[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 69 : EP.9 จุดเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down


9

จุดเปลี่ยน

 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังปลุกตั้งแต่เช้ามืดส่งให้คนที่นอนคุดคู้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นสะดุ้งตื่น แต่เจ้าของโทรศัพท์กลับหลับสนิท มือเรียวสวยป่ายปัดไปบนโต๊ะหัวเตียงก่อนที่ปลายนิ้วจะไปสัมผัสโดนปุ่มรับสาย

"คุณ...โทรศัพท์" อนิลบอกขณะที่ยัดโทรศัพท์ราคาแพงใส่มืออีกฝ่าย

"อื้อ ใครโทรมาป่านนี้...จะไปไหน มานี่เลย" คนที่ยังงัวเงียอยู่พยายามคว้าอีกฝ่ายที่ลุกจากเตียงทั้งๆ ที่เปลือยกายอยู่ เห็นบั้นท้ายขาวๆ แล้วก็มันเขี้ยวขึ้นมา

"โอ๊ย ปวดฉี่อะ โอ๊ย ไอ้บ้า! จะหยิกก้นทำไมวะ"

เสียงของอนิลแหวเข้าใส่เรียกเสียงหัวเราะหึๆ ของกวินแต่เช้า ก่อนที่ชายหนุ่มจะตอบรับปลายสายโดยไม่เอะใจดูเลยว่าใครโทรเข้ามา เพราะแน่ใจว่าเวลาหกโมงเช้าไม่ใช่เวลาที่แฟนสาวของเขาจะโทรมาแน่ๆ

"ครับ"

(แจ็ค...อยู่กับใครเหรอ?)

"เอ่อ พิมพ์ ว่าไง มีอะไรโทรมาแต่เช้าเลย"

(แค่อยากคุยด้วย ขอโทษนะที่โทรมาแต่เช้า ถ้าแจ็คไม่สะดวกคุยก็...)

"พิมพ์อยู่ไหน?"

(กำลังจะกลับห้อง)

"ห๊ะ? ทำไมเพิ่งกลับตอนนี้อะ? นี่พิมพ์อยู่ที่ไหน เดี๋ยวแจ็คไปหา"

อนิลมองท่าทางร้อนรนของอีกฝ่ายขณะที่ยืนสวมเสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ ดูแล้วก็พอเข้าใจว่าทำไมกวินถึงตกใจขนาดนั้น ก็คงมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นละมั้ง...

"พิมพ์ รอแจ็คก่อนเดี๋ยวไปรับ ทำไมไม่โทรมาบอกตั้งแต่เมื่อคืน? ไม่ๆ เดี๋ยว
แจ็คไปรับไง พิมพ์! เดี๋ยว"

เหมือนอีกฝ่ายจะไม่เชื่อฟังอย่างเคย กวินแสดงสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดและอนิลคิดว่าเขาไม่ควรจะเดินเข้าไปวุ่นวาย พ่อกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนและส่งข้อความมาตามเขากลับบ้านเหมือนกัน ตอนนี้ต่างคนต่างก็ต้องแยกย้าย...

ร่างบางเก็บของใส่กระเป๋าคลัตช์ก่อนจะหยิบกุญแจรถที่วางใกล้ๆ ยัดใส่มืออีกฝ่ายที่จู่ๆ ก็มีท่าทีลังเล มองเขาเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่พูด

"มีอะไร? อะกุญแจ"

"คือ คุณรอผมอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวไปส่ง"

อนิลฟังแล้วก็อมยิ้มและส่ายหน้าแทนคำตอบ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลังเลที่จะไปเพราะห่วงเขา

"ไปเถอะ รีบไป ไปตอนที่เขายังต้องการคุณอยู่"

ไม่รู้อะไรที่ดลใจให้อนิลพูดออกไปแบบนั้น เขาไม่ได้น้อยใจหรือเสียใจที่ไม่ได้เป็นคนสำคัญของอีกฝ่าย เพียงแต่ในทางกลับกันกวินเป็นคนที่น่าสงสารในสายตาอนิล เพราะอีกฝ่ายที่โทรมาตามก็เป็นคนที่นึกถึงกวินแค่ในยามที่ตัวเองมีปัญหาเท่านั้น

ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของร่างบาง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น จะเรื่องสำคัญหรือไม่ เขาไม่เคยคิดที่จะลังเลหรือรีรอที่จะไปหาพิมพ์เลย แต่ไม่รู้ทำไม พออนิลทำเฉยชาและไม่เรียกร้องอะไรออกมา มันกลับทำให้กวินรู้สึกหวั่นไหวและสับสน

"กลับเองได้ใช่ไหม?"

"อืม เดี๋ยวให้รถที่บ้านมารับ ไปเถอะ เขารอคุณอยู่นะ ถ้าคุณไม่สำคัญเขาคงไม่โทรมาตอนนี้หรอก"

อนิลบอกแล้วโบกมือลาอย่างง่ายดายราวกับแค่มากินข้าวกันแล้วลาจาก มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นและฟังปลายสายที่ไม่รู้ทำไมถึงมาให้ความสำคัญเขาในช่วงเวลานี้ ช่วงเวลาที่...เขายังต้องการอนิลอยู่

เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองสำคัญกับพิมพ์ ตั้งแต่เมื่อไร...

เพราะจู่ๆ พิมพ์ก็ถามในเรื่องที่เขาหลงลืมมันไปแล้ว เรื่องที่เขาไม่คิดว่าพิมพ์จะรู้ดีแก่ใจแต่ทำเป็นไม่รู้ ขณะที่เขาหันกลับไปมองแผ่นหลังบางที่กำลังเดินห่างออกไป และกำลังจะเปิดประตูห้อง..

(แจ็คยังชอบเราอยู่ไหม?)

"พิมพ์..."

(ถ้าตอนนั้นพิมพ์บอกว่าพิมพ์รู้มาตลอดว่าแจ็ครู้สึกยังไง แจ็คจะเลือกพิมพ์หรือพี่แจนเหรอ?)

"ถามแบบนี้ทำไม คือ..."

ขณะที่หูยังฟังอีกฝ่ายพูดต่อไปถึงความรู้สึกเสียดายต่างๆ ที่มันไม่เข้าหูกวินเลยสักนิด เขาไม่รู้ว่าทำไมพิมพ์ถึงพูดแบบนั้น ทำไมถึงถามว่าถ้ามีทางเลือกตั้งแต่ตอนนั้นเขาจะเลือกใคร...ถามทำไมในเมื่อเขาไม่มีสิทธิ์เลือก ไม่มีสิทธิ์ที่จะชี้นิ้วเลือกว่าใครคือคนที่เขาอยากคบด้วย

(ถ้าแจ็คเลิกกับพี่แจน แล้วพิมพ์เลิกกับบี เราจะ...)

"ไม่... เอ่อ ไม่ใช่ คือขอโทษนะพิมพ์แค่นี้ก่อน เดี๋ยวแจ็คโทรกลับไป"

มือหนากดตัดสายอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาไม่สามารถฟังคำพูดของพิมพ์ได้จนจบ เพราะทันทีที่ประตูปิดลง หัวใจของเขากลับวูบดิ่งราวกับใจหาย สองขารีบพาตัวเองพุ่งมาที่ประตูห้องก่อนจะเปิดออกไปและมองหาร่างบางที่เพิ่งเดินออกมา อนิลยืนรอลิฟต์โรงแรมและก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ ใบหน้าสะสวยเงยหน้าขึ้นมองตัวเลขของลิฟต์ที่เปลี่ยนบอกเลขชั้นไปเรื่อยๆ กวินยกมือขึ้นถูท้ายทอยตัวเองอย่างประหม่าขณะที่เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

"เดี๋ยวไปส่ง..."

"อ้าว?"

ร่างผอมบางหันมามองอย่างประหลาดใจ แต่อีกฝ่ายกลับเอื้อมมือมาคว้ามือเรียวไปจับเอาไว้อย่างไร้คำตอบว่าทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงไม่ไปหาคนที่เพิ่งโทรมา ทำไมถึงเลือกที่จะเดินมาหาเขา

จนกระทั่งเดินเข้าลิฟต์มา กวินก็เอาแต่มองหน้าอีกฝ่ายผ่านเงาสะท้อนของประตูลิฟต์

"ทำไมถึงจะไปส่งล่ะ"

อนิลถามและมองมือของตัวเองที่ถูกกอบกุมเอาไว้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ชายหนุ่มยังคงมองที่เงาสะท้อนเห็นตัวเองและอนิลที่ยืนจับมือกัน

คนในเงาสะท้อนข้างกายในตอนนี้

คือคนที่สามารถจะจับมือกันได้โดยไม่รู้สึกอึดอัดใจ

คนที่สามารถจะเอื้อมไปดึงมือเอาไว้และอีกฝ่ายยังหยุดรอเขา...

"แจ็คกลัวว่าถ้าปล่อยมือเอินไปตอนนี้ แจ็คอาจจะไม่มีโอกาสได้จับมันอีก"

อนิลมองอีกฝ่ายที่ให้คำตอบโดยไม่มองหน้ากัน แต่มือหนากลับบีบมือของเขาเอาไว้แน่นราวกับว่ากลับเขาจะวิ่งหนีหายไป...

"ไม่เป็นไร..เรากลับได้ บ้านเรามีรถมารับเป็นสิบๆ คัน จริงๆ ให้เฮลิคอปเตอร์มารับยังได้ ถ้าโรงแรมนี้มีที่จอด"

คำพูดติดตลกที่อนิลเอ่ยออกมาพร้อมวางท่าราวกับลูกคนใหญ่คนโต ทำเอากวินอยากจะบีบแก้มแรงๆ

"แล้วคุณอรัญมาด้วยไหม?"

"นี่ ทำไมชอบเรียกชื่อพ่อจัง"

"จะได้แนะนำตัวว่าเป็นลูกเขย"

"ห๊ะ"

"เรา...คบกันนะ"

"เฮ้ย แล้วเมียคุณอะ?"

แทนคำตอบที่อนิลถามพลางขมวดคิ้วเรียว มือหนาดึงเจ้าของข้อมือบางให้ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงและริมฝีปากอุ่นที่กดจูบเบาๆ ที่หน้าผากเนียน

"ก็ยืนอยู่นี่ไง..."

มันอาจจะเป็นการตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาทีที่อนิลกำลังหันหลังเดินจากไป รวมถึงคำพูดของพิมพ์ที่พูดให้รู้สึกสะอึกและเจ็บปวด ราวกับเขาเป็นตัวสำรองที่อีกฝ่ายจะเรียกร้องอะไรก็ได้

แถมพิมพ์ก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขารู้สึกพิเศษกับตัวเองมาตลอด แต่กลับทำเหมือนไม่รู้และล้อเล่นกับความรู้สึกของเขาอย่างเลือดเย็น พอตอนนี้กลับมาบอกให้เขาเลิกกับแฟนเพื่อมาคบกัน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

คนที่ไม่เคยเรียกร้องอะไรอย่างอนิลต่างหาก

ที่เขาจะเลือก...

 

....................

 

เคยมีคนบอกว่าน้ำเมาเปลี่ยนนิสัย แต่นอกจากน้ำเมาแล้ว 'น้ำตา' ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ความผิดพลาดเกิดขึ้นในชีวิตได้เช่นกัน เพราะน้ำตามันมักจะมาพร้อมกับความอ่อนแอ...

"จีน.."

"จีน เปิดประตูหน่อย จีน"

เสียงเคาะประตูห้องน้ำ สลับกับเสียงของจอมพลที่เรียกอยู่ข้างนอกดังอยู่ประมาณสิบนาทีหลังจากที่เจ้าตัวพบว่าร่างเล็กที่ควรจะนอนอยู่ข้างกายหายตัวไป ตอนแรกเมื่อลืมตาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ร่างสูงถึงกับใจหายวูบเมื่อมองเห็นระเบียงที่เปิดทิ้งเอาไว้ แต่ก่อนที่จะต่อยอดความคิดวุ่นวายไปมากกว่านั้น ก็ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวตกกระทบพื้นห้องน้ำ ซึ่งมันนานเกินไปแล้วสำหรับคนคนหนึ่งที่จะอาบน้ำ ต่อให้ทำธุระส่วนตัวก็ไม่น่าจะเปิดน้ำทิ้งไว้แบบนั้น

ในขณะที่อีกฝ่ายยืนร้อนใจและวิตกกังวลอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ร่างเล็กกลับนั่งคุดคู้อยู่ในมุมหนึ่งของโซนชาวเวอร์ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาด้วยความรู้สึกหดหู่ เสียงสะอื้นเป็นพักๆ ถูกกลบด้วยเสียงของฝักบัว อีกฝ่ายที่ยืนอยู่หลังประตูจึงไม่ได้ยิน สำหรับจินตภัทรมันไม่ใช่ความรู้สึกผิดหลังจากที่ปล่อยให้อารมณ์และความอ่อนแอนำพาให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้น

แต่มันเป็นความอึดอัดใจหลังจากที่ตื่นนอนขึ้นมาและพบว่า...

เบญไม่ได้กลับมาที่ห้อง ไม่ได้กลับมาเห็นความชั่วร้ายที่เขาตั้งใจทำมันลงไป ไม่ได้กลับมาพร้อมกับตำหนิว่าเขาแย่มากแค่ไหนที่พาคนข้างห้องมานอนบนเตียงที่เคยนอนด้วยกัน

ไม่เลย...ไม่มีสิ่งนั้น และไม่มีเบญอีกต่อไปแล้ว เพราะข้อความที่อีกฝ่ายส่งมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่เขาเพิ่งได้รับมันหลังจากที่ชาร์จโทรศัพท์ได้หลังจากไฟมา...

 

 

พี่จะแวะมาเอารถก่อนจะไปทำเรื่องโอนห้องเป็นชื่อจีนตอนเช้านะครับ

พอดีพี่มีธุระด่วนเลยไม่มีเวลาไปบอกจีนด้วยตัวเอง

พี่จะนอนค้างที่บ้านโซ่เพราะเราจะไปนิวยอร์กพร้อมกันวันเสาร์นี้

ถ้าจีนอยากเจอพี่ พี่จะรอที่เกท 7 ตอนสี่ทุ่ม แต่ถ้าไม่โอเคก็ไม่เป็นไรนะ พี่รู้ว่าจีนจะไม่โทษโซ่เรื่องนี้

เพราะพี่รู้ว่าจีนเข้าใจพี่มากกว่าใครในโลก ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ ห่วงจีนเสมอ

พี่เบญ

 

 

มันเป็นการบอกเลิกโดยที่ไม่ต้องพูดคำว่า "เลิกกันนะ" หรืออธิบายถึงเหตุผลว่าทำไมถึงจากไป และเพราะอะไร ถึงไปแบบนี้ เพราะมันมีสัญญาณบอกตั้งแต่วันที่เบญบอกว่ามีไฟลต์แต่กลับเป็นวันที่อีกฝ่ายหยุดงานเพื่อรอบินไปมิลานอีกสองสามวันหลังจากนั้น ช่วงเวลาอันน้อยนิดที่ควรจะเป็นของเขา กลับเป็นของคนอื่น คนที่คอยเคียงข้างและรับรู้ถึงความต้องการทุกอย่างมากกว่าเขาคือคนที่เบญเลือก

นั่นคือเหตุผลที่เขาเสียใจและเจ็บปวดเมื่อถูกจอมพลพูดตอกย้ำออกมาว่าเบญไม่เคยรักเขาเลย...

ใช่...เบญควรจะโทรหาเขาทันทีที่ลงเครื่องมา

ใช่...เบญควรจะไถ่ถามเหมือนที่ผ่านมาว่าแต่ละมื้อเขากินอะไรบ้าง

ใช่...เบญควรจะส่งรูปท้องฟ้าสวยๆ ที่เจ้าตัวถ่ายจากห้องนักบินส่งมาให้เสมอ

ใช่...เบญควรจะเป็นคนรักที่แสนดีตลอดไป แต่ที่สุดแล้วมันไม่มีคำว่าตลอดไปอย่างที่จินตภัทรรับรู้มาตลอด ว่าพักหลังๆ ช่วงที่คบกัน เขาไม่ได้เป็นที่หนึ่งอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่คนคนเดียวที่เบญรัก

ระหว่างที่จินตภัทรหยิ่งผยองและวางตัวอย่างมีคุณค่า ไม่ตามเช็กไม่หึงหวงไม่ตามดูว่าสิ่งที่เบญบอกมาตลอดมันจริงหรือไม่ แต่การไม่หึงหวงกลับกลายเป็นความละเลยและไม่สนใจอีกฝ่ายไปเสียอย่างนั้น

ความไว้ใจกลับกลายเป็นดาบที่กลับมาทิ่มแทงกลางอกอย่างเลือดเย็น...ไม่หึงก็แปลว่าไม่แคร์

สิ่งนั้นคือความเจ็บปวดที่จินตภัทรต้องฝืนปลอบใจตัวเองในเฮือกสุดท้ายก่อนที่จะสูญเสียอีกฝ่ายไป

เขาจะไม่มีทางไปตามเบญ จะไม่มีทางแสดงท่าทีหึงหวงใดๆ

ต่อให้คู่กรณีจะเป็นฝ่ายโทรมาเองสดๆ ร้อนๆ ก่อนที่พิมพ์จะขอให้จอมพลมาค้างกับเขา

 

(โซ่ไม่เข้าใจว่าพี่จีนรู้เรื่องของเรา แต่ทำไมพี่ไม่เคยพูดอะไรเลย ตกลงว่าพี่แคร์พี่เบญบ้างหรือเปล่า?)

"น้ำหอม... หอมดีนะ ซื้อที่ปารีสใช่ไหม? พี่เบญเขาใช้ทุกวันเลย พี่ชอบนะถึงมันจะไม่เข้ากับพี่เบญเท่าไร"

(พี่จีน...)

"ถ้าเขารักฉัน เขาจะกลับมาหาฉันเองโดยที่ฉันไม่ต้องพูดอะไร แต่ถ้าไม่...ก็คือไม่"

(โซ่ขอโทษ)

"แค่นี้นะ ไว้คุยกันใหม่.."

 

จินตภัทรหงุดหงิดใจและระบายออกด้วยการเดินไปเคาะห้องจอมพลเพื่อหาเรื่องให้ตัวเองเลิกคิดมากเรื่องมือที่สามที่โทรมาหาเขาเพื่อถามว่าทำไมเขาถึงไม่เคยใส่ใจเลยว่าแฟนตัวเองมีคนอื่นมาตลอด แม้แต่จะเช็กโทรศัพท์ก็ไม่เคย...

สุดท้ายความหยิ่งยโสโอหังที่คิดว่ายังไงเบญก็ไม่มีทางขอเลิก ไม่มีทางทิ้งกันไปตอนนี้เพราะเพิ่งจะบอกว่าอยากหาวันหยุดกลับไปหาพ่อแม่เขาอยู่เลย เขาถึงกล้าที่จะพูดกับโซ่แบบนั้น

โซ่คือรุ่นน้องที่จบมหา’ลัยเดียวกันกับเขาและใช้เส้นสายของพ่ออนิลในการเข้าไปทำงานในสายการบินเดียวกับเบญ

และสุดท้ายก็แย่งเบญไปจากเขา

ก็อย่างที่อนิลรู้และโกรธแทนมาตลอดเพราะสุดท้ายคนที่แย่งแฟนเขาไปก็เป็นคนที่เห็นกันมาตั้งแต่มหา’ลัย เอ็นดูเพราะหน้าตาน่ารักและสนิทกับอนิลมาก เพราะเป็นรุ่นน้องที่อยู่ในสายเชียร์ลีดเดอร์มหา’ลัยเหมือนกัน ก็ไม่แปลกใจที่เบญจะให้ความสนิทสนมได้ง่ายๆ เมื่อโซ่สอบเข้าไปเป็นสจ๊วต เพราะเป็นคนที่รู้จักมาตลอดและใกล้ตัวจินตภัทรมากที่สุด

ปัง!

ขณะที่ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล คนที่รออยู่หน้าประตูก็หมดความอดทนและพังประตูห้องน้ำเข้ามา จอมพลสวมเพียงกางเกงยีนส์ตัวเดียวและเปลือยท่อนบน เดินอาดๆ เข้ามาไม่พูดไม่จาก่อนจะปิดฝักบัวแล้วหันมาใช้ผ้าเช็ดตัวคลุมตัวเขาเอาไว้ก่อนจะรวบตัวร่างเล็กและอุ้มขึ้นมาจากพื้นห้องน้ำที่นั่งอยู่

"คุณไม่ต้องกลัวผัวคุณขนาดนั้น ถ้ามันโผล่มาด่าเดี๋ยวผมด่ากลับเอง แล้วก็ไม่ต้องกลัวแฟนผมด้วย เพราะเขาไม่สนใจหรอกว่าผมจะนอนกับคุณหรือนอนกับใคร"

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของอีกฝ่ายดังขึ้นขณะที่อุ้มจินตภัทรไปวางลงบนเตียงก่อนจะหันไปปิดแอร์และดึงผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาเช็ดผมเปียกๆ ของจินตภัทร

ร่างเล็กมองเงาสะท้อนของอีกฝ่ายจากประตูกระจกของชั้นหนังสือ จอมพลดูเครียดมากทั้งสีหน้าและกรามที่ขบแน่น เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา พิมพ์เองทำอะไรผิดมากมายนักหรือไง ถึงพูดออกมาได้ว่าไม่จำเป็นต้องสนใจ...

"พิมพ์เขา...ทำผิดอะไร?"

เสียงแหบแห้งถามออกมาด้วยสีหน้าเหม่อลอย ความรู้สึกจุกอยู่ในลำคอ ราวกับเขาเป็นพิมพ์ที่กำลังจะถูกแฟนนอกใจ

เพราะเข้าใจความรู้สึกที่โดนทิ้งดี เข้าใจดีมากพอเหมือนแผลที่เพิ่งหกล้มมาสดๆ ร้อนๆ

แต่คำตอบของจอมพลกลับทำให้จินตภัทรพูดไม่ออก

"รู้ไหม ผมแม่งเหี้ยที่นอนกับคุณ ผมเหี้ยและผมยอมรับ แต่ผมไม่มีวันนอนกับคนที่ผมไม่ได้รักไม่ได้ชอบ ผมชอบคุณนั่นคือเหตุผลที่ผมยอมเหี้ย...แต่ ฮึก ผมจะไม่ยอมนอนกับ ฮึก ผมจะไม่ยอมนอนกับ...ไอ้เหี้ยแม่งเอ๊ย!"

ผ้าเช็ดตัวที่อยู่ในมือหนาถูกปาอัดข้างฝา ขณะที่ที่สายตาของจินตภัทรเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของอีกฝ่ายที่หน้าจอร้าวเหมือนทำหล่นพื้น แต่ยังมองเห็นรูปที่เปิดค้างไว้อย่างชัดเจน

รูปของหญิงสาวที่จินตภัทรคุ้นหน้าคุ้นตาดีสวมเสื้อผ้าชุดเดียวกันกับที่เขาเจอก่อนที่จะจากลาหลังจากที่ฝากจอมพลมานอนที่ห้องเขา หญิงสาวอยู่ข้างผู้ชายมีอายุที่ยืนหันหลังให้และกำลังโอบเอวเธอเอาไว้ ทั้งสองเหมือนกำลังอยู่ในล็อบบี้โรงแรมแห่งหนึ่ง

มือเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์หน้าจอแตกขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้จอมพลโกรธ จนกระทั่งแตะรูปให้มันย่อลงและโชว์ข้อความในแชตไลน์ที่ใครสักคนส่งมาให้ในขณะที่จินตภัทรกำลังก้มลงไปอ่านพอดี

 

JAN

 

เพื่อนเราเช็กให้แล้ว

คนที่ไปกับพิมพ์เป็นหุ้นส่วนในสายการบิน EA

ค่อนข้างมีอิทธิพลพอสมควรนะ

บีจะเอายังไงอะ? ให้แจนไปคุยกับพิมพ์ให้ไหม?

อย่าเพิ่งทะเลาะกันนะ ให้เราคุยกับพิมพ์ก่อน

 

บี บางทีแกควรปล่อยเขาไปนะ

ถ้าพิมพ์เขาจะทุ่มเทขนาดนี้

เออ แก เราติดต่อแจ็คไม่ได้เลย

มัวแต่ยุ่งเรื่องของแกเนี่ย

 

ก่อนที่จะได้ทันถามอะไร เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้น จินตภัทรคว้าผ้าเช็ดตัวมาห่มไว้ พยายามมองหาเสื้อผ้าที่หายไป แต่คนที่เดินตรงไปที่ประตูกลับเป็นจอมพล ราวกับว่าเดาออกว่าใครคือคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น...

"บี ฮึก บีฟังก่อน ฮึก ฮืออออ"

เมื่อเปิดประตูก็ได้ยินเสียงของพิมพ์ที่แผดเสียงร้องไห้และอ้อนวอนทั้งน้ำตา จินตภัทรตกใจสุดขีดเพราะจับต้นชนปลายไม่ถูก ร่างเล็กรีบถลาไปคว้าเสื้อผ้าในตู้ก่อนจะหายไปในห้องน้ำเพื่อแต่งตัว เสียงทะเลาะกันดังลั่นอยู่หลังบานประตูห้องน้ำ รวมทั้งเสียงขว้างปาข้าวของจนจินตภัทรที่สวมเสื้อยังไม่ทันติดกระดุมครบต้องรีบวิ่งออกมา ร่างเล็กผงะไปชั่ววูบเมื่อเห็นมือของจอมพลที่อาบไปด้วยเลือด ขณะที่พิมพ์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

"พิมพ์ล่ะ?"

จินตภัทรละล่ำละลักถามขณะที่เอาผ้าเช็ดตัวที่หยิบติดมาพันมืออีกฝ่ายไป

"ไล่ไปแล้ว..." เสียงแหบแห้งที่เจือสะอื้นของจอมพลตอบทั้งน้ำตา จินตภัทรจ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยที่จอมพลไล่ให้หญิงสาวไป

"มันเป็นความผิดของเรา..." ร่างเล็กถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนจะหมุนตัวกลับไปและวิ่งตามพิมพ์ออกไป เพราะเข้าใจผิด ไม่รู้ว่าเรื่องที่ทั้งสองทะเลาะกันก่อนหน้านี้ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

"จีน!"

เสียงของชายหนุ่มแผดเสียงลั่นเมื่อคว้ามืออีกฝ่ายไว้ไม่ทัน จินตภัทรวิ่งเร็วมากและเข้าไปในลิฟต์ที่ปิดประตูลงก่อนที่จอมพลจะตามทัน

 

....................

 

มือของหญิงสาวพยายามกดโทรหากวินแต่อีกฝ่ายไม่รับสายเธออีกแล้ว หลังจากเธอยื่นข้อเสนอที่โง่เง่าและน่าอายออกไปเพราะคิดไปเองว่าสุดท้ายแล้วคนที่น่าจะเข้าใจเธอมากที่สุดคือกวิน

แต่สิ่งที่เธอได้รับในขณะเดียวกันคือข้อความของแจนที่บอกเธอว่าจอมพลรู้เรื่องที่เธอทำเมื่อคืนแล้วและอยากเคลียร์กับเธอส่วนตัว ในฐานะพี่สาวที่หวังดี...

พี่สาวที่หวังดีงั้นเหรอ? ถ้าหวังดีแล้วทำไมถึงต้องทำลายชีวิตเธอด้วย?

ทำไมต้องตามเธอไป และถ่ายรูปเธอเอาไว้ แถมเอาไปบอกแฟนเธออีก

ใช่ เธอทำผิด แต่เธอสำนึกแล้ว...แต่ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีโอกาสจะได้แก้ไขสิ่งที่ทำพลาดไปอีกแล้ว เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เธอพยายามอ้อนวอนขอโอกาสจากคนรักอย่างน่าสมเพช

"บี พิมพ์ขอโทษ ฮึก พิมพ์มันแย่ บี ฮือออออ"

"ไม่เป็นไรอยากทำอะไรก็ทำเลย เราศีลเสมอกัน พิมพ์นอนกับไอ้แก่นั่น บีนอนกับคนข้างห้อง จบนะ" น้ำเสียงทุ้มกดต่ำและพูดในสิ่งที่พิมพ์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

"ฮืออออ บี ไม่จริงอะ ฮึก บีอย่าพูดแบบนี้"

"จริง บีนอนกับจีนเมื่อคืนจริงๆ ถามจีนได้ เสมอกันแล้วนะไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น ขอให้ได้เป็นแอร์ฯ เร็วๆ "

คำพูดแดกดันประชดประชันถูกพูดออกมา เพราะยังไงพิมพ์ก็ไม่เชื่อคำพูดอีกฝ่ายที่อ้างว่านอนกับจินตภัทร แต่ที่รับไม่ได้ที่สุดคือคำอวยพรที่ไม่จริงใจเลย จนหญิงสาวถึงกับหลุดตวาดใส่อีกฝ่ายออกไปด้วยโทสะ

"บี! บีไม่เคยเข้าใจพิมพ์เลย ไม่เคยให้กำลังใจ ไม่เคย..."

"ก็ไปหาไอ้เหี้ยแจ็ค คนที่เข้าใจมึงสิวะ!"

อีกฝ่ายตวาดใส่อย่างหมดความอดทนก่อนจะซัดข้างฝาด้วยหมัดขวาเต็มๆ จนเลือดอาบกำปั้นต่อหน้าเธอ หญิงสาวร้องไห้จนมองไม่เห็นอะไรชัดเจนนักเพราะม่านน้ำตาที่บดบัง..รู้เพียงว่ามันจบแล้ว ระหว่างเธอกับจอมพล

 

สายตาของจินตภัทรกวาดตามองหน้าคอนโดฯ ด้วยความรู้สึกวูบโหวงไปหมด พิมพ์หายไปไหน?

ขณะที่พยายามเดินหาและออกไปจากพื้นที่ของคอนโดฯ ที่ริมถนนนั่นเองที่หญิงสาวกำลังจะก้าวลงจากทางเท้าทั้งๆ ที่ปิดหน้าร้องไห้อย่างไร้สติ จินตภัทรไม่กล้าตะโกนออกไป แต่วิ่งสุดฝีเท้าทั้งที่วิ่งลงมาด้วยเท้าเปล่า จังหวะที่กำลังจะถึงตัวอีกฝ่าย หางตาก็เห็นรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเสื้อส้มที่ขับสวนเลนมาด้วยความเร็ว

ทุกๆ เสียง ดังขึ้นในจังหวะเดียวกัน...

เสียงกรีดร้องจากคนที่รอรถเมล์ฝั่งตรงข้าม

เสียงแตรรถบนถนนที่ดังจนหูดับ

และเสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่ล้มลงและไถลออกไปเกือบถึงเกาะกลาง

ไม่นานทุกเสียงก็ดับไป พร้อมกับมุมมองจากสายตาของจินตภัทรที่หกคะเมนตีลังกาไปหมด

ความทรงจำสุดท้ายของจินตภัทรในช่วงเวลานั้นคืออ้อมกอดที่มีหญิงสาวอยู่

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับไปพร้อมกับคำภาวนาซ้ำๆ จากส่วนลึกของหัวใจ

'ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? พิมพ์ ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม?'


 




...........TBC...........

หายใจทันไหม? เราตอนแต่งกลั้นหายใจทำไมไม่รู้ เหนื่อยมากเลย =_=;

#2209UpsideDown



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18119 Cartoonpbct (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 14:16
    งื้อออ จีนนน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ไม่นะต้องไม่เป็นไร ทั้งจีนทั้งพิมพ์ งื้อออ
    #18,119
    0
  2. #15994 Mukimukii (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 22:13
    จีนนนน แงงงงงง
    #15,994
    0
  3. #14858 theoeng (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 08:41
    เพิ่งว่างมาตามอ่าน ตอนจบทำขนลุกมากเลย ไรท์บรรยายเจ๋งมากค่ะเหมือนดูหนังอยู่เลยอะ
    เป็นแบบจีนก็ลำบากอ่ะ ทำไมนะคนเป็นแฟนต้องตามเช็คตามหึงหวงงี้เหรอถึงจะเรียกว่าแคร์ มันน่ารำคาญมากกว่าปะ ไม่เข้าใจอีพี่เบญอีเห็นแก่ตัวววว
    #14,858
    0
  4. #14801 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 15:02
    จีนนนฮืออออไม่นะ
    #14,801
    0
  5. #14176 porgalxy12 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 23:15
    จีนของฉันนนน ฮืออ
    #14,176
    0
  6. #13855 Krarin (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 13:29
    ฮืออออจีน
    #13,855
    0
  7. #13597 super_man (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 22:13
    ที่จีนทำส่วนหนึ่งก็เพื่อจะประชดนังเบญ แต่ก็ไม่สำเร็จ กลับกลายเป็นบีซะเองที่ได้ประชดพิมพ์สมใจ ..... ศีลเสมอกันแล้วนะ อั้ยย่ะ
    #13,597
    0
  8. #13523 ออมม่า (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:10
    เออ อ่านแล้วกลั้นหายใจลุ้นตามจริง ๆ เหมือนทุกตัวละครโดนหักหลัง หมดเลยอะ
    #13,523
    0
  9. #13522 เดร (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:06
    ฮือออออ ทำไมมันเศร่าอย่างนี้ T_____T
    #13,522
    0
  10. #13479 xx_x_ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 01:44
    นังพิมพ์!!! แกทำให้ลูกฉันเจ็บบบ น้แงจีนลูกแมมมททท่TT
    #13,479
    0
  11. #13470 DefjeffAum (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 00:12
    ฮือออออ จีนลูกกกกกก หนู หนู หนู ทำไมเป็นคนดีแบบนี้นะ อย่าเป็นอะไรนะ อย่านะ แงงงง
    #13,470
    0
  12. #13469 _jjswt (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 23:47
    โอโห้ กวินอย่าลืมกลับไปเคลียร์กับคู่หมั้นละ ไหนๆก็อยากจะเลือกแล้ว ก็เลือกเถอะ แต่แจนนี่ร้ายอะ คงจบยาก สงสารจีนมาก ทำไมถึงไม่มาลาหรือบอกเลิกเลยตรงๆ แล้วพิเบญคือพูดกับข้างห้องเมื่อตอนที่แล้วดูคนดีมาก แต่อย่างว่าไม่ชอบแล้วอะเนอะ. สงสารจอมพลด้วย ยอมรับอย่างเลวๆคำพูดคำจาที่ตอบกลับพิมพ์ไปคือ รุนแรงมากอะ ตอนนี้พิมพ์ไม่เหลือที่พึงอะ จีนเป็นคนจิตใจดีมากอะ มองโลกแง่บวก. อย่าเป็นอะไรกันนะฮึกกกก
    #13,469
    0
  13. #13454 † FuNe ~ Real † (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 21:35
    พีคยิ่งกว่าพีค แทบลืมหายใจ จีนกับพิมพ์ต้องไม่เป็นอะไรนะ ฮือออ
    #13,454
    0
  14. #13452 (ㅠ.ㅠ) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 21:19
    ตอนเราอ่านเราก็กลั้นหายใจ เหนื่อยเลยอะ
    #13,452
    0
  15. #13451 ~AnNiE~ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 21:08
    พีคในพีคอ่ะ
    คือชอบฟิคเรื่องนี้มาก เหมือนนิยายชีวิตเรื่องนึง คอยดูตลอดว่าไรท์มาอัพหรือยัง
    ตัวละครทุกตัวคือเหมือนมีชีวิตจริง มีปมมีมิติมีความลึก
    ไม่มีตัวละครตัวไหนที่เป็นสีขาวเลย
    ทุกตัวเป็นสีเทาๆ ทั้งหมด
    แม้กระทั่งตัวเอกทั้งจีนและบี ไม่มีใครเป็นคนดีร้อยเปอร์เซนต์

    บางทีอ่านไปแล้วก้อสะท้อนกับความจริงในชีวิต
    คนทุกคนล้วนเห็นแก่ตัว
    และหาเหตุผลมารองรับความเห็นแก่ตัวได้เสมอ
    อ่านมาทั้งหมดเหมือนเราได้นั่งดูชีวิตของคนในสังคม

    อีกอย่างเราชอบภาคนี้มากกว่าภาคที่แล้ว
    ที่ดูน่ารักสดใสวัยมหาลัย
    แต่ภาคนี้ตัวละครโตขึ้นจริงๆความคิดความอ่านก้อจะอีกแบบ
    กล้าได้กล้าเสี่ยง คาแรคเตอร์ชัดขึ้นมาก
    มันดราม่าและมันดูเรียล

    อีกอย่างที่ชอบมากคือมีคำผิดน้อยมาก
    เวลาอ่านแทบไม่สะดุด
    และมันดึงให้ดิ่งในอารมณ์ของตัวละคร
    อ่านจบตอนนี้ถึงขั้นลูบอก ถอนหายใจ
    #13,451
    0
  16. #13446 k.wangeiei (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 20:14
    พีคคค จีนไม่เป็นอะไรใช่มั้ยอ่ะ ฮือ
    #13,446
    0
  17. #13442 MMGCH79 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 19:36
    หูยยเกือบขาดใจ โอ้ยยไม่นะ พิมพ์กับจีนต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #13,442
    0
  18. #13440 ZAESAR (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 19:35
    เฮ้ยยยยยยยยม่ายยยยยยยย
    #13,440
    0
  19. #13406 yc9300 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:10
    นี่ไม่กล้าอ่านเลยอ่ะ แบบในหัวโล่วไปหมด อ่านไม่ปะติดปะต่อเลย แบบคนแต่งยังหายใจอยู่ไหม?
    คนแต่งยังจะเอาฉากพีคๆมาอีไหม?
    ขอร้องค่ะ ถ้ามีได้โปรดมาแบบที่นิ่มกว่านี้ แบบนี้อ่าาแล้วอยากจะกระโดดเขาไปรับจีนแทน
    #13,406
    0
  20. #13404 Yunau (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:09
    คนอ่านก็กลั้นหายใจเหมือนกัน เหนื่อยมาก
    #13,404
    0
  21. #13395 Unie jng (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:50
    นี่ก็กลั้นหายใจอ่านค่ะ แบบต้องอ่านรัวๆแบบกลัวไม่ทันเหตุการณ์ แล้วจะเป็นอะไรมั้ย ฮือออออ มันเดาหลังจากนี้ไม่ถูกอะ แต่คือแบบปลอดภัยทั้งคู่เถอะ จีนคนดีของเราไม่เป็นอะไรนะลูกกก พี่บีเป็นคนที่รู้หลายๆเรื่องแต่เลือกที่จะไม่พูดมากกว่า แบบเหมือนนางจะดูแย่แต่นางก็มีความรู้สึกอะ แงงงงงงงงง
    #13,395
    0
  22. #13385 Janydodo (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:29
    โอยยยยคนอ่านจิตายตาม ระทึกมากกก
    #13,385
    0
  23. #13384 MiMaNoNo (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:29
    กลั้นหายใจตามไรท์เลยยน งือออออ หน่วงมากก เจ็บทุกคนเลย ถ้าพิมพ์เป็นอะไรเราว่าจีนค้องฏทษตัวเองแน่ๆเลย
    #13,384
    0
  24. #13373 Kimkratae (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:05
    พิมจะตายมั๊ยยยยยยย ทำไมเวลาพิมจะข้ามถนนต้องมีวินมาอีกแล้วววว
    #13,373
    0
  25. #13372 Tอ้!อ้ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 15:26
    หืมมมมมมมมมมม
    #13,372
    0