[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 66 : EP.6 officially นอกใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    18 มี.ค. 61

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม






Welcome To The Upside Down


6

officially นอกใจ

 

"บี! ไม่ไหวว่ะ ออกมามะ ไม่มีสติเลยมึง"

เสียงของโปรดิวเซอร์ตัวโตที่คุมเสียงอยู่ด้านนอกของตู้กระจกตะโกนใส่ไมค์อย่างหัวเสียก่อนจะถอนใจออกมาจนคนที่โดนตำหนิหน้าเสียไปเสี้ยววินาที

ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เดินก้มหน้าออกมาเหมือนไม่สำนึกผิดเท่าไร ทั้งที่มีคิวเข้าห้องอัดแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะไปขึ้นเวทีที่ผับดังแถวทองหล่อคืนนี้ แต่เขากลับไม่มีกะจิตกะใจอยู่กับงานที่ทำเลยแม้แต่น้อยเพราะยังติดอยู่กับความรู้สึกที่ยังเฟลไปกับการถูกคุณนักเขียนตัวเล็กปฏิเสธหน้าตาเฉยทั้งที่เขาเป็นบุคคลที่ไม่ควรจะถูกใครปฏิเสธทั้งนั้น แถมมีคนเสนอตัวมานอนด้วยฟรีๆ ด้วยซ้ำ

"มึงไม่มีสตินะ กูบอกว่าเพลงนี้อินเนอร์มันต้องแบบเฟรชๆ เหมือนตื่นมาตอนเช้าแล้ว..."

"ไม่เคยตื่นเช้า เคยแต่นอนเช้า" น้ำเสียงกวนๆ เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วถอนใจออกมา โปรดิวเซอร์หนุ่มส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ แต่ขณะที่กำลังจะกลับไปเคลียร์งานตัวเองต่อก็สะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงของจอมพล

"พี่! นั่นอะไรอะไร?" ร่างสูงถลามาที่หน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้เป็นตารางงานของดีเจสถานีวิทยุออนไลน์ของค่าย

"อ่อ งานของยัยแจนไง พอดีมันมีสัมภาษณ์นักเขียนวันเสาร์นี้แต่ต้องย้ายมาที่สตูฯ เราแทน เพราะชั้น 38 วันเสาร์เขาจะเปลี่ยนพรมในห้องจัดรายการที่เหม็นเยี่ยวลูกพี่อ้อยไง แม่งเอาลูกมาที่ทำงานก็เสือกไม่สอนเยี่ยวให้เป็นที่เป็นทาง พรมซักไม่หายเหม็นสักที สุดท้ายพี่ฉอดให้เปลี่ยนใหม่หมด"

คำอธิบายที่สาธยายเกี่ยวกับการเลี้ยงลูกโง่ๆ ของพนักงานบางคนไม่ได้เข้าหูนักร้องหนุ่มที่โฟกัสสายตาไปที่ตารางงานวันเสาร์ที่เขียนว่า "ดีเจแจน 16.30 น. สัมภาษณ์คุณจีน จินตภัทร เจ้าของนามปากกา PEPI JEAN" เจ้าของนิยายเรื่องดังที่ค่ายผู้ผลิตละครภายใต้สังกัดเดียวกันกับเขาเพิ่งซื้อลิขสิทธิ์มาและกลายเป็นกระแสในโซเชียลเกี่ยวกับศิลปินในสังกัดบางคนที่อาจจะได้รับเลือกมารับบทนำในเรื่อง

แถมรูปของจินตภัทรก็โชว์หราอยู่ที่หน้าจอยิ้มหวานจนตาหยี จนคนมองเผลออมยิ้มตามไปด้วย...

ไม่รู้ทำไม...อารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่านเมื่อครู่ถึงกับเบาบางลงไปในทันทีที่เห็นรอยยิ้มนั้น

 

....................

 

"สัมภาษณ์อะไรอะ? งื้อ ไม่เอาไม่ไป"

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มส่ายหัวไปมาพร้อมกับปฏิเสธความปราถนาดีจากคุณบรรณาธิการที่ตอบรับข้อเสนอของค่ายผู้จัดละครที่ซื้อลิขสิทธิ์นิยายของเขาไปในราคาที่เหลือเชื่อเพราะเหมือนทางผู้จัดละครเองเป็นแฟนนิยายด้วยจึงยินดีที่จะจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้กับทางจินตภัทรโดยไม่ขอต่อรองแม้แต่บาทเดียว แต่มีข้อแม้ว่าอยากได้ตัวเขาไปสัมภาษณ์รายการต่างๆ พร้อมกับทีมนักแสดงเพื่อดึงกลุ่มแฟนนิยายให้มาติดตามในส่วนของละครด้วย เรียกว่าลงทุนทีเดียวได้ทั้งแฟนละครของค่ายและแฟนนิยายของนักเขียนที่มีอยู่ทุกเพศทุกวัยด้วยเลย...

"ก็แค่ไปนั่งสัมภาษณ์ เริ่มแรกไม่อยากเปิดตัวมากก็ไปรายการวิทยุก่อน แต่สมัยนี้เขาก็มีเว็บแคมที่ไลฟ์สดอยู่ดี แกเป็นผู้ก่อการร้ายเหรอจินตภัทร ถึงไม่ยอมเปิดเผยหน้าตา?"

โฉมฉาย หัวหน้ากองบรรณาธิการร่างอวบเอ่ยด้วยสายตาที่เอ็นดูนักเขียนมือหนึ่งที่เธอปั้นมากับมือ จินตภัทรเหมือนกับลูกของเธอที่ตัวเธอเองมีความลำเอียงอย่างชัดเจนในการโปรโมตนักเขียนตัวเล็กคนนี้อย่างออกหน้าออกตาเพราะนอกจากจินตภัทรจะสามารถสร้างชื่อเสียงให้บริษัทแล้วยังเป็นนักเขียนที่ทำให้นิยายของสำนักพิมพ์ที่ไม่เป็นที่รู้จักสามารถขายได้ทุกเพศทุกวัยทำให้มีแฟนนิยายที่พร้อมจะจ่ายเงินเพื่อซื้อหนังสืออ่านอยู่ทั้งที่สำนักพิมพ์อื่นๆ พากันปิดตัวลงเพราะสู้ยอดขายอีบุ๊กไม่ได้ในยุคที่ทุกอย่างถูกแปรรูปมาอยู่ในหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปหมดแม้แต่นิยาย

"ก็แกไม่ยอมไปงานแถลงข่าว ผู้จัดฯ เขาเลยขอให้แกไปทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยโปรโมต หนังสือก็จะได้ขายดีขึ้นด้วยไง"

"แต่ว่าจีนพูดไม่เป็นอะ ให้พูดอะไร? โปรโมตยังไง?" มือเล็กกำชายเสื้อตัวเองขณะที่นั่งหดคอเหมือนเด็กอยู่บนโซฟาตัวโตเหมือนเด็กงอแงที่แม่พูดอะไรก็ไม่ยอมฟัง

"เดี๋ยวเขาก็บรีฟแกก่อนแหละเรื่องคำถามอะ ดีเจที่สัมภาษณ์ก็เป็นดีเจสาวสวยคนดัง เรตติ้งต้องพุ่งกระฉูดแน่ๆ "

"ให้เอินไปด้วยได้ไหมอะ?"

"ไม่ได้ แกก็รู้ว่านังเอินมันทำงานค้างอยู่เป็นตั้ง นี่ถ้านายใหญ่รู้ว่ามันกล้าลางานไปเที่ยวยุโรปนะ เขาไล่มันออกไปแล้ว นี่ยังดีมีแกคุ้มกะลาหัวอยู่ถึงได้อยากลาไปไหนก็ไปแบบนี้..."

จินตภัทรถอนใจขณะที่ฟังคนอายุมากกว่าบ่นถึงเพื่อนของเขาที่โดนคาดโทษเอาไว้หลายเรื่องแล้วตั้งแต่เขามาทำงานที่สำนักพิมพ์เพราะติดเพื่อน อยากมาทำงานกับเพื่อน แต่ไม่ได้มีความสามารถอะไรเลยสุดท้ายก็ให้พ่อฝากเข้ามาทำงานเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการหน้าตาเฉย

"แต่พี่โฉม...จีนยังไม่รู้ว่าจะเลือกใคร ถ้าเขาถามเรื่องพระเอกจะทำไง?"

"อ้าว แล้วดาราที่เขาเลือกไว้ล่ะ?"

"ยัง สรุปคุณพิมลเขาตามใจจีน เขาบอกถ้ายังไม่ชอบที่เลือกมาก็รอก่อนได้ แต่จีนไม่รู้เลยไงว่าค่ายเอ็กซิกต์มันมีพระเอกคนไหนบ้าง ก็เข้าใจนะว่าเขาทำละครดีแต่จีนเลือกไม่ถูก..."

"เอางี้ดิก็บอกให้คุณพิมลเขาเปิดแคสติ้งนักแสดงใหม่ แต่นางเอกก็เป็นแก้มยุ้ยใช่ไหม?"

"แก้มยุ้ยก็ตรงกับบทที่สุดแล้วนะ น้องเป็นนางแบบก็น่าจะปรับไม่ยาก โมเดลลิ่งน้องก็ให้ความร่วมมือดีด้วย"

จินตภัทรพูดถึงเด็กสาวที่เขาเลือกมากับมือและเห็นพ้องกับผู้จัดฯ ว่าเหมาะกับบทที่เขาเขียนมากที่สุด ก็ติดแค่พระเอกที่ดูเหมือนจะหาได้ไม่ตรงกับคาแรกเตอร์ที่ต้องการสักที แม้ว่าบางคนจะหน้าตาจะหล่อเหลาและมีแฟนคลับจำนวนมากที่เชียร์ให้รับบทนี้ถึงขั้นเขียนอีเมลมากดดันนักเขียนเลยทีเดียว

"เอางี้เดี๋ยวลองจัดแคสติ้งกันอีกรอบ แต่รอบนี้เป็นรอบสุดท้ายนะ เพราะเขาจะเปิดกล้องกันแล้วแก ถ้าจะต้องเอาคนที่เป็นกระแสอยู่ตอนนี้ก็ต้องเอาแล้วนะ"

นักเขียนตัวเล็กพยักหน้าตอบพลางคิดถึงคาแรกเตอร์ของเด็กในสังกัดละครแต่ละคนที่มาแคสติ้งแล้ว มันก็มีบางคนที่ใกล้เคียงเพียงแต่ยังมีบางจุดที่ยังขาดๆ เกินๆ ไปหน่อย ถ้าไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ ก็คงต้องหลับตาจิ้มเอา...

 

....................

 

"แจ็คคะ อันนี้ต่างหูของน้องแบมหรือเปล่าคะ แจนเห็นมันหล่นอยู่เบาะหน้า"

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเหลือบมองก่อนจะตอบด้วยท่าทางสบายๆ ทั้งที่มองด้วยหางตาก็รู้ว่ามันไม่ใช่ของน้องสาวเขา

"ไม่แน่ใจ วันนั้นแบมกับลูกศรติดรถไปมหา’ลัยน่ะครับ แจนเอามานี่มาเดี๋ยวแจ็คเอาเก็บไว้ให้น้อง"

หญิงสาวส่งคืนให้อย่างไม่ติดใจสงสัยอะไร แม้ว่าต่างหูนั้นจะไม่ใช่แบบของผู้หญิงเลยก็ตาม มือหนารับมาแล้วรีบเก็บใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตเอาไว้และเอื้อมไปเกลี่ยหัวแม่มือกับแก้มนวลเนียนที่แดงเรื่อด้วยสีบลัชออน หญิงสาวอมยิ้มให้แฟนหนุ่มที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้รับสัมผัสที่อ่อนโยนนี้

"อ้อใช่ วันเสาร์นี้แจนมีสัมภาษณ์คุณจินตภัทรเจ้าของนิยายที่เอ็กซิกต์ซื้อมาทำละครที่จะเปิดกล้องเดือนหน้า แจนจำได้ว่าเคยเห็นหนังสือของคุณจินตภัทรที่บ้าน
แจ็คด้วย ให้แจนขอลายเซ็นเขามาให้ไหมคะ
?"

ชายหนุ่มอมยิ้มแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยให้อีกฝ่าย

"ฝากสวัสดีคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะครับ เจอกันวันเสาร์"

"ค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะ" หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนจะกอดคอและประทับจูบลงที่แก้มของอีกฝ่ายเป็นการทิ้งท้าย

ดวงตาคมมองแฟนสาวเดินเข้าไปในบ้านจนลับสายตาก่อนจะกลับมาสนใจต่างหูที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ เพียงแค่มองราวกับใบหน้าของเจ้าของก็แวบเขามาในห้วงความคิด รวมทั้งสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นที่ทำให้ต่างหูของอีกฝ่ายหลุดออกมา...

"อือ เจอกัน"

เพียงแค่อนิลพยักหน้าและเหลือบมองเขาเพียงนิด ใบหน้าสวยๆ ที่เคยหยิ่งยโสและโวยวายเหมือนเด็กเอาแต่กลับน่ารักในสายตาเขาในช่วงเวลานี้ มันน่ามันเขี้ยวจนเขาอดใจไม่ฟัดแก้มนุ่มไม่ไหว แล้วมันก็ลามเป็นจูบที่เขาเกือบลืมตัวไปแล้วว่าจอดรถอยู่หน้าบ้านอีกฝ่าย

คิดๆ ดูแล้วไม่ใช่อนิลที่ตกเป็นเหยื่อของเขา

แต่น่าจะเป็นตัวของเขาเองต่างหากที่หลงอีกฝ่ายจนควบคุมตัวเองแทบไม่ได้เลย...

 

....................

 

เสียงเรียกเข้าดังลอยมาจากโต๊ะทำงานขณะที่ตอนนี้ทั้งออฟฟิศทยอยกลับบ้านกันเกือบหมด จะมีก็แต่ทีมกราฟิกที่ยังปั่นงานกันจนวินาทีสุดท้าย ร่างผอมบางเดินมาหยิบเครื่องมือสื่อสารที่แผดเสียงพร้อมสั่นเป็นจังหวะขึ้นมาดูคนที่โทรเข้า วินาทีที่เห็นชื่อที่บันทึกไว้ว่า 'ไอ้โรคจิต' ก็ทำเอารีบกดรับสายแล้วเดินออกมานั่งคุยตรงทางหนีไฟ

(รับช้าจัง ทำไมยังไม่ออกมา?)

"งานยังไม่เสร็จ" อนิลตอบกลับไปพลางถอนใจ เขาจำได้แหละว่าวันนี้เป็นวันพฤหัสบดี แต่มันเป็นวันทำงานที่เขาต้องเคลียร์เรื่องเอกสารสัญญานักเขียนให้หมด

(ไหนบอกบ้านรวย มีครบแล้วขาดแต่ผัว)

คำพูดที่อนิลแกล้งพูดประชดใส่อีกฝ่ายจนตัวเองยังลืมไปแล้วถูกหยิบยกขึ้นมาแซ็วจนร่างบางหลุดยิ้มออกมา ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะจำคำพูดเล่นๆ นั้นได้

"ก็พูดเล่นบ้างได้ปะล่ะ"

(อยู่ตรงไหน? ขึ้นไปหาได้หรือเปล่า?)

"ขึ้นมาทำไม? กลับไปเถอะ งานเหลืออีกเยอะเลยไม่มีเวลาเจอหรอก มีเมียก็กลับไปหาเมียดิ"

อนิลพูดออกมาทั้งที่ลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นฝ่ายตอบรับกวินเองว่าจะมาเจอกันวันนี้ ความรู้สึกบางอย่างมันทำให้พูดเรื่องคู่หมั้นของอีกฝ่ายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

(ไล่เหรอ?)

"อืม แค่นี้นะ..."

ขณะที่กำลังจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูหนีไฟเพื่อกลับเข้าไปในออฟฟิศ มือของคนที่พุ่งตัวมาจากด้านหลังก็มาคว้าต้นแขนเอาไว้ อนิลพยายามสะบัดออกเพราะตกใจที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จนกระทั่งหันกลับมาสบตากัน...

"ขึ้นมาได้ไง?" คำถามที่เอ่ยออกไปตะกุกตะกักไปหมดเพราะสายตาของอีกฝ่ายหรี่มองราวกับจับผิด

"ไหนงานอะไรเยอะ? ไปชี้สิ เดี๋ยวช่วย"

"เดี๋ยวสิ นี่คุณ จะบ้าเหรอเข้ามาได้ไง?"

"ก็เดินเข้ามาสิ ผมจอดรถอยู่ชั้นนี้ ได้ยินเสียงคุณลอยมาแต่ไกลเลย รู้ไหมตัวเองอะเสียงดังแค่ไหนเวลาโกรธ?"

"โกรธไร มั่วปะ" สีหน้าของอนิลที่กระเง้ากระงอดเหมือนเด็ก ทำให้คนมองรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากจะบีบแก้มแรงๆ

"ไล่กลับไปหาเมียก็นับว่าโกรธแล้วละ เออใช่ คุณลืมต่างหูหล่นไว้ในรถผม แน่ใจนะว่ามันหล่นเองไม่ได้ตั้งใจโยนเอาไว้?"

มือหนาหยิบต่างหูเพชรเม็ดงามของเจ้าตัวขึ้นมา มองไปที่ใบหูข้างซ้ายที่ตอนนี้ใส่ต่างหูครบสองอันแล้ว ร่างหนาขยับมาใกล้ก่อนจะดึงแป้นต่างหูในมือออกแล้วกดปลายแหลมลงที่ใบหูแดงเรื่อของร่างบางที่ยืนพิงประตูบันไดหนีไฟอยู่

อนิลสะดุ้งเฮือกและเริ่มหายใจแรงขณะที่ใบหน้าของอีกฝ่ายก้มลงมาและเริ่มกดต่างหูแรงขึ้นเรื่อยๆ

"คุณ...มันไม่ได้เจาะ มันใส่ไม่..."

"ก็เดี๋ยวเจาะให้" น้ำเสียงและสีหน้าของอีกฝ่ายเหลือบมองดูไม่แยแสกับความเจ็บปวดของอนิลเลย

"อ๊ะ เจ็บ อ๊า"

มือเรียวจิกไหล่หนาเอาไว้และตั้งใจจะผลักออกพร้อมเสียงที่หวีดครางเบาๆ แต่กวินกลับใช้มืออีกข้างที่เคยโอบเอวบางไว้ขึ้นมากอบกุมอยู่ที่ลำคอของอนิลที่เล็กพอที่จะบีบมันด้วยมือเดียว จนเสียงของร่างบางครางออกมาด้วยความเจ็บปวดถูกกลืนหายลงไปในลำคอขณะที่ส่วนปลายแหลมของต่างหูค่อยๆ เจาะทะลุเนื้อนิ่มลงไปรวดเดียวจนได้ยินเสียง กึก! พร้อมกับความรู้สึกที่เจ็บจนน้ำตาไหลพรากและรู้สึกปวดตุ้บๆ ตามมา

มือหนาค่อยๆ เสียบแป้นต่างหูกลับเข้าไปขณะที่มองผลงานของตัวเองที่ตอนนี้มีเลือดซึมออกมา

เพชรเม็ดงามที่ล้อมไปด้วยโลหิตสีแดงสด ช่างสวยงามและทำให้นึกถึงเรียวขาขาวของอนิลยามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตยามตื่นนอน ที่เขาอยากมองไม่รู้จักเบื่อ...

ใบหน้าหล่อเหลาขยับก้มลงไปก่อนจะแตะลิ้นร้อนแลบเลียใบหูที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ขบเม้มต่างหูราคาแพงที่ถูกเจาะลงไปบนใบหูด้วยมือของเขาเอง ลิ้นหนาลากเลียลงมาจนถึงต้นคอขาวดูดดุนและขบฟันขาวลงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยราวกระซิบย้ำให้รู้ว่าอนิลไม่ควรปฏิเสธอีกเป็นครั้งที่สอง

"คุณพ่อของคุณจะได้รูปในคอลเลกชันของผมภายในห้านาที...ถ้าคุณยังคิดจะเอาเรื่องงานมาอ้างอีกรอบ.."

ชายหนุ่มเว้นช่วงไปก่อนผละออกมามองใบหน้าแสนสวยที่ยืนน้ำตาคลอและกัดริมฝีปากล่างตัวเองไว้ นิ้วหัวแม่มือหนากดปลายคางมนและสั่งออกมาด้วยเสียงกระซิบ

"อย่ากัดปาก...เพราะเดี๋ยวผมจะอนทนรอจนถึงพัทยาไม่ไหว.."

"ไม่มีเสื้อผ้าอะ จะไปยังไง..." ดวงตากลมโตช้อนตามองขณะที่ถาม ปลายจมูกรั้นแดงเรื่อกับขอบตาช้ำที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาทำให้อนิลยิ่งดูเหมือนลูกกระต่ายที่กำลังตัวสั่นไปด้วยความกลัว

ริมฝีปากหยักยกยิ้มที่มุมปากและก้มลงกดปลายจมูกโด่งลงบนแก้มนุ่มพร้อมคำตอบ

"ไม่ต้องห่วงหรอก...คุณจะได้สวมเสื้อผ้าแค่ตอนไป กับตอนกลับเท่านั้น"

 

....................

 

"น้องครับ ไอ้บอดี้สเปรย์ที่อยู่มุมลดราคาอะ เมื่อวานพี่ซื้อไปแล้วมันฉีดทีเดียวก็หมดกระป๋องเลยอะ"

พนักงานร้านสะดวกซื้อยิ้มเจื่อนๆ มองลูกค้าตัวเล็กที่ยืนบ่นเรื่องสินค้ามุมลดราคาที่เจ้าตัวซื้อไปเมื่อวาน ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้หรอกว่ามันใกล้หมดอายุหรือสเปรย์มันระเหยไปหมดแล้วถึงได้ฉีดฟืดเดียวแล้วหมดกระป๋อง...

"ขอโทษด้วยนะคะ สินค้าในมุมลดราคาบางทีหนูก็ไม่รู้ว่ามันจะ..."

"ขอเงินคืนได้ไหม?"

"ไม่ได้จริงๆ ค่ะพี่..."

"บอดี้สเปรย์ฉีดได้ครั้งเดียวกระป๋องละยี่สิบห้าบาทเนี่ยนะ?"

ทุกสายตามองตรงมาที่ชายร่างเล็กสวมเสื้อตราห่านตัวใหญ่ กางเกงขาสั้น คีบแตะช้างดาว ยืนถือถุงบะหมี่เกี๊ยวยืนเรียกร้องเงิน 25 บาท คืนจากพนักงานเซเว่นด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง จนสุดท้ายผู้จัดการร้านต้องมาประนีประนอมและยอมเปลี่ยนสเปรย์กระป๋องใหม่ให้แต่โดยดี...

นอกจากคนในร้านที่ชะเง้อมองกันอย่างประหลาดใจในความพยายามเรียกร้องสิทธิ์ของผู้บริโภคที่ไม่มีใครทำกันเท่าไร ก็มีสายตาของชายรูปร่างสูงใหญ่สวมหมวกสแน็ปแบ็กสีดำ ยืนหลบมุมอยู่ข้างตู้ไอศกรีมกางหนังสือคู่สร้างคู่สมอ่านดวงประจำสัปดาห์หันมามองลูกค้าขาวีนเป็นพักๆ

ไม่รู้ทำไม...พอฟังน้ำเสียงและคำพูดคำจาของจินตภัทรในช่วงเวลาที่เหวี่ยงสุดขีด มันทำให้เขาคิดถึงใครคนหนึ่งขึ้นมา...

สีหน้าและท่าทางที่ไม่เชิงเหวี่ยง แต่เพราะริมปากล่างที่ยื่นออกมาเหมือนเด็กเอาแต่ใจ มันทำให้จินตภัทรดูตลกมากกว่าน่ากลัว เพราะแบบนั้นพนักงานเซเว่นก็เลยทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรเจรจาหรือควรจะโอ๋คุณลูกค้าดี

จอมพลยืนมองจนอีกฝ่ายเดินออกไปจากร้านจนลับตา ถึงออกมาจากมุมหนังสือแล้วเดินไปหยิบของของตัวเองมาจ่ายเงินที่แคชเชียร์ มันเป็นความรู้สึกที่เขินนิดๆ หลังจากที่ถูกปฏิเสธไป ทำให้หลบลี้หนีหน้าไม่กล้าเจอจังๆ ไม่กล้าสู้หน้าคุณนักเขียนได้อีก

"ทั้งหมดสองร้อยสิบสี่บาทค่ะ ได้แสตมป์เก้าดวง สะสมเป็นเอ็มแสตมป์หรือว่า..."

"เอ่อ...คือผมไม่...เฮือก!"

"นี่ๆ ขอแสตมป์ได้มะอะ?"

ดวงตาคมเบิกกว้างมองร่างเล็กที่มุดเข้ามาอยู่ระหว่างเคาน์เตอร์จ่ายเงินกับตัวเขาแล้วยิ้มหวานให้จนจอมพลทำได้แค่พยักหน้าหงึกหงักเหมือนคนโดนยาป้ายที่ไม่ว่าอีกฝ่ายให้ถอดสร้อยถอดแหวนอะไรก็ทำตามไปหมด...

"ค...คุณลูกค้ากดเบอร์เลยค่ะ" พนักงานคนเดิมเพิ่มเติมคืองงมากๆ ผายมือไปทางเครื่องคิดเงินที่มีแป้นสำหรับให้ลูกค้าแจ้งเลขโทรศัพท์ที่ลงทะเบียนแอปฯ เอาไว้ สลับกับมองหน้าจอมพลที่ตอนนี้เริ่มจำเค้าโครงหน้าได้ลางๆ ว่า...

"พี่บี! พี่บีใช่ไหมคะ?"

นั่นไงละมึง...กูก็อุตส่าห์จะรีบมารีบไปมัวแต่รอยัยแว่นจิ้มเบอร์โทรจนพนักงานแม่งสแกนหน้ากูได้เนี่ย!

ชายหนุ่มตัดพ้ออยู่ในใจแต่สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดก็คือยิ้มให้น้องพนักงานตรงหน้า

"พี่บีอยู่คอนโดฯ นี้เหรอคะ?"

"เอ่อ...คิดเงินเสร็จแล้วใช่ไหมค..." นักร้องหนุ่มพยายามจะหยิบของแล้วเฟดตัวออกมาก่อนที่จะโดนเรียกร้องขอถ่ายรูป ขอลายเซ็น และอีกมากมายที่เขาต้องเซอร์วิสประมาณล้านแปด แต่ดูเหมือนเวรกรรมจะมาในรูปแบบคนข้างห้อง...

"ใช่ๆ เค้าอยู่ข้างห้องเราล่ะ" คนตัวเล็กรีบตอบแทน

อืม...พรีเซนต์ห้องกูไปอี๊กกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่บอกเลขห้องกูไปเลยวะ เอาเลขบัตรประชาชนกูด้วยไหม!

ถ้าไม่ติดว่าชอบนี่จะตบให้หัวหลุดเลย!

มือหนาคว้าถุงหิ้วในมือของจินตภัทรแล้วรวบไว้กับของในมือตัวเองก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ว่างเอื้อมไปจับมือ 'เวรกรรมที่มาในรูปแบบคนข้างห้อง' ให้เดินตามออกมา พาเดินลากพ้นร้านสะดวกซื้ออ้อมมาทางลานกว้างหน้าคอนโดฯ ก่อนจะนึกได้ว่าจูงมืออีกฝ่ายเดินมาไกลแค่ไหน...

พอนึกได้ก็เพิ่งรับรู้ว่ามือของร่างเล็กทั้งนุ่มนิ่มและเล็กมาก...

คิดได้เพียงเท่านั้นหัวใจก็เริ่มเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้นจอมพลกลับกระชับมือแน่นขึ้นและพาอีกฝ่ายเดินอ้อมมาทางลานจอดรถด้านหลังแทน...

"ไปไหนอะ...หิว เอาหนมจีบมากินคำนึงก่อน"

เสียงติดงอแงเอ่ยพลางเดินอ้อมมาดักข้างหน้าแล้วดึงมือออกจากพันธนาการของร่างสูงก่อนจะเอื้อมไปดึงถุงขนมจีบกุ้งสี่ไม้ค่อยๆ รูดออกใส่ถุงก่อนจะจิ้มใส่ปากตัวเองเคี้ยวหงุบหงับไม่สนใจสายตาของจอมพลที่ก้มลงมองแก้มป่องๆ ที่ขยับตุ้ยๆ ตามจังหวะการเคี้ยว

มันเป็นความรู้สึกที่ทำใจยอมรับยากจริงๆ

ยิ่งใกล้กันก็ยิ่งชัดเจนในความรู้สึกมากเท่านั้น

ชัดเจนว่าตัวเขากำลังนอกใจคนรัก และกำลังตกหลุมรักคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ไม่มีคำอธิบายให้ตัวเองว่าทำไมถึงชอบ...

ไม่รู้ว่าอะไรทำให้รู้สึกว่าชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ขนาดนี้

เหมือนกับที่เคยมีคนกว่าวไว้ว่า

"ความรักไม่ต้องการเหตุผล...และเป็นสิ่งเดียวที่เกิดขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลใดแวดล้อมเพื่อทำให้เกิดขึ้น"

ทำให้นึกถึงเพลงของศาสดาผู้เป็นที่เคารพบูชาของวงเดฟโซลมาตั้งแต่เป็นเด็กหัวเกรียนสวมรองเท้าเหยียบส้น...

 

มันอาจจะถูกที่ใครบอกไว้...

ความรักมันทำให้ตาบอด

จนมองไม่เห็นความจริง

ว่าฉันเป็นใคร...ทำให้ไม่เข้าใจ

ทำไมยังรักแต่เธอ

 

ความรักทำให้คนตาบอด

(บอดี้สแลม)

 

คนที่ก้มหน้านับขนมจีบในถุงเงยหน้าขึ้นมามองสบตาร่างสูงที่ยืนมองเงียบๆ มีแต่เพียงศาสดาวนเวียนอยู่ในหัว

"กินไหม? อันนี้เราชวนตามมารยาทนะเราซื้อมาน้อย แต่ถ้า..."

คำพูดที่ขัดแย้งตัวเองเหมือนเด็กๆ ถูกขัดจังหวะด้วยนิ้วหัวแม่มือที่เอื้อมมาเช็ดมุมปากให้ พร้อมกับสายตาของร่างสูงที่หลุบลงมองริมฝีปากอิ่มและพึมพำออกมาราวกับตัดพ้ออีกฝ่ายทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของจินตภัทรแม้แต่น้อย...

"คุณมีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังจะมาทำแบบนี้อีก..."

"เราทำไรอะ?" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ริมฝีปากอิ่มยื่นออกมาอย่างติดนิสัย

ดวงตาคมเหลือบขึ้นมาสบตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของร่างเล็กเพียงครู่ ก่อนจะตอบในสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมาราวกับคำสารภาพผิด...

"คุณทำให้ผมชอบคุณ ทั้งที่เราทั้งคู่ก็มีแฟนอยู่แล้ว นั่นแหละความผิดคุณ..."

จอมพลเอ่ยก่อนจะดึงถุงใส่ขนมจีบกุ้งสี่ไม้มาจากอีกฝ่าย พร้อมกับเสียงเจ้าของที่อุทานออกมาหน้าเหวอ

"อ้าว เฮ้ย"

"ตอนนี้ชดใช้มาด้วยขนมจีบกุ้งก่อน...เดี๋ยวถ้าคิดออกว่าควรทำยังไงต่อ ผมจะบอกคุณอีกที"

สิ้นคำสุดท้ายนักร้องหนุ่มก็จากไปพร้อมขนมจีบกุ้งสี่ไม้ที่แลกซื้อมาในราคาไม้ละ 15 บาท

ทิ้งให้คุณนักเขียนร่างเล็กยืนท้องร้องด้วยความหิวและความสับสนเพียงลำพัง



..........TBC.........



EP.นี้ แด่แฟนฟิคผู้รักขนมจีบกุ้งทุกคน....

ด้วยรัก และ หิวโหย

#2209UpsideDown



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18239 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 22:07
    อ่ะ ก็เลยหิวหนมจีบกุ้งเลย 555555 มาแล้วล่ะ น้องจีนจะหวั่นไหวเมื่อไร โดนขโมยจูบไปสองรอบละลูก เริ่มเชียร์ให้ทิ้งพี่เบญนะ แต่ก็แบบคนที่น่าสงสารคือแฟนบี เง้อออ
    #18,239
    0
  2. #18152 ging_sl000 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 11:56
    โง้ยยยยยน่ารักมากก แต่แจ็คน่ากลัวจิตมากเว่อร์
    #18,152
    0
  3. #18116 Cartoonpbct (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 23:47
    งื้อออ มันจะต้องเศร้าแล้วใช่ไหมงะ จอมพลสารภาพมาแบบนี้
    #18,116
    0
  4. #14797 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 14:07
    หืมมมเริ่มนอกใจกันละอ่ะ เขินอ่ะมันเขินอยู่น้าาแต่ก็รู้สึกผิดนิดๆอ่ะ ฟินไม่สุดตรงที่ยังมีแฟนด้วยกันทั้งคู่เนี่ยแหละ
    #14,797
    0
  5. #14770 CViewMED (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:11
    แกกกก มันต้องเจ็บมากแน่ๆฮือออ ขนาดเอายาหม่องทาก่อนยังเจ็บเลยTT
    #14,770
    0
  6. #14173 porgalxy12 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:18
    กวินมีความจิต เวอร์ชั่นนี้พี่ร้ายอะ
    #14,173
    0
  7. #13301 KCN3081 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 03:19
    วงวารขนมจีบเด้อ โอ้ยยยยย 5555555
    พูดตรงๆ แอบกลัวกวินตอนเจาะหูให้เอิน ฮืออออออ คืออินี่กลัวการเจาะหูค่ะ พอเจอซีนนี้ไปแบบขนลุกเกรียว กรี๊ดดดด
    #13,301
    0
  8. #13097 Creamwan (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 02:36
    สงสารจีน55555
    #13,097
    0
  9. #12985 pimonwan.mome (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 11:09
    กวินดูมีความร้ายขึ้นเยอะสงสารเอินเลย พี่บีนี่เอาขนมจีบไปเพราะให้จีนชดใช้หรือหิว555555555
    #12,985
    0
  10. #12982 grissini2 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 23:55
    กวินเวอร์ชั่นนี้อัปเกรดความร้ายมากมาย
    ส่วนคุณจินตภัทรก็ดูนุ่มนิ่มน่ารักมากค่ะ>_<
    ปล.การชดใช้ด้วยขนมจีบกุ้ง ทำให้เราหิวตามเลย555
    #12,982
    0
  11. #12973 apple2542541 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:21
    โห่ยยยน่ารักอีกละะะะเขิ้ลลล
    #12,973
    0
  12. #12972 Defsouller (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 20:57
    กำลังบอกว่าขอจีบรึเปล่าคะ 555555555555555
    #12,972
    0
  13. #12970 ZAESAR (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:48
    โอ้ยยย หลงจีนอ่าาา น่ารักเหมือนเด็กเลยอะ5555+
    #12,970
    0
  14. #12968 Kimkratae (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:35
    จีนเด็กน้อยมากกกกก แต่ยังงกเหมือนเดิมเลยยย55555555
    #12,968
    0
  15. #12955 Everthing93467 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 08:30
    จีนน่ารักมากกก ไม่แปลกใจเลยนะคะทำไมจอมพลถึงชอบ55555555
    #12,955
    0
  16. #12954 ออมม่า (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 07:06
    ขโมยขนมจีบแก้เขินใช่ไหมจอมพล
    #12,954
    0
  17. #12953 Chubbykime (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 01:55
    มาอ่านตอนตี1เกือบตี2 อ่านจบในหัวไม่รับรู้เนื้อหาอะไรแล้วนอกจากหิววววว ไรท์ทำร้ายเราด้วยขนมจีบกุ้ง ฮืออออ
    #12,953
    0
  18. #12952 LooknamTK (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 01:42
    สารภาพแบบนี้แล้วก็หายไปพร้อมกับถุงขนมจีบแบบนี้ก็ได้เหรอคะ? 55555 จีนกำลังหิวอยู่ไหมละ ทำไมใจร้ายแบบนี้เล่า

    ไม่สามารถโทษจีนได้นะคะพี่บี เพราะคุณไปชอบเองไหมละ 555555 จีนก็ทำตัวน่านีกเป็นเรื่องปกติอ่ะ 55555
    #12,952
    0
  19. #12951 nook_sunny24 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 01:20
    อะไร๊ละชอบเขาเองละมาโทษเขาเฉยเลย5555555 ถามจริงจีนนี่กี่ขวบทำไมยิ่งอ่านยิ่งเอ็นดูอยากเอามาเลี้ยงที่บ้านคนอะไรทำอะไรก็น่านักน่าเอ็นดูไปหมดอิปากยื่นๆเวลางอนหรือเวลาพูดนี่อยากจะบีบๆๆจริงๆหมั่นเขี้ยวว้อยยยยยยถ้าเจอนี่ขออุ้มกลับบ้านได้มะลูกใครไม่รู้ไม่สนจะเอาอะน่ารักเกิน เออๆๆเข้าใจบีละทำไมถึงดูหลงจีนได้มากขนาดนี้ถ้าไม่เกรงใจว่าต่างคนต่างมีแฟนแล้วตีหัวแล้วลากเข้าห้องแม่มมเลย555555ฮื่อออบีก็สารภาพไปแล้วเด้อพูดไปแล้วว่ารู้สึกยังไงกับน้อง ฮื่อออใจสั่น ฮิ้วววววเอาเลยๆๆแอบคบกันเลย555555555555(เฮ้ยๆๆใจเย็น) นอนขำกับสภาพการแต่งตัวมาเซเว่นของน้องจีนก็ชิลล์ๆค่ะคุณแม่แถมหนีบอิแตะด้วย55555555555555 โอ๊ยยยยอ่านตอนนี้หิวเด้อออยากกินเลย แต่คุณบีคะหิวก็ไปซื้อกินเด้อคือมาเนียนเอาของน้องไปหน้าตาเฉย55555555 สงสารนึกภาพตามคงยืนมองตามขนมจีบตาระห้อยใจร้ายวะบีแย่งของกินเด็ก55555555555555 จินตภัทรก็ยังคงสะสมแสตมป์เซเว่นเหมือนเดิม555555555555555555555555555
    #12,951
    0
  20. #12950 Kn__ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:28
    คือสารภาพกันแบบนี้เลยหรอแล้วจีนจะปวดท้องมั้ยเดี๋ยวจีนเป็นโรคกะเพาะนะ อดกินหนมจีบไม้ละตั้ง15บาท พึ่งกินไปลูกเดียวเอง วงวารรรร
    #12,950
    0
  21. #12949 JubJujube (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:20
    5555555555 ถูกทิ้งไว้กับความสับสนและหิวโหย ขำมากอ่ะ ชอบๆ เราก็ชอบขนมจีบกุ้งงงงงง
    #12,949
    0
  22. #12948 Paniiiiiiiii_ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:19
    ตื่นเต้นอ่ะ รู้ว่ามันไม่ถูก แต่ก็อยากให้เค้าได้กัน //คนเฬววววววว *ทึ้งหัว*
    #12,948
    0
  23. #12947 † FuNe ~ Real † (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:17
    บอกชอบแล้ว ริบขนมจีบเค้าไปนี่คืออะไรค่ะ จอมพล แล้วจีนตกใจเรื่องขนมจีบหรือโดนบอกชอบอ่ะ 555555
    #12,947
    0
  24. #12946 Yunau (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 23:35
    แกหิวใช่ไหมจอมพลอยู่ๆ มาเอาขนมจีบกุ้งเขาไปหน้าตาเฉย 5555555 แล้วจีนตกใจอะไรมากกว่าระหว่างถูกสารภาพรักกับโดนขโมยขนมจีบ
    #12,946
    0
  25. #12945 ฟ้าเเอนด์อปป้า (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 23:26
    เเฟนฟิคผู้รักขนมจีบกุ้งรายงานตัวค่ะฮิฮิ
    #12,945
    0