[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 6 : 5.1 : เพื่อนบ้านที่ดี (ไม่มีอยู่จริง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,055
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    21 ก.ค. 60

O W E N TM.




 

 

 

5.1

เพื่อนบ้านที่ดี (ไม่มีอยู่จริง)

 

"จะกอดอีกนานไหมคุณ ผมต้องไปทำอย่างอื่น..."

คำพูดที่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมือที่ดันตัวคนขี้แยออกด้วยสีหน้าเอือมระอา ทำเอาคนที่กำลังสะอื้นงืดๆ ในอ้อมกอดเมื่อครู่หยุดร้องไห้ทันทีเหมือนเครื่องเสียงโดนเตะปลั๊กหลุด ส่วนหนึ่งก็อายที่นึกขึ้นได้ว่ากำลังกอดคนแปลกหน้าอยู่ อีกส่วนก็เพราะน้ำเสียงที่ฟังแล้วขัดหู ฟังยังไงก็ดูเหยียดๆ

"ก็ออกไปดิ เข้ามาทำไม" จินตภัทรขมวดคิ้วแล้วหันไปเปิดประตูผลักไสไอ้โรคจิตออกไปจากห้อง แอบเห็นไอ้บ้านั่นเบ้ปากนิดๆ แล้วอยากเอาอะไรฟาดปากสักที ปากก็ไม่ดีแถมนิสัยยังเสียอีก แต่ยังไม่ทันได้ด่าในใจเกินสามประโยคก็เหมือนว่าบาปที่จอมพลทำกับจิ้งจกตัวน้อยๆ เวรกรรมจะตามสนองไวยิ่งกว่ารถไฟความเร็วสูง

"เฮ้ย ทำไมล็อกวะ" มือหนาที่กำลังบิดลูกบิดประตูดิจิทัลเข้าห้อง กระชากสองสามทีแต่เจ้าประตูไฮเทคกลับไม่ขยับเลย จินตภัทรแอบชะเง้อมองแล้วอมยิ้มอย่างสะใจพลางพูดลอยๆ

"ประตูห้องมันล็อกจากด้านในอัตโนมัตินี่..."

คิ้วหนาขมวดพลางใช้ความคิด เขาไม่คุ้นเคยกับไอ้ประตูบ้านี่เลย ไม่รู้จะไฮเทคไปไหน ถ้าลืมคีย์การ์ดพกติดตัวไว้ตลอดละก็ซวยอย่างเดียวเท่านั้น

"เดี๋ยวผมไปขอคีย์การ์ดสำ--"

"ส่วนกลางปิดหกโมงเย็น" จินตภัทรพูดแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าราวกับผู้ชนะ คนขี้โมโหหันขวับมามองหน้าจนต้องรีบหันหนีเพราะใจนึงก็แอบกลัวอีกฝ่าย ไม่ได้กล้าเหมือนกับสิ่งที่แอบด่าอยู่ในความคิด

"เดี๋ยวโทรหาไอ้แจ็คแล้วกัน ขอยืมมือถือหน่อยดิ เดี๋ยวให้มันมารับ นอนบ้านมันสักคืนแล้วกัน" ร่างสูงถอนใจแล้วส่ายหน้า ก่อนจะเดินมาผลักประตูเดินเข้าห้องชาวบ้านหน้าตาเฉย

"งือ..."  จินตภัทรได้แต่ตอบออกมาเสียงเบา เดินตามอีกฝ่ายเข้าห้องตัวเองแบบงงๆ ไม่เข้าใจว่ากำลังเผชิญหน้ากับคนประเภทไหน

 

2 นาทีผ่านไป...

"เบอร์แจ็ค เบอร์อะไรวะ..." เจ้าของมือที่กำลังจิ้มเลขมั่วๆ บนจอสมาร์ตโฟน
ของคนอื่นราวกับของตัวเอง หยุดและพึมพำออกมาอย่างหมดหนทาง

"อ้าว ไม่รู้เบอร์เพื่อนตัวเองอ่อ" ร่างบางที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องตัวเองชะเง้อมองมือที่จิ้มตัวเลขวนไปวนมาอยู่นาน พอถามไปแทนที่จะตอบกลับมาดีๆ ก็กระโชกโฮกฮากใส่ราวกับถามเรื่องโง่ๆ ออกมา

"คุณรู้ไหมล่ะ เดี๋ยวนี้มีใครจำเบอร์มือถือกันได้ด้วยเหรอ"

"อืม ก็จริง" ใบหน้าที่สวมแว่นกรอบหนาพยักหน้าน้อยๆ แล้วรับโทรศัพท์คืนมา ก่อนจะพาตัวเองเข้าห้องไป

แต่ก้าวแค่ขาเดียวก็โดนมือหนาจิกคอเสื้อเอาไว้อย่างไร้มารยาท

"เฮ้ย จะไปไหนอะ"

"ก็ ทำงานต่อ คืนนี้ต้องส่งงาน คงต้องแก้ต้นฉบับ ส่งไปแบบนี้คง..." คนที่ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคำถามตอบออกมายืดยาวจนอีกฝ่ายถอนใจ

"ไม่ใช่ดิ คุณจะทิ้งผมไว้เงี้ยนะ" อีกฝ่ายยังระบายอารมณ์เหมือนกับร่างบางทำผิดอะไรนักหนา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เสนอหน้าเอาจิ้งจกมาแกล้งชาวบ้านเขาเอง

"อ้าว แล้วต้องทำไง ลองปีนระเบียงกลับไปป้ะ คุณสูง ปีนได้แหละ" มือเล็กๆ ชี้ออกไปทางระเบียง ดวงตาคมมองไปตามมือของจินตภัทรแล้วทำหน้าเหมือนถูกสั่งให้ไปตาย

"บ้าป้ะเนี่ย ใครจะปีน นี่มันชั้นยี่สิบสองนะเว้ย"

"อ๋อ คิดว่าจะเก่ง..." จินตภัทรพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่เข้าใจนัก เพราะตอนนี้ในหัวก็มีแต่เรื่องงานเขียนที่กำลังได้เวลาปั่นงานส่งก่อนเที่ยงคืน

"เดี๋ยวพ่อจับโยนลงระเบียงเลย!" จอมพลตวาดใส่อีกรอบจนจินตภัทรสะดุ้งก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินหนีไป

"หงึ ไปดีกว่า โชคดีนะ"

พอคิดไปคิดมามันไม่มีทางไหนแล้วนอกจากขอความช่วยเหลือจากร่างบางที่ตัวเองเพิ่งจะด่าออกไปแหมบๆ

"จีน จีน เดี๋ยว" มือหนาจิกชายเสื้อยืดตัวโคร่งของจินตภัทรเอาไว้อีกครั้ง

"อะระ" ใบหน้าสวมแว่นกรอบหนาเงยขึ้นมามองหน้าจอมพลที่กลอกตาไปมาด้วยความประหม่านิดๆ ก่อนจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ

"นี่มันดึกแล้ว..."

"อาฮะ แล้ว" จินตภัทรตอบกลับและพยักหน้าน้อยๆ มือเล็กยกขึ้นขยับแว่นขณะฟัง

"ยืมเงินก่อนได้ไหม เดี๋ยวจะนั่งรถไปหาไอ้แจ็ค"

"ไม่มีเงินสดอะ เรามีแต่บัตรซื้อของเซเว่น" ร่างบางส่ายหัวและตอบตามความจริง แต่ดูเหมือนคนไร้มารยาทจะไม่ยอมแพ้ที่จะยัดเยียดความรับผิดชอบให้เพื่อนบ้านแว่นหนาตรงหน้า

"ก็ไปกดเอทีเอ็มดิ"

"เราไม่มีเอทีเอ็ม...มีแต่สมุดบัญชี เวลาถอนเงินก็เดินไปแบงก์"

"บ้าป้ะเนี่ย ล้อเล่นเหรอ ใครมันจะไม่มีเอทีเอ็มวะ"

"ก็เราไม่อยากมี เดี๋ยวเงินหมดเร็ว"

จอมพลฟังแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด คนบ้าอะไรมีชีวิตด้วยบัตรเติมเงินซื้อของในเซเว่น ตลอดเวลาที่โตมานี่กินแต่อาหารเซเว่นรึไงเนี่ย

"ถ้าฉุกเฉินจะทำไง จะเอาชีวิตรอดยังไงกับบัตรเติมเงินซื้อของในเซเว่นวะ นี่คุณประมาทมากเลยนะ เงินสดไม่มีสักบาทได้ไง" ร่างสูงสอนสั่งราวกับเป็นผู้ปกครอง เพราะตัวเขาเองไม่มีทางใช้ชีวิตเหมือนอีกฝ่ายแน่

"ก็...แคะกระปุกเอา"

"อ้าว แล้วบอกไม่มีเงิน" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างจับผิด แต่ดูเหมือนจินตภัทรจะไม่ได้ตั้งใจโกหกเขาแต่คงคิดไม่ทันมากกว่า

"ก็ไม่เชิง...มันเป็นเหรียญหมดเลย จะยืมเท่าไหร่ล่ะ"

จอมพลฟังแล้วได้แต่ถอนใจ ไม่เข้าใจสิ่งมีชีวิตที่สวมเสื้อผ้าเหมือนซื้อเผื่อโต แถมใส่แว่นหนาเป็นป้า หัวก็ฟูเหมือนไม่เคยเอาหวีสางผมมาก่อน ผิดกับการตกแต่งห้องที่ดูสวยงามและเป็นระเบียบ มองเจ้าของห้องเดินไปเปิดลิ้นชักแล้วงัดกระปุกใส่เหรียญออกมาให้ด้วยความคาดหวัง...

 

1 นาทีต่อมา.....

"เชี่ยไรเนี่ย" ดวงตารีมองเหรียญที่ถูกเทออกมาบนโต๊ะแล้วมองจินตภัทรอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"เหรียญบาทไง ไม่รู้จักเหรอ" ตอบพลางมองหน้าอีกฝ่ายตาปริบๆ เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร ก็ในเมื่อเหรียญที่เก็บมันก็มีเท่านี้เพราะรูหยอดเงินมันเล็กจนยัดเหรียญอื่นไม่ได้นอกจากเหรียญบาท

"เอ้า! จะบ้ารึไง ให้ผมนับเหรียญบาทขึ้นแท็กซี่เหรอ"

เสียงสบถของผู้ชายตรงหน้าเริ่มทำให้จินตภัทรโมโห ทำไมต้องมาพูดจาแบบนี้กับเขาที่กำลังจะช่วยเหลือ ร่างบางถอนใจแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา พร้อมกับคว้าโน้ตบุ๊กที่เปิดคาเอาไว้ เหลือบมองคนที่ยังยืนค้ำหัวอยู่และออกปากไล่

"เรื่องมากอะ ออกไปยืมตังค์ยามคอนโดฯ ป้ะ"

"..." จอมพลไม่ตอบอะไร แต่กลับทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขา เบียดตัวมานั่งด้วยทั้งที่โซฟามันก็ไม่ได้ใหญ่เลย

"ไปดิ เราจะทำงาน" จินตภัทรดันศอกใส่อีกฝ่ายแล้วขยับหนี แต่ก็ต้องหันมาตาเหลือกกับคำขอของคนที่รู้จักกันได้แค่อาทิตย์เดียว

"ขอนอนนี่คืนนึงก่อนไม่ได้เหรอ" สีหน้ากับคำขอไม่ได้ไปด้วยกันเลย เพราะรอยยิ้มที่แสยะออกมาอย่างเฟคๆ ของเจ้าตัวนั่นแหละ

"ไม่ได้" จินตภัทรส่ายหน้าแล้วหันไปเปิดไฟล์ที่พิมพ์ต้นฉบับค้างไว้

"ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า" จอมพลขยับตัวตามและเซ้าซี้ออกมา

"ไม่เกี่ยว เราไม่ได้กลัว เราต้องทำงาน เราเขียนงานไม่ได้หรอกถ้ามีคนอื่นอยู่" พูดไปสายตาก็ยังง่วนอยู่กับการเปิดไฟล์หางานของตัวเองที่ไม่เข้าใจว่ามันหายไปไหนในเมื่อก่อนหน้านี้ก็พิมพ์ค้างเอาไว้แล้ว

"เดี๋ยวผมนั่งเงียบๆ" เสียงทุ้มต่อรองอีกครั้ง

"ไม่เอา...ออกไปได้ละ" และอีกคนก็ออกปากไล่อีกรอบ

จอมพลเงยหน้ามองเพดานอย่างหมดหนทาง เขาอยู่ในสภาพที่ไม่ควรไปไหนทั้งนั้นเพราะสวมแค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นใส่อยู่บ้าน รองเท้าก็ไม่มีเพราะเดินเท้าเปล่าออกมาจากห้อง เงินก็ไม่มี โทรศัพท์มือถือก็ไม่ได้หยิบมา

"เอางี้ๆ เดี๋ยวเราทำข้อตกลงกัน คุณจะเอาอะไรบอกผมมาเลย คิดค่าเช่าโซฟาหนึ่งคืนก็ได้"

"ไม่เอา ออกไป" เสียงของเราเขียนงานไม่ได้หรอกตอบกลับอย่างไม่แยแสเพราะเริ่มหงุดหงิดกับการหาไฟล์งานไม่เจอ เปิดกี่ไฟล์ก็ว่างเปล่า

"...."

"ออกไป..." พอไม่มีเสียงตอบรับจากจอมพล จินตภัทรก็ย้ำออกมาอีกรอบ

คราวนี้ร่างบางต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงตะโกนอัดใส่หูจนแว่นแทบหลุด

"ไม่ไปเว้ย ไปแล้วจะนอนที่ไหน!"

"คุณ..." จินตภัทรอ้าปากพะงาบๆ ไม่รู้จะตอบโต้ยังไง ไล่ก็ไม่ได้ แถมมีตรรกะบ้าๆ ออกมาจากปากอีก

"ผมไม่ไป นี่สี่ทุ่มละใครจะไปวะ คุณอยู่กับผมไม่ได้ก็ออกไปดิ เอาโน้ตบุ๊กไปนั่งทำงานข้างนอกป้ะ"

"..."

จินตภัทรหันกลับมาที่หน้าจอโน้ตบุ๊กของตัวเองขณะที่ถูกไอ้บ้าข้างห้องออกปากไล่เขาออกไปนั่งทำงานที่อื่น แต่อะไรบางอย่างที่มองเห็นอยู่ตอนนี้มันทำให้จินตภัทรเริ่มสติหลุดอีกรอบ

"ออกไปดิ" จอมพลแกล้งเบียดสะโพกใส่คนที่เอาแต่นั่งนิ่ง ตั้งใจพูดแกล้งไปอย่างงั้น แต่พอหันกลับมาอีกทียัยเจ๊แว่นหนาข้างๆ ก็เริ่มเบะปากและร้องไห้โฮออกมาจนเขาตกใจ พูดเล่นแค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ

"ฮึก..."

"เฮ้ย อย่าร้องนะ!"

ร่างสูงรีบตาลีตาลานกระเด้งตัวลุกขึ้นเพราะไม่รู้ว่าจินตภัทรร้องไห้เรื่องอะไร รอบนี้อีกฝ่ายไม่ได้หันมาด่าเขาแต่กลับใช้สองมือปิดปากตัวเองแล้วปล่อยโฮออกมาใส่โน้ตบุ๊กของตัวเอง

"ฮือออออออออออ ทำไมมันเปิดออกมาไม่มี ฮึก งานหายไปไหนอะ ทำไมเปิดออกมาไม่มีอะไรเลย ฮืออออออออ ต้องเป็นตอนที่ทำนมเปรี้ยวหกแล้วมือไปโดนแน่เลย งานหายหมดเลย ฮือออออ ทำไงดีบก. ต้องด่าแน่เลย ฮือออออออ"

"คุณๆ ใจเย็น เอามานี่ดิ๊" จอมพลค่อยๆ ย่องไปนั่งข้างๆ ก่อนจะดึงโน้ตบุ๊กใส่เคสสีเขียวมะนาวมาไว้ที่ตัวเองจินตภัทรเอาแต่ร้องไห้พูดก็ไม่รู้เรื่อง

"นี่อะ เราเซฟไว้หน้าจอ ฮืออออออ แม็กกี้ตายไปแล้วแต่เราแก้แล้ว ฮืออออ จะเขียนใหม่ได้ไงอะ จำไม่ได้แล้วอะ ฮือออออออ"

"ใจเย็นๆ เซฟไว้ไหน"

"หน้าจออะ"

"โห...ไอคอนเต็มหน้าจอเลยกูจะรู้ป้ะวะว่าอันไหน" จอมพลทำหน้าแหยใส่หน้าจอโน้ตบุ๊กที่แทบจะไม่เห็นพื้นวอลเปเปอร์ด้านหลังเพราะมีแต่ไอคอน MS Word เต็มไปหมด ชื่อตอนเรียงกันเป็นตับ

"ไม่ๆ เราเรียงแบบนี้อะ อันล่าสุดจะอยู่ขวามือล่าง"

"ล่างไหนวะ" จอมพลแกล้งยกโน้ตบุ๊กหงายขึ้นดูเพราะหน้าจอที่เห็นมันเต็มไปหมดแล้วจะมีล่างไหนให้หาอีก

"ม่าย ม่าย ฮืออออ อันนี้อะ เปิดแล้วมันว่างเลย" พูดไปก็บี้จมูกตัวเองไป ร้องห่มร้องไห้ได้น่าเกลียดจนคนนั่งข้างๆ ไม่อยากจะมอง

"เออ รู้แล้ว ถ้ามันไม่มีก็เขียนใหม่ดิ" มือหนาต้องสละชายเสื้อตัวเองยกขึ้นเช็ดขี้มูกที่ไหลย้อยลงมาจากคางให้อีกฝ่าย เขาไม่ได้นึกรังเกียจเพราะจินตภัทรร้องไห้ไม่ต่างจากเด็กเล็กๆ ที่งอแงออกมาไม่จบไม่สิ้น

"ฮือ เราจำไม่ได้ มันเขียนใหม่ไม่เหมือนเดิมอะ"

"เอ้า ไหนบอกจะเขียนแก้อยู่แล้วไม่ใช่รึไง ก็เขียนใหม่ดิ ตอนเดียวเอง"

"ก็มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ฮึก แม็กกี้รอดได้ไงไม่รู้อะลืมแล้ว"

คำพูดที่อธิบายออกมาทำให้จอมพลเริ่มหงุดหงิดและไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มเริ่มกลับมากระแนะกระเหนใส่คนที่กำลังเสียใจอีกรอบ

"เคยไปตรวจสมองบ้างป้ะ กินอาหารดีๆ นอกจากข้าวกล่องเซเว่นบ้างมะ ทำไมแค่นี้จำไม่ได้วะ"

คราวนี้จอมพลเดาผิดไปว่าจินตภัทรคงจะแค่ร้องไห้

แต่ทันทีที่เขาวางโน้ตบุ๊กลงกับโต๊ะกระจกข้างโซฟา มือของอีกฝ่ายก็ฟาดใส่เขาอย่างแรง

"ก็มันจำไม่ได้อะ มันจำไม่ได้ไงเล่า!"

มือเรียวฟาดใส่สุดแรงอย่างโมโห ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่เจ็บจนต้องรีบยกมือขึ้นมากันไว้และพลาดไปปัดแว่นกรอบหนาที่ร่างบางสวมเอาไว้หลุดกระเด็นลงบนพื้นพรมสีเขียวอ่อน

ใบหน้าปราศจากแว่นกรอบหนาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มสะบัดไปตามแรงที่กำลังซัดใส่อีกฝ่ายอย่างลืมตัว แต่ทันทีที่สองมือเล็กถูกรวบเอาไว้กลางอากาศ คนที่โดนทำร้ายกลับเอ่ยชื่อของคนอื่นออกมาอย่างลืมตัว

 

"พิมพ์หยุด!"

 

ทั้งเรื่องที่ร้องไห้โวยวายไม่รู้จักฟัง...

ทั้งเรื่องที่ฟาดมือใส่เขาไม่ยั้ง

ทั้งใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตายามที่ไม่ได้สวมแว่น

ทุกอย่างของคนที่อยู่ตรงหน้ามันเหมือนกับใครบางคนที่จากเขาไปในที่ๆ ไกลแสนไกล

เหมือนกันมากจนเขารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นจินตภัทรร้องไห้ออกมา

ราวกับว่าพิมพ์กำลังส่งคนตรงหน้าให้มาลงโทษเขา ในความผิดที่เขาเคยทำเอาไว้กับเธอ

ความผิดที่เขาเคยหมางเมินเธอ...

ความผิดที่เขาทำให้เธอไม่มีความสุขจนวาระสุขท้ายของชีวิต

 

"ผมขอโทษ ได้โปรดหยุดร้องไห้สักที หยุด หยุดทำให้ผมรู้สึกผิดกับสิ่งที่ผมไม่รู้ว่าควรจะกลับไปแก้ไขมันยังไง..."

ใบหน้าที่เหลือเพียงคราบน้ำตามองอีกฝ่ายที่กำลังก้มหน้าและกอบกุมมือทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้แน่น น้ำตาอุ่นๆ หยดลงบนมือของเขาอย่างไม่รู้สาเหตุ จินตภัทรไม่เข้าใจและไม่รู้ว่าทำไมคนตรงหน้าถึงต้องร้องไห้...

นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาทะเลาะกับจอมพลและจบลงด้วยน้ำตาของอีกฝ่าย แต่ครั้งนี้มันคงหนักหนามากเพราะดูจากอาการร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน จินตภัทร
มองมือที่หนาที่ยังจับมือของเขาไว้ผ่านสายตาที่มองไม่ค่อยชัดนักเพราะไม่ได้สวมแว่น

เขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าทำหน้าแบบไหน กำลังมองเขาแบบไหน รู้แค่กำลังร้องไห้ออกมาและพูดถึงสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายจอมพลกลับซบใบหน้าลงมาบนไหล่บางราวกับหมดเรี่ยวแรง สองแขนสอดเข้ามากอดเอวของร่างบางเอาไว้แน่น

"คุณ...ไม่เป็นไรนะ คือเราว่าเราจำได้นิดๆ แล้วอะ เดี๋ยวลองเขียนใหม่ก็ได้"

จินตภัทรพูดออกมาตะกุกตะกัก เขาไม่รู้ว่าจอมพลเป็นอะไร แต่พออีกฝ่ายร้องไห้ออกมา ความทรงจำของเนื้อเรื่องที่เพิ่งเขียนไปก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในสมอง เขาจำได้แล้วว่าช่วยชีวิตแม็กกี้ยังไง

"บี...บีปล่อยเราก่อนได้ป่าว เราจะเขียนงานอะ"

สรรพนามที่เรียกอีกฝ่ายแทนชื่อดังขึ้นมาพร้อมกับมือที่ผลักอีกฝ่ายออกอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ขอห้านาที..."

น้ำเสียงที่สั่นเครือตอบอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่ค่อยๆ ขยับกายลงนอนหนุนหัวกับตักของอีกฝ่ายและหันหน้าซบลงกับหน้าท้องที่ขยับเกร็งนิดเพราะจั๊กจี๋

"ห๊ะ...อ่า โอเค"

จินตภัทรเสียงอ่อย เขาไม่สนใจหรอกว่าจอมพลจะมานอนซบเขาในท่าไหน พอใช้เท้าเกี่ยวแว่นขึ้นมาสวมได้อย่างเดิม มือเรียวก็รีบฉวยแท็บเลตที่หน้าทิ่มอยู่ข้างโซฟามาใช้แทน พอดึงปากกาที่เสียบอยู่ออกมาก็เริ่มเขียนนิยายอย่างรวดเร็วก่อนที่จะลืมมันไปอีกรอบ และเลิกสนใจคนที่นอนหนุนตักอยู่ไป

แต่ก็แปลก...แปลกที่แม้เนื้อเรื่องตอนนี้จะเปลี่ยนไปจากที่วางเอาไว้ก่อนหน้านิดหน่อย จินตภัทรกลับรู้สึกว่าเนื้อเรื่องตอนนี้สนุกกว่าก่อนหน้าที่เขากลั้นใจเขียนออกมาเพราะกลัวบก. ด่าที่ทำให้พระเอกตาย แม็กกี้รอดตายแบบโง่ๆ ที่ขัดกับความเป็นจริงทุกอย่าง แต่เมื่อได้ลงมือเขียนอีกรอบโดยมีคนเอาแต่ใจนอนหนุนตักอยู่ สิ่งที่พรั่งพรูออกมาจากสมองนั้นกลายเป็นเรื่องราวที่จินตภัทรไม่เคยคิดจะเขียนมาก่อนตั้งแต่เริ่มเขียนนิยายตอนอยู่ชั้นม.สอง

 

ห้านาทีของจอมพลไม่มีอยู่จริง เพราะหลังจากที่จินตภัทรเขียนจบไปแล้วและกดส่งเมลทันเวลาก่อนเที่ยงคืน คนที่บอกขอห้านาทีกลับหลับสนิทอย่างไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นเลย จินตภัทรค่อยๆ ประคองหัวของจอมพลยกขึ้นช้าๆ แล้วสอดหมอนอิงไว้แทนตักของตัวเอง ขยับกายบิดขี้เกียจก่อนจะเดินไปหยิบผ้าแพรสีเขียวใบตองมาห่มให้จอมพล และทันทีที่ห่มผ้าให้เสร็จก็ได้ยินเสียงละเมอเต็มสองหู

"พิมพ์..."

จินตภัทรเม้มปากและกอดอกมองคนที่นอนละเมอเรียกชื่อของใครก็ไม่รู้ออกมา

มองแล้วก็ถอนใจก่อนจะเอ่ยตอบคนที่หลับสนิทด้วยสีหน้าไม่พอใจ...

"พิมพ์ป้าแกสิ มานอนห้องคนอื่นละยังเสือกเรียกชื่อผิดอีก ชื่อจีนเว้ย"


 

 

 


........TBC........

#2209Bnior


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18065 Cartoonpbct (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 11:45
    งื้อออ จะให้จีนตัวแทนพิมพ์เหรอ แง้
    #18,065
    0
  2. #15553 PaJth (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 22:04
    ขอแบบ พิมพ์คือจีน จีนคือพิมพ์เวอร์ชั่นความจำเสื่อมได้มั้ย กลัวม่ามาก
    #15,553
    0
  3. #15417 aukkhauupaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 15:46
    คือมันมาแบบดราม่านิดๆพอตอบจบนี่หักมุมมากค่ะ 'พิมพ์ป้าแกสิ' ว้อย5555555 จีนควรเตะอิพี่จอมให้ไปห้องตัวเองไปเลย5555 เลิกกับเเฟนเก่าไปแล้วก็เลิกไปเด่ะ!จีนไม่ใช่ตัวแทนของพิมพ์นะเว้ย!
    #15,417
    0
  4. #14555 CViewMED (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 01:07
    พิมพ์ป้าแกสิ 55555
    #14,555
    0
  5. #11930 Linseyyy13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 18:16
    พี่บีรักฝังใจมากๆนะเนี่ย
    จีนออกจะงงๆนะคะ 555
    #11,930
    0
  6. #10957 pqppp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    สงสารพี่บี แต่ก็ขำจีนมากกว่า
    #10,957
    0
  7. #10047 inginggist (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:57
    ทำไมจีนร้องไห้แล้วมันตลกกก5545555
    #10,047
    0
  8. #9603 tae_rainysky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 09:15
    บีโคตรไบโพลาร์ ฮึกกกกก
    #9,603
    0
  9. #8886 pa rang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 22:06
    โถ่เอ๊ยยยยย อะไรของพี่วะคะ
    #8,886
    0
  10. #8755 nu_kets (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 05:11
    น้องจีนเป็นเด็กที่มาจากมิติอื่นแน่นอนคือนางอึนๆซึนๆเด็กน้อยมากอะ  ส่วนนายจอมพลของเราอะดูดยังตามหลอกหลอนเค้าอยู่
    #8,755
    0
  11. #8545 Natkamon___06 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 19:34
    โวยย อิพี่คะ555
    #8,545
    0
  12. #8171 ff.raing7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 10:07
    จีนน่ารักกกมากก ฮาพี่บี 555
    #8,171
    0
  13. #7489 deffjb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:55
    ถึงจะเศร้าๆ แต่แฝงความตลก 5555
    #7,489
    0
  14. #7440 khunK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:15
    หลงจีนอะ น่ารักมุ้งมิ้งบ๊องๆดี5555555555 น้ำตาแตกง่ายมาก อยาแขะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่จีนด่าบีตอนจบ
    #7,440
    0
  15. #7236 Saniya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 02:09
    ไรต์ ช่วงทอร์คไรต์จิกนายเอกได้ฮาอีก 555555 สงสารน้อง แต่งงๆตลอดเวลาจริง
    #7,236
    0
  16. #5416 Minttt_pjy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:29
    พอจีนหยุดร้อง บีก็ร้องแทน เอ้าาาให้มันได้งี้5555 ขำตอนท้ายอ่ะชื่อจีนโว้ยย...เกือบซึ้งแล้วเชียวว
    #5,416
    0
  17. #4869 MatteMe (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 21:51
    น้องจีนน่ารักอ่ะ ชอบอ่ะ ชอบไปหมด ไรท์ขู่ไม่ให้เราอ่านแต่กลับทำให้ยิ่งอยากอ่าน >< ไม่ผิดหวังจริงๆ
    #4,869
    0
  18. #4515 Iamdeeney (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:26
    ชอบจีนตอนร้องไห้ตอนอยู่กับบีอะ ตอนที่บีปลอบจีน หรือตอนที่บีร้องไห้แล้วจีนปลอบอะ มันรู้สึกอบอุ่นหัวใจมากเลย อบอุ่น~ แต่ก็ต้องโดนว่าเพราะละเมอชื่อแฟนเก่า5555555
    #4,515
    0
  19. #4476 PuiPui--r (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 23:11
    จีนนี่ต้องปล่อยนางมันเป็นฟีลลิ่ง แต่ไอ่เลวไอ่เถื่อนข้างห้องนี่จะมาร้องไห้สติแตกใส่จีนทำไม ชื่อจีนโว้ย 555
    #4,476
    0
  20. #4206 Aeemmii'z (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 17:08
    เอ้า จอมพลมีปมวุ้ย
    #4,206
    0
  21. #3789 ฮารุมิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 22:39
    ชอบจีนงอแงแล้วก็เวลาจอมทำตัวไม่ถูก แต่ว่าสรุปแฟนเก่าเจ้าจอมนี่ตายหรือแค่เลิกกันนิ
    #3,789
    1
    • #3789-1 Jung_jay(จากตอนที่ 6)
      1 พฤษภาคม 2560 / 13:24
      เลิกกันค่า พี่บีแกนอกใจแฟนเก่า
      #3789-1
  22. #3666 ChicJaebeom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 19:31
    ทั้งตลกทั้งสงสาร
    #3,666
    0
  23. #3663 [10000] li (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 19:07
    ไล่ออกจากห้องไปเล้ยยย5555
    #3,663
    0
  24. #3461 N A X X (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 16:19
    ไม่เคยเจอฟิคที่งอแงทั้งพระนายอย่างนี้มาก่อน5555555 ขำตอนท้ายอ่ะ เกือบเศร้าแล้ว แต่.. ชื่อจีนโว้ย5555555
    #3,461
    0
  25. #3238 Naniile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 23:05
    ทำไมจีนฮาอ่ะ. 555555 ชื่อจีนเว้ย
    #3,238
    0