[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 68 : EP.8 เวลคั่มทู 2209 (อย่างเป็นทางการ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม






Welcome To The Upside Down


8

Welcome to 2209 (อย่างเป็นทางการ)

 

ทำไมแค่ลมเพียงแผ่วเบา ยังทำให้เหน็บหนาว

แค่เพียงแผ่นฟ้าที่ว่างเปล่า ยังทำให้มีน้ำตา

ทำไมมันช่างเปราะบางเหลือเกิน อ่อนแอจนเกินจะเข้าใจ

 

ไม่รู้ทำไมถึงลืมตาไม่ขึ้นเลย ความรู้สึกที่ง่วงงุนมันหนักอึ้งจนอยากนอนต่อไปเรื่อยๆ ถ้าไม่ใช่เจ้ากระเพาะปัสสาวะที่เตือนให้อยากเข้าห้องน้ำ ก็คงไม่อยากขยับตัวออกไปจากอ้อมกอดอุ่นๆ นี้...

เอ๊ะ?

แต่ว่าพี่เบญยังไม่กลับนี่?

เฮือก!

ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวก่อนจะลืมตาขึ้นมาและพบว่าทั้งห้องมืดสนิท โชคดีที่เขาไม่ได้เปิดแอร์และเปิดประตูระเบียงให้ลมเข้าทำให้ภายในห้องไม่ร้อนนัก ดูเหมือนไฟจะดับไปตอนที่เขาเผลอหลับ

แถมมันไม่ใช่การเผลอหลับธรรมดาซะด้วยสิ...

นี่เขาหลับไปเหมือนโดนตีหัวสลบด้วยซ้ำ ตื่นมาก็เกือบทุ่มแล้วจะบ้าตาย!

มือเรียวป่ายปัดพยายามคลำๆ ร่างคนที่นอนข้างๆ พอจะจำได้เลือนรางว่าก่อนหน้านี้จอมพลนอนอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น ส่วนเขาก็นั่งมองหน้าอีกฝ่ายไปเรื่อยเปื่อย แล้วทำไมถึงย้ายกายหยาบมาอยู่บนเตียงได้ล่ะเนี่ย?

ขณะที่กำลังจะขยับตัวถอยพร้อมกับควานหาโทรศัพท์มือถือ แขนแกร่งของคนที่นอนอยู่ก็โอบเอวของเขาไว้ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดงัวเงีย

"ไฟมันดับเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน...ออกจากห้องไม่ได้ ผมปลุกคุณเท่าไรก็ไม่ตื่น กลัวจะไม่สบาย เห็นคุณนอนหลับอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นเลยอุ้มมานอนนี่"

เรื่องไฟดับคงไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะมองออกไปนอกหน้าต่าง สายฝนเม็ดโตสาดซัดเข้ามาอย่างรุนแรง แต่โชคดีที่ระเบียงคอนโดฯ ที่อยู่อีกฝั่งมีกันสาดยื่นออกไปทำให้ละอองฝนสาดเข้ามาไม่ถึงห้องนั่งเล่น เครื่องสำรองไฟคงทำงานไม่ไหวในสภาพอากาศที่แย่ขนาดนี้จนปล่อยให้ไฟดับต่อไป...

"ออกไปไม่ได้เลยเหรอ?" จินตภัทรทวนสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยเพราะไม่แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

"ประตูห้องของเรามันเป็นล็อกอัตโนมัติ แต่ห้องคุณคงยังไม่ได้ตั้งค่าระบบแมนนวลให้ปลดล็อกเองได้ ข้อเสียของเทคโลยีที่เอาไว้ป้องกันขโมย...คือคนในออกไม่ได้"

เสียงทุ้มบ่นขณะที่พยายามดึงร่างเล็กให้กลับลงไปนอนข้างๆ เช่นเดิม

"อื้อ อย่าโดนท้องอะ ปวดฉี่เดี๋ยวฉี่แตก เอามือออกไป" ทั้งคำพูดและการกระทำของร่างเล็กทำเอาจอมพลเกือบหลุดขำ ค่อยๆ ปล่อยมือออกตามคำทักท้วง มองร่างเล็กที่ค่อยๆ กระดึ๊บๆ ลงจากเตียงอย่างระมัดระวังในแสงสลัวก่อนที่เจ้าตัวจะหาโทรศัพท์มือถือเจอแล้วใช้มันส่องนำทางไปห้องน้ำ

คนฉวยโอกาสถอนใจออกมาพลางอมยิ้มอยู่คนเดียว ความจริงแล้วเขาไม่ได้หลับเลยตั้งแต่รู้ว่าไฟดับ มีแต่จินตภัทรที่นอนหลับปุ๋ยแล้วเกือบหงายหลังไปจากโซฟาที่ซบนอนอยู่จนเขาต้องค่อยๆ ประคองและอุ้มมานอนบนเตียงดีๆ ไม่รู้ว่าหลับลึกแค่ไหนแต่ที่แน่ๆ ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าโดนลักหลับจนแก้มช้ำไปกี่รอบแล้ว

"โทรศัพท์แบตฯ จะหมดแล้วอะ เปิดเน็ตไม่ได้เลย ขอยืมโทรศัพท์คุณก่อนได้ไหม เราจะโทรบอกพี่เบญว่าที่คอนโดฯ ไฟดับอะ"

"โทรบอกทำไม?"

คนที่นอนอยู่ลุกขึ้นมามองอีกฝ่ายผ่านแสงไฟที่มือเล็กๆ กดเปิดไฟฉายโทรศัพท์แล้วเอาวางไว้ที่หัวเตียงแทนโคมไฟตั้งโต๊ะ

ไม่รู้ทำไมพอได้ยินว่าจินตภัทรจะโทรบอกแฟนหนุ่มก็หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

"ก็เผื่อเขากลับมาตอนนี้เข้าห้องไม่ได้ทำไง คุณล่ะ ไม่ห่วงพิมพ์เหรอ?"

ร่างเล็กอธิบายขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งตรงปลายเตียง ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ทำเอาผงะเล็กน้อยเพราะอยู่ดีๆ จอมพลก็ทำหน้าดุใส่เหมือนเขาทำอะไรผิด

"วันนี้พิมพ์ไปนอนบ้านลูกพี่ลูกน้อง ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก ผมถามว่าคุณโทรหาเขาทำไม ก็เพราะถ้าเป็นผมกับพิมพ์ ผมต่างหากที่ต้องโทรถามว่าแฟนตัวเองทำอะไรอยู่ตอนนี้ทันทีที่ลงเครื่องมา"

คำพูดร้ายๆ ถูกเอ่ยออกมาจากปากอีกฝ่ายราวกับต่อว่าที่จินตภัทรเป็นห่วงแฟนหนุ่ม

ทั้งที่คนพูดไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย...

"คุณพยายามจะพูดอะไรกันแน่?" ร่างเล็กเริ่มใจเสียเพราะสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูน่ากลัว

"เขาไม่โทรมาใช่ไหม?"

"มันไม่เกี่ยวกับคุณ ถ้าไม่ให้ยืมโทรศัพท์ก็ไม่ต้องมีความเห็นเรื่องส่วนตัวของเรา"

"คุณยังมีความเห็นเรื่องส่วนตัวของผมเลย จำได้ไหมในลิฟต์คุณพูดว่าไง?"

คำพูดที่ยอกย้อนและน้ำเสียงในเชิงกระแนะกระแหนของจอมพลทำเอาร่างเล็กหมดความอดทน สองขาก้าวลงจากเตียงก่อนจะหันมาตวาดอีกฝ่าย

"เราถามว่าคุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่!"

"ผู้ชายคนนั้นเขาไม่แคร์คุณหรอกว่าห้องคุณจะไฟดับหรือต้องอยู่ในห้องมืดๆ ตามลำพัง แถมยังออกไปไหนไม่ได้ คุณจะโทรหาเขาเพื่ออะไรในเมื่อเขาควรจะเป็นฝ่ายห่วงใยคุณมากกว่านี้!"

เสียงที่ดังพอๆ กันพูดใส่ร่างเล็กเป็นชุดราวตัวเองกับมีสิทธิ์ในตัวของจินตภัทร ทั้งๆ ที่เรื่องที่พูดออกมามันเต็มไปด้วยอคติและความรู้สึกอิจฉาที่มีต่อเบญ ที่ไม่ว่าจะทำตัวเลวร้ายแค่ไหนคนตรงหน้าเขาก็ยังรักและปกป้อง

ชั่วขณะที่ทั้งสองคนต่างเงียบใส่กัน แม้ว่าแสงของโทรศัพท์จะไม่ได้สว่างมากนัก แต่ก็มองเห็นหยดน้ำตาเม็ดโตที่ไหลอาบแก้มใส ริมฝีปากอิ่มเบะคว่ำเหมือนเด็กไม่ต่างจากเสียงสะอื้นที่ทำเอาคนขี้โมโหเมื่อครู่หัวใจกระตุกวูบและได้สติขึ้นมาในตอนนั้นว่าเขาพูดแรงเกินไปแล้ว...

"ฮึก..." มือเรียวยกขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ ขณะที่ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ มือที่ยื่นไปหาก็โดนปัดทิ้ง

"จีน...ผมขอโทษ ผมไม่ได้..." เสียงอ่อยๆ พยายามบอกขอโทษแต่อีกฝ่ายกลับถอยหนีหันไปซบหน้าร้องไห้และตัดพ้อเขากับผ้าม่านหน้าต่างสีเขียว เหมือนเด็กที่พยายามหาที่หลบมุม

"ใจร้ายที่สุด ฮึก คุณมันใจร้าย เราไม่น่าเล่าเรื่องพี่เบญให้คุณฟังเลย ฮือออออ คุณเอามาพูดตอกย้ำเราทำไม คุณอยากให้เราเป็นคนแบบเขานักใช่ไหม? เราต้องมีคนอื่นประชดเขา เราต้องเลวเหมือนเขาใช่ไหมคุณถึงจะพอใจ! คุณอยากได้อะไรจากเรา? ห๊ะ! พูดมาดิ คุณต้องการอะไร!"

พูดไปก็เอาม่านพันตัวเองไว้หลบมือหนาที่ยื่นเข้ามาดึงตัวไป จนสุดท้ายสองแขนของจอมพลก็โอบกอดร่างเล็กเอาไว้ทั้งที่มีผ้าม่านสีเขียวห่อตัวเอาไว้เหมือนเป็ดพันอ้อย...

"ผมขอโทษ ผมขอโทษไง ไม่ร้องไห้สิ"

ร่างสูงเอ่ยออกไปพลางก้มลงมองใบหน้าที่โผล่ออกมาจากม่านเพียงนิดเดียว จินตภัทรร้องไห้จนจมูกแดงไปหมด แต่กลับทำให้จอมพลรู้สึกขำมากกว่า ทั้งขำและมันเขี้ยว ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปใกล้ๆ กดริมฝีปากหยักลงบนหน้าผากเนียนอย่างปลอบโยนและทวนคำถามที่จินตภัทรถามก่อนหน้านี้

"คุณถามว่าผมอยากได้อะไรจากคุณใช่ไหม?"

"หงึ อือ" ร่างเล็กตอบรับออกมาไม่เต็มเสียงนัก

"ถ้าผมตอบว่าต้องการคุณ...คุณจะว่ายังไง?"

ถึงจะเขินในสิ่งที่อีกฝ่ายบอก และย้ำว่าสิ่งที่บอกในลิฟต์ก่อนหน้านี้คุณนักร้องไม่ได้พูดเล่นแม้แต่น้อย

ถึงจะเป็นอย่างนั้น จินตภัทรกลับรู้สึกกลัวที่จะยอมรับอยู่ดี...

"มันไม่ถูกต้อง คุณพูดแบบนี้ไม่ได้อะ"

ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาส่ายไปมาอย่างพยายามปฏิเสธความรู้สึกและยัดเยียดความถูกต้องให้อีกฝ่ายรับฟัง แต่จอมพลกลับต่อต้านและดึงดันที่จะย้ำให้คนในอ้อมกอดรู้อีกครั้งว่ามันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

"ความถูกต้องคืออะไร? คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าคุณคิดยังไงกับผม? คุณคิดว่าความถูกต้องมันคือเราต้องเอาความรู้สึกที่ต่างคนต่างชอบกัน 'ทดเอาไว้ในใจ' แล้วรอจนกว่าแฟนของคนใดคนหนึ่งจะทิ้งเราไปแบบนั้นเหรอ?"

ร่างเล็กก้มหน้างุดเหมือนเด็กที่โดนจับผิด สองแก้มแดงเรื่อและร้อนผ่าวไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคนที่กำลังกอดตัวเองเอาไว้ แต่ก็ไม่ผลักไสใดๆ

ขณะที่กำลังเรียบเรียงคำพูดอยู่ในใจ มือเรียวก็ถูกจับยกขึ้นและวางฝ่ามือลงที่หน้าอกข้างซ้ายของอีกฝ่ายพร้อมกับมือหนาที่วางทาบทับลงมา ความรู้สึกที่ฝ่ามือคือก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจกำลังเต้นแรงมากๆ มันน่าจะแรงพอๆ กับจังหวะหัวใจของ
จินตภัทร เพียงแต่มันน่าอายเกินไปที่จะยอมรับ

"เรา...เราไม่ได้ชอบคุณขนาดนั้น รู้ไหมพวกดาราอะหน้าตาดีใครๆ ก็ชอบทั้งนั้นอะ..." น้ำเสียงตะกุกตะกักพยายามพูดบ่ายเบี่ยง หยิบยกข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นออกมาโต้ตอบ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ร่างกายที่อยู่ในอ้อมกอดของจอมพลมันรู้สึกดีจนไม่อยากยอมรับกับตัวเอง

คนตัวเล็กไม่กล้าเงยขึ้นมองอีกฝ่ายแต่ก็รู้สึกได้ว่าใบหน้าของนักร้องหนุ่มกำลังก้มลงมา มันใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่แก้มซ้าย จินตภัทรเผลอกลืนน้ำลายลงคอและเหลือบตาไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ร่างกายมันสั่นสะท้านไปหมด แข้งขาที่พยุงตัวเองไว้ราวกับจะหมดแรง..

"ผมไม่สนใจว่าคุณจะชอบผมขนาดไหน แต่ผมจะพิสูจน์ให้คุณรู้...ว่าผมชอบคุณมากแค่ไหน"

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาที่หยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เผลออ้าน้อยๆ ของคนในอ้อมกอด

ความอดทนที่เคยมีสิ้นสุดลง ยอมจำนนต่อความต้องการของร่างกายและหัวใจที่อยากลิ้มรสริมฝีปากนุ่มอีกครั้ง

หลังจากที่เคยสัมผัสมาแล้วครั้งหนึ่ง...

ผ้าม่านสีเขียวเชอร์เบตค่อยๆ คลายตัวอออกจากกัน เมื่อเจ้าของของมันถูกโอบกอดและยกกายขึ้น

ขาเรียวกอดเกี่ยวเอวหนาเอาไว้จังหวะเดียวกับที่สองแขนคล้องไว้กับลำคออีกฝ่าย

ริมฝีปากหยักกดจูบบดคลึงเรียวปากอิ่มแดงซ้ำไปซ้ำมา ราวกับพันธสัญญาอื่นใดในโลกใบนี้ไม่มีผลอะไรเลยกับความสัมพันธ์ระหว่างกัน

ความถูกต้องถูกปลดเปลื้องออกจากกันและกัน เหมือนกับเสื้อผ้าที่ทั้งสองสวมใส่

ถูกแทนที่ด้วยความต้องการของหัวใจของคนทั้งคู่ที่เอนกายลงบนเตียงนุ่ม

และปล่อยให้ร่างกายขยับเข้าหากันราวกับโลกใบนี้มีเพียงสองเรา...

 

....................

 

บางครั้งเราก็ไม่สามารถหาความแตกต่างได้จากความจริงและความฝัน

ในบางคราเราอาจจะตื่นขึ้นมาและภาวนาให้สิ่งที่ที่เกิดขึ้นในขณะนี้เป็นเพียงความฝัน...

"ฉันจะลองใส่ชื่อเธอเข้าไปในการสอบสัมภาษณ์วันพรุ่งนี้..."

หญิงสาวนั่งเงียบ ในมือขยำผ้าห่มที่คลุมกายเอาไว้แน่น ได้แต่บอกตัวเองว่า...ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

"แต่คุณบอกว่าฉันจะได้..."

"เธอจะเข้าไปทำงานทั้งๆ ที่ไม่มีการสอบได้เหรอ? มันจะแปลกไปหรือเปล่า? ที่อยู่ๆ คนที่เคยสอบสัมภาษณ์ไม่ผ่านปีที่แล้วจะมาลอยหน้าลอยตาทำงานแบบนี้"

"ค่ะ...เข้าใจแล้ว"

ทั้งที่รู้สึกไม่มั่นใจเลยในคำสัญญาของอีกฝ่าย แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับเส้นทางนี้ที่เธอเลือกเอง

 

เวลาเกือบสี่ทุ่มครึ่ง โชคดีที่ในซอยใกล้ๆ โรงแรมที่เธอเดินออกมามีร้านขายยายี่สิบชั่วโมง เธอยืนมองประตูร้านอยู่เพียงชั่วอึดใจ บอกตัวเองว่าปีนี้ก็ย่างยี่สิบสี่แล้ว เธอไม่ใช่เด็กมัธยมเสียหน่อยจะต้องอายอะไร...

"ยาคุมฉุกเฉินค่ะ" หญิงสาวมองหน้าเภสัชกรที่ดูแลร้าน เขาพยักหน้าและสอบถามขณะที่หันกลับไปเลือกยาด้านหลังเคาน์เตอร์

"มีเพศสัมพันธ์มากี่ชั่วโมงแล้วครับ?"

"เอ่อ...ประมาณ สองชั่วโมงที่แล้วค่ะ"

"อืม ถึงจะกินยาคุมฉุกเฉินแต่ยังไงก็ต้องไปลองตรวจเลือดดูนะครับ การมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ป้องกันนอกจากเสี่ยงตั้งครรภ์ก็มีเรื่องของโรคต่างๆ ที่เราคาดเดาไม่ได้ด้วย"

"...ค่ะ"

สิ่งที่ร่ำเรียนมาไม่เป็นไปอย่างที่เคยเข้าใจ ยาคุมฉุกเฉินไม่ใช่ว่ากินเม็ดเดียวแล้วจบสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง มันเป็นยาชุดที่เธอจะต้องกินเป็นเวลาถึงจะได้ผล พิมพ์กำแผงยาเอาไว้แน่นขณะที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์สำหรับกินอาหารในร้านสะดวกซื้อ หนึ่งเม็ดแรกถูกกลืนลงคอไปอย่างฝืดเคือง แม้จะเป็นเพียงยาเม็ดเล็กๆ แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกอยากอาเจียนออกมา ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยา แต่เป็นเพราะความเครียด

สองขานำพาตัวเองเดินมาขึ้นลิฟต์ของคอนโดฯ ในจังหวะเดียวกับผู้ชายอีกคนที่ลากกระเป๋าเดินทางตามเข้ามา สีหน้าของเธอซีดเซียวจนอีกฝ่ายสังเกตเห็น

"คุณไม่สบายหรือเปล่าครับ? หน้าซีดมากเลย" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ และยิ้มให้เล็กน้อย

ไม่รู้ทำไม...

เพียงความห่วงใยน้อยนิดจากคนแปลกหน้า มันถึงทำให้น้ำตามันเอ่อล้นขึ้นมา ก้อนสะอื้นขึ้นมาจุกอยู่ในคอ และสุดท้ายก็ไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้

"ขอโทษค่ะ ฉัน..."

"เกิดอะไรขึ้น? คุณใจเย็นๆ ก่อนครับ หายใจลึกๆ" ชายหนุ่มทิ้งกระเป๋าตัวเองก่อนจะพยุงเธอออกมาจากลิฟต์ หญิงสาวร้องไห้โฮและทิ้งตัวทรุดลงกับพื้นหน้าลิฟต์

"คุณเบญ มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เสียงรปภ.ที่วิ่งเข้ามาช่วยจากทางฝั่งลานจอดรถถามด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าอย่างสับสน เขาไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไร ได้แต่พยุงร่างของหญิงสาวที่ไร้เรี่ยวแรงเอาไว้ก่อนจะตัดสินใจช้อนร่างเธออุ้มขึ้น

"เรียกแท็กซี่ให้ผมที เธอหน้าซีดมากเลยเราคงต้องไปโรงพยาบาล คุณอยู่ห้องไหน? ให้รปภ.แจ้งคนที่ห้องคุณก่อนไหม?"

"ไม่...ฮึก ไม่...ฉัน ฉัน...ย...อยู่คนเดียว"

พิมพ์โกหกออกไปแม้จะอยู่ในช่วงเวลาที่ต้องการแฟนหนุ่มมากที่สุด แต่ก็ไม่สามารถบอกใครต่อใครได้ว่าเธอเป็นแฟนกับนักร้องดัง แม้กระทั่งรปภ.ที่นี่ก็ยังไม่รู้เลยว่าเธออยู่ห้องเดียวกับจอมพล เพราะขอร้องนิติบุคคลเอาไว้แล้วว่าห้ามพูดออกไป ทั้งเธอและจอมพลไม่เคยกลับพร้อมกันหรือออกไปไหนพร้อมกัน

ทุกอย่างอยู่ในความระมัดระวังมาตลอด คอนโดฯ มีเป็นร้อยๆ ห้อง ต่อให้รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่มีใครจำได้หมดหรอกว่าใครอยู่ห้องไหนบ้าง

เธอยังจำสัญญาที่ให้ไว้กับกวินได้ขึ้นใจ ว่าถ้าหากจะคบกับจอมพลต่อไป เธอต้องอยู่อย่างไร้ตัวตนจนกว่าจะถึงวันที่ค่ายจะอนุมัติให้ศิลปินสามารถเปิดเผยความสัมพันธ์นี้อย่างเป็นทางการ...

'บีมันอาจจะไม่แคร์ใคร แต่แจ็คอยากให้พิมพ์แคร์ถ้าพิมพ์รักมัน ไม่มีผลดีอะไรเลยที่จะเปล่าประกาศว่าบีมีแฟนแล้ว ต่อให้แฟนคลับส่วนหนึ่งรู้เหมือนที่น้องสาวแจ็ครู้ แต่ก็พูดตรงๆ แบมมันไม่ยินดีที่จะยอมรับผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตศิลปินที่มันรัก แล้วมันก็บอกว่าแฟนคลับส่วนใหญ่ก็คงคิดแบบนั้น อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงดีกว่าพิมพ์...'

 

....................

 

มันเป็นความรู้สึกอ้างว้างอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้...

ยามที่เธอกลายเป็นผู้ป่วยไร้ญาติที่นอนอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยอาการเครียดจนหมอต้องฉีดยาให้

โดยมี "แฟนของเพื่อนบ้าน" ที่เธอไม่เคยเจอหน้ามาก่อนนั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อน

"คุณโชคดีมากนะครับที่ไม่เป็นลมคนเดียวตอนอยู่ในลิฟต์ ตอนผมหันไปเจอคุณยืนหน้าซีด ผมสารภาพตามตรงเลยว่าตกใจคิดว่าเจอผี"

น้ำเสียงที่พูดคุยอย่างสบายๆ ของชายหนุ่มทำให้พิมพ์ยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอรู้สึกโดยทันทีว่าเขาจะต้องเป็นคนดีมากๆ เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแฟนหนุ่มของจินตภัทร เบญเป็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาและดูเนี้ยบมากตั้งศีรษะจดปลายเท้าทั้งที่กำลังลากกระเป๋ากลับบ้าน

"ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวเอ่ยคำเดิมๆ ที่บอกกับชายหนุ่มไปไม่รู้กี่ครั้ง เขายินดีที่จะรับฟังเธอถึงปัญหาที่เธอไม่สามารถโทรหาแฟนหนุ่มให้มาหาได้ เมื่ออีกฝ่ายรู้ก็พยักหน้ารับรู้และยินดีที่จะเป็นธุระดูแลเธอ

"ผมโทรหาจีนไม่ติด คิดว่าน่าจะหลับไปแล้ว แปลกดีเหมือนกัน ปกติเขานอนเกือบเช้าเพราะต้องเขียนนิยาย..."

"ค่ะ ฉันเคยคุยกับคุณจีนแล้ว เขาน่ารักมาก เราคุยกับเรื่องหนังสือบ่อยๆ เพื่อนของฉันก็เป็นแฟนนิยายของคุณจีนเหมือนกัน"

"ครับ คนที่ผมรู้จักหลายคนก็ชอบนิยายของจีน ผมเองก็เป็นแฟนนิยายอันดับหนึ่งของเขาเหมือนกัน"

"คุณคงรักแฟนคุณมาก..."

"ครับ ผมรักจีนมาก แต่...ทุกความสัมพันธ์มันก็ต้องมีคำว่า 'แต่' อยู่เสมอ..."

"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"

"ผมกำลังจะไปประจำที่นิวยอร์ก ผมได้รับข้อเสนอจากสายการบินภายในประเทศของที่นั่น ซึ่งถ้าพูดตรงๆ แบบเห็นแก่ตัวเลยคือผมเลือกงาน ตอนนี้ผมเองยังไม่รู้เลยว่าจะกลับไปพูดยังไงให้จีนเข้าใจ"

"เพราะมันเป็นความฝันของคุณใช่ไหมคะ คุณเลยคิดว่ามันสำคัญกว่าคุณจีน"

"ครับ นั่นก็ส่วนหนึ่ง บางครั้งเราก็จำเป็นต้องเลือกคนที่พร้อมจะเดินเคียงข้างกันไปพร้อมกับความฝันของเรา..."

น้ำตาอุ่นๆ มันไหลออกมาเมื่อได้ยินประโยคนั้นของเบญ เธอเองก็อยากจะมีใครสักคนที่พร้อมจะเดินเคียงกันไปพร้อมกับความฝัน ซึ่งนั้นเหมือนแสงสว่างที่ปลายทางอุโมงค์ที่เธอหาคำตอบให้ตัวเองแล้วว่าเธอควรทำอย่างไรกับชีวิต...

"ฉัน...อยากเป็นแอร์โฮสเตสมาตั้งแต่เด็ก ฉันคิดว่ามันเป็นงานที่คงสนุกมาก...แต่มันยากมากเลยค่ะ ฉัน...แลก ยอมแลกกับทุกอย่างเพื่อมันแล้ว แต่มันยาก...ฮึก มัน ฮืออออ"

เบญมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความรู้สึกที่เข้าอกเข้าใจ ก่อนที่เขาจะได้สอบเป็นนักบิน เขาเองก็มีชีวิตที่ยากลำบากมากเช่นกัน ในแต่ละปีมีคนเป็นหมื่นๆ ที่พยายามเข้ามาถึงจุดนี้ เขาเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น

"ไม่เป็นไร...คุณจะได้เป็นแน่นอน เพียงแค่คุณไม่ลืมว่าอะไรคือสิ่งที่คุณต้องการ ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยได้...บอกได้เลยนะครับ ผมมีแอร์ฯ ที่รู้จักหลายคนที่อาจจะเทรนให้คุณได้ คุณไม่จำเป็นต้องแลกด้วยสิ่งที่คุณไม่อยากทำ ได้โปรดอย่าทำมันอีก อย่าเอาตัวไปเสี่ยงแบบนั้นอีก ไม่เคยมีใครได้อะไรมาง่ายๆ เพียงแค่เอาตัวเข้าแลกนะพิมพ์ อย่าทำให้ตัวเองรู้สึกไร้ค่าไปกว่านี้ เชื่อผมนะ"

ในอ้อมกอดของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเธอพบเขาเป็นครั้งแรก พิมพ์สารภาพสิ่งที่น่ารังเกียจออกมาอย่างหมดเปลือก

เบญคือคนที่ทำให้เธอรู้สึกวางใจและเข้าใจเธอเป็นอย่างดี ทำให้รู้ว่า...

บางวันที่แสนเลวร้าย มันก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทุกอย่าง


..........TBC........


ร้องไห้หนักมาก แต่งไปร้องไห้ไป 

แต่งๆหยุดๆ ดิ่งมากจริมๆ

ก็เลย...อัพช้าแหละค่ะ


#2209UpsideDown



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18240 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 23:04
    ใจหายใจคว่ำ ..ทั้งที่ใจนึงก็อยากให้จีนเลิกกับเบญที่ทำร้ายน้องไปสักที แต่จังหวะที่เบญกลับเข้ามาที่คอนโด ก็กลับรุ้สึกกลัวว่าจะเข้าไปเจอจีนอยู่กับจอมพล โอร้ยบย เครียดมากค่า ตอนนี้ทุกฝ่ายต้างก็เป็นสีเทาๆ กันไปแล้ว มันคงไม่ง่าย.. ที่ทุกฝ่ายจะเข้าใจกัน
    #18,240
    0
  2. #18118 Cartoonpbct (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 07:22
    ทุกคนมีปัญหาต่างกัน ทุกคนเลือกที่จะปกปิดเรื่องบางเรื่องเพื่อความสบายใจของคนที่เรารัก บางอย่างพูดออกไปได้ แต่บางเรื่องก้ยากเกินกว่าจะเอ่ยปากออกมาด้วยซ้ำ
    #18,118
    0
  3. #15421 Janii@Xiah (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 22:33
    นี้ไม่รุ้สึกเกลียดเบญ พิมหรือใครเลย ตัวละครมีมิติและคำอธิบายการกระทำที่ดีเด้อ
    #15,421
    0
  4. #14800 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 14:47
    จอมพลกับจินตภัทรได้กันแล้วค่ะ ฮือออออออออ
    #14,800
    0
  5. #14178 pailinkamlue11 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 23:38
    อ่า.. ซาบซึ้ง ลึกซึ้งในทุกความสัมพันธ์
    #14,178
    0
  6. #14175 porgalxy12 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:55
    ฉันชอบนิยาย ชอบคนแต่ง ฉันรักไรท์
    สู้ๆค่ะ นิยายสนุกๆแบบนี้เอาใจไปเลย
    #14,175
    0
  7. #14174 porgalxy12 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:54
    ทุกคนต่างมีปม พีคสุดอะไรสุด มันก็จะหน่วงๆ
    พิมพ์เธอเลือกของเธอเองนะ
    เบญก็เลือกงานเลือกคนคนใหม่
    จีนกับบีอันนี้ก็นะ???? ยังไงฉันก็รักจีนของฉัน555
    #14,174
    0
  8. #14008 PPattasit (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 21:30
    สงสารพิม สงสารทุกคนเลย
    #14,008
    0
  9. #13548 Onjira Ketbunnak (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 15:13
    พีคในพีค ฮือออออ
    #13,548
    0
  10. #13508 เดร (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 18:10
    เนี่ยเหรอคนแสนดีของจีน

    เนี่ยเหรอคนที่จะไปขอจีนกับพ่อกับแม่

    เพราะอยากทำแบบถูกต้อง?



    ถ้าคิดถึงแต่จัวเองขนาดนี้ จะพูดกับจีนแบบนี้

    ทำไม? ไม่แปลกที่จีนจะไม่ทนอีหต่อไป
    #13,508
    0
  11. #13432 ออมม่า (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 18:51
    มันหน่วงจนอธิบายไม่ถูกจริง ๆ นะหละ
    #13,432
    0
  12. #13266 super_man (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:46
    มันก็จะมีจุดหักเหในชีวิตของแต่ละคน
    กวินนี้ร้ายนะคะ ทำมาพูดให้พิมพ์นู้นนี้นั้นให้พิมพ์ทำใจให้พิมพ์กลัวเหมือนจะหวังดีกับจอมพลและพิมพ์ แต่จริงๆคือพูดให้ตัวเองทั้งนั้น
    หวังให้เขาเลิกกันแล้วมารักตัวเอง
    บีกับจีนมาขนาดนี้ก็หวั่นไหวกันไป
    เถียงกันไปละมุนกันไป จัดไปค่ะหนึ่งดอก
    เบญกับพิมพ์คู่นี้จะไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้า นักล่าหาฝัน สู้ๆค่ะ

    #13,266
    0
  13. #13224 Kimkratae (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 14:22
    สงสารจีนอ่ะ แบบเป็นคนไม่รู้เรื่องอะไรแล้วมาเจออะไรแบบนี้ น่าสงสารร
    #13,224
    0
  14. #13201 Rachanikorn (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 13:09
    ฮื่อออออออออ
    #13,201
    0
  15. #13200 JubJujube (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 12:43
    บีบหัวใจเหลือเกิน
    #13,200
    0
  16. #13199 Jannie18 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 11:49
    บีกับจีนรักแฟนมากแต่2คนนั้นไม่ใช่คนที่ใช่อ่ะ ไม่เคยคิดนอกใจทั้งๆที่แฟนของตัวเองก็ไม่ได้มีตัวเองคนเดียวและยังนอกกายกับคนอื่นแต่พอเจอคนที่ใช่มันดึงดูดเข้าหากันแล้วรักกันง่ายพอที่จะสามารถหมดรักคนปัจจุบันได้ ส่วนพี่เบญกับพิมพ์ทำทุกอย่างได้ที่ได้ทำตามงานตามฝันที่ตัวเองต้องการมากกว่าความรัก..รึเปล่า555
    #13,199
    0
  17. #13198 defpeach (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 11:37
    อ่านตรงประโยคที่พี่เบญบอกว่ารักน้องจีนมาก แต่นางเลือกความฝันความจริงพี่เบญอ่ะเลือกเขาคนนั้น ที่มากาจีนคือจะมาบอกเลิกถูกม้ะ10ปีที่คบกันมามันคืออะไรสงสารจีนนะแอบร้องไห้คนเดียวรึป่าวก็ไม่รู้บางคืนที่ต้องอยู่คนเดียวอ่ะแต่เดี๋ยวให้พี่คนนั้นปลอบ(เลวเนาะ5555)
    #13,198
    0
  18. #13197 Yunau (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 11:09
    เหมือนพิมพ์จะมีชีวิตที่น่าสงสารแต่อย่าลืมว่าเธอเป็นคนเลือกเองที่จะเป็นแบบนั้น
    พี่เบญจะเลิกกับจีนเพราะจีนไม่สามารถอยู่เคียงข้างกับความฝันของพี่ได้? แน่หรอ?
    ส่วนสองคนนนั้นเราไม่พูดเราชิปอยู่ 55555
    #13,197
    0
  19. #13196 dark.tz (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 09:02
    หรือจะจบที่เบญพิมพ์ เออ...น่าคิดว่ะ อ่านไปก็เศร้าใจ ไม่ว่าจะกี่เวอร์ก็หน่วงหมดเลย~
    #13,196
    0
  20. #13195 Gun_mymine (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 08:40
    จะเบญพิมพ์รึเปล่าาา ไม่รู้ทำไมแอบเชียร์555
    #13,195
    0
  21. #13194 looktanrock (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 08:06
    เราได้เห็นมุมมองจากเรื่องนี้หลายอย่างนะ ก็ดีเหมือนกันืจะได้ไม่ต้องไปลำบากกะชีวิตมาก อ่านฟิคไม่ใช่ฟินอย่างเดียว ต้องมีข้อคิดสาระบ้าง ชอบไรท์ ขอให้มีเรื่องมาเขียนให้เราอ่านเรื่อยๆ ขอบคุณค่ะ
    #13,194
    0
  22. #13193 † FuNe ~ Real † (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 08:05
    คิดว่าตกใจที่บีจีนมีอะไรกันเร็วมากแล้ว ยังไม่เท่า พิมพ์ที่ยอมทำเรื่องแบบนั้น ไหนจะพี่เบญที่เลือกงานมากกว่าน้องอีก จริงๆ คือเลือกคนใหม่รึเปล่า ถึงตัดสินใจง่ายขนาดนั้น ตอนนี้มันหน่วงไปหมด อึดอัด เสียใจ ตอนหน้าเรื่องยุ่งๆ ตามมาอีกแน่เลย
    สุดท้ายไม่ว่าจะภาคไหน ทุกคนก็เลือกที่จะทำเพื่อตัวเองโดยไม่คิดถึงคนอื่นทั้งนั้นเลย ฮือออ
    #13,193
    0
  23. #13192 Park-Nadia (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 06:19
    โห้ววววว จะกี่ภาคก็ยังเจ็บ ฮื่อออิ
    #13,192
    0
  24. #13191 nook_sunny24 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 04:16
    เอิ่มมม อ่านจบละไม่รู้จะพิมพ์อะไรเลยแป๊ปๆๆตั้งสติแป๊ป มันจุกอยู่ที่อกอึดอัดมาก เข้าใจเบญนะว่าเลือกคนที่สามารถอยู่เคียงข้างเราไปพร้อมกับตวามฝันเราได้ อ่านประโยคนี้แล้วๆๆน้องจีนลูกเราละแก คบกันมากี่ปีแกจำได้ไหมจะทิ้งกันไปง่ายๆแบบนี้เลยอ่ออแล้วมีหน้าจะไปขอน้องกับพ่อแม่น้องอีก ขอทำไม เพื่ออะไร ในเมื่อมีคนอื่นอยู่และก็เลือกจะไปกับคนที่สามารถเคียงข้างไปพร้อมๆกับความฝันตัวเองได้ เฮ้ยยยร้องไห้ว่าจะไม่ร้องแต่ไม่โอเควะ ถึงจะเชียร์ให้บีจีนได้กันขนาดไหนแต่น้องจีนต้องถูกทิ้งไปแบบนี้ก็ไม่ไหวอะสงสารเด้อออ ฮืออออ 10ปีที่คบกันมาสุดท้ายเขาก็เลือกความฝันเขามากกว่า ไม่ผิดๆๆพี่เบญไม่ผิดพี่เบญแค่รักความฝันมากกว่าจีนแค่นั้นเอง ไปเลยค่ะรีบๆมาบอกจีนเลยรีบๆเลิกฉันจะได้เชียร์จอมพลกับน้องจีนสุดใจขาดดิ้น55555555555555 (ถึงรู้ว่ามันผิดแต่ก็จะเชียร์ค่ะ555555555//อย่างเลวอะ5555) สุดท้ายนี่คิดว่าพิมพ์ก็คงเลือกไปกับความฝันของตัวเองมากกว่าบีเช่นกัน

    ตัดมาที่พิมพ์เด้ออ เห้ยยๆๆเข้าใจนะว่าอยากเป็นมากๆๆมันคือความฝันตั้งแต่เด็กฝันมาตลอด แต่...พิมพ์ พิมพ์ไม่น่าตัดสินใจแบบนี้อ่านอล้วอึ้งไปมากๆว่าแล้วว่าพิมพ์ก็ต้องมีความพีคกับเขาคือกันละน่ะ แล้วแบบแลกไปแล้วอะให้เขาไปแล้วแต่กลับไม่มีความแน่นอนว่าได้เป็นเลย100% โหยยยยจุกแทนจุกจนอึดอัด สงสารอะรู้ว่าพิมพ์อยากทำแบบนี้หรอกแต่เพราะอยากเป็นถึงต้องยอมแลก โอ๊ยยยไม่ค่อยมีสติเลยตอนนี้
    อธิบายไม่ถูกเอาเป็นว่ามันไม่มีใครดีไป100%หรอกทุกคนล้วนเคยทำผิด ทุกการกระทำล้วนมีเหตุผลในตัวมัน สู้เด้อทุกคนเอาใจช่วยอยู่ตรงนี้ พี่ไรท์ก็สู้ๆนะค่อยๆคิดใจเย็นๆอย่าเครียดเด้อหนูไม่รีบรออ่านได้เสมอ

    ด้วยรักและขอบคุณค่ะ
    #13,191
    0
  25. #13190 G6O1JJ922T7 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 03:47
    ว่าบีจีนมีอะไรกันเร็วแล้ว พิมพ์นี่กล้าแลกความฝันกับทุกสิ่งยิ่งกว่า พีคสุดคืออิพี่เบญ คนที่เคยบอกรักมาก จะไปขอน้องกับครองครัว เลือกความฝันเลือกงานมากกว่าคนที่ตัวเองบอกรักมาทั้งชีวิต คำโกหกตัวโตๆ สุดท้ายทุกคนก็เลือกทางออกเพื่อตัวเองกันทั้งนั้น ธรรมชาติของมนุษย์ แต่เราอยากรู้มากกว่าว่าหลังจากนี้ สองคนในห้องนั้นจะเคลียร์ความรู้สึกกันยังไง สถานการ์ณมันเป็นแบบนี้อล้ว ยังจะปล่อยให้คลุมเครือมั้ย ปล.เราชอบจอมพลเวอร์ชั่นนี้ เป็นคนชัดเจนในความรู้สึกตัวเองดี แต่กับจีน เหมือนมีความลังเล ไม่หนักแน่น อาจจะเพราะความอ่อนใจจากการได้รับความรักมาตลอด เจอเรื่องทำร้ายจิตใจอาจจะทำให้แกร่งขึ้น ยังไงรอติดตามตลอดนะคะ เป็นฟคคุณนักร้องแล้วเนี่ย5555555
    #13,190
    0