[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 47 : 44 : Minute of Love

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    17 ส.ค. 60





 

44

Minute of Love

 

ก็อยากให้รู้ว่านับตั้งแต่วันนั้น

ทุกวินาทีของฉันบอกกับฉันว่าโลกนี้มีเธออยู่

เพราะฉันไม่เคยรู้สึกอะไรมากมายเท่านี้

ก็อยากให้รู้แม้จะอยู่ห่างไกล

ถึงแม้จะอยู่ตรงไหน ถ้าโลกนี้นั้นมีแค่ใครสักคนหนึ่ง

ให้คิดถึงกันทุกวัน เธอทำให้หมดคำถามตลอดไป

(อาร์มแชร์ - Minute Of Love)

 

....................

 

ความรักมีขั้นตอนไม่ซ้ำซ้อน แต่ค่อนข้างมีรายละเอียดเยอะ สำหรับบางคนรายละเอียดในช่วง ขณะรัก จะเริ่มเกิดขึ้นจากสิ่งรอบตัวที่ ค้นพบ ว่าอีกฝ่ายมีอะไรที่แตกต่างกับเราค่อนข้างมาก แต่น่าแปลกที่เมื่อเราอยู่ในช่วงเวลาแห่งความรัก ความแตกต่างไม่ได้ทำให้คนสองคนรู้สึกอึดอัดต่อกันสักเท่าไหร่...

เหมือนที่จอมพลพบว่าแฟนตัวเล็กของเขามีนักร้องในดวงใจคือ โย่ง อาร์มแชร์ และชอบฟังเพลงแนวป๊อปหรือแจ๊ซ ซึ่งพอรู้ปั๊บก็รู้สึกจี๊ดในใจลึกๆ เพราะความชอบของจินตภัทรใกล้เคียงกับเพื่อนเขามาก กวินเองก็ชอบอาร์มแชร์ ถึงขั้นไปคอนเสิร์ตหรือตามไปฟังตามคลับมาแล้วในสมัยที่ยังเรียนอยู่มหา’ลัย ในขณะที่จอมพลเดินสายลานเบียร์เพื่อไปดูบอดี้สแลมกับบิ๊กแอส

สมัยเรียนเขากับกวินอยู่หอเดียวกัน แต่กลับฟังเพลงด้วยกันไม่ได้เลย เพราะกวินจะฟังแจ๊ซบรรเลงเครื่องเป่า ไม่ก็ฟังอาร์มแชร์วนมันทั้งอัลบั้ม ในขณะที่ฝั่งร็อกเกอร์ทนไม่ได้กับเสียงโย่งอาร์มแชร์ที่จอมพลรู้สึกฟังแล้ว กระแดะ มันหงุงหงิงจนทนไม่ไหว สุดท้ายก็ใส่หูฟังกันทั้งคู่แล้วคุยกันผ่าน MSN

แต่หลังจากหลายปีผ่านมา ความกระแดะนั้นกลับย้อนมายัดเยียดให้ฟังในทุกๆ เช้า เพราะห้องของจอมพลมีเครื่องเสียงอย่างดี เพลง รึเปล่า ของอาร์มแชร์ คล้ายๆ เพลงชาติ ที่จินตภัทรต้องเปิดฟังไป ทำงานบ้านไปในช่วงเจ็ดโมงถึงแปดโมงเช้า หลังจากนั้นก็เป็นช่วงที่ชวนกันลงไปหาซื้ออะไรขึ้นมากินเป็นมื้อเช้าซึ่งกลายเป็นหน้าที่ของจอมพที่จะพาแฟนขับรถตลอนๆ ไปหาร้านอร่อย

หาร้านอาหารไป ขับรถไปคุยกันไป พร้อมกับเสียงของโย่งอาร์มแชร์ที่แม่คุณทูนหัวหอบซีดีลงมาเปิดในรถของเขาด้วย...

 

"กะเพราหมูชิ้นไม่ใส่...."

"ใส่มาทุกอย่างนั่นแหละ อันไหนไม่กินเดี๋ยวตักมาใส่จานบี ป้าครับกะเพราหมูชิ้นไข่ดาวสุกๆ สองจาน"

รสนิยมในการกินของจินตภัทรเองก็มีข้อจำกัดมากมาย ทำให้จอมพลเข้าใจเลยว่าทำไมถึงใช้ชีวิตอยู่กับข้าวกล่องเซเว่นได้ เพราะในข้าวกล่องไม่มีผักที่จินตภัทรเกลียด เช่น ถั่วฝักยาว

 

มือเล็กๆ เท้าคางมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับจานสองใบที่กำลังนั่งเขี่ยถั่วฝักยาวใส่จานตัวเองทุกชิ้นไม่ว่าจะสับมาละเอียดแค่ไหน ส่วนใส่ดาวก็ถูกตักเอาแต่ไข่แดงออกไป เพราะจินตภัทรไม่ชอบกินส่วนไข่แดง ขอบแต่ไข่ขาว รวมทั้งใบกะเพราที่แม่ค้าเผลอใส่ยอดหรือก้านใบมาชิ้นใหญ่ๆ ก็ถูกเก็บเรียบ ก่อนที่มือหนาจะดันจานที่เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยมาให้

ริมฝีปากอิ่มยิ้มหวานก่อนจะดึงจานมาหยิบช้อนส้อมคลุกๆ ข้าวรวมกัน จริงๆเขาชอบกินกะเพราคลุกมากกว่าแต่จอมพลบอกว่า ป้าร้านนี้ทำอร่อยแต่ห้ามสั่งกะเพราคลุกเพราะข้าวมันติดกระทะ ทำให้ต้องมานั่งคลุกเอง

"งื้อ หย่อย"  ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ แต่ก็เงยหน้ามาอมยิ้มให้คนที่จัดพริกจากถ้วยพริกน้ำปลาเทใส่จานพูนช้อน

"เดี๋ยวกินเสร็จแล้วไปไหนรึเปล่า"

"ไปโรงพยาบาล แม่ฝากแคบหมูกับน้ำพริกตาแดงไว้ให้เพื่อนเขาที่เป็นพยาบาลอะ"

"เดี๋ยวไปส่ง เข้าไปนานรึเปล่า"

"ไม่นานๆ เอาของไปให้แล้วกลับเลย บีไปไหนรึเปล่า"

"ไม่ไปอะ เดี๋ยวส่งแพลนงานทางเมล์ก็จบแล้ว วันนี้ป้าแจนยังไม่โทรตามงานนะ เงียบหายไปตั้งแต่เมื่อวานสงสัยงานเข้ามั้ง"

"เหรอ แปลกนะ พอไม่มีโทรศัพท์จากป้าแจนก็แอบเหงาๆ เพราะเมื่อวานจีนขอไปห้องจัดรายการอีกรอบ อยากดูไอ้เครื่องกดๆ เสียงซาวด์เอฟเฟ็กซ์อะ ขอไปแล้วนะป้าแจนว่าเดี๋ยวหาคิวเข้าไปให้"

จอมพลเงยหน้ามองแฟนตัวเล็กที่พูดจ๋อยๆ เหมือนเด็กแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ อาจจะเพราะช่วงหลังๆ แจนเป็นที่พึ่งของจินตภัทรในเรื่องการรีเสิร์ชหาข้อมูล จากที่คุยกระแนะกระแหนกันพักหนึ่ง ก็สามารถแยกแยะคุยเรื่องงานกันได้ไม่มีปัญหาอะไร หลังๆ พอยลรดาโทรมาตามงานจากจอมพลเมื่อไหร่ ก็จะต้องคุยกับจินตภัทรด้วยแถมยังคุยกันนานกว่าที่คุยกับเขาด้วย

"สนิทกันเร็วจังนะ" เสียงทุ้มเอ่ยแซวพลางเอื้อมไปดึงทิชชู่เช็ดเศษข้าวที่เลอะลงมาถึงคางของอีกฝ่าย แฟนแก้มตุ่ยที่นั่งเคี้ยวข้าวอยู่อมยิ้มให้พลางตอบคำถามในแบบที่คนฟังต้องหลุดขำออกมา

"จริงๆ ถ้าตัดเรื่องที่เขาตอแหลไปก็น่าจะเป็นคนดีอยู่นะ"  

 

....................

"ขอบใจมากนะจ๊ะ บอกคุณแม่ด้วยว่าสงกรานต์ป้าจะแวะไปเยี่ยม"

"ครับ งั้นจีนขอตัวกลับก่อนนะครับ"

ร่างเล็กยกมือไหว้คนอายุมากกว่าที่รับไหว้ด้วยสายตาเอ็นดูเด็กที่เห็นมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกแถมจินตภัทรก็ดูตัวเล็กเกิดไปไม่สมอายุเอาเสียเลย เห็นเดินมาไกลๆ คิดว่าเด็กมัธยมต้น

"หื้ม" ร่างเล็กเดินมาหยุดตรงเก้าอี้รอรับยาที่อยู่ใกล้ทางออกของโรงพยาบาล เพราะสายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่เพียงลำพัง เห็นแค่เพียงเสี้ยวหน้าก็จำได้ เพราะอีกฝ่ายก็จัดว่าเป็นคนสวยคนหนึ่ง แต่พอเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นร่องรอยแดงช้ำที่ใบหน้าและคำขอขาวจนเรียวขาที่กำลังจะก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ สังเกตที่ข้อมือก็มีบาดแผลที่เห็นชัดเจนอย่างน่าเป็นห่วง มือเรียวล้วงโทรศัพท์ออกมาก่อนจะพิมพ์ไปบอกคนที่จอดรถรอหน้าโรงพยาบาลให้ไปหาที่จอดก่อน แล้วบอกด้วยว่าเจอยลรดาที่นี่ให้อีกฝ่ายตามมาหลังจอดรถเสร็จแล้ว

 

"แจน"

หญิงสาวเจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกช้าๆ สีหน้าที่เรียบเฉยมีแววตาที่ตื่นตระหนกเล็กน้อยที่เห็นหน้าจินตภัทร อีกฝ่ายมีท่าทางเป็นห่วงและนั่งลงข้างๆ ยลรดาถอนใจเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงซ่อนร่องรอยแผลบนหน้าด้วยความรู้สึกกระดากอาย

"มาทำอะไรที่นี่"

"เราเอาของมาให้เพื่อนแม่ แจนเป็นอะไรอะ ไปโดนอะไรมาแผลเต็มตัว..."

แต่ก่อนที่จินตภัทรจะได้ถามอะไร ร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาจากด้านหลังก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับย่อตัวลงต่อหน้าหญิงสาวที่พยายามก้มหน้าปล่อยผมยาวสลวยบังเสี้ยวหน้าที่มีบาดแผลน่าเกลียดเอาไว้ 

"แจน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

น้ำเสียงที่ดูตกใจของจอมพลไม่ต่างจากที่จินตภัทรถามคราแรก แต่มันแตกต่างกันตรงที่เพียงแค่มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่บางของหญิงสาว น้ำตาอุ่นๆ ก็ไหลอาบแก้มก่อนที่จอมพลจะหันไปมองจินตภัทรราวกับถามว่าเกิดอะไรขึ้น

วินาทีที่มือของยลรดาค่อยๆ เกี่ยวเส้นผมขึ้นทัดหู ร่องรอยบนใบหน้าก็ทำเอาร่างเล็กใจหาย มันเป็นรอยจากการโดนทำร้ายร่างกายอย่างไม่ต้องสงสัย

"ใครทำกับแจนแบบนี้" จินตภัทรถามออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ เพราะร่องรอยแบบนี้มันต้องเจ็บมากแน่ๆ

"ไม่ร้องๆ ใครทำอะ ไปแจ้งความรึยัง ไม่ใช่ผู้ชายที่มาจีบใครไหม" เสียงทุ้มเอ่ยพลางลูบหลังหญิงสาวเบาๆ แต่ยลรดาเพียงแค่ปฏิเสธและส่ายหน้าทั้งน้ำตา

"ไม่ใช่..."

"แจนเราว่าทำอย่างที่บีบอกดีไหม เราไปแจ้งความกันก่อนดีไหม เจ็บตรงไหนอีกรึเปล่า แล้วนี่มาคนเดียวเหรอ"

ร่างเล็กพยายามลุกขึ้นยืนมองหาว่าหญิงสาวมากับใคร พร้อมกับที่จอมพลขยับมานั่งลงข้างๆ ก่อนจะลูบหลังปลอบหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่สงสาร ศีรษะของยลรดาเอนไปพิงไหล่กว้างก่อนจะเอ่ยกับคนทั้งคู่

"เมื่อคืนแจ็คพาแฟนมาหาเราที่ห้อง แล้วเขาก็ปล่อยให้แฟนมาตบตีเรา เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจเราแจ้งความได้เหรอ ในเมื่อคนทำมันคือเพื่อนของเธอเองน่ะจีน....."

จินตภัทรแทบไม่เชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ยลรดากำลังบอก แต่เสียงของแฟนหนุ่มที่เอ่ยขึ้นมากลับทำให้สองขาของจินตภัทรแทบยืนไม่ไหว...

"ใช่ เมื่อคืนแจ็คมันแชตมาหาเรา ถามว่าห้องแจนอยู่ชั้นอะไร แต่เราไม่คิดว่ามันจะมีเหตุผลอะไรที่จะ..."

"เราเคยแชตไปหาแจ็คเรื่องงาน แล้วก็โดนแฟนแจ็คส่งรูปมาแล้วก็พูดให้เราเลิกยุ่งกับแจ็ค"

น้ำเสียงของยลรดาฟังดูเศร้ามาก มือของหญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตไลน์ข้อความล่าสุดที่เป็นหลักฐานสำคัญที่อนิลทิ้งมันเอาไว้ ทั้งข้อความและรูปของเจ้าตัวที่ส่งหาแจนซึ่งข้อความที่พิมพ์มาหา อ่านปราดเดียวก็รู้ว่ามันเป็นคำพูดของอนิลจริงๆ เพราะเป็นเพื่อนกันมานาน จินตภัทรเองก็จำคำพูดที่ช่างประชดประชันพวกนั้นได้ดี...

ขณะที่จินตภัทรกำลังเรียบเรียงคำพูดและคิดหาคำขอโทษแทนเพื่อนที่ใจร้อนของตัวเอง จอมพลกลับลุกขึ้นแล้วทำท่าเหมือนจะเดินไป

"บี ไปไหนอะ" เสียงของจินตภัทรเรียกฝ่ายไว้และมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่สิ่งที่จอมพลตอบกลับมาไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากรู้..

"จีนรู้ใช่ไหมว่าเอินนิสัยเป็นยังไง"

"บีให้เรา..."

"ไม่ เพื่อนกันเตือนกันมันไม่เจ็บเท่าโดนคนอื่นด่าหรอก เดี๋ยวบีขอคุยกับเอินเองดีกว่า ตอนนี้เอินอยู่ไหนจีน"

หญิงสาวได้แต่ถอนใจเมื่อเห็นท่าทางของจินตภัทรที่พยายามเข้าข้างเพื่อน ทั้งที่ใจก็คงรู้ดีอยู่แล้วว่าเพื่อนตัวเองนิสัยเป็นยังไง

"แต่ว่าแจนบอกว่าแจ็คพาไปนี่...ทำไมโทษแต่เอินอะ" จินตภัทรถามขึ้นอย่างอ้อมแอ้ม แต่ลึกๆ ก็แอบรู้สึกว่ากวินเองคงห้ามแฟนไม่ไหว..

"แจ็คมันขี้กลัว มันจะพาแฟนไปตบชาวบ้านเขาเหรอ เป็นไปไม่ได้ จิ๊ บีน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่าที่แชตมาถามห้องของแจนไม่น่าใช่ไอ้แจ็ค"

จอมพลกำลังหัวเสียและแทบอยากจะบ้าที่ตัวเขาเป็นฝ่ายโดนหลอก เขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้วที่กวินจะไปหาแจนถึงห้อง  และเขามั่นใจว่ากวินไม่มีทางที่จะจำห้องแจนไม่ได้ แต่เขาดันไม่ได้ฉุกคิดเลย..

 

ขณะที่จินตภัทรกับจอมพลกำลังเครียดอยู่ เสียงหัวเราะเบาๆ ของยลรดาก็ดังขึ้น พร้อมคำพูดที่จินตภัทรไม่เข้าใจ...

"หึ นิสัยเหมือนกันเลยสินะคู่นี้ แจ็คน่ะก็แอบเคยล็อกอินเข้าเฟซบีสวมรอยนัดเราไปหาบีแล้วทำให้พิมพ์ไปเจอเราอยู่ที่ห้องกับบี แต่พอตัวเองมีแฟน กลับโดนแฟนทำแบบเดียวกันซะได้...เรียกว่ากรรมตามสนองรึเปล่านะ"

หญิงสาวแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาร่างสูงที่มองเธอด้วยสีหน้าที่มีแต่คำถาม แต่ยลรดารู้ดีว่าอีกฝ่ายคงยากจะเชื่อคำพูดของเธอ ในเมื่อกวินก็แสดงตัวเป็นเพื่อนที่แสนดีมาตลอด...

"ไม่จริงอะ แจน เราว่าแจนเข้าใจผิดแล้ว..."

จินตภัทรรู้สึกเหมือนหัวใจสลาย ตอนที่มองสีหน้าของคนรักที่ยืนน้ำตาคลอและส่ายหน้าไม่ยอมรับสิ่งที่ได้ยินอยู่ตรงหน้า มือของจอมพลกำแน่นและสั่นไปหมด มันบ่งบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคงยากจะรับไหว...

หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนจะก้าวเข้าไปหาอีกฝ่าย ฝากคำพูดสุดท้ายเอาไว้...ก่อนที่จะหันหลังเดินหนีไป

"เหรอ งั้นก็ลองไปถามเพื่อนรักดูสิบี ว่าเรื่องที่แจนพูดมันจริงไหม"

 

....................

 

ความจริงบางเรื่อง ไม่ว่ารู้ช้า หรือเร็ว ก็เจ็บปวดพอๆ กัน

เพียงแต่ความจริงบางเรื่องก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ คนถูกกระทำ อยากรับรู้

 

"บี.."

เสียงของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เรียกสิให้คนที่นั่งหลังพวงมาลัยหันไปมอง พวกเขากลับมานั่งอยู่ในรถได้ครู่หนึ่งแล้ว แต่รถก็ยังไม่เคลื่อนตัวไปไหน เพราะคนขับนั่งเงียบไม่พูดไม่จา

"อืม"

จอมพลตอบรับเบาๆ แต่ก็ยังไม่หันไปมองหน้าคนที่เอื้อมมาลูบหลังมืออย่างปลอบโยน

"กลับบ้านเรากันเนาะ..." เสียงของจินตภัทรที่เอ่ยเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ประหม่าเกรงและเศร้าหมอง

ในความคิดของจินตภัทรทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันได้ผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว เพียงแต่มันถูกรื้อฟื้นขึ้นมาด้วยความจริงที่จอมพลไม่อยากรับฟัง แต่ใช่ว่าจินตภัทรจะมองเห็นความผิดของกวินแต่ฝ่ายเดียว แต่ให้มองอย่างเป็นกลาง จอมพลเองก็ผิดมากที่นอกใจแฟนก่อน แถมพอแจนไปหาก็ไม่ได้มีการปัดป้องใดๆ ปล่อยเลยตามเลย ทำทุกอย่างตามสะใจของตัวเองเพราะคิดอยากจะเลิกกับพิมพ์อยู่แล้วแต่ไม่พูดตรงๆ ใช้วิธีเอาคืนพิมพ์ในวิธีที่ร้ายกาจเหมือนกัน ถ้าเป็นตัวจินตภัทรเองโดนแฟนเอาผู้หญิงอื่นมานอนที่ห้องเคยอาศัยอยู่ด้วยกัน ใช้เตียงของเรานอนกับคนอื่น มันก็คงไม่ต่างจากที่จินตภัทรเสียใจเรื่องเบญจ์

"ถ้ามัวแต่คิดว่าทำไมเราต้องเจอเรื่องแบบนี้ จีนอยากให้บีคิดว่าทุกคนในเหตุการณ์นี้ก็คงมีคำถามนี้ในใจเหมือนกัน จีนรู้ว่าการกระทำของแจ็คมันร้ายกาจ แต่มันผ่านไปแล้วนะบี ตอนนี้บีไม่ได้รักไม่ได้แคร์พิมพ์แล้ว ต่อให้เป็นแจ็คที่บีจะแคร์เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนแต่เราไม่สามารถคาดหวังให้เขาคิดเหมือนเราได้ เหมือนที่บีเองไม่ได้คิดในแง่มุมของแจ็คเช่นกัน..."

จินตภัทรหยุดชั่วขณะก่อนจะช้อนมือหนาให้หงายขึ้นแล้วค่อยๆ ทาบฝ่ามือนิ่มลงไป วางประกันไว้ สัดส่วนของมือที่ขนาดต่างกันมากราวกับว่าจอมพลกำลังมองมือของเด็กประถมอยู่ ก่อนที่นิ้วเรียวจะสอดประสานกับนิ้วมือของจอมพลและพูดต่อ..

"อย่าลืมว่าตัวเองก็ทำผิด ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนของแจ็ค หรือฐานะแฟนของพิมพ์ เรามักมองเห็นความผิดที่คนอื่นทำกับเราชัดเจนกว่าสิ่งที่เราอาจจะเคยพลั้งเผลอทำให้คนอื่นเสียใจ บีรู้ว่าพิมพ์เองไม่เลือกใครแต่บีก็ไม่ถอยออกมาเอง ทนอยู่ตรงนั้นเองเหมือนกับที่แจ็คก็ทน เหมือนขวางกันไปขวางกันมา

ส่วนเรื่องแจนเราคิดว่าบีผิดตรงที่นอกใจพิมพ์แล้วหยามพิมพ์ตรงที่พาแจนมานอนที่ห้องก่อนหน้านั้นด้วย ในเมื่อแจ็คอยากให้พิมพ์เลือกสักที หูตาสว่างสักที เขาก็ต้องพยายามทำทุกอย่างให้พิมพ์ตัดบีออกไป มันเป็นวิธีที่เลวร้ายแต่ทุกคนก็ได้รับผลที่ตัวเองก่อ

บีเองก็ไม่ใช่เพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับแจ็ค แจ็คเองก็ไม่ใช่ เอินเองก็ไม่ใช่เพื่อนที่ดีที่สุดของเรา แต่เรารักเอินมากพอที่จะมองข้ามเรื่องที่ผ่านไปแล้วไป บีทำได้ไหม มองข้ามสิ่งที่แจ็คเคยทำ การก่นด่าต่อว่าหรือใช้กำลังมันง่ายมากเลยที่จะทำ เหมือนที่เอินทำกับแจน แต่เห็นไหมว่าปัญหามันไม่จบ แต่การให้อภัยมันจะทำให้ปัญหามันจบ ต่อให้ตัวเขาไม่จบ แต่สำหรับบีมันจบแล้ว"

มือเรียวบีบมือของคนที่นั่งก้มหน้าและปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบๆ จินตภัทรกลั้นน้ำตาเอาไว้ และพยายามพูดปลอบใจอีกฝ่าย เขารู้ดีว่าจอมพลเสียใจ แน่นอนว่าใครก็คงเสียใจเรื่องที่โดนเพื่อนทำร้ายจิตใจแบบนี้

ศีรษะของคนตัวโตกว่าค่อยๆ เอนมาซบไหล่บางและสะอึกสะอื้นออกมาอย่างหมดภาพของผู้ชายที่เข้มแข็งมาตลอด และพยายามเป็นคนที่เข้มแข็งมากพอที่จะเดินฝ่าฟันทุกปัญหาไปได้ เขาพยายามลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองเพียงลำพัง แต่ความจริงข้อหนึ่งที่จินตภัทรพยายามบอกก็คือ ตลอดมากวินก็ไม่เคยทิ้งเขา ยังอยู่ด้วยกัน ช่วยเหลือกัน ให้กำลังใจกัน ไม่ว่าจะด้วยความรู้สึกผิด หรือเพราะความจริงใจที่มีต่อเพื่อนก็ตาม

มือเล็กๆ ลูบต้นคอหนาลงมาถึงแผ่นหลังกว้าง ขยับศีรษะเพียงเล็กน้อยก่อนจะกระซิบบอกคนรักด้วยรอยยิ้มบาง เขาไม่ได้ต้องการที่จะปกป้องอนิลหรือกวิน แต่เขาอยากปกป้องคนที่รักที่สุดให้พ้นจากบ่วงของความทุกข์ทั้งหมด...และมีเพียงกันและกัน

"บีมีจีนอยู่ตรงนี้เห็นไหม อย่าเอาช่วงเวลาที่เราควรจะมีความสุขกันไปอยู่กับความทุกข์ของคนที่ตายไปแล้ว พิมพ์ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วบี เขาไม่มีโอกาสที่จะได้รู้ความผิดของตัวเองด้วยซ้ำ แต่จีนยังอยู่ตรงนี้...บีอาจจะสะดุดล้มระหว่างทาง ก็ลุกขึ้นแล้วเดินต่อไปกับจีน เราจะพยุงกันเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ บีเลิกหันกลับไปมองคนที่ไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเราสักที ได้ไหม"

น้ำตาอุ่นหยดลงที่ไหลหนาของจอมพลขณะที่กอดปลอบกันอยู่ คนตัวโตพยักหน้าและส่งเสียง 'อืม' ตอบรับในลำคอ ก่อนที่สองแขนหนาจะกอดจินตภัทรเอาไว้แน่นด้วยความรักทั้งหมดที่มีอยู่ในหัวใจที่มันถูกเติมเต็มในทุกขณะที่พวกเขาอยู่เคียงข้างกัน

"ทำไมเราไม่เจอกันเร็วกว่านี้เนาะ...จีนอยากรักบีให้เร็วกว่านี้สักหน่อย เราทั้งคู่จะได้ไม่เจอเรื่องที่ทำให้เสียใจ..."

ร่างเล็กเอ่ยพลางผละออกมาและค่อยๆ เกลี่ยนิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้คนรักที่ส่งยิ้มกลับมาทั้งน้ำและทำในสิ่งเดียวกัน พวกเขาต่างซับน้ำตาให้กันและกัน ในวันที่ทุกข์ใจ...

จอมพลมองใบหน้าของคนที่ทำให้เขากลายเป็น "ผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก" พลางบอกสิ่งที่อยู่ในใจตอนนี้ออกไป

"เราเจอกันแล้วไง...แค่นี้พอแล้วมันพอแล้วจีน...สำหรับบีมันมากเกินพอแล้ว"

 

....................

 

เสียงก๊อกแก๊กที่ดังขึ้นข้างๆ เตียงนอน ปลุกให้ร่างบางบนเตียงปรือตาขึ้นมองช้าๆ สิ่งแรกที่มองเห็นคือตุ๊กตาลูกเจี๊ยบสีเหลืองเป็นก้อนๆ คล้ายโมจิวางเรียงอยู่ข้างหมอนของเขาด้วยสองมือเล็กๆ ของเด็กหญิงที่ส่งยิ้มที่หวานสมชื่อมาให้...

"น้ำหวานทำอะไรเหรอ"

"พิลู่ก่าย" เสียงเล็กๆ ตอบและมองดูผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ

ตั้งแต่เมื่อคืนที่ทะเลาะกัน หลังจากที่อนิลโดนใบสั่งพร้อมโดนเตือนเล็กน้อยซึ่งเป็นธรรมดาของเด็กที่เกิดมาในตระกูลเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ ใหญ่ พอที่จะทำให้การขับรถหนึ่งร้อยหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงกลายเป็นเรื่องเล็ก 

อนิลพากวินมาส่งที่บ้านโดยไม่สนใจอีกฝ่ายเลยว่าจะนั่งรีรออะไรอยู่ในรถ เขาเดินเข้ามาทักแบมที่นั่งกินขนมดูละครในห้องรับแขก ก่อนจะถามว่านอนที่ห้องด้วยได้ไหม แล้วแบมก็พยักหน้างงๆ เพราะไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมว่าที่พี่สะใภ้ถึงจะมานอนด้วย แต่หลังจากเห็นสภาพพี่ชายที่เหมือนคนสติหลุดเดินกางเกงเป้าชุ่มเข้ามาในบ้านก็รู้เลยว่างานเข้าคุณกวินค่อนข้างสาหัส

แบมตื่นไปมหา’ลัยแต่เช้าแล้ว พอสายๆ คุณแม่เลยส่งน้ำหวานเข้ามาปลุกอนิลที่นอนหลับในชุดนอนกางเกงขาสั้นลายหมูของแบมที่ยืมมาสวมนอน เพราะอยากให้ลงมากินข้าวเที่ยงด้วยกัน

"พิ พิ ลู่ก่ายหม่ำก๊ะเตี๋ยวมะ" น้ำเสียงไร้เดียงสาของเด็กแก้มป่องที่นั่งขยำๆ ลูกเจี๊ยบนุ่มนิ่มอยู่บนเตียงถามอนิลราวกับเป็นเพื่อนกัน ซึ่งคุณพี่ลูกไก่ก็ไม่ถือสา

"ก๋วยเตี๋ยว อื้มมม ใครทำเหรอ" 

"กากาวินทำ หย่อย ใฉ่หมูเย้อๆ"

ริมฝีปากแดงจัดของเด็กน้อยพูดอวดฝีมือการทำกับข้าวของคุณอาอย่างชื่นชม แต่คนฟังกลับไม่อินเหมือนก่อนหน้าที่จะทะเลาะกัน ความรู้สึกที่มัน สุข ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อของอีกฝ่ายมันหายไปหมดแล้ว

 

อนิลอุ้มน้ำหวานลงจากเตียงก่อนจะเดินไปห้องของน้ำหวานที่คุณแม่ของเด็กหญิงบอกว่าเตรียมแปรงสีฟันใหม่ไว้ให้แล้ว โดยมีเด็กหญิงตัวน้อยเจ้าของห้องวิ่งตุ๊บตั๊บนำทางให้ เปิดประตูเข้าไปก็พบห้องนอนที่ตกแต่งเอาไว้ราวกับห้องนอนของเจ้าหญิงน้อยที่เด็กหลายคนคงใฝ่ฝันอยากจะมี อนิลเองก็เคยอยากได้ห้องน่ารักแบบนี้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ที่เคยแวะมาเขาไม่ได้มีเวลามองรายละเอียดของห้องมากนักเพราะมัวแต่สนใจอยู่กับคนๆ เดียว

แต่พอได้กวาดตาดูก็ถึงได้รู้ว่ามีรูปของกวินกับจอมพลวางอยู่ที่ตู้หนังสือ ร่างบางเดินไปดูกรอบรูปนั้นใกล้ๆ อมยิ้มให้กับท่าทางของกวินยามที่ยิ้มกวนอยู่กับเพื่อนซี้ พลันสายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปอีกอันวางซ้อนอยู่ด้านหลัง มือเรียวก็หยิบขึ้นมาดูด้วยความใคร่รู้

หญิงสาวในภาพอมยิ้มน้อยๆ ทั้งการแต่งตัวและทรงผมของเธอที่ยาวสลวยมันดูน่ารักมากจนอนิลแอบอิจฉาคนที่เกิดมาเพียบพร้อมขนาดนี้ มองแล้วก็หันมามองเด็กหญิงผมแกละข้างๆ ที่กำลังบรรจงวางเจ้าลูกเจี๊ยบสีเหลืองไว้บนตู้อย่างทนุถนอม ไม่รู้ทำไมยิ่งพิจารณาดูก็ยิ่งรู้สึกว่าทั้งสองคนมีเค้าโครงใบหน้าคล้ายกัน..หรืออาจจะเป็นญาติ

"น้ำหวานนี่ใครอะจ๊ะ" อนิลชูรูปให้ดูขณะที่นั่งลงบนเตียงรอคำตอบ ดวงตากลมโตของน้ำหวานหันมามองรูปแล้วทำหน้าเหมือนว่า 'อ๋อๆ คนนี้น่ะเหรอ' ดูน่ารักมากจนอนิลอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้

"นางฟ้าของกากาวิน นางฟ้าสวย.." มือเล็กๆ จับรูปแล้วพิจารณาดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอนิล แต่สีหน้าของพี่ลูกไก่ดูไม่มีความสุขเลย....หรือว่าจะไม่ชอบนางฟ้ากันนะ เด็กหญิงเอียงคอมองด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอื้อมไปแตะมือของพี่ลูกไก่เบาๆ

"ลู่ก่าย.."

"ขอโทษนะน้ำหวานที่พี่เป็นได้แค่ลูกไก่ พี่คงเป็นนางฟ้าสวยๆ แบบนั้นไม่ได้"

เด็กหญิงหน้าเสียไปทันทีที่เห็นน้ำตาของพี่ลูกไก่ที่หยดแหมะๆ ลงมาอย่างน่าสงสาร ร่างจิ๋วรีบปีนขึ้นไปบนเตียงคลานไปเปิดหมอนหนุน กุลีกุจอหาสิ่งที่คิดว่าจะทำให้อีกฝ่ายมีความสุขและไม่ร้องไห้แงๆ

"ลู่ก่ายม่ะร้องห้ายนะ นะหวันหาลีโหมด เปิดตะตูน ลู่ก่ายดูตูนกะนะหวันนะ"

น้ำหวานคลานมานั่งตักอนิลก่อนจะกดเปิดทีวีแบบที่อาแบมสอน แต่พี่ลูกไก่ก็ร้องไห้ไม่หยุด สุดท้ายก็ต้องรีวางรีโมตลงแล้วหันไปหาพี่ลูกไก่แล้วค่อยยกมือน้อยๆ เช็ดน้ำตาให้ ก่อนจะกอดคอพี่ลูกไก่ไว้

...เอ่ เวลากากาวินโอ๋อาแบม ต้องพูดว่าอะไรน้า...อ๊า จำได้แล้ว

"มะเปนรายน้า ลู่ก่ายยังมีนะหวันอีกท้างโคน คัยมะรักก็ ก็ มะเปนรายน้า ม่ายร้อง"

คำพูดที่ปลอบใจด้วยความจริงใจของเด็กหญิงราวกับเวทมนตร์ที่ทำให้อนิลอมยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ทั้งที่รู้สึกน้อยใจและผิดหวัง เพราะสิ่งที่กวินยังยึดติดอยู่กับมัน

"ใครสอนให้พูดแบบนี้เหรอ น่ารักจัง..."

"งื้อ ม่ายสอน โตแล้วอะ โอ๋เก่ง นะหวันโอ๋กากาวิน กากาวินก๊ะร้องไห้ กากา
วินบอกว่า มะมีคัยรัก แต่นะหวันรักนะ รักลู่ก่ายด้วยนะ..."

ท่าทางและน้ำเสียงที่พูดราวกับผู้ใหญ่ที่จริงจังและเข้าใจความรู้สึกของคุณอาผู้เป็นที่รัก ตอนที่บอกว่ากวินเองก็ร้องไห้ไม่มีใครรักเหมือนกัน มันทำให้อนิลรู้สึกแปลกใจและไม่เข้าใจว่าทำไมคนแบบกวินถึงมานั่งร้องไห้ให้หลานสาวปลอบ...

 

จนกระทั่งอนิลกำลังจะลุกไปแปรงฟัน มือเล็กๆ ก็ล้วงโทรศัพท์ที่หน้าตาคุ้นเคยออกมาจากกระเป๋าเอี๊ยม

"ลู่ก่าย นะหวันหยักดูเอลโม่ด้ายม้ายคะ" มือเล็กๆ ยัดโทรศัพท์ใส่มือให้ก่อนจะอธิบายว่าควรจะกดเข้าไปยังไง

"น้ำหวานเอาโทรศัพท์อากวินมาได้ยังไง"

"กากาวินห้าย ดูเอลโม่ด้ายหนุ่งตอนก่อนหม่ำๆ"

"แล้วหนูรู้หรอกดดูยังไง"

"รู้ ต่ะว่า นะหวันหาในทอสับช้า ลู่กายหาหน่อยด้ายม้ายอ่า.."

"ไหนเข้ายังไง" อนิลถามพลางอมยิ้มให้ มองเด็กหญิงตั้งใจอธิบายด้วยความไร้เดียงสา

"กดแฮปปี้แฟนกากาวิน"

"หืม"

"เลกจู๋น เลกก้าว เลกจู๋น เลกจี่.."

สรุปคำว่าแฮปปี้แฟนกากาวิน ก็หมายถึงเลขวันเกิดของอนิลนั่นเอง

นิ้วเล็กๆ กดตามที่ตัวเองพูดออกมา เด็กสมัยนี้ฉลาดและหัวไวมากกับเครื่องมือสื่อสาร ก่อนที่หน้าจอจะปลดล็อกแล้วน้ำหวานก็จิ้มไปที่โปรแกรมดูวิดีโอ ดูเหมือนกวินจะโหลดเอลโม่ไว้พร้อมให้หลานดูทุกเมื่อจริงๆ

"ลู่ก่าย หาหน่อยๆ เอลโม่ที่ ตอน ผ้าห่ม"

"ผ้าห่มเหรอ"

"งื้อ ผ้าห่มเอลโม่หาย เส้านะ เอลโม่ร้องห้ายเลย"

อนิลค่อยๆ เลื่อนหาวิดีโอให้อย่างใจเย็น แต่อยู่นิ้วเล็กๆ ก็จิ้มพลาดไปที่วิดีโออันหนึ่งที่ไม่ใช่เอลโม่

"งื้อ ทะมายหายอะ ถามกากาวินดีก่า"

เด็กหญิงรู้สึกหงุดหงิดที่เอลโม่ของเธอไม่ขึ้นมาในจอ เพราะไม่รู้ว่าจิ้มผิดเอง เด็กสามขวบวิ่งตะโกนเรียกคุณอาอย่างหัวเสียเพราะเอลโม่ที่หายไป ....ทิ้งอนิลเอาไว้กับวิดีโอที่มีกวินกับหลานสาวกำลังกอดกันแล้วคุยกันอย่างน่าเอ็นดู

 

"ลู่ก่ายกิงจ้ม"

"ให้ลู่ก่ายกินส้มแล้วจะหายโกรธอาแจ็คเหรอ" 

"กากาวินม่ายโกดถะ ถะ กิงจ้ม ลู่ก่ายกิงละยิ้ม"

"แล้วถ้ากินส้มแล้วลู่ก่ายไม่หายโกรธล่ะ อาทำยังไงดี ร้องไห้ดีไหมนะ"

"ลู่ก่ายมะหายโกดก็ ก็ม่ายเปงไร นะหวันรักกากาวิน กากาวินไม่ร้องไห้นะ กากาวินมีนะหวันท้างโคน"

อนิลยิ้มออกมาเล็กน้อยกับความน่ารักของน้ำหวาน แต่สักพักภาพในจอก็ถูกถ่ายช้อนจากพื้นเหมือนกวินวางโทรศัพท์ลงเพื่อกอดหลานสาวเอาไว้แน่น และเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร โดยมีเสียงของน้ำหวานคอยปลอบใจซ้ำไปซ้ำมา อนิลไม่รู้ว่าน้ำตาของกวินมันเกิดจากอะไร หรือจากใคร เขาไม่รู้ว่ากวินร้องไห้แบบนั้นเพราะสาเหตุอะไร แต่มันกลับบีบหัวใจของเขาจนต้องเบือนหน้าหนี ทนดูต่อไม่ไหว...

 

"เน่ๆ เน่อะ เอลโม่หาย"

เสียงของน้ำหวานดังมาแต่ไกลจนอนิลต้องกดปิดวิดีโอแล้ววางโทรศัพท์ของกวินที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะเดินเข้าไปห้องน้ำแล้วลงมือแปรงฟันล้างหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงของอาหลานคุยกันอยู่ในห้องนอนหงุงหงิงน่ารัก เสียงการ์ตูนเอลโม่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะของน้ำหวาน อนิลป้วนปากแล้วเงยหน้าขึ้นมองกระจกแล้วสะดุ้งเฮือกเพราะคนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองเขาอยู่ไม่ให้ซุ่มให้เสียง

ร่างบางหมุนตัวกลับไปมองอีกฝ่าย ด้วยความรู้สึกที่มันวุ่นวายอยู่ในใจ ภาพของกวินในวิดีโอที่เจ้าตัวคงถ่ายเอาไว้โดยไม่ตั้งใจมันยังตราตรึงอยู่ในความคิดของอนิลอย่างสลัดทิ้งไม่ออก

"เมื่อคืนนอนหลับสบายดีใช่ไหม"

เสียงทุ้มถามออกมาเหมือนไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาด้วยเรื่องอะไร หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาที่ทะเลาะกันมา แล้วตัวเองก็เป็นฝ่ายผิดเต็มๆ

"อืม"

อนิลพยักหน้าและตอบสั้น ก่อนจะตัดสินใจที่จะเดินผ่านออกไป เพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกแบบไหนกับอีกฝ่าย ยังตัดสินใจไม่ได้เลยว่าต้องเริ่มต้นพูดคุยอะไรด้วย แต่เพียงแค่ก้าวมาข้างหน้าประตูห้องน้ำกลับถูกปิดลงพร้อมกับคนที่ขยับเข้ามาประชิดตัว

เสียงของเอลโม่กับเสียงหัวเราะของน้ำหวานดังอยู่ข้างนอก ขณะที่แขนแกร่งรั้งอนิลมากอดเอาไว้แน่น

ไม่มีคำว่าขอโทษ หรือคำพูดใดๆ จากปากของกวิน อีกฝ่ายส่งผ่านความรู้สึกเหล่านั้นด้วยสัมผัสที่กอดและซบใบหน้ากับไหล่บาง อ้อมกอดที่พันธนาการทั้งร่างกายและหัวใจของอนิลเอาไว้ราวกับโซ่ตรวนที่แน่นหนา...

"ชอบนางฟ้าเหรอ" คนขี้ประชดแกล้งถาม ซึ่งกวินก็รู้ทันว่าอนิลคงถามน้ำหวานถึงรูปของพิมพ์ที่วางอยู่บนหัวเตียง แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร แต่กวินจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองแล้วว่าเขาควรรักใคร...

"เคยชอบ..."

อนิลแอบอมยิ้มขณะที่กอดตอบอีกฝ่าย พลางถามต่อ

"ถ้าให้เลือกนางฟ้ากับลูกไก่ล่ะ"

"ไก่..."

อนิลหลุดขำออกมาพร้อมกับกวินที่ตอบเองก็ขำเอง การได้รับการให้อภัยมันช่างง่ายดายทั้งที่กวินเครียดมาตลอดทั้งคืน เขาคิดกังวลและคอยเดินไปแง้มประตูห้องแบมดูเพราะกลัวอนิลจะหนีกลับบ้านไป จนตัวเองไม่เป็นอันหลับอันนอน แต่สุดท้ายอนิลกลับตื่นสายกว่าทุกคนในบ้าน

"เอินไม่โกรธแจ็คแล้วใช่ไหม"

"โกรธ..."

อนิลหยุดคำพูดเอาไว้ชั่วขณะและรู้สึกถึงอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้นราวกับเด็กที่หวาดกลัว...จนเขาใจร้ายกับอีกฝ่ายไม่ลง

ร่างบางถอนใจออกมา ก่อนจะพูดให้จบประโยค

"โกรธตัวเองที่ยังรักแจ็คอยู่เหมือนเดิม ไม่ว่าเราจะทะเลาะกันสักกี่ครั้ง"

เพราะมันคือความรักที่เกิดขึ้นพร้อมๆ กับความเข้าใจ อนิลคิดว่าเขาเปิดใจมากแล้วที่จะพยายามรับรู้ความผิดพลาดในอดีตของอีกฝ่าย และความรักคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ทุกความผิดพลั้งของกวินมันเบาบางลง

"อย่าเลิกรักกันเลยนะ...โลกของแจ็คคงมืดไปหมดถ้าเอินหมดรักแจ็คไปแล้ว"

เสียงที่สั่นเครือของกวินเอ่ยถ้อยคำด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องการให้อนิลให้อภัยอยู่ เขาทำผิดจริงและสำนึกแล้วในทุกๆ เรื่อง

 

แต่คำพูดแสนสวยงามที่เอ่ยนั้นมันไม่ได้ทำให้อนิลรู้สึกปลื้มปริ่มเลยแม้แต่น้อย

เพราะ...

"อนธการนิรันดร..."

ชื่อนิยายเรื่องหนึ่งของจินตภัทรถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เอือมระอาคนรักที่ผละอ้อมกอดออกมาและยืนเกาท้ายทอยยิ้มเจื่อนๆ สารภาพด้วยท่าทางเขินอาย

"แหะๆ ก็..คิดว่ามันโรแมนติกดี"

แฟนนิยายคุณจินตภัทรที่จดจำและลอกคำพูดของพระเอกในเรื่องมาพูดกับแฟนตัวเองทำตัวไม่ถูกและยิ่งอายหนักกว่าเดิมเมื่อถูกอนิลเบ้ปากกรอกตาใส่ก่อนจะผลักอีกฝ่ายให้พ้นทาง

"ฉันเป็นคนตามต้นฉบับจากนักเขียน ฉันจำได้ทุกประโยคแหละ! ฮึ้ย! ถอยไป หิวข้าวแล้ว!" 


 

 

 


........TBC........

#2209Bnior














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18093 Cartoonpbct (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 07:23
    น้ำตาแตกเลย สงสารทั้งกวิน ทั้งจอมพล งื่ออออ
    #18,093
    0
  2. #14032 LittleBuzz (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 16:41
    คุณแจ็คผู้น่าสงสาร ถถถถถถถถ
    #14,032
    0
  3. #11963 Zomanica (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 18:41
    โอยยยยอิคุณกวิน พ่อคุณนักรักผู้ติดนิยายของเพื่อนเมีย
    #11,963
    0
  4. #11831 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 22:10
    อยากได้ลูกเเบบน้ำหวานต้องมีเเฟนเป็นกากาวินป้ะคะ กวินคะเเต่งงานกับชั้นเถอะ
    #11,831
    0
  5. #11830 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 22:09
    บีโชคดีจริงๆที่ได้อยู่ในหัวใจของจีน รักษารักเเบบนี้ไว้นานจนตายเลยนะ????
    #11,830
    0
  6. #11319 P_pluralthepark (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 12:09
    โอ้ยยย รักกันๆๆๆน้าาาา เศร้าๆหน่วงๆ แต่ยิ่งทำให้รักกันขึ้นก็โอเค โอเค๊รร 55555
    #11,319
    0
  7. #11173 deffjb (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    หน่วง ฮือออ
    #11,173
    0
  8. #10487 I'PeachNyoung (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 19:22
    การให้อภัยมันทำให้เรื่องง่ายกว่าที่คิดเนาะ เป็นตอนที่ซึ้งมากเลยT_T
    #10,487
    0
  9. #10484 852626 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 18:21
    ลูกไก่สู้ๆนาาาา
    #10,484
    0
  10. #10419 yahbomz (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:47
    ตอนที่เอินบอกน้ำหวานว่าเป็นนางฟ้าให้ไม่ได้นี่ร้องไห้เลย ฮือ
    #10,419
    0
  11. #10298 super_man (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:17
    รักกันต้องเข้าใจให้อภัย
    จะมีความสุข
    จีนนี้ดีอะ อิจฉาบีมีแฟนดี
    เอินก็ดูน่าสงสารไปเลยลืมไปเลยว่าโหดไว้แค่ไหน เหมือนจะสำนึกว่าตัวเองก็ผิด
    ไม่ใช่แค่ตัวเองที่เสียใจแจ๊คก็เสียใจนะ
    #10,298
    0
  12. #10296 pa rang (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:11
    ร้องไห้ได้มั้ย เศร้านะแต่มีความสุข
    #10,296
    0
  13. #10205 JJJ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 13:17
    นอกจากชอบฟิคแล้ว ก็ชอบทอล์คนี้แหละค่ะ สั้นๆแต่แปลกใหม่ทุกตอนเลย 555555
    #10,205
    0
  14. #10112 Chiracc (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 16:23
    รักอ่ะ ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกออกมายังไง รักทุกตัวละคร รักไรท์ด้วย ขอบคุณนะ
    #10,112
    0
  15. #10106 Gee (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 13:19
    ตอนนี้สุดๆไปเลยค่ะไรต์ ฮืออออออซึ้งมากกกกก บรรยายได้ดีมากเลยค่ะ เข้าใจความรู้สึกของแต่ละคนเลย ///ฮืออออออร้องไห้
    #10,106
    0
  16. #10100 ออมม่า (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 10:34
    ความรักช่วยให้ ความผิดมันเบาลง เชื่อจริง ๆ
    #10,100
    0
  17. #10092 เดร (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 09:24
    เรื่องในอดีตเริ่มแดงมาทีละเรื่องสองเรื่อง

    ถึงเวลาที่ต้องอภัยกันจริงๆซะทีนะ
    #10,092
    0
  18. #10060 Edward Wong Hau (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 01:07
    น้ำหวานเป็นเด็กที่ทำให้แจ็คกับเอินกลับมายิ้มได้อีกครั้ง แถมยังเป็นกาวใจให้ทั้งสองคน โดยไม่รู้ตัวอีก น้ำหวานทำให้ทั้งสองได้คุยกันรู้จักกัน และช่วยปลอบใจเวลาทั้งสองคนเสียใจ ถึงจะเป็นการปลอบแบบเด็กๆ แต่ก็ทำให้คนฟังรู้สึกดีขึ้น เหมือนไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว นางฟ้าที่แท้จริงของเรื่องคงจะเป็นน้ำหวานนี่แหละ
    #10,060
    0
  19. #10044 GreenOmeGa (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:54
    งื้อออออ นะหวันค่ดน่ารักกกก มะเปงรายนะกากาวิน ใครมะรักก็มะเปงราย ยังมีนะหวันอยู่ท้างโคนนน
    อดีตก็คืออดีตเน้าะ เรามาทำให้ปัจจุบันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่แสนมีความสุขดีก่าา
    #10,044
    0
  20. #10033 cyanoyano (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:54
    เย้ สิ่งดีๆกำลังจะมาใช่มั้ย ทุกคนปล่อยวางกันเถอะนะ ปล่อยชีพิมพ์ไปเถอะ เลิกวุ่นวายกันได้แล้ว มีความสุขกันซักที
    #10,033
    0
  21. #10032 bibimbua (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:42
    งืเอนะหวันอ่ะ นางฟ้าตัวจริงงงงงงงงงงง
    #10,032
    0
  22. #10031 khimmee56 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:32
    น้ำตาซึมฉากน้ำหวานกับลูกไก่ งือออ แล้วก็มาเอืมให้กับการลอกคำพูดพระเอกของแจ็ค 5555
    #10,031
    0
  23. #10030 pbangrum (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:30
    จะร้องไห้ บรรยายได้เห็นภาพเลย ดีมากจริงๆฮือออ
    #10,030
    0
  24. #10029 shierichi (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 21:58
    นะหวันน่ารักมากกก ฮืออออ ความเด็กน้อย น่าเอ็นดูสุดๆ! ดีอ่ะ ปลอบได้น่ารักมาก ฮรึก สุดท้ายกากาวินก็เลือกลู่กายแล้ว วู้ว ความรักมันก็ต้องมีอุปสรรคอย่างนี้แหละ(แต่อุปสรรคแบบในเรื่องก็หนักหนาเหมือนกันเนอะ)
    #10,029
    0
  25. #10028 แม่น้องเอิน (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 21:08
    น้ำหวานน่ารักมากโล่ยย ยัยหนูนี่แหละนางฟ้าตัวจริง



    ปล. คุณกวินคะถึงคุณจะฉี่ราด ก็อปคำมาจากนิยาย sm แต่ชั้นคนนี้ที่เป็นแม่น้องเอินยังอยากได้คุณอยู่นะคะ รักส์
    #10,028
    0