[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 53 : 49 : คราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    17 ส.ค. 60





เธอจะอยู่หรือไป

สักวันถ้าคนที่เธอเคยไว้ใจ

ถึงตอนสุดท้ายไม่เป็นอย่างฝัน

มันไม่มีอะไรสวยงาม


สิ่งที่อยู่ข้างในหัวใจ ที่ใครไม่เคยหยั่งถึง

ถ้าหากตรงนั้นมันอันตราย

ที่สุดจะมีใครเข้าใจ ข้างในใจฉัน


Bodyslam - คราม


 

 

"อยากใส่ชื่อเครดิตสตอรี่"

โฉมฉายถามย้ำและมองสีที่จริงจังของนักเขียนอันดับหนึ่งของสำนักพิมพ์ด้วยความรู้สึกที่ประหลาดใจ เพราะทุกครั้งที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีชื่อของคนอื่นอยู่บนปกมาก่อน

"ไม่ต้องหน้าปกก็ได้ครับ ขอแค่หน้าแรกก่อนขึ้นคำนำของเล่ม" จินตภัทรเอ่ยและอมยิ้มน้อยๆ ราวกับรู้ทันความคิดของโฉมฉายที่คงจะปฏิเสธออกมาเพราะมันไม่ใช่เรื่องทำตามอำเภอใจได้

"โอเค ก็ได้จะให้เขียนว่า"

"ขอบคุณเรื่องเล่าจาก W"

"อ้อ ไม่ได้เอ่ยชื่อก็โอเค มาจากชื่ออะไร"

"บอกไม่ได้ครับ..."

หญิงสาวร่างท้วมถอนใจแล้วยักไหล่ก่อนจะจดโน้ตเอาไว้ให้อนิลที่จะมาทำงานในสัปดาห์หน้าหลังจากที่ลาป่วยจนถึงอาทิตย์ถัดไป

"แล้วเลือกปกแล้วเหรอ"

"ยังครับ แต่อยากให้มีออกโทนสีน้ำเงินเข้มเหมือนน้ำทะเลที่อารมณ์คล้ายๆ ในมหาสมุทรลึกอะไรทำนองนั้น ผมอยากได้ภาพสีน้ำที่ไม่ต้องมีดีเทลเยอะ"

"ทำไม เกี่ยวกับตอนจบของเรื่องเหรอ นี่รู้ไหมพี่ขัดใจตอนจบของแกมาก แต่มันไม่ได้ร้ายแรงเท่าทำให้แม็กกี้ตายแต่ก็นับว่าแบดเอ็นดิ้งมากนะ"

"พี่โฉม...เคยฟังเพลงของวงบอดี้สแลมไหมครับ"

"แกฟังเพลงประเภทนั้นด้วยเหรอ แปลกใจนะเนี่ย"

"จริงๆ มีคนชอบตูนบอดี้สแลมแนะนำให้ฟัง ผมชอบเพลงคราม ชอบท่อนที่ร้องว่า ทะเลแสนไกลไม่มีสิ้นสุด สีครามหมายความเหมือนใจมนุษย์ มันลึกเกินจะรู้.... ผมได้แรงบันดาลใจหน้าปกมาจากเพลงนี้"

"โอ้โหล้ำลึก ได้เดี๋ยวพี่จะบอกทีมปกให้ แต่เรื่องนี้เล่มเล็กจังไม่ถึงสี่ร้อยหน้าเลยเดี๋ยวจะลองให้ทีมดีไซน์จัดหน้าให้มันหนาขึ้นหน่อยไม่งั้นคงขายราคาปกติไม่ได้ เออ ยังพูดไม่จบ เรื่องตอนจบน่ะ ทำไมเขียนค้างไว้แค่มาร์คกลับมาเจอจอมพลที่ห้อง ไม่มีอะไรต่อเหรอ นี่คือได้คบกันต่อหรือรู้ความจริงแล้วเลิก"

จินตภัทรอมยิ้มแล้วหัวเราะเบาๆ เพราะเข้าใจอารมณ์คนอ่านที่ไม่พอใจตอนจบที่ปล่อยให้จินตนาการเอาเอง บางครั้งมันไม่ต้องจูงจมูกคนอ่านให้จบเรื่องราวด้วยการอธิบายทุกเรื่องในการกระทำของคน แต่ก็ยากที่นักเขียนอย่างเขาจะฝืนเขียนอะไรที่มันเป็นการตัดสินใจและโน้มน้าวให้เชื่อจุดจบที่คล้ายข้อสอบที่มีข้อให้เลือกจำกัด...

"บางครั้งเราต่างรู้ความลับของกันและกัน เพียงแต่ เราเลือกที่จะใส่ใจมันแค่เพียงชั่วครู่ หรือทำเป็นไม่สนใจเลยด้วยเหุตผลเล็กๆ ข้อเดียว..."

จินตภัทรอธิบายพลางหมุนยางลบรูปแตงโมในมือเล่น ขณะที่ฟังอีกฝ่ายถามกลับมาโดยทันที

"อาฮะ เหตุผลว่า"

"ใส่ใจแล้ว...ได้อะไร ได้ประโยชน์อะไรกับเรื่องที่มันผ่านไปแล้ว"

"อ่าว แล้วถ้ามาร์คทำผิดซ้ำเหมือนเดิมล่ะ"

หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจตัวละครของจินตภัทร มันเป็นหนังสือที่จะขายดีแน่ๆ แต่ประเด็นคือทุกคนจะเข้าใจได้ยังไงในเมื่อมันจบเหมือนไม่จบ

"มันเป็นเรื่องของอนาคตครับ ผมไม่สามารถเขียนเรื่องความรักของคนสองคนจนถึงวันที่เขาแก่ตายได้ ทุกตัวละครในนิยายจบแฮปปี้เอ็นดิ้งเพียงเท่าที่อยากให้คนอ่านรู้ แต่ชีวิตที่ดำเนินต่อไปใครจะรู้ล่ะครับว่ามันจะราบลื่น มีใครเคยเขียนต่อไหมว่าหลังจากสโนไวท์แต่งงานกับเจ้าชายชีวิตเป็นยังไง"

โฉมฉายส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ บางครั้งนักเขียนมือหนึ่งของเธอก็เป็นคนที่เข้าใจยากมากๆ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงต้องมีอนิลเป็นคนประสานงาน

"แล้วอนาคตของเธอล่ะเป็นยังไง"  น้ำเสียงที่ถามเชิงขบขันเอ่ยพลางยิ้มให้ ก่อนจะฟังคำตอบของเด็กตัวเล็กที่แสนฉลาดตรงหน้า

"มันก็เป็นเรื่องของคนที่ถูกเลือกให้เดินข้างๆ กันเท่านั้น ที่จะเห็นจีนในอนาคต"



................




PepiPepi :  ใส่ในปกรองแค่ W โอเคไหม?"

GAGAWIN : โอเคก็ได้

PepiPepi : เหมือนไม่พอใจ...ตกลงพอใจไหม?

GAGAWIN : พอใจก็ได้ไง

PepiPepi : เอินทำอะไรอยู่?

GAGAWIN : หลับไปหลังจากที่พยาบาลให้กินยา เออ ที่ให้หาดูเจอแล้วนะ จะให้ส่งไปเลยป่าว?

PepiPepi : อืม ส่งมา เออ เรื่องนั้น...

GAGAWIN : ไม่เป็นไร เข้าใจ

PepiPepi : ไม่โกรธแน่นะ?

GAGAWIN : ก็โกรธ แต่เข้าใจไง จะพูดอะไรได้ล่ะ

PepiPepi : เข้าใจว่าไง

GAGAWIN : ว่า....คนนนน ที่ไม่ใช่แฟนทำแทนให้กันไม่ได้

PepiPepi : กวนตีน

GAGAWIN : 5555 แล้วเรื่องห้องเอาไงอะ จะขายจริงปะเนี่ย

PepiPepi : ก็ขาย จะมาซื้อไหมล่ะ? ของใครก็ซื้อคืนไปดิ

GAGAWIN : ลดราคาดิ นี่ขนาดไม่เอาลิขสิทธิ์ค่าเรื่องแล้วนะ

PepiPepi : เล่าโคตรห่วยแตก ยังจะมาทวงบุญคุณ สองล้านห้านี่ไม่ได้แพงเลยนะ แต่...ไม่เห็นต้องลดให้เลยเดี๋ยวก็ได้เงินคืนแล้วไหมอะ?

GAGAWIN : มั่นใจตลอดอะ แน่ใจนะว่าทุกอย่างมันจะราบรื่น?

PepiPepi : รักกันมากแค่ไหนก็พิสูจน์กันตอนนี้แหละ

GAGAWIN : 

PepiPepi :  เกลียดจริงๆ เอินแม่งตัวแพร่เชื้ออีไก่เนี่ย นี่เพื่อนเรานอนหลับไปเองแน่นะไม่ใช่โดนตีหัวจนสลบ

GAGAWIN : อะไรที่ทำกับแฟนตัวเองนี่อย่ามาหาพวกได้ปะ ไม่เคยคิดทำไรแบบนั้นเลยนะ 

PepiPepi :  ให้มันจริง

GAGAWIN : แล้วตอนนี้พระเอกคุณเป็นไงบ้างอะครับ?

PepiPepi :  รอตื่น

GAGAWIN : 

PepiPepi :  อีไก่เวร



เสียงทุ้มหัวเราะคึกๆ กับข้อความที่โดนจินตภัทรด่า ขณะที่เหลือบมองแฟนตัวผอมที่นอนอยู่บนเตียงอย่างระแวดระวัง กลัวว่าคนที่หลับอยู่จะตกใจตื่น ดวงตากลมโตมองใบหน้าแสนสวยของคนรักแล้วอมยิ้มออกมาพลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

อนิลอาจจะเป็นคนร้ายกาจกับคนอื่นไปทั่วก็จริง แต่มันต้องมีบางคนที่ได้รับความรักและความห่วงใยอยู่เสมอ เช่นจินตภัทร อนิลไม่สามารถปล่อยวางหรือทนได้ที่จะให้เพื่อนตัวเองตกอยู่ในอันตรายหรือต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง

ทั้งพยายามช่วยหาข้อมูล ช่วยเหลือในเรื่องต่างๆ รวมทั้งรับผิดแทนน้องสาวเขาทั้งที่ความจริงแล้วไม่จำเป็นเลยเพราะข้อหาบุกรุกเคหสถานและมีอาวุธมุ่งทำร้ายคนอื่นมันก็มากพอที่จะลบล้างความผิดให้แบมแล้วเพราะถือว่าป้องกันตัว สุดท้ายแบมก็เป็นคนมาสารภาพกับเขาและที่กวินคุยกับทนายและพี่ชายก็เพราะพยายามอธิบายสิ่งที่รู้มาให้เข้าใจแล้วหาทางแก้ปัญหาที่อนิลสารภาพตำรวจไป ทั้งที่ความจริงแล้วในบ้านของกวินบางจุดมีกล้องวงจรปิดเช่นกัน ต่อให้อนิลรับผิดแทนยังไงก็เห็นอยู่ดีว่าแบมวิ่งขึ้นมาแล้วลงไปชั้นล่างกับอนิลที่บังคับให้แบมอยู่กับแก้มยุ้ยจนกว่าตำรวจจะมา

กวินเองรู้เรื่องทุกอย่างดีแล้วก็ปรึกษากับจินตภัทรว่าจะทำยังไงต่อไป แล้วบอกให้รู้ว่าสถานการณ์ของอนิลเป็นยังไง แต่ขณะที่คุยกันอยู่ก็มีบางเรื่องที่อนิลถามขึ้นมา...ก็คือเรื่องที่ได้ยินจากพี่ฝน จินตภัทรถามเขาแค่ว่าเขารู้เรื่องไหม ซึ่งมันก็ยากที่จะโกหกว่าไม่รู้ เพียงแต่เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ด้วยหลายสาเหตุ ข้อแรกก็ไม่อยากให้พี่ชายกับพี่สะใภ้คิดมาก ข้อสองก็เพราะเขารักพิมพ์ ถึงแม้ตอนนี้มันจะน้อยกว่าที่รักอนิล แต่เขาก็สงสารพิมพ์มากกว่าที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

เพราะคนที่แอบคุยและเสนอตัวจะช่วยพี่ฝนคือพิมพ์แลกกับการช่วยเหลือเรื่องงานที่พิมพ์เองก็เสียหน้ามากที่สอบแอร์ฯไม่ผ่านทั้งที่มั่นอกมั่นใจในตัวเองมาก เรื่องทุกอย่างถูกสารภาพจากปากพี่ฝนที่รู้สึกผิดจนทนไม่ไหวหลังจากที่จินตภัทรมาที่บ้าน

ราวกับว่าพี่สะใภ้เขาโดนคาดโทษด้วยท่าทีของจินตภัทรที่เหมือนรู้ความลับและกดดันด้วยสายตา จนสุดท้ายต้องสารภาพออกมาเองแต่เรื่องมันต่างจากที่พี่ฝนเล่าให้อนิลฟังเพราะเรื่องนั้นมันผ่านการดัดแปลงไปเยอะ

เหตุผลก็เพราะจอมพลเป็นคนถือไพ่เหนือกว่าในฐานะคนที่ให้ชีวิตน้ำหวาน พี่ฝนกลัวว่าวันหนึ่งเพื่อนเขาจะเข้ามาถือสิทธิ์ในตัวลูกสาวก็เลยไม่กล้าบอกใครว่าคจอมพลรู้เรื่องดีตามที่ฝ่ายนั้นข่มขู่ไว้

กวินไม่เคยรู้เรื่องที่พี่ชายและพี่สะใภ้มีปัญหาเรื่องการมีบุตร แต่พอรู้ว่าพี่ชายต้องกินยาบำรุงเยอะมากช่วงหลังแต่งงานแต่ก็คงไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น สุดท้ายถึงได้ต้องพึ่งหมอ โดยยอมรับข้อเสนอและเหตุผลที่บ้าบอของพิมพ์ เพราะปมในใจที่ยากจะแก้ไขว่าความจริงแล้วจอมพลไม่เคยคิดจะมีครอบครัวกับเธอ ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะมีชีวิตที่มีภาระผูกพัน ยิ่งเรื่องลูก ยิ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก

ผู้หญิงคนหนึ่งต้องการงานในฝัน และพร้อมจะแลกกับทุกอย่าง เสนอเงื่อนไขที่เห็นแก่ตัวแล้วบอกว่าจะยอมยกไข่ให้พี่ฝนเพราะทั้งคู่เป็นญาติกันจึงสามารถบริจาคให้ได้เพียงแต่มีข้อแม้ว่าพ่อเด็กต้องเป็นจอมพล และสัญญาที่จะเขียนเอาไว้ระบุโดยมีทนายอยู่ด้วยในตอนนั้นว่าหลังจากที่ได้รับเงินค่าจ้างแล้วจะไม่มีการขอสิทธิ์ดูแลเด็ก แต่ขอเพียงได้เจอเด็กบ้างบางเวลา

พิมพ์ต่อรองเพื่อแลกกันสิ่งที่ต้องการจบไปแล้ว ยอมยกไข่ให้พร้อมกับพูดกับจอมพลถึงการช่วยเหลือครอบครัวพี่ชายเขา โดยที่ไม่บอกเลยว่ามีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยวข้องพร้อมตำแหน่งงานของพิมพ์ แต่เรื่องก็มาเปิดเผยตอนที่ยลรดาแฟนสาวลับๆของจอมพลในตอนนั้นดันรู้จักกับแอร์รุ่นพี่ของพิมพ์ ทำให้เรื่องตำแหน่งงานของพิมพ์ถูกถามขึ้นแล้วพิมพ์ก็ต้องยอมเสียคอนโดฯ ให้จอมพลเพื่อเป็นค่าปิดปาก

การกระทำของจอมพลมันไม่ต่างจากการแบลคเมล์แฟนตัวเองแต่กวินคิดว่าจอมพลแค้นใจมากกว่าที่ถูกหลอกให้ช่วยทั้งที่ตัวเองไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย

เพราะสุดท้ายเมื่อถึงกำหนดที่เด็กจะคลอดจอมพลก็ไปพูดกับพี่กวีว่าเขาไม่เคยรู้ว่ามีการจ่ายเงิน ทำให้พี่ชายเขาต้องจ่ายครึ่งหนึ่งให้จอมพล รวมทั้งในเวลาเดียวกันสิทธิ์การเป็นเจ้าของคอนโดฯ เก่าก็ได้รับการโอนจบพอดี สิ่งเดียวที่พิมพ์เหลืออยู่ตอนนั้นคือตัวของคนรักที่จะรั้งเอาไว้ให้อยู่ด้วยกันได้ แต่เมื่อรู้ว่าจอมพลแอบคบกับคนอื่นอยู่ด้วย พิมพ์ถึงสติแตกไปหมดเพราะนอกจากจะเสียเงินไปเกือบ 5 ล้านรวมค่าคอนโดฯ ที่ยกให้ก็ยังต้องเสียผู้ชายที่รักนักรักหนาไปอีก

 

"คนเห็นแก่ตัวก่อน ก็ไม่แปลกที่จะโดนปฏิบัติตอบแบบเดียวกัน"

ใช่ จินตภัทรบอกเขาแบบนั้นตอนที่คุยกันช่วงที่จอมพลถูกใช้ให้ดูแลน้ำหวานในห้องนั่งเล่น เขาโกรธมากจริงๆ นั่นคือสิ่งที่จินตภัทรถามในแชตว่ายังโกรธอยู่ไหม...

เขาโกรธอยู่แล้วที่พิมพ์ทำแบบนั้น แต่โกรธยิ่งกว่าคือรู้ว่าหลานเขาเป็นลูกของเพื่อนที่ไม่เคยมาดูดำดูดีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองเลยแต่กลับได้รับความรักจากน้ำหวานทันทีที่พบหน้ากัน มันเป็นความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่ต่างจากที่พิมพ์เองก็รักจอมพลมากจนอยากมีลูกด้วยแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่อยากมี พิมพ์ก็เอาเรื่องครอบครัวของพี่กวีมาบังหน้าและพูดจนจอมพลยอมช่วยจนได้

"บางคนเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นพ่อคนนะรู้ไหม เขาเกิดมาเพื่อมีชีวิตเป็นของตัวเอง"

จินตภัทรบอกกับเขาแบบนั้น จะด้วยความลำเอียงที่พยายามจะเข้าข้องคนรัก แต่มันก็เป็นความจริงที่เขาไม่ควรคาดหวังให้ทุกคนคิดเหมือนกับเขา เพราะทุกคนเกิดมาต่างกัน...

 

....................

 

มือหนาลูบท้ายทอยขณะที่ลุกขึ้นจากเตียง ไม่รู้ว่าเขาหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่แต่คิดว่าหลับไปนานอย่างน่าตกใจ เพราะตื่นมาก็เกือบสี่โมงเย็นแล้ว ไม่เข้าใจว่านี่เขาหลับไปหรือสลบกันแน่ ขณะที่กำลังงัวเงียลุกจากเตียงและเริ่มมองหาคนรักเป็นอันดับแรกแต่สิ่งที่มองเห้นรอบกายมีแต่ข้าวของๆ ตัวเองที่อยู่ในสภาพเดิมๆ ระเกะระกะสกปรกราวกับย้อนเวลากลับมาก่อนหน้านี้สักสามสี่เดือน

"อะไรวะ"

ร่างสูงใหญ่ลูบหน้าลูบตาด้วยความรู้สึกที่สับสนไปหมด แฟนเขาหายไปไหนแล้วทำไมข้าวของๆ จินตภัทรหายไปหมด

 

"พี่เบญเดี๋ยวเอาขยะไปทิ้งด้วยสิ ไหนๆ ก็จะออกไปแล้ว"

เสียงจากหน้าประตูที่เขาจำได้ดีเรียกให้ร่างสูงจ้ำอ้าวเปิดประตูผลัวะออกไป สิ่งที่เห็นก็คือแฟนเก่าของจินตภัทรที่ยืนอยู่หน้าห้องแล้วแต่งตัวเหมือนกำลังจะไปทำงาน...ส่วนจินตภัทรอยู่ในชุดเสื้อนอนตัวยาวถึงเข่ากำลังอมยิ้มให้อีกฝ่ายที่กำลังก้มลงไปจะหอมแก้มแฟนเขา

"เฮ้ย มึงทำอะไรวะ"

สิ่งแรกที่จอมพลรู้สึกคือโทสะ พร้อมกับมือที่ผลักเบญจ์จนเกือบกระเด็น แต่เสียงของจินตภัทรที่ด่ากลับมาทำเอาหัวใจกระตุกวูบ..

"คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!"

ร่างสูงยืนมองจินตภัทรที่เดินไปประคองอีกฝ่ายแล้วด่าเขาเสียงดังมากกว่าเดิมจนคนข้างห้องเปิดประตูออกมาดู

"เป็นโรคประสาทรึเปล่า ระรานคนอื่นได้เรื่อย สูบบุหรี่ควันโขมงลอยมาห้องอื่น เอาผู้หญิงมานอนก็เสียงดัง นี่ยังจะทำร้ายร่างกายกันอีกเหรอ"

ริมฝีปากหยักอ้าค้างอย่างไม่เข้าใจ มองหน้าคนที่รักหมดหัวใจราวกับว่าจินตภัทรเอามีดมาแทงซ้ำๆ ที่กลางใจของเขา...

"จีน...นี่มันอะไรอะ"

สีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้เต็มทีมองภาพของแฟนตัวเล็กดึงเบญจ์เข้าไปให้ห้องโดยไม่สนใจเขาแม้แต่จะเหลียวกลับมามอง จังหวะของหัวใจที่เต้นรัวราวกับร่างกายลอยดิ่งลงเหว และถูกกระชากดิ่งลึกลงไปอีกเพราะคุณป้าห้องถัดไปที่พูดตำหนิเขา

"นี่พ่อหนุ่ม เลิกทะเลาะกับข้างห้องเถอะ รบกวนเขาทำไมถ้าไม่ชอบหน้ากันก็ย้ายไหมล่ะ ป้ารำคาญจะแย่แล้ว"

"ป้า...นั่น นั่นแฟนผม ป้าจำได้ไหมเรายังทักคุณป้าอยู่เลยตอนเราไปเซเว่นแล้วเจอกัน"

น้ำเสียงที่ระล่ำระลักพยายามเล่าสิ่งที่อยู่ในความทรงจำออกมา แต่หญิงชรากลับนิ่วหน้าใส่เหมือนมองคนบ้า

"สติดีรึเปล่าเนี่ยคุณ ห้องนี้เขาอยู่กันสองคนมาตั้งนานแล้ว แฟนเขาก็คนที่หล่อๆ ใส่เชิ้ตขาวเมื่อกี้ไง เอ้อ คนสมัยนี้เป็นอะไรไปหมด สงสัยจะเครียดเรื่องเศรษฐกิจจนเพี้ยน"

 

....................

 

"มึงเรียกกูมาทำไม"

"จีนเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เขาพาไอ้ห่านั่นเข้ามาอยู่ในห้อง แล้วพอกูทักเขาทำเหมือนไม่รู้จัก คือกู ไม่รู้สิ มันงงไปหมด"

"จีนไหน น้องแว่นข้างห้องมึงอะนะ"

เขากำลังจะเป็นบ้า จอมพลรู้สึกแบบนั้น มันเหมือนทุกคนกำลังแกล้งเขา แต่ที่ทำให้เริ่มไม่แน่ใจก็คือคุณป้าข้างห้องที่เคยทักทายกันตลอด อายุปูนนั้นแล้วจะแกล้งเขาได้เหรอ ใช่เหรอ กวินเองพอโทรเรียกให้มาหาก็มาพร้อมกับคำถามที่เขาไม่รู้จะตอบยังไง เรียกจินตภัทรเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จัก ทำเหมือนว่าเขาไม่มีแฟน ไม่ได้เป็นอะไรกับคนตัวเล็กที่อยู่ข้างห้องเลย

"มึงนี่ก็แปลก เดี๋ยวกูกลับไปเลี้ยงหลานก่อนนะ พี่ฝนจะออกไปซื้อกับข้าว"

"แล้วเอินล่ะ"

"ใครวะ" สีหน้าเหรอหราของกวินที่หันมาถามยิ่งเพิ่มดีกรีความประสาทแดกให้จอมพลเข้าไปอีก มือหนาคว้าโทรศัพท์มาก่อนจะกดหาเบอร์ของอนิลแต่ก็ไม่เจอ ไม่มีแม้แต่เบอร์ของจินตภัทรหรือข้อความแชตที่เคยมี...

"นี่มันเหี้ยอะไรเนี่ย"  ร่างสูงสบถก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมแล้วทำท่าจะเดินไปหาห้องข้างๆ

"เฮ้ย บี ไปไหนวะ"

"กูจะคุยกับจีนให้รู้เรื่อง ไม่ขำนะ ไอ้สัด แจ็คปล่อยกู!" จอมพลสบถด่ารุนแรงขณะที่สะบัดแขนออกจากมือของเพื่อนที่รั้งเอาไว้

"มึงใจเย็นก่อน จะไปยุ่งกับเขาทำไมวะ สนิทกับเขาเหรอ เมื่อกี้กูเดินสวนกับแฟนเขาที่ออกมาจากห้องก็เห็นเขากระหนุงกระหนิงกันดี แอบชอบคนข้างห้องกูไม่ว่าแต่เขามีผัวแล้วนะ..."

 

ทั้งที่หัวใจมันเริ่มเต้นแรง มือไม้สั่น และขอบตาเริ่มร้อนผ่าวหัลงจากฟังเสียงของเพื่อสนิทที่เอ่ยแบบนั้น คำถามแรกที่เกิดขึ้นคือเขาจะอยู่ยังไงในโลกที่ไม่มีจินตภัทร

 

"กูไม่เชื่อ.."

"มึง ใจเย็นๆ ก่อน ตั้งสติ เอางี้ขอเวลากูไปดูหลานก่อน แล้วเดี๋ยวระหว่างนี้มึงอาบน้ำอาบท่าแดกข้าวด้วย เดี๋ยวหกโมงกูมาใหม่"

"ทำไมกูไม่มีเบอร์เขา...แชต รูปที่เราถ่ายด้วยกัน มันหายไปหมดเลย.."

น้ำเสียงที่แหบแห้งเอ่ยออกมาขณะที่มือเลื่อนสไลด์หน้าจอโทรศัพท์หาทุกอย่างที่มันควรจะอยู่ในนั้น แต่เครื่องของเขากลับว่างเปล่า เหมือนกับว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้นไม่เคยเกิดขึ้น...

"มันไม่ใช่ไม่มี แต่มึงไม่เคยมีเขามาตั้งแต่แรกรึเปล่า"

คำพูดที่ตอกย้ำและซ้ำลงมาที่หัวใจ ราวกับเขาเพิ่งตื่นจากความฝันอันแสนหวานเพื่อมาเจอโลกที่ไม่เคยมีแฟนตัวเล็กๆ ที่น่ารักมาก่อน มองรอบกายไม่มีอะไรเหลือเลย ยกเว้น...ม่านสีเขียวเชอร์เบท

"ม่านนั่น..ของจีน" ดวงตารีเหม่อมองสิ่งที่เขามั่นใจว่ามันถูกถอดออกไปแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับยังอยู่ที่เดิม ที่ๆ เขาเคยมองมันด้วยความรังเกียจ

"ก็มึงสลับห้องกับเขา กูก็ถามแล้วว่าจะเอาไปคืนไหม มึงก็บอกเอาไว้ก่อน จนป่านนี้ก็ไม่คืน..."

เสียงของกวินเอ่ยพลางมองเพื่อนตัวโตที่กำลังสติแตก เดินไปที่ราวม่านค่อยๆ บรรจงถอดราวม่านออก ดึงม่านมาพับทบอย่างช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปโดนมีกวินเดินตามมาถามอย่างห่วงใย

"บี มึงจะเอาไปคืนเขาเหรอ"

เพราะมันอึดอัดจนแทบบ้า ทนไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียวที่จะต้องรับรู้ว่าตอนนี้เขากลายเป็นคนอื่นไปแล้ว

"อือ"

เสียงที่ตอบในลำคอพร้อมกับหยดน้ำตาที่หยดลงบนผ้าม่านสีเขียวเชอร์เบทอย่างเกินจะต้านทานความเจ็บปวดที่จะต้องยอมรับความจริงเหล่านั้น เขาเป็นใครกัน มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา ทำไมเขาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย...

 

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้น ขณะที่กวินตบไหล่ให้กำลังใจจอมพลเบาๆ ก่อนจะบอกลาไป จอมพลยืนมองประตูห้อง 2207 ตัวหัวใจที่เจ็บปวดเหมือนถูกบีบจนอยากจะกรีดร้องออกมา หากนี่คือเรื่องจริง และทั้งหมดที่เกิดขึ้นคือความฝัน เขาจะทนอยู่ได้อย่างไรในโลกที่ไม่มีจินตภัทร

ประตูถูกปลดล็อกและเปิดออกช้าๆ แต่ไม่มีใครเดินออกมาจากในนั้น มือหนาค่อยๆ ผลักเข้าไปและพบว่าภายในห้องว่างเปล่าเช่นเดียวกับหลังจากที่จินตภัทรย้ายมาอยู่กับเขา แต่สิ่งที่ต่างไป คือผนังฝั่งที่อยู่ติดห้องของเขามีร่องรอยถูกทุบชั้นนอกออกจนเห็นลายวอลเปเปอร์สีหวานที่ตกแต่งเอาไว้ที่ผนังเดิมของตัวห้อง

ผนังที่มีปัญหาในการก่อสร้างเพราะด้านในผนังที่กลวงทำให้ห้องนี้ราคาถูกกว่าห้องอื่นๆ เพราะไม่สามารถรื้อซ่อมได้ ทางเดียวที่เจ้าของห้องก่อนหน้านี้คิดออกและบอกให้อินทีเรียทำก็คือพยายามบุห้องใหม่แต่มันก็ได้เพียงเท่านี้ แต่ลายวอล
เปเปอร์จอมพลจำได้แม่นว่ามันเป็นลายแบบที่พิมพ์ชอบ...

 

"สิบห้านาทีกับอีกยี่สิบสองวินาทีที่ผ่านมาเมื่อครู่ ช่วงเวลาที่ไม่มีจีนอยู่ในโลกของบี บีรู้สึกยังไงบ้าง"

"ทำแบบนี้ทำไม.."

น้ำเสียงที่ปนสะอื้นเอ่ยขึ้นมาทั้งน้ำตา มันเจ็บกว่าการค้นพบว่าเมื่อครู่เขาคือคนแปลกหน้าสำหรับอีกฝ่าย มันเจ็บกว่าตรงที่จินตภัทรปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดแบบนั้นได้ยังไง

 

ร่างบางยืนอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ หันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉยและถามคำถามเดิมอีกครั้ง...

"ช่วงเวลาที่ไม่มีจีนอยู่ในโลกของบี บีรู้สึกยังไงบ้าง"

ไร้ซึ่งคำตอบ ร่างสูงยืนร้องไห้เงียบๆ และกอดได้แต่กอดผ้าม่านเอาไว้แน่นอย่างน่าสงสาร

"ช่วงเวลาหนึ่งของพิมพ์ที่ไม่มีบี เขาก็รู้สึกแบบนี้ เหมือนกับบี ต่อให้เขาพยายามเอาเปรียบใครหรือทำอะไรที่ดูเหมือนคนร้ายกาจสำหรับบี แต่บีควรรู้ไว้อย่างหนึ่งว่าเขารักบีจริงๆ แล้วการที่นอกใจ แถมยังเอาเงินของเขามา บีคิดว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหนถ้าเทียบกับความรู้สึกของบีตอนนี้"

"มันไม่เหมือนกัน พิมพ์ไม่เคย..."

"จีนไม่รู้ว่าเขาแสดงท่าทางแบบไหนให้บีรู้สึกว่าเขาไม่รัก แต่สำหรับจีน บีควรให้เกียรติคนที่รักให้มากกว่านี้ ถึงเลิกรักกันไปแล้วก็ไม่ควรคิดเอาผลประโยชน์จากเขา บีบอกว่าพิมพ์พยายามจับปลาสองมือคบกวินด้วย แต่บีก็สามารถถอยออกมาได้นี่ ถ้าจริงใจต่อกันก็คงถอยออกมาแล้ว แต่เพราะตลอดเวลาที่คบกับพิมพ์บีไม่ได้เงินจากที่บ้านเลย ไม่เคยทำงานจริงจัง ไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง แม้แต่คอนโดฯ ที่อาศัย เพราะทุกอย่างเป็นของพิมพ์ เงินที่บีใช้ ที่ๆ บีอาศัยอยู่ บีทำงานได้ก็หาเพียงแค่ค่าใช้จ่ายกับเรื่องของตัวเองในขณะที่พิมพ์ต้องหาเงินมาแบ่งใช้กับบี แม้แต่เรื่องน้ำหวาน มันจริงอยู่ที่บีไม่ได้อยากมีลูกกับเขาแต่พอเขาขอก็ให้ไปโดยไม่คิดอะไร แต่พอรู้ว่ามีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้องปีก็เริ่มมีปัญหากับบ้านแจ็คจนพี่กวีต้องโอนเงินให้ครึ่งหนึ่ง ถูกไหม จีนจะรู้ได้ยังไงว่าวันนึงบีจะทำแบบนั้นกับจีนเหมือนกัน เราเพิ่งคบกันไม่นาน จีนไม่รู้จักบีเลย กับพิมพ์ที่คบกันมานานบียังทำแบบนั้นได้ แล้วจีนล่ะ"

สำนึกมักเกิดช้า...แต่ทว่ามันจะเริ่มมองเห็นอดีตที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายของตัวเองในช่วงเวลาที่กลัวว่าจะสูญเสียอะไรไป สำหรับจอมพล เขากลัวที่จะต้องสูญเสียจินตภัทรไป...

"บีรักจีน มันไม่เหมือนกับที่รู้สึกกับพิมพ์ เรื่องของพิมพ์ก็คือเรื่องของพิมพ์ มันเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้..."

ขณะที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเพื่ออธิบาย ร่างเล็กที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาก็เริ่มเสนอข้อต่อรองที่จอมพลคิดไม่ถึง

"งั้นถ้าเรื่องของพิมพ์ก็เป็นเรื่องของพิมพ์ งั้นเงินของพิมพ์ในบัญชีที่เหลือ จีนขอคืนทั้งหมดให้พี่กวีได้ไหม ถ้าบีพิสูจน์ได้ว่าบีจะไม่มีพิมพ์อยู่ในชีวิตแล้วบีต้องคืนเงินเขาไปแล้วเริ่มต้นที่ศูนย์"

 

....................

 

flashback

"ทำเกินไปป้ะเนี่ย"

กวินท้วงขึ้นมาหลังจากที่จินตภัทรรีบลากเบญจ์กลับเข้ามาในห้องที่ว่างเปล่า

จินตภัทรกุมขมับตัวเองด้วยความรู้สึกที่กลั้นเอาไว้เมื่อครู่มันทำเอาปวดหัวตึ้บ เขาสงสารจอมพลมากทั้งสีหน้าและท่าทาง แต่มือของเบญจ์ที่ยังโอบเอวเขาอยู่มันทำให้รำคาญขึ้นมาทันที

"พี่เบญเอามือออกได้ละ"

"โห ใช้งานค่าตัวก็ไม่ให้ยังจะดุอีก" เบญจ์บ่นออกมาก่อนจะขยับถอยออกมายืนกอดอกพิงผนังห้องเอาไว้

"เมื่อกี้เกือบร้องไห้แหละ แต่ป้าเขาจะพูดได้ใช่ไหม แจ็คเทรนป้าเขาครบทุกคำรึเปล่า" จินตภัทรถามถึงป้าข้างห้องที่ส่งกวินไปจีบแล้วจ้างมาเป็น นักแสดงรับเชิญ ตัวละครสำคัญที่จินตภัทรบอกว่าคนที่รุ่นป้าขนาดนี้ จอมพลไม่มีทางเหวี่ยงใส่อยู่แล้วต่อให้พูดเรื่องที่เหลือเชื่อก็เถอะ

"พูดได้ดิแหมซ้อมมากี่ชั่วโมงและวิ่งเก็บของให้ นั่งแบคอัพโทรศัพท์ไอ้บีไว้อีก ตัวเองแค่ตีหัวมันแล้วจับยานอนหลับกรอกปากมันแค่นี้ทำเป็นบ่น"

จินตภัทรกรอกตาแล้วคิดถึงตอนที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมไม้เบสบอลที่อนิลซื้อให้ตอนย้ายห้องใหม่ๆ ถึงจะแซวว่าห้ามเอาไปตีผัวนะ แต่สุดท้ายก็ใช้ตีผัวจนได้...

 


 

flashcome

"ไม่..."

หลังจากที่เบญจ์ขอตัวกลับไปเลี้ยงลูกและเหลือแค่จินตภัทรกับกวิน สภาพของจอมพลตอนนี้ไม่ต่างจากเด็กที่ทำผิด เพราะทั้งเจ็บทั้งอายที่โดนเมียด่าเรื่องเกาะผู้หญิงกิน ต่อให้พิมพ์เต็มใจที่จะเลี้ยงผู้ชายโง่ๆ คนหนึ่งไว้ทำผัวก็ตาม

"ไม่อะไร" จินตภัทรทวนคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาน้ำตาคลอ มองสบตากวินที่ยืนกอดอกอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้จินตภัทรเข้าใจแล้วว่าทำไมกวินถึงพยายามทำทุกอย่างให้พิมพ์เลิกกับเพื่อนตัวเอง

ทั้งสองสบตากับด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง

กวินคิดว่ายังไงก็คงไม่ได้เงินคืนเพราะรู้ว่าจอมพลเป็นคนแบบไหน เงินเป็นล้านไม่มีเมียก็อยู่ได้ แต่คืนเงินไปไม่มีเงินจะเอาอะไรแดก

แต่จินตภัทรยังคงเชื่อในตัวของคนรักแม้ว่าความหวังมันจะน้อยนิด...

"ไม่มีคืนแล้วอะ ใช้หมดแล้ว...ฮืออออออ"

พอคำสารภาพถูกเอ่ยออกมา จินตภัทรก็เงยหน้ามองกวินที่อ้าปากค้างพอๆกับที่จินตภัทรรู้สึกไม่เชื่อหูตัวเอง เงินเป็นล้านๆ ไม่นับที่ซื้อคอนโดฯ ด้วยเงินประกันของพิมพ์ เจ็ดล้านที่มีหายไปไหน ในเวลาแค่สองปีกว่าหลังจากได้เงินมา

"ใช้ยังไงหมด บ้าป้ะเนี่ย" พูดไปมือเรียวก็ฟาดแขนจอมพลราวกับแม่ที่กำลังดุลูก ได้ยินว่าใช้เงินหมดแล้วก็ควันออกหูทันที

"ซื้อกีตาร์กับเสื้อผ้าไปหมดแล้ว ไหนจะรถอีกอะ" มือหนาขยำผ้าม่านในมือเหมือนเด็กที่หาที่ระบายเวลาเครียด พอพูดถึงเรื่องคืนเงินก็ตัวสั่นงันงกไปหมด

คำๆ หนึ่งที่จินตภัทรนึกออกเมื่อรู้ซึ้งในพฤติกรรมของจอมพลคือ สามล้อถูกหวย

คนมันไม่เคยมี มาจากครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย พอได้โอกาสมาง่ายๆ ก็ใช้จ่ายไม่คิดถึงอนาคตเลยในขณะที่จินตภัทรเขียนงานแทบตายกว่าจะได้เงินมาสักบาท เขาพยายามใช้เงินอย่างประหยัดเพราะคิดแล้วว่าตัวเองก็ไม่มีลูกมีหลานจะมาดูแลตอนแก่เฒ่า จะคาดหวังว่าน้องชายจะมีหลานมาให้เลี้ยงก็ไม่รู้อนาคตที่แน่นอน ที่เก็บเงินเอาไว้เป็นล้านๆในบัญชีโดยไม่คิดแตะต้องเลยก็แบบนี้ การลงทุนให้ตัวเองก็ทำเพียงแค่ซื้อคอนโดฯ  ซื้อโน้ตบุ๊กไว้ทำงาน รถยังไม่มีขับเลย แล้วนี่อะไรกัน...

"เรารักบีนะ แต่เรารับไม่ได้อะ ความรักอย่างเดียวมันไม่ช่วยอะไรถ้าบีไม่มีความรับผิดชอบเลยแม้แต่กับตัวเอง บีคิดว่าพอคบกันแล้วจะอยู่กับจีนยังไงเหรอ"

"ก็พยายามหางานทำอยู่..." เสียงอ้อมแอ้มตอบกลับมา ทำเอาคนที่ยืนฟังอยู่ด้วยอย่างกวินกุมหัว เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวก็ดันปากดีมาขอลาออกจากร้านอาหารของเขา บอกว่าไม่ทำงานแล้วจะหางานใหม่ แต่จนป่านนี้งานประจำยังไม่มีเลย จะพูดถึงเรื่องโปรเจกต์ของพี่พัฒน์กว่าจะได้เงินก็อีกตั้งนาน จบโปรเจกต์เขาถึงจะจ่าย

"แล้วช่วงที่หางานประจำไม่ได้บีจะอยู่ยังไง"

"ย...อยู่กับจีน..."

ตอบออกไปทั้งที่รู้ว่าจินตภัทรจะโกรธแค่ไหนที่แอบหวังว่าจะกินใช้เงินในบัญชีแฟนตัวเล็ก แต่ก็คิดเสมอว่าจินตภัทรจะรักเขามากพอที่จะแบ่ง...

"แจ็คเราไม่ขายห้องแล้วนะ บอกนิติบุคคลขอคีย์การ์ดแล้วก็ย้ายของเราที่ฝากไว้มาคืน ส่วนผนังห้องให้อินทีเรียพี่กวีมาบุผนังให้หนาๆ เราไม่ชอบเสียงรบกวนเวลาทำงาน"

"จีน ฮึก จีน! เดี๋ยวดิ" มือหนาพยายามคว้าข้อมือของคนตัวเล็กที่ทำท่าจะเดินหนีไป แต่จินตภัทรกลับสะบัดแขนออก

"ความรักมันไม่ใช่ทุกอย่าง เพราะบีจะไม่มีทางได้ทุกอย่างไปจากเราด้วยการเอาความรักมาแลก ถ้าคิดกับเราแค่ว่าจะอยู่ด้วยกันโดยมีหน้าที่เป็นได้แค่ผัวก็เป็นหน้าที่ๆ เราไม่ได้จ้างมาแล้วระบุว่าให้เงินเดือน เงินไม่มีจะคืนเขาไม่เท่าไหร่ แต่เงินจะใช้จ่ายกินอยู่เองยังไม่มีอีก"

น้ำเสียงที่พูดออกมาแม้จะเรียบๆ แต่กลับสร้างความเสียหายให้กับใจคนฟังจนไม่สามารถจะเถียงอะไรกลับไปแม้แต่คำเดียว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกมากแล้วที่จู่ๆ เงินที่ขอหยิบยืมกวินเป็นเงินประกันของพิมพ์ที่ครอบครัวพิมพ์ยกให้ เพราะคิดมาตลอดว่าพิมพ์ไม่เคยรักเขาเลย แต่พอมาตอนนี้ความคาดหวังที่จะเริ่มต้นใหม่อย่างที่ฝันไว้มันกลับหลุดลอยไป

ชีวิตของผู้ชายหน้าตาดี ปี้เก่ง ร้องเพลงเพราะ ไม่ได้ราบรื่นเหมือนในละครหรือนิยายที่จะรายได้ดีและมีสาวมาเปย์

เพราะตอนนี้จอมพลกำลังจะโดนเมียทิ้งด้วยสาเหตุเดียวคือไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน และดูไร้อนาคตมากๆ...

"มันไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถทำตามความฝันได้ในทันทีหรอกนะบี ถ้าบีจะร้องเพลง จะเป็นนักดนตรีบีก็ต้องจริงจังกว่านี้ แต่ถ้าในระหวางที่เดินตามความฝันตัวเองบีก็ต้องกินต้องใช้ ซึ่งอย่าคาดหวังหยิบยืมจากใครอีก แจ็คก็เหมือนกันเลิกให้เพื่อนยืมเงินได้แล้วนะ"

ร่างเล็กพูดก่อนจะถอนใจออกมาเมื่อเหลือบมองสบตาผู้ชายตัวโตที่ยืนน้ำตาคลออยู่ตรงหน้า แอบเห็นกวินกลั้นขำอยู่ข้างหลังก็สงสารจอมพลเหมือนกัน แต่ความสงสารมันกินไม่ได้ ที่แลกข้าวได้คือเงินเท่านั้น...

"เราจะไม่เลิกกันใช่ไหม..." คำถามเดียวในใจที่กลัวคำตอบจนแทบบ้า เพราะแม้จะเป็นคนเห็นแก่ตัวและรักแต่ตัวเองมากแค่ไหน สิ่งที่จอมพลรักพอๆ กันก็คือจินตภัทร

"ไม่ เราไม่ได้เลิกกัน แต่ถ้าบียังรับผิดชอบตัวเองยังไม่ได้เราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ แยกกันอยู่เหมือนเมื่อก่อนแล้วกันนะบี เอาไว้ดูแลตัวเองได้เมื่อไหร่ค่อยมีเราเป็นภาระแล้วกัน"

พูดไปก็เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้คนตัวสูงกว่าอย่างสงสาร แต่เขาจะไม่ใจอ่อนแล้วยอมให้บีมาใช้ชีวิตง่ายๆโง่ๆแบบเดิมอีกแล้ว

"รักกันมากแค่ไหนก็พิสูจน์กันตอนนี้แหละ บีทนได้ไหมที่จะแยกกันอยู่แล้วต่างคนต่างทำมาหากินแล้วมาเจอกันหลังเลิกงานหรือมีเวลาไปเที่ยวกันบ้าง แต่ก่อนจะใช้ชีวิตแบบนั้นก็รู้จักทำมาหากินเลี้ยงตัวเองก่อนนะ"

ดวงตารีมองคนรักเดินออกไปจากห้อง ก่อนจะมองสบตาเพื่อนรักที่ยืนอมยิ้มให้กำลังใจอยู่ ก็ไม่เชิงให้กำลังใจทั้งหมด แต่กวินรู้สึกขำมากที่สุดท้ายแล้วพระเอกในชีวิตจริงของจินตภัทรน่าสงสารมากเพราะใช้ชีวิตไร้ความรับผิดชอบมาตลอด ไม่ว่าจะกับตัวเองหรือครอบครัว...

"มึงอยากหาเงินได้เร็วๆ ป้ะล่ะ"

"อือ.."

"ขายของสะสมมึงไปก่อน หาเงินมาไว้กินใช้ประจำวัน แล้วก็กลับไปหาพ่อกับแม่ก่อนไปกลับตั้งหลัก บ้านมึงอยู่แค่พรานนกเอง ขับรถขึ้นทางด่วนไปก็ถึงแล้ว" กวินพูดขณะที่ตบไหล่เพื่อนอย่างให้กำลังใจ ชีวิตใหม่ของจอมพลไม่ใช่การมีความรัก แต่เป็นชีวิตที่มีคนรักที่หวังดีและให้โอกาสเสมอต่างหาก...

.....................



GAGAWIN :  เลิกงานยัง? ทำไมกลับช้าอะไหนบอกก่อนสิบเอ็ดโมงไง

GAGAWIN :  


BabyEarn : 



GAGAWIN :  ตอบงี้จะจับบิลลี่หักคอเลยนะ

BabyEarn : 


BabyEarn : ใจร้ายมาก นะหวันสันยาว่าจะดูแลอย่างดี กากาวินใจร้าย...



คนที่ถูกกล่าวหาว่าใจร้ายถอนใจแล้วหันมองที่ตัวเล็กที่กำลังปล้ำอยู่ 'บิลลี่' ตุ๊กตาผีหน้ามึนของอนิลที่ถูกชะตาน้ำหวานตัวแต่แรกเห็น บางครั้งกวินก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าของหน้าตาแบบนี้มันน่ารักตรงไหน...

"น้ำหวานไม่รักอาแล้วเหรอ..." กวินถามหลานสาวที่เอาแต่สนใจเล่นกับบิลลี่ที่สามารถอ้าปกากว้าจนน้ำหวานสามารถยัดเท้าน้อยๆใส่เข้าไปได้...เป็นการเล่นตุ๊กตาที่โหดร้ายมากจริงๆ

"บิลี่ บิลี่กิงเท้านะหวัน ฮ่าๆๆๆ"

สนุกยังไงวะ...

กวินมองหลานสาวที่หัวเราะจนตาหยี เด็กหญิงยังคงทรมานทรกรรมตุ๊กตาของอนิลไปเรื่อยๆ ระหว่างที่พวกเขารอให้อนิลที่ไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศช่วงเช้ากลับมาบ้านก่อนจะพาหลานไปสวนสาธารณะกันตอนเย็น

 

....................

 

"ตอนนี้บีกลับไปช่วยแม่ขายขนมตาลสลับกับช่วยพ่อขายถังสังฆทาน จริงๆ ก็ขายแค่ช่วงเย็นนะ แล้วก็ขับรถกกลับมานอนเอาแรงก่อนไปเล่นดนตรีที่ร้านต่อ เขาก็พยายามทำทุกอย่างเต็มที่แล้วแต่มันก็แค่เริ่มต้น ก็คงต้องรอดูกันไป ยังไงพิมพ์ก็ให้โอกาสเขาหน่อยแล้วกันนะ"

ร่างเล็กเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มองคู่สนทนาที่ตรงหน้าที่ไร้คำตอบใดๆ กลับมา

"เราว่าบีเขารับรู้แล้วนะ ว่าพิมพ์รู้สึกยังไง ให้อภัยเขาได้ไหม ให้คนคนหนึ่งได้มีโอกาสแก้ตัวเลิกแล้วต่อกันต่างคนก็ใช้ชีวิตของตัวเองเถอะนะ"


 

 

 


.........TBC........

ตอนหน้าจบแล้วนะคะ


#2209Bnior

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18286 Lhilhi Jj (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 23:42
    สุดจัดปลัดบอก
    #18,286
    0
  2. #18264 xxabw (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:19
    มันไม่ใช่นิยายประถมมัธยมมหาลัยอ่ะ. มันแบบ ที่สุดๆๆๆๆ ตื้นตันใจมากๆๆ

    ฉากหลอกนั่นคือตอนแรกตกใจมาก จะนงร้องไห้ ถ้าเจอกับตัวเองคงต้องไปพบจิตเวชแน่ๆ มันแวดใจจริงๆ ดีนะสั้นๆ ไม่งั้นคิดเองตายแน่ๆ เราเนี่ยย555

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะะ
    #18,264
    0
  3. #18163 Defnan (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 05:23
    -พี่บีเอ้ย ความรู้สึกสงสารบีสุดหัวใจที่ผ่านมาหลายๆตอน หายวับไปเลยจ่ะ โอ้ยยย ปวดใจ T-T
    #18,163
    0
  4. #18106 Cartoonpbct (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 08:21
    ความจริงที่ถูกปิดมานาน โอ้ยย ปวดใจเว่อร์ แต่จินตภัทรเป็นคนที่ฉลาดมากนะ แก้ปมต่างๆได้โดยที่ทุกอย่างไม่ได้แย่ไปกว่าเดิม แถมกวินก็เป็นคนที่ดีจนเหลือเชื่อ
    #18,106
    0
  5. #18038 alisai (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 10:42
    เขียนได้ดีมากจริงๆ เรื่องแบบนี้ในชีวิตจริงมันมีโอกาสเกิดขึ้นได้ แต่ว่ามันก็ให้กลิ่นอายความเป็นนิยายอยู่ เป็นนิยายที่เหมือนเป็นโลกจริงๆ คือมันรู้สึกได้ว่าเรื่องต่างๆมันเกิดขึ้นจริง และมันก็ผ่านมาแล้ว แต่พออ่านเสร็จ...มันคือนิยายอะ


    เราเขียนอะไรไม่รู้ ฮืออออออ มันสับสน แต่สนุกมากค่ะ
    #18,038
    0
  6. #15450 ChoBBam (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 02:28
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #15,450
    0
  7. #15256 SehunMark (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 14:09
    บีโครตเชี่ย ด่าได้ป่ะ 555555
    #15,256
    0
  8. #11978 bbeekiki21 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 18:46
    ลึกซึ้งอ่ะ จีนหนูสี่มิติหรออออ
    #11,978
    0
  9. #11954 asjnyong (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 07:57
    สงสารนึกว่าจะดราม่าเลิกกันน
    #11,954
    0
  10. #11883 P_pluralthepark (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 01:10
    ตอนแรกนึกว่า แต่ เอ้าาา ของจริงเว้ยยยย ถึงขั้นตีหัวจับกรอกยานอนหลับเลย คุณป้าข้างห้องต้องได้รางวัลนะคะ

    ว่าแต่ จีนลูก......คุยกับพิมพ์หรอ...........
    #11,883
    0
  11. #11862 super_man (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 23:41
    คุยกับพิมพ์หรอลูก
    โธ่กลัวสามีจะมีกรรมมีเวรในชาตินี้และชาติภพหน้าเลยต้องมาขอขมาลาโทษให้ เป็นคนดีไปอีก
    #11,862
    0
  12. #11783 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    จะจะจีนน..คุยกับใครอ้ะ ผีเหรออ แงงงงงงงงงงง
    #11,783
    0
  13. #11757 wishkind (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:17
    โห จีนใจเด็ดมากอะ อย่างบีต้องมาไม้นี่บีถึงจะสำนึกใช่ไหมจีน บีจะเป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้างก็ตอนนี้แหละ เพราะมีแฟนดีๆแบบจีนช่วยดัดนิสัย 555555
    #11,757
    0
  14. #11674 cyanoyano (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 01:12
    เมียดีเด่น เมียในตำนาน จำและนำไปใช้นะคะคุณจอมพล ตอนแรกคือตกใจมาก ที่จีนหายไปจากโลก อ่านไประทึกไป ถ้าจริงจะเป็นไง 55555555
    #11,674
    0
  15. #11636 amirah_mara (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:42
    ทั้งขำทั้งสงสารอ่ะ บีสู้ๆ นะ
    #11,636
    0
  16. #11576 shawty_aeris (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 00:19
    ฮือออออออ จะจบแล้วหรอออออ ต้องคิดถึงแน่ๆเลยย // เจอแบบนี้หมดฤทธิ์สิ้นคราบเลยนะจอมพลลลล
    #11,576
    0
  17. #11569 BNBNJBJR (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:17
    อะไร ยังไง คือไร โว้ยยยยย นี่เพราะโง่เองใช่ไหม
    #11,569
    0
  18. #11552 GOLFUSE (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 19:26
    จะจบแล้วเหรอออ ฮืออออออ
    #11,552
    0
  19. #11550 ChicJaebeom (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 19:19
    มาไงเนี่ย พิมพ์??
    #11,550
    0
  20. #11478 pailinkamlue11 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 10:15
    รักนักเขียน <3
    #11,478
    0
  21. #11477 Chiracc (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 09:17
    รักคนแต่ง งื่ออออ รักเรื่องนี้จริงๆนะ เดาอะไรไม่ได้เลยจริงๆ มันเป็นฟิคที่เป็นความจริงมาก มีเหตุและผลรองรับการกระทำทุกอย่าง จากตอนแรกที่เราเดาเรื่องแบบฟิคๆ ทำให้เราเดาอะไรไม่ได้เลย แต่พอเรามองทุกอย่างด้วยเหตุและผลตามความเป็ยจริงของมนุษย์โลก ที่ทุกคนมีสีเทา มันก็ได้เห็นทุกอย่างที่ต่างออกไป ขอบคุณนะคะ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูด ขอให้ไรท์สร้างสรรค์ผลงานดีๆแบบนี้ออกมาเรื่อยๆนะ
    #11,477
    0
  22. #11476 jan05199 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 08:09
    จีนมีความคิดเหมือนเราเลยผู้ชายจะหล่อจะดีแค่ไหนแต่ถ้ายังดูแลตัวเองไม่ได้ไม่มีเงินเก็บก็คบกันได้รักกันได้แต่จะให้อยู่ด้วยกันคงยังไม่ได้เอาไว้ให้บีพร้อมมากๆมั่งคงกว่านี้ค่อยมาสร้างอนาคตร่วมกับจีนแล้วกันเนาะ
    #11,476
    0
  23. #11475 sunny3011 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 07:32
    อ่านเรื่องนี้คิดถึงน้องชายเราเองค่ะ ดวงนารีอุปถัมภ์เหมือนบี55555 ตอนนี้ก็อยู่คนเดียวไม่โชคดีเหมือนจอมพล
    #11,475
    0
  24. #11474 PJYPBT_94 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 06:56
    พีคกว่านี้มีอีกมั้ยคะ
    #11,474
    0
  25. #11473 Noeyoey (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 06:34
    พิมพ์?? ว้อททททท จีนไปหาพิมพ์ที่วัด? พิมพ์ยังไม่ตาย?
    #11,473
    0