอยู่เสมอ...

 

....................

 

ไม่บอกก็รู้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยๆ ที่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็กๆ หมดทุกซี่เป็นหลานใคร เพราะหน้าตาเหมือนอาไม่มีผิดขนาดนี้

อนิลที่นั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียงคนไข้ มองเด็กหญิงแก้มป่องที่นั่งอยู่บนเตียงและทำท่านวดๆ ให้เพื่อนของเขาราวกับเอาใจ ขณะที่พี่สะใภ้ของกวินซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของพิมพ์ ยังเอ่ยปากขอบคุณจินตภัทรซ้ำไปซ้ำมา

สายตาของอนิลยังคงมองอยู่ที่เด็กหญิงตัวเล็กที่ยิ้มหวานให้จินตภัทรก่อนจะหันมามองหน้าเขา สองมือน้อยๆ โบกไปมาเหมือนจะเรียก ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะเดินไปอุ้มเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมกอด สองแขนเล็กๆ กอดคออนิลเอาไว้แล้วซบหัวกลมๆ ที่ไหล่ของเขา ฝนทิพย์ยิ้มให้อนิลและเอ่ยปากบอกว่าน้ำหวานเป็นเด็กอารมณ์ดีและเข้ากับคนง่าย

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่กับทุกคน...

เพราะทันทีที่อนิลกลับมานั่งโดยมีน้ำหวานนั่งอยู่ที่ตัก หญิงสาวหน้าตาสะสวยก็เดินเข้ามาในห้องและหันไปไหว้น้ำฝนก่อนจะปรายตามามองอนิลแวบเดียวแล้วหันไปวางกระเช้าที่โต๊ะข้างเตียงของจินตภัทร

"แจนได้ข่าวว่าคุณจินตภัทรประสบอุบัติเหตุก็เลยมาเยี่ยม แบบนี้วันเสาร์คงไปสัมภาษณ์ลำบากแล้วใช่ไหมคะ?"

แปลกคน...โผล่มาจากไหนวะ?

อนิลมองหญิงสาวแล้วคิดขึ้นมาก่อนจะมองหน้าจินตภัทรและรู้ว่าตัวเองคงไม่ได้งงเพียงคนเดียว

"เอ่อ ถ้าไปไหวก็คงไปครับ เดี๋ยวผมแจ้งไปทางคุณโฉมอีกที"

จินตภัทรพูดอย่างเกรงใจ ขณะที่หันมามองหน้าอนิลเหมือนถามว่ายัยนี่โผล่มาจากไหน?

"แจนเป็นแฟนของแจ็คอะค่ะ ก็เลยรู้ว่าคุณช่วยพิมพ์เอาไว้ แจ็คเขาเป็นแฟนนิยายของคุณจินตภัทรด้วยนะคะ แต่ตอนนี้น่าจะติดงานอยู่หรือเปล่า แจนโทรไปหาไม่รับสายเลย..."

คำพูดคำจาที่ดูจีบปากจีบคอถามถึงแฟนตัวเอง ทำเอาจินตภัทรหันไปทำตาโตกับอนิลและรู้กันสองคนผ่านสายตาที่สบกันว่า "นี่หล่อนมาตามผัวถูกมะ?" แต่ก่อนที่
ยลรดาจะทันได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ว่าที่พี่สะใภ้ก็รีบเบรกจนหัวทิ่ม

"แจ็คอยู่ข้างล่างไงจ๊ะ อยู่กับพิมพ์ที่ร้านขนมหน้าโรงพยาบาล แจนเข้ามาไม่เห็นเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าฝนทิพย์เองไม่ค่อยชอบแจนเท่าไรนัก ไม่รู้เพราะความไม่มีมารยาทที่โผล่หัวมาเยี่ยมคนไม่รู้จักมักจี่หรือเพราะตั้งใจจะมาตามผัวตัวเองเพราะโทรหาไม่ติดกันแน่ แต่พอได้ยินว่ากวินอยู่กับพิมพ์ที่ร้านขนม หญิงสาวก็เริ่มหน้าตึงและเม้มปากก่อนจะหันมาทักน้ำหวานราวกับหาเรื่องเบี่ยงเบนประเด็นไป

"น้ำหวาน ไม่เจอกันเลยน้า คิดถึงอาแจนไหมคะ?"

แต่มือน้อยๆ กลับโบกปัดมือของยลรดาแล้วหันมาเกาะอนิลไว้แน่น

"งื้อ มะเอา ยัยแจน"

จินตภัทรรู้สึกสงสารหญิงสาวขึ้นมาในช่วงเวลาที่ทุกคนในห้องเงียบกริบ แถมอนิลเองยังตีหน้านิ่งไม่หือไม่อือราวกับตั้งใจแกล้ง

"เอ่อ คุณแจนครับ วันสัมภาษณ์ผมต้องแต่งตัวยังไงดี เห็นพี่โฉมบอกว่าอาจจะมีเปิดกล้องไลฟ์ใช่ไหมครับ?"

 

....................

 

"แกไม่ชอบเขาเหรอ?"

หลังจากที่ฝนทิพย์พาน้ำหวานลงไปข้างล่างพร้อมกับยลรดา จินตภัทรก็หันมาถามอนิลที่นั่งทำหน้าตายอยู่ข้างๆ

"ไม่อะ กำลังจะแย่งผัวเขาด้วย ต้องชอบปะล่ะ" ร่างบางตอบคำถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงกวนๆ เป็นเอกลักษณ์ จินตภัทรได้แต่ทำตาโตมองหน้าเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"แก ทำแบบนั้นจะดีเหรอ..." คำถามที่ไม่เต็มเสียงนัก เพราะเรื่องของจอมพลที่อยู่ๆ ก็คิดถึงอีกฝ่ายขึ้นมา

"ดีไม่ดีไม่ได้อยู่ที่คนอื่นตัดสินปะ? ฉันไม่ได้อยากจะบอกว่าแกเป็นคนนอกนะจีน แต่ฉันไม่ได้พูดเองเออเอง ถ้าแจ็คไม่บอกว่าจะคบกับฉัน ฉันจะพูดฝ่ายเดียวได้ไง?"

"อืม..."

"เออใช่ ก่อนโจจะกลับน้องบอกว่าเจอบีด้วย ฉันเลยไปถามตึกฉุกเฉินเขาบอกบีเป็นคนพาแกกับพิมพ์มาโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ แล้วนี่เขาไปไหนแล้วอะ?"

จริงด้วย...

จอมพลหายไปไหน เขาไม่ได้เอะใจเลย เพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะอยู่กับพิมพ์แต่พอรู้ว่าพิมพ์อยู่กับกวิน ก็ยังสงสัยอยู่ว่าจอมพลไปไหนกันนะ

"ฉันก็ไม่รู้..."

"จีน แกมีเรื่องอะไรถึงได้วิ่งมาช่วยผู้หญิงคนนั้นวะ? บังเอิญเจอหรือว่ายังไง? ตอนตำรวจมาที่โรงพยาบาลเขาบอกว่าคนที่เห็นเหตุการณ์บอกว่าแกวิ่งตามลงมาจากคอนโดฯ โชคดีนะไม่มีใครเป็นอะไรมาก แต่ลุงวินฯคนนั้นที่สวนเลนมาอะซวยสุดโดนจับด้วยเพราะขับรถโดยประมาท แต่ก็ผิดละนะ สวนเลนมาเอง..."

ขณะที่อนิลกำลังเล่าเรื่องที่คุยกับตำรวจและบ่นไปเรื่อยตามประสา แต่
จินตภัทรกลับตกอยู่ในห้วงความคิดที่ไม่รู้ว่าจะปิดมันเอาไว้เป็นความลับได้อีกนานเท่าไร ยิ่งอนิลถามย้ำซ้ำไปซ้ำมาว่ามีเรื่องอะไรกัน ก็ยิ่งทำให้จินตภัทรพูดไม่ออก เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เขาตื่นขึ้นมารอบแรกและเจอพิมพ์ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณและขอโทษที่เดินลงไปจากทางเท้าอย่างไร้สติ แต่กลับไม่พูดถึงเรื่องที่ทะเลาะกับจอมพลเลยแม้เขาจะถามว่าที่เธอเสียใจเพราะเขาใช่ไหม พิมพ์กลับส่ายหน้าและเปลี่ยนเรื่องไปทันที

ตอนนี้ก็เลยสับสนไปหมดว่าตกลงแล้วพิมพ์โกรธเขาหรือเปล่า แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจอมพลจะเป็นอย่างไรต่อไปหากเธอรู้ว่าเขากับจอมพลมีอะไรกันแล้ว ทำไมถึงไม่พูดต่อว่าอะไรเลย หรือว่าสองคนนั้นจะจบความสัมพันธ์กันไปแล้ว...

"แก"

"ห๊ะ?" คนที่กำลังจ้ออยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนที่หันมาสบตาด้วยท่าทางที่อึดอัดแปลกๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายสารภาพออกมาเสียงสั่น

"ฉันคิดว่าพิมพ์เขาเสียใจที่บีนอกใจเขา ก็เลยทำแบบนั้น..."

"เอ๊า แล้วแกไปรู้ไปเห็นได้ไง?" อนิลรีบลุกขึ้นมากอดเพื่อนเมื่อจินตภัทรสะอื้นออกมาเหมือนเด็กๆ ขยับกายนั่งลงบนเตียงก่อนจะโอบกอดเพื่อนสนิทเอาไว้และฟังความอึดอัดในใจของอีกฝ่าย

"ฉัน ฮึก ฉันคือ คนที่...อยู่ในห้องกับบี ฉันนอนกับบีเมื่อคืน ฉันแค่...ฉันคิดน้อยไปอะแก ฮึก ฉันแค่อยากมีใครสักคนที่ยังชอบฉัน เพราะพี่เบญเขาไม่ชอบฉันแล้ว ฮืออออ เขาไม่รักฉันอีกแล้ว แต่บีเขาบอกว่าเขาชอบฉัน ฉันก็เลย...ฮือ"

มันเป็นความอ่อนไหวที่อนิลคิดว่าตัวเองเข้าใจเพื่อนดี เพราะตอนนี้เขาก็อ่อนไหวไปกับคำพูดและการกระทำของกวินเช่นกัน

เพียงแต่จินตภัทรอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยในการเรียนรู้ว่าบางครั้งตัวเองก็ไม่ได้ผิดไปเสียทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่เบญทิ้งไปและเรื่องที่มีอะไรกับจอมพล ถ้าจะโทษสักสิ่งที่เป็นต้นเหตุของทุกๆ อย่าง อนิลคิดว่า...สิ่งๆ นั้นคือความรัก

 

....................

 

มือที่ค่อยๆ เก็บข้าวของลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ หยุดชะงักเป็นพักๆ ขณะที่หันไปมองเพื่อนตัวสูงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง

พิมพ์ไม่ยอมมาเก็บของ เพราะไม่กล้ามาเจอหน้าจอมพลอีก เลยขอให้กวินมาเก็บของให้เท่าที่จำเป็น แต่ในฐานะผู้จัดการ กวินเองก็ควรจะมาดูแลจอมพลด้วยเช่นกันหลังจากที่ส่งพิมพ์ไปถึงมือพ่อแม่แล้ว

"มึงจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม? ไอ้สัด กูเสียวมึงจะโดดลงไปเนี่ย เข้ามานั่งนี่มา"

กวินพูดก่อนจะเดินไปตบไหล่ออีกฝ่ายที่ยืนเหม่ออยู่เพียงลำพัง เสียงถอนใจของจอมพลดูน่าเห็นใจแต่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่กันแน่ ระหว่างเรื่องของพิมพ์กับเรื่องของคนข้างห้องที่เขาเพิ่งรู้ว่าจอมพลดันไปตกหลุมรักทั้งๆ ที่อีกฝ่ายยังมีแฟนอยู่

"มึงจำตอนกูจะขึ้นเวทีตอนประกวดได้ปะ ที่กูขอให้พวกมึงเปลี่ยนเพลง"

"เออ อกหักเหี้ยอะไรวันแข่งก็ไม่รู้ กูก็ช่วยอะไรไม่ได้ด้วย เป็นแค่เด็กยกของของพวกมึงอะ"

กวินพูดไปก็ขำตัวเอง เพราะตอนนั้นเขาเป็นแค่เด็กเนิร์ดๆ ที่เอาแต่เรียนหนังสือ ส่วนเพื่อนในกลุ่มกลับรวมกันฟอร์มวงดนตรีขึ้นมาขณะที่เขาเล่นเครื่องดนตรีอะไรไม่เป็นสักอย่าง

"ตอนนี้...กูรู้สึกเหมือนตอนนั้นเลย กูจำหน้าน้องเขาไม่ได้แล้ว แต่กลับจำความรู้สึกเจ็บแทบตายตอนที่อยู่ๆ ก็มีไอ้เหี้ยที่ไหนไม่รู้มาขอเบอร์น้องเขาตัดหน้ากู"

"เด็กเตรียมฯ อะนะ? โอ้โห ยังจำได้ด้วย กูลืมไปละเนี่ย เออ เดี๋ยว คนที่มึงขโมยซีดีไอ้แบมไปให้เขาใช่มะ?"

"อือ ...แม่งอาจจะเป็นเวรกรรมที่กูขโมยซีดีน้องมึงไป กูเลยโดนหมาคาบน้องเขาไปแดก"

จอมพลคิดแล้วก็ขำตัวเองกับวีรกรรมโง่ๆ ที่แอบขโมยซีดีน้องเพื่อนไปจีบเด็กเตรียมอุดมที่เจอหน้าดาวองก์สยาม ตอนนั้นกวินโกรธเขาจนเกือบร้องไห้เพราะไปยืนต่อคิวรอเซ็นซีดีให้น้องสาวเป็นวันๆ

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตอนนี้วะ?"

"กูรู้สึกเหมือนไร้ค่าทั้งๆ ที่กูพราวด์ตัวเองมาก ทั้งที่กูคิดว่าเขาคือคนที่ใช่สำหรับกู แต่กูกลับไม่ใช่คนที่เขาคิดถึงเป็นคนแรก เหมือนตอนนั้นที่กูพยายามจีบน้องคนนั้น แต่เขากลับไปคบคนที่เดินไปขอเบอร์เขาก่อน..."

"ใจเย็นมึง บางทีสิ่งที่มึงคิดวิตกอยู่มันอาจจะไม่แย่ขนาดนั้นก็ได้ มึงรอถามเจ้าตัวเขาก่อนไหม"

พอได้ฟังสิ่งที่กวินพูด จอมพลก็ย้อนกลับมามองเพื่อนที่ยังยืนข้างเขาอยู่จนป่านนี้ ทั้งที่ทะเลาะกันมาไม่รู้กี่ครั้ง ตั้งแต่เรื่องเรียน เรื่องทำงานกลุ่ม เรื่องเล่นเกม เรื่องผู้หญิง แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เขายังสงสัยคือทั้งๆ ที่กวินเจอพิมพ์ก่อนเขา แต่กลับไม่ยอมเลิกกับยลรดาทั้งที่ตอนนั้นยลรดาเองก็ยังไม่ได้ตกลงปลงใจจริงจังอะไรด้วย ถ้าตอนนั้นกวินเข้าไปหาพิมพ์ก่อนที่พิมพ์จะเจอเขา ก็ไม่แน่ว่าพิมพ์จะได้เจอคนที่เข้าใจตัวเองมากกว่านี้

"มึง"

"หืม?"

"ทำไมตอนนั้นมึงถึงไม่คบกับพิมพ์วะ"

"ก็เขาไม่ได้เลือกกู...จบ"

"แล้วทำไมมึงไม่ลองจีบก่อนวะ เผื่อเขาจะ..."

"กับคนบางคนอะมึง สบตาก็รู้แล้วว่าไม่มีเราอยู่ในหัวใจ จะฝืนยัดเยียดนำเสนอตัวเองไปทำไมวะ? แต่กับบางคน ถ้ามึงมองตาเขาแล้วรู้สึกใจเต้นแรงและรับรู้ด้วยความรู้สึกว่าเขามีใจให้ มึงก็ไม่ควรจะปล่อยให้เขาผ่านไป..."

จอมพลได้แต่ยิ้มให้กับคำพูดที่โคตรจะคมของคนที่มีปัญหาเรื่องความรักพอๆ กัน ก็ได้แต่อวยพรในใจให้กวินสามารถผ่านช่วงเวลาที่จะเลิกทาสจากแฟนสาวได้เสียที

พอได้มาคุยกันแบบนี้ ความรู้สึกคิดถึงมันก็ก่อเกิดขึ้นมาในใจ...

"ตอนนี้มึงว่าน้องเขาจะทำอะไรอยู่วะ?"

"น้องเตรียมอุดมของมึงอะนะ"

"อืม...อยู่ๆ กูก็คิดถึงคนที่จำหน้าไม่ได้ขึ้นมา แต่เขาเป็นรักแรกของกูอะนะ ก็เลยลืมความรู้สึกนั้นยากหน่อย"

จอมพลพูดและยิ้มเขินๆ พอเอ่ยปากถึงรักแรกที่ยังจำได้ว่าถูกเพื่อนแซ็วอยู่เป็นเดือนๆ เพราะรักแรกที่เขาจริงจังด้วยกลับเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่เจอกันหน้าดาวองก์

"ไม่รู้ว่ะ แต่กูอ่านนิยายเรื่องหนึ่งของคุณจีน แม่งมีประโยคนึงที่กูโคตรชอบ เขาบอกว่า 'ถ้าคนสองคนเกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน สุดท้ายโลกก็จะหมุนและนำพาให้ทั้งสองมาพบเจอกันในที่สุด' ถ้าน้องเขาเกิดมาเพื่อเป็นของมึง เดี๋ยวสักวันนึงก็ได้เจอกันเองแหละ"


 

.........TBC.......


เรื่องรักแรกของจอมพลอยู่ในสเปเชี่ยลของ #2209Bnior ค่ะ


#2209UpsideDown



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18120 Cartoonpbct (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 23:48
    น้องคนนั้นคือจินตภัทรไงเล่างื้ออออ
    #18,120
    0
  2. #15819 jackson_2894 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 16:49
    โอ้ยยยย ชอบอนิล ตอนด่ากวีนอ่ะเด็ดเว่อร์คำพูดคำจาร้ายไม่เบา / คำพูดของกวีนคมมากกกก คมจนบาดเลย! (5555) / เกลียดแจนได้มั้ย หมั่นไส้????
    #15,819
    0
  3. #14802 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 16:15
    โห้ยยยยยเราจำได้ๆ เค้าเจอกันคราวนั้นละหมุนมาเจอกันอีกกกกงื้ออออออ
    #14,802
    0
  4. #13856 Krarin (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 13:55
    ชอบอนิลโอ้ยยยยยคำพูดแต่คำเด็ดทั้งนั้นสงสารจีนด้วยจอมพลอีกพิมพ์ก็น่าสงสารจะเลิกแล้วแต่ก็ยังปกป้องจอมพลอยู่ไม่อยากให้เสียหายส่วนกวินเลิกเร็วๆเน้อ
    #13,856
    0
  5. #13643 V'vitaJ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:48
    รักแรกคือจินยองรึเปล่านะ5555555555555555 สงสารจีนอ่ะเฮ่ออ 
    #13,643
    0
  6. #13622 BlinkNooknick (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 16:49
    อนิลคือร้ายยยแต่ครั้งนี้ถือว่าซอฟเนาะเพราะโลกนี้ใช้สมองมากกว่ากำลังแต่ที่ยังคงอยู่เหมือนเดิมคือความรักเพื่อน
    แจ็คจะจัดการยังไงกับพิมพ์อ่ะปล่อยไว้แบบนี้เหรอถ้าจะคบกับเอินแต่คอยเป็นห่วงเป็นยัยพิมพ์เราว่าไม่เวิร์คหรอกใครจะทนได้เห็นแฟนตัวเองคอยพะเน้าพะนอผู้หญิงที่แอบรักมาหลายปี
    มะเอายัยแจน555สงสารยัยแจนนะคะขนาดเด็กที่เข้ากับคนง่ายอย่างน้ำหวานยังเมินคือเอาจริงๆคนที่น่ามึนแบบยัยแจนนี่รับมือยากนะแบบพูดอะไรทำอะไรนางก็โนสนโนแคร์อ่ะ
    นึกภาพตอนน้ำหวานนวดๆให้จีนออกเลยอ่ะต้องน่ารักมากแหงๆ
    #13,622
    0
  7. #13610 The EMMY (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 10:42
    เจอแล้วบี เราจำได้
    #13,610
    0
  8. #13598 super_man (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 22:44
    เอินเป็นคนตรงๆ ผัวในอนาคตหนูเองงี้ 5555
    ขอให้โชคดีทั้งพิมพ์ทั้งเบญ
    ไปเถิดทั้งคู่ .....
    จีนไม่ต้องโทษตัวเองแล้วนะ
    พี่บีเขาโสดพร้อมจะเป็นผัวหนูในอนาคตแล้ว
    รักแรกของบีอยู่ข้างห้องนี้เอง
    #13,598
    0
  9. #13591 Yunau (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 20:58
    เจอกันแล้วๆ แต่จะได้รู้ความจริงเมื่อไหร่นะ ภาคนี้เรารู้สึกถึงความหวานของพี่บีน้องจีนมาก ฮื่อออออชอบ
    #13,591
    0
  10. #13584 Kimkratae (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 19:40
    เค้ากลับมาเจอกันแล้วววว ต้องใช่แน่ๆเลยยย
    #13,584
    0
  11. #13577 ออมม่า (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 18:40
    เห็นด้วยกับเอิน เรื่องทุกอย่างที่เกิดถ้าจะโทษ ก้อต้องโทษความรัก นั้นหละ ตัวการณ์ เขินด้วยคน เค้าเป็นรักแรก และเป็นคู่กันอะ
    #13,577
    0
  12. #13559 Onjira Ketbunnak (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 16:13
    กรี๊ดดดด คนที่จีบน้องนั้นคือพี่บีเองเหรอ 5555
    #13,559
    0
  13. #13549 ZAESAR (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 15:24
    รู้สึกแปลกๆกับเนื้อเรื่องเรื่องนี้ยังไงไม่รู้สิ เหมือนกำลังอ่านชีวประวัติของใครสักคนอยู่ ราวกับว่าทั้งหมดเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นจนอยากถามไรท์ว่าเวลาวางพล็อตเรื่องนี่เครียดไหม เหนื่อยไหม เพราะบางที่สิ่งที่เราต้องการจะสื่อสำหรับบางคนเขาอาจไม่เข้าใจ ประมาณว่าทำไมเป็นแบบนี้ ทำไมตัวเอกต้องยอมอย่างนู้นอย่างนี้ แต่สำหรับตัวเราไม่ตั้งคำถามค่ะ เรากลับรู้สึกชื่นชอบในฝีมืออย่างมาก เพราะเรารู้ดีว่าการเขียนนิยายสักเรื่องให้ออกมาดีเเละลงตัวจนน่าเชื่อถือแบบนี้มันยากมาก การที่เราจะเข้าใจลักษณะของตัวละครไม่ใช่เรื่องง่ายที่นักเขียนจะทำได้ทุกคน ที่อยากจะบอกคือ

    1. นิยายสักเรื่องที่เนื่อหาดีมีเหตุผลมีสาเหตุ มีที่มาที่ไปและอยู่บนหลักความจริงเเบบนี้หาได้อยากมาก

    2. ลักษณะนิสัยของเเต่ละตัวละคร คืออันนี้นับถือมากๆเลยค่ะ เพราะการที่นักเขียนนักแต่งคนหนึ่งจะเข้าใจนิสัยแล้วเล่าเรื่องคาดคะเเนความรู้สึกอธิบายถึงพฤติกรรม การกระทำของแต่ละตัวละครที่ตรงกับพื้นฐานนิสัยที่วางไว้ยากมากพอสมควรยิ่งพอวางกับสถานะการที่ตัวละครนั้นๆเจอยิ่งยากเข้าไปอีก

    3. การอธิบายเหตุผลสาเหตุที่ตัวละครนั้นๆคิดเเละเลือกจะทำ มันทำให้เราอินเเล้วเข้าใจความคิดความรู้สึกของทุกตัวละครนั้นๆราวกับว่าเราเป็นตัวละครตัวนั้นๆทำให้คนอ่านหลายคนชื่นชอบและอยากจะอ่านต่อไปเรื่อยๆ

    4. เนื้อเรื่องที่ไม่สั้นไม่ยาวจนน่าเบื่อ อันนี้เรายอมรับว่าเราเป็นคนขี้เบื่อมาก อ่านนิยายมาหลายเรื่องเเต่ไม่เคนเจอเรื่องไหนที่ให้ความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

    5. จากที่อ่านมาตั้งเเต่ที่ไรท์เริ่มลงนิยายเรื่องนี้ทำให้เรารู้อยู่ข้อหนึ่งคือ ไรท์เป็นนักเขียนตัวจริง




    สรุปคือ เราชอบในฝีมือเเละนับถือในฝีมือของไรท์มากจนอยากแชร์เรื่องนี้ให้ทุกคนได้อ่านเเล้วลองวิเคราะห์ความเเตกต่างจากนิยายหลายๆเรื่องที่เคยอ่านมาว่ามันดีกว่าเยอะ (อันนี้ก็เเล้วเเต่อคติของแต่ละคน)

    ยังไงก็รออยู่นะค่ะ ขอบคุณที่แต่งนิยาย(ฟิค)ดีๆแบบรี้ให้อ่านค่ะ

    ^^
    #13,549
    0
  14. #13547 'ggringps (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 11:09
    ตายแล้วววว รักแรกพี่บีไม่ใช่น้องใช่มะ
    #13,547
    0
  15. #13546 _jjswt (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 06:41
    คือสงสารแจน เหมือนเด็กมีปัญหาเลยอะ ทุกคนเมินอะ แล้วคิดว่าที่ทำกับพิมพ์แบบนี้คงรู้ไงว่าแจ๊คชอบ5555555555แต่อนิลร้ายเงียบอยู่ โอ้ยยยจะทำได้มั้ยยยย ทำได้หรือเปล่าาาา นะหวันน่ารักกกกกก
    เนี้ยยยยยย บีโอ้ยมานึกถึงรักรงรักแรก เค้าตราตรึงใจจนลืมไม่ลง โจมีปฟนยังจ้ะะะะ 555555ดีกับพี่อะ โตเป็นผู้คิดใจ55555555555
    #13,546
    0
  16. #13545 defpeach (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 03:04
    ความจอมพลแกลืมหน้ารักแรกได้ไงหื้มมม5555 น้องจีนแกไงน้องจีนน้องข้างห้องที่แกตกหลุมเค้าอ่ะ
    #13,545
    0
  17. #13544 Reprayz (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 02:10
    ไรท์เตอร์ยังใจดี แต่เดาเรื่องไม่ได้เหลยยยย
    #13,544
    0
  18. #13543 nook_sunny24 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 01:48
    ก่อนอื่นเลยขอคลานเข่าเข้าไปกราบขอโทษคุณอรัญก่อนเด้อออ 55555555555555 ที่เผลอคิดไปว่าผู้ชายที่ไปกับพิมพ์คือคุณอรัญ โอ๊ยยยขอโทษเด้ออผิดไปแล้ว555555555 ไม่เป็นไรเนาะเอาคืนสองผัวเมียนั่นไม่ได้ก็ไม่เป็นไรปล่อยเขาไปค่ะ ก็อวยพรให้เขารักกันนานๆเนาะขอให้โชคดีกับสิ่งที่เขาเลือกและก็อย่ากลับมาหาลูกเราอีก โอ้โหผมนี่อยากเป็นเพื่อนกับเจ๊เอินเลยครับความรวยความมีอิทธิพลและเอาแต่ใจนี้ เอาสิๆเอินต้องการแบบนี้และพ่อต้องจัดการให้เอินไม่งั้นพ่อมีปัญหากับแม่แน่5555555555555555555
    เอ็นดูน้ำหวานมากภาคที่แล้วน่ารักยังไงภาคนี้ก็ยังน่ารักไม่เปลี่ยนแถมมากขึ้นกว่าเดิม เข้ากับอนิลกับจีนได้ดีเลย ผิดกลับ...ยัยแจน555555555555555 สงสารเขานะคะ(ใครๆก็ไม่รัก)ดูทุกคนพร้อมใจกันเมินนางก็ไร้มารยาทจริงแหละจู่ๆก็โผล่แหมๆเขาไม่รู้เลยว่ามาด้วยจุดประสงค์อันใด แจนยังรักษามาตรฐานตัวเองได้ดีภาคที่แล้วทำให้คนอ่านเกลียดยังไงภาคนี้นางก็ทำให้คนอ่านเกลียดได้เหมือนเดิม55555

    ฮื่ออบีไม่น่าลืมหน้าน้องคนนั้นเลยไม่แน่ๆอยู่กับน้องจีนบ่อยๆอาจจะจำได้ว่าเด็กคนนั้นคนที่เป็นรักแรกของบีก็คือคนที่อยู่ข้างห้องบีนี่ละ ชอบคำพูดกวินคมมากจริงๆ คู่กันแล้วต่อให้ต้องห่างกันไปกี่ปีสักวันโลกก็เหวี่ยงเรากับเขามาเจอกันอยู่ดีเนาะๆ ไม่น้อยใจน้องจีนนะบีให้เวลาน้องหน่อย และจำคำพูดกวินไว้ละอย่าปล่อยเขาไป
    #13,543
    0
  19. #13542 Unie jng (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:20
    เจอแล้วนังจ๋อม โอ้ยยยลืมหน้าได้ยังไง นั่นไงน้องจีนที่ตอนนี้แกมีใจอะ ฮืออออออออออ ใจบางๆๆๆ พี่แจ็คคะ ได้เลิกกับแจนแน่ๆอนิลจัดหนักไปขนาดนั้น 5555555555 อนิลนี่แบบตรงมาก คือนางก็แย่งผัวคนอื่น แต่ประเด็นในเรื่องคือนางก็ไม่ได้นางร้ายอะ รักอนิลค่ะ 555555 ความมองตารู้ใจเปิดอกคงามเพื่อนของอนิลกับจีนคือชอบมาก อยากเห็นสองคนนี้ ปรับทุกข์สุขกันค่ะ ฝั่งพระเอกก็คมกริบ 5555
    #13,542
    0
  20. #13541 Everthing93467 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:18
    โอ้โหหหหหห เจอกวินพูดไปนี่เห้อมม ฮือสงสารทุกตัวละครเลยอ่ะแงงงงง
    #13,541
    0
  21. #13540 grissini2 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:11
    ชอบความคุณหนูอนิลมากค่ะ
    ประทับใจรักแรกของจอมพลเช่นกัน อ่านไปก็เขิลไป>_<
    #13,540
    0
  22. #13539 DefjeffAum (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:09
    ฮื่อออออ นี่ไงจอมพลลล มาเจอกันแล้วนี่ไงงงงง โคตรชอบสเปเชี่ยลรักแรกของจอมพลอ่ะ ขำด้วย เขินด้วย 555555555
    #13,539
    0
  23. #13538 FMBN9394_ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:06
    เอินพยายามจะช่วยแก้แค้นให้เพื่อนสินะะะะ แม้จะทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่ก็สามารถกลับมาปลอบใจมาอยู่เป็นเพื่อนๆตัวเองได้ล่ะน้า แล้วส่วนเรื่องที่จีนคิดไปเองว่าพิมพ์โกรธหรือเสียใจเรื่องที่จีนนอนกับบีคือหนูลูก หนูเข้าใจผิดดดดด พิมพ์แค่เสียใจที่ทำให้บีผิดหวังเรื่องไปนอนกับคนอื่นเท่านั้นเองงงง ส่วนเรื่องรักแรกของพี่บีเขา รู้เลยว่าเป็นจีน เด็กผู้ชายตัวเล็กน่ารัก ลักษณะคล้ายกับตอน2209bniorเลย ถ้าบีได้เห็นรูปหรืออะไรตอนเด็กของจีนไม่ก็จีนเล่าเรื่องอะไรสักอย่างที่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ที่พี่บีนางไปแสดงในงานดนตรีอะไรนั่นเดี๋ยวก็จำได้แล้วล่ะว่านี่ล่ะรักแรงของตัวเองที่หวนคืนกลับมาอย่างที่แจ๊คพูดถึงคำพูดในนิยายของจีนน่ะะะะ
    #13,538
    0
  24. #13537 Jannie18 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 23:50
    บีกับจีนคือรักกันอ่ะ
    #13,537
    0
  25. #13536 apple2542541 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 23:41
    ทั้งเศร้าทั้งฟินนนนน
    งื้ออออเนื้อคู่กันเด่ออออ
    #13,536
    0