[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 40 : 38 : ไทม์ แมชชีน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    17 ส.ค. 60




38

ไทม์แมชชีน

 

flashback

(ยัอนกลับไปคืนที่แจ็คไปหาจีนในตอนที่แล้ว)

 

"รู้ไหมมันเจ็บมากเลยตอนที่เราต้องเลือกระหว่างผู้ชายในชีวิตจริงกับคนที่เราหลงรักเขาผ่านตัวหนังสือโง่ๆ พวกนั้น..ฮืออออ"

อ้อมกอดของกวินคลายออกพร้อมมืออุ่นที่ค่อยๆ เช็ดน้ำตาบนแก้มนุ่มของจินตภัทรอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มอมยิ้มแล้วมองเจ้าของแก้มกลมๆ ทำปากยื่นเหมือนเด็กงอแง

"ดูการ์ตูนมะ"  กวินพูดหยอกล้อพลางลูบศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ

"หงึ ไม่เอา แจ็ค บีไปไหนอะ ทำไมไม่กลับมาสักที บีบอกว่าไปคุยกับเอินแล้วก็หายไปเลย"

"คุยกับเอิน...?" 

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินชื่อแฟนตัวเอง ความรู้สึกก่อนหน้านี้ที่ตกอยู่ในภวังค์ความรู้สึกดีๆ ระหว่างตนเองกับจินตภัทร ทั้งในฐานะนักเขียนในดวงใจและคนที่แอบปลื้ม มันกลับตีรวนไปหมดพอได้ยินว่าอนิลอยู่กับจอมพล

"ไปหาทำไม มันไม่ได้ไปที่ร้านนี่วันนี้"

"ไม่รู้อะ เอินมาส่งเราแล้วก็กลับบ้าน แต่บีบอกเราว่าขอคุยกับเอินก่อน มีเรื่องต้องคุยกัน...น่าจะ เรื่องพิมพ์รึเปล่า"

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่จินตภัทรสันนิษฐาน มันเป็นความกลัวที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความผิดพลาดในอดีต เพราะจินตภัทรรู้เรื่องของพิมพ์จากปากเขาแล้ว ก็ไม่แปลกใจถ้าจอมพลจะรู้เรื่องความลับของเขา เพราะยังไงคนนอนคุยกันมันไม่มีทางมีความลับต่อกันแน่นอน

กวินมองร่างเล็กหยิบโน้ตบุ๊กที่อยู่บนเตียงมาเปิดดูและถอนใจมองเซ็งๆ พลางตัดพ้อออกมา

"บีมาแอบอ่านนิยายจริงด้วย นึกแล้วเชียวว่าทำไมหลุดออกมาจากกระเป๋าแบบนี้"

"จีนเขียนถึงไหนแล้ว..."

"ถึงตอนที่เฉลยเรื่องแคร์ขับรถไปหาไตรแล้วรถคว่ำ"

มือหนาชื้นเหงื่อทั้งสองข้างด้วยความรู้สึกหวั่นวิตก

ไม่ใช่ความผิดที่ก่อขึ้นกับจอมพลที่ทำให้กวินกลัว

แต่เขากลัวถ้าอนิลจะรู้ว่าเขาเคยเป็นคนแบบไหน...

เสียงออดที่หน้าประตูดังขึ้นเรียกให้ร่างเล็กละมือจากโทรศัพท์ที่พยายามโทรหาจอมพล

"ห๊ะ บีมาแล้ว!" ร่างเล็กเดินกึ่งวิ่งไปที่ประตูโดยไม่เอะใจเลยว่าทำไมแฟนหนุ่มถึงกดออดทั้งที่เป็นเจ้าของห้อง กวินกลับเป็นคนที่เอะใจและมีเซ้นซ์บางอย่างบอกว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาไม่ใช่เพื่อนของเขาแน่

แล้วมันก็เป็นไปอย่างที่เขาคิด...

 

"แล้วแกให้เขาเข้าห้องมาทำไม"

ประโยคแรกที่กวินได้ยินจากปากของอนิลมันทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับว่าเขาเป็นคนอื่น...

"เอิน ทำไมแกพูดงี้อะ" ร่างเล็กเดินตามเพื่อนต้อยๆ เพราะพยายามมองหาคนรักที่ควรจะกลับมาได้แล้วแต่ก็ยังไม่มาสักที ในใจของจินตภัทรเอาแต่กังวลไปหมด เมื่อรู้ว่าจอมพลแอบอ่านนิยายของตัวเอง

อนิลไม่ได้สนใจคำพูดหรือท่าทีของเพื่อน เพราะทันทีที่เข้ามาในห้องนอนและสบตากับกวินก็เอ่ยปากไล่ทันที

"จีน บอกให้เขาออกไป..."

มือเล็กๆ พยายามกดโทรศัพท์ส่งข้อความไปหาจอมพล ไม่สนใจคำพูดอนิล เอาแต่บ่นพึมพำแล้วกดส่งสติ๊กเกอร์เป็ดร้องไห้ไปหาจอมพลรัวๆ

"บีอะ ทำไมบียังไม่มา เราโทรหาแล้วแต่..."

ร่างผอมบางถอนใจกับท่าทางของจินตภัทรที่ไม่ใส่ใจคำพูดเขา ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากไล่ด้วยตัวเอง

"คุณออกไปจากห้องเพื่อนฉัน"

"นี่ห้องเพื่อนผม..." กวินตอกกลับยิ้มๆ และมองหน้าอนิลที่ไม่รู้โกรธอะไรเขานักหนา

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าอนิลโกรธอะไร โกรธมากถึงขนาดด่าเขาแรงขนาดนี้...

"คุณไม่มีสิทธิ์เดินเข้ามาวุ่นวายกับเมียชาวบ้านตอนผัวเขาไม่อยู่ อย่าเอาสันดานเดิมมาใช้กับเพื่อนฉัน จีนมันไม่ใช่คนสองใจที่จะมารักเผื่อเลือกเหมือนคนของคุณ ออกไป!"

กวินยืนนิ่งราวกับถูกสตัฟฟ์ ได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายที่จ้องหน้าเขาราวกับเป็นคนอื่น เหมือนพวกโรคจิตที่เข้ามาล่วงเกินเพื่อนตัวเองทั้งที่เขายังไม่ได้แตะต้องหรือคิดอะไรกับจินตภัทรเหมือนกับข้อกล่าวหาที่ว่ามาเลย และที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดคือการด่าคนที่ตายไปแล้วว่าเป็นผู้หญิงสองใจ ทั้งที่ผ่านมา เขาเองที่เป็นคนผิด เขาเองที่บอกพิมพ์ว่าไม่เป็นไร เขายอมอยู่ในจุดนั้นและยอมโดนเพื่อนเกลียดเพียงเพราะเขารักพิมพ์ และรอได้...

ก่อนที่จะพาตัวเองไปเดินจากไปพร้อมความรู้สึกที่หงุดหงิด และเริ่มโกรธจนมือสั่น เพราะพยายามเก็บเอาไว้ในใจมาตลอดกับสิ่งที่เขาไม่ชอบใจในตัวอนิล เสียงร้องไห้ของร่างเล็กก็ทำเอาคนที่จ้องหน้าปานจะกินเลือดกินเนื้อตกใจกันทั้งคู่

"ฮึก ฮืออออออออออ บีเป็นอะไรอะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์อะ เอิน แกไปพูดอะไรกับบี ทำไมบีไม่รับโทรศัพท์ฉัน"

ร่างบางหันขวับไปมองเพื่อนด้วยความตกใจ เพราะมือเล็กๆ ของจินตภัทรจิกแขนอนิลแล้วเขย่าๆ เหมือนเขากินผัวเพื่อนเข้าไปแล้วถูกบังคับให้คายออกมา

"พูดอะไร เราแค่คุยกับบีเรื่องเขา" อนิลตอบพลางชี้ไปทาง เขา ที่มองนิ้วที่ชี้ใส่แล้วอยากจะตีมือจริงๆ

"คุยอะไร ฮึก ฮืออออ แกคุยอะไรเล่า ทำไมบีโกรธเราอะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์"  คนจิตตกง่ายนั่งกดโทรศัพท์โทรหาอีกฝ่ายซ้ำๆ สลับกับส่งข้อความทุกรูปแบบที่ทำได้

ไม่มีใครหยั่งรู้ถึงความกลัวของจินตภัทรได้ดีเท่าเจ้าตัวที่กำลังคิดไปไกล เพราะเขียนนิยายมาเยอะ และส่วนใหญ่พระเอกของเรื่องไม่พิการก็ตายหมด ก็ยิ่งทวีความพารานอยด์เพราะกลัวว่าจุดจบความรักตัวเองจะเหมือนในนิยาย เพราะพระเอกส่วนใหญ่ก็ตายตอนกำลังมีความสุขกันรักกันนี่แหละ ประมาณว่า "ใครจะคิดว่าที่เรานอนกอดกันเมื่อคืนนั้นอาจจะเป็นอ้อมกอดสุดท้าย" ยิ่งคิดถึงประโยคเด็ดในนิยายตัวเองก็ยิ่งร้องไห้ออกมาเพราะกลัว

เพราะจินตภัทรไม่เคยบอกจอมพลว่าเขียนนิยายเรื่องอะไรอยู่ เขียนเกี่ยวกับใคร หรือเอาคาแรกเตอร์มาจากชีวิตของใคร จินตภัทรคิดว่าอยากจะเขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบเร็วๆ แล้วมอบเล่มแรกที่ออกมาแก่คนรักก่อนที่หนังสือจะวางแผง แต่ทว่า การที่จอมพลแอบมาอ่านก่อนที่จะเขียนจบก็เป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะเข้าใจผิดไป และคิดว่านักเขียนอย่างเขากำลังสนุกสนานกับเรื่องราวที่อีกฝ่ายหนึ่งผ่านมันมาอย่างเจ็บปวดและยากลำบาก

"ตอนเราจะกลับ บีบอกว่าจะไปบ้านแจ็ค..." อนิลพูดขณะที่กอดปลอบเพื่อน เพราะตอนนี้สภาพของจินตภัทรไม่ไหวแล้วจริงๆ ทั้งคิดมากและร้องไห้จนพูดไม่รู้เรื่อง จับใจความได้แค่ว่า "จะทำยังไงดี" "ถ้าบีเป็นอะไรไปจะทำยังไง"

กวินกดโทรเข้าบ้านแต่คิดว่าทุกคนคงหลับไปแล้วในเวลานี้ เพราะทั้งโทรศัพท์บ้านและโทรศัพท์มือถือก็ไม่มีใครรับสักคน ร่างหนาย่อตัวลงตรงหน้าจินตภัทร มือหนาค่อยๆ ลูบศีรษะคนที่ร้องไห้ไม่หยุดด้วยความรู้สึกเห็นใจ และแอบอิจฉานิดๆ ที่จอมพลมีคนที่รักมากขนาดนี้...อีกคนแล้ว

ใช่...พิมพ์เองก็ร้องไห้เพราะเพื่อนเขามามาก ร้องไห้เพราะทะเลาะกัน ร้องไห้เพราะเสียใจ ร้องไห้ก็เพราะรักมากเกินไป เหมือนที่จินตภัทรกำลังเป็น ในขณะเดียวกันกับที่เขาถูกอนิลหมางเมินไปอย่างไร้เยื่อใยแถมยังด่าทอราวกับเป็นผู้ร้าย 

สุดท้ายทั้งสามก็พยายามโทรไปที่ต่างๆ และกวินก็โทรหาเพื่อนบางคนที่คิดว่าจะเจอตัวจอมพล ทั้งที่เขาเองคิดว่าเพื่อนคงไม่ได้ไปไหนไกล และมีไม่กี่ที่ที่จะไป เขามั่นใจว่าด้วยซ้ำว่าจอมพลต้องอยู่ที่บ้าน แต่พอไม่มีใครรับสายก็ไม่กล้าจะกลับไปในเมื่อจินตภัทรยังมีสภาพเหมือนเด็กแม่หายที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นขอให้เขาช่วยแบบนี้

 

จนเวลาล่วงเลยผ่านไป...

จินตภัทรร้องไห้จนผล็อยหลับไปข้างๆ อนิล ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่บนเตียงดูน่ารักจนกวินที่นั่งมองอยู่ที่มุมห้องอมยิ้มออกมา ได้แต่ขำที่สองคนนี้เคยทะเลาะกันเอาเป็นเอาตายมาก่อน จินตภัทรเคยด่าเพื่อนแรงๆ และอนิลทำเรื่องให้เพื่อนเสียใจซ้ำๆ แต่สุดท้ายแล้วก็เหลือกันอยู่แค่นี้ เพราะยังไงเพื่อนก็คือเพื่อน เพื่อนแท้ที่แม้ว่าจะทำให้ผิดหวังสักกี่ครั้ง ก็ยังเป็นคนที่รักและห่วงกันเสมอ

ทำให้คิดถึงช่วงเวลาที่เขาสนิทกับจอมพลมากๆ ก่อนที่จะโตเป็นผู้ใหญ่ เขาเคยอยู่โรงเรียนมัธยมเดียวกัน มีความฝันคล้ายๆ กัน เคยมีเพื่อนในกลุ่มห้าหกคน แต่ปัจจุบันหลายๆ คนหายหน้าหายตาไป จนสุดท้ายก็เหลือกันแค่สองคน ชีวิตในช่วงวัยมัธยมคือช่วงเวลาที่เราได้ค้นพบเพื่อนสนิท และคบหากันโดยปราศจากผลประโยชน์ใดๆ

จอมพลกับเขาแทบจะโดนญาติพี่น้องเข้าใจผิดว่าเป็นคู่ขากัน เพราะความสนิทสนมที่ยาวนานเกือบสิบปี ตั้งแต่มัธยมจนเรียนจบมหา’ลัย เรียนมัธยมก็อยู่ด้วยกัน เรียนมหา’ลัยแม้อยู่คนละที่ก็ยังอาศัยหอพักห้องเดียวกันจนเรียนจบทำงาน

กวินคิดถึงสาเหตุที่เขาไม่บอกจอมพลและไม่บอกใครเรื่องพิมพ์ มันไม่ใช่เพราะความกลัวที่จะยอมรับความผิด แต่เขาไม่ต้องการให้พิมพ์ถูกคนอื่นตำหนิและตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงหลายใจ แบบที่อนิลพูดก่อนหน้านี้

เพราะเรื่องจริงคือตัวเขาเองที่ทำให้พิมพ์เป็นแบบนั้น เขารักพิมพ์มากและขอร้องให้เธอให้โอกาสให้เขาได้อยู่ข้างๆ ขอให้พิมพ์พูดกับจอมพลว่าอยากจะมีเขาอยู่ตรงนี้ ในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง เป็นเขาเองที่ขอร้องให้พิมพ์พูด และพิมพ์ยินยอมให้มันเป็นไปตามนั้นเพราะใจอ่อนที่เขาเทคแคร์และดูแลอย่างดี ในวันที่พิมพ์ร้องไห้เสียใจก็ยังหันหน้ามาหาเขาได้ หรือแม้แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน ก็มีเขาเป็นคนรับฟังมาตลอด

ฉะนั้นเขาจึงไม่ต้องการที่จะให้ใครรู้ว่าหลังจากที่ทะเลาะกับจอมพลในวันนั้น พิมพ์ตัดสินใจมาคบกับเขา หากบอกว่าเขายืนรออยู่ตรงนั้น ก็หมายความว่าพิมพ์เป็นผู้หญิงแย่ๆ ที่รักเผื่อเลือก เขากลั้นใจปิดปากเงียบมาตลอด และพยายามช่วยจอมพลหลังจากนั้น แม้จะรู้ว่าญาติพี่น้องพิมพ์ด่าทอเพื่อนเขาอย่างรุนแรงและลามไปถึงที่บ้าน  เขาก็จำใจต้องเงียบเอาไว้

ตอนแรกก็คิดจะแก้แค้นให้พิมพ์ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง และคอยตามล้างตามเช็ดสิ่งที่จอมพลทำไว้ ทั้งเรื่องที่ไปกระทืบคนขับมอเตอร์ไซค์ เขาจ่ายค่าชดเชยให้หมดทุกบาททุกสตางค์ ให้ทนายความที่รู้จักกับที่บ้านสู้คดีจนคนขับมอเตอร์ไซค์พ้นผิด โดยไม่ให้บ้านพิมพ์รู้ว่าเขาเป็นคนช่วย รวมถึงเรื่องคอนโดฯ และเรื่องงานของจอมพล หลังจากรู้ว่าเพื่อนเขาถอนตัวออกจากการเป็นนักร้องค่ายดังก่อนจะเดบิวต์ เขาก็ปรึกษาพี่ชายแล้วให้จอมพลมาร้องเพลงที่ร้านเป็นรายได้หลัก

คนเรามีทางออกของปัญหาต่างกัน กวินเองก็เช่นกัน

เขาพยายามปกป้องผู้หญิงที่รัก แม้ว่าสุดท้ายแล้วเธอจะไม่เคยรักเขาเลย

เขาพยายามทดแทนสิ่งที่ทำผิดกับเพื่อนสนิทคนเดียวที่เขามี แม้ว่าเพื่อนจะมองเห็นเขาเป็นศัตรู

เขาพยายามแล้วที่จะเป็นทุกอย่างให้แก่ทุกคน เป็นผู้ชายที่ดีและสมบูรณ์แบบ...สำหรับอนิล

แม้ว่าสุดท้ายแล้วอนิลจะทำให้เขารู้สึกว่ามันไร้ค่า การฟังคนอื่นมาแล้วตัดสินเขาด้วยอารมณ์

นั่นคือสิ่งที่กวินยอมไม่ได้...

 

"ครับพี่" กวินรับสายหลังจากโทรศัพท์ในมือสั่นเพราะกลัวเสียงริงโทนจะดังรบกวนคนที่หลับอยู่

(เออ โทษทีว่ะ เมื่อคืนเหนื่อยๆ เลยหลับกันหมด ฝนนอนห้องน้ำหวานเลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ พี่ลงไปดูละ ไอ้จ๋อมมันนอนอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก กรนดังลั่นเลยว่ะ พี่เลยไม่อยากปลุกมันกลับบ้าน)

"อ้อครับ ไม่เป็นไรงั้นผมฝากบอกมันด้วยว่า เมียมันเกือบไปแจ้งความคนหายแล้วเพราะมันไม่รับโทรศัพท์ใครเลย"

(อ้อๆ ได้ๆ นี่อยู่ไหนล่ะ ยัยน้ำหวานตื่นมาคงถามหาแกคนแรก)

กวินหรี่ตามองร่างบางที่ลุกขึ้นมาเพราะคงได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์ ก่อนจะตอบพี่ชายออกไป

"อยู่บ้านแฟนครับ..."

ร่างหนาวางสายพี่ชายไปขณะที่สบตากับอนิลที่หันไปมองหาตัวช่วย แต่จินตภัทรหลับสนิทจนปลุกไม่ตื่น กวินลุกขึ้นไปหยิบกระดาษโพสอิตที่โต๊ะหัวเตียงที่อยู่กับกองหนังสือของจินตภัทรก่อนจะเขียนโน้ตไว้ให้ว่าจอมพลอยู่บ้านเขา ก่อนจะพลิกไปให้อนิลอ่านด้วยพลางยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเองให้อีกฝ่ายอ่านเงียบๆ

อนิลมองเพื่อนที่หลับไปพร้อมคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกเห็นใจ ถอนใจพลางปิดประตูห้องแล้วหันมาเผชิญหน้ากับคนที่ยืนรออยู่ สีหน้าของกวินตอนนี้ราวกับคนละคนที่เคยคบและพูดคุยกันมาตลอด ก่อนที่อนิลจะได้พูดอะไร มือหนาก็คว้าข้อมือบางแล้วกระชากให้เดินตามไป

ร่างผอมบางแทบจะปลิวไปตามแรงของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงดังหรือเรียกให้ใครช่วยเพราะตอนนี้มันก็เป็นช่วงเวลาพักผ่อนของคนในคอนโดฯ ที่เงียบสนิท อนิลถูกลากเข้ามาในลิฟต์ และทันทีที่ลิฟต์ปิดลงทั้งคู่ก็เริ่มด่าสาดใส่กัน พร้อมๆ กับมือเท้าของอนิลที่ฟาดใส่กวิน

"ปล่อย!"

อนิลเหยียบเท้าอีกฝ่ายแรงๆ จนข้อมือบางหลุดจากมือหนา หันไปมองประตูลิฟต์และเลขชั้นที่กำลังจะถึงลานจอดรถชั้นล่างที่ให้คนนอกจอดรถได้แค่ชั้นนี้เท่านั้น แต่จังหวะที่ประตูกำลังจะเปิดอีกฝ่ายก็คว้าเอวบางรั้งตัวอนิลกลับเข้ามาให้ลิฟต์ ร่างบางดิ้นและทุบถองกวินทั้งมือทั้งเท้าที่พยายามเตะใส่

"ถอยไป! โอ๊ย ไอ้เหี้ยเอ๊ย!"

"ไอ้เหี้ย" กวินทวนคำด่าอีกฝ่ายที่ไม่เข้าหูและไม่เข้ากับหน้าตาสวยๆ ของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

"เออ! คนตอแหลที่ใช้ชื่อน้องสาวตัวเองซื้อหนังสือนิยาย แล้วตอแหลให้คนอื่นเข้าใจผิดเพื่อนตัวเอง จนมันโดนด่าหนีหัวซุกหัวซุนไปอยู่ที่อื่นเนี่ย กูยังต้องพูดดีด้วยเหรอ คนสันดานเลวๆ ที่ตีหน้าซื่อเป็นคนดีมาตลอด หึ ไหนจะเรื่องที่หวังจะเคลมเพื่อนกูอีก ถ้ากูไม่เอะใจขึ้นไปหาจีน ป่านนี้มันคงโดนมึงทำ--"

"เฮ้ย! มากไปแล้วเว้ย!" คนหมดความอดทนเสียงดังใส่บ้าง และคราวนี้รปภ.คอนโดฯ ถึงกับเดินมาดู

ร่างหนาลากอนิลออกมาจากลิฟต์หมายจะจับยัดใส่รถไป แต่ยัยลูกไก่ที่พยศเหมือนม้าก็ยังเตะถีบไม่ยอม กวินกวาดตามองไปทั่วลานจอดรถ เพื่อดูจุดที่กล้องวงจรปิดติดอยู่ ก่อนจะกึ่งลากกึ่งอุ้มร่างบางที่เตะถีบใส่มาด้านหลังรถของเขาที่อยู่ในจุดลับตาคนหลังเสาต้นใหญ่

 

เพียะ! 

 

จังหวะที่กวินเผลอปล่อยมือ มือเรียวก็เงื้อตบสุดแรงจนใบหน้าของร่างหนาสะบัดตามแรงที่เยอะเอาการ

อนิลมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่เป็นรอยห้านิ้วแล้วไม่รู้ทำไมน้ำตาถึงไหลออกมา เจ็บปวดที่ต้องจบกันแบบนี้

เกลียดที่อีกฝ่ายทำให้รู้สึกผิดหวัง ผิดหวังในทุกๆ เรื่อง ทั้งเรื่องของพิมพ์ และเรื่องที่ทำให้จอมพลชีวิตเกือบพังทั้งที่เป็นเพื่อนกันแท้ๆ คนแบบนี้น่ะเหรอคือคนที่เขาจะรักไปตลอดชีวิต...

"เลว... แต่ก็ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองเลว ทำไม จะไม่จบใช่ไหม มึงจะเอาอะไรจากกูอีก"

พูดตอกย้ำออกไปและด่าหยาบคายเพราะความรู้สึกผิดหวังในตัวอีกฝ่าย เกลียดที่ตลอดมาอนิลมองว่าคนตรงหน้าคือเจ้าชายมาตลอด... แต่ร่างบางคาดการณ์ผิดไปเพราะคนตรงหน้าไม่มีอารมณ์ที่จะอยู่ในบทพระเอกแสนดีอีกแล้ว...

"จะเอามึงเนี่ยแหละ ถ้าพูดกันดีๆ ไม่ชอบก็ไม่ต้องพูดแล้ว"    

จบประโยคคนที่กำลังถอยหลังผงะไปก็ถูกซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ท้องน้อยโดยไม่ทันระวังตัว ความรู้สึกที่เจ็บจนจุกตัวงอทำเอามือไม้ไม่มีแรงจะต่อกรกับอีกฝ่าย ได้แต่ปล่อยให้แขนแกร่งรวบตัวแล้วจับโยนใส่เบาะหลังรถเบนซ์สปอร์ตสี่ประตูที่ติดฟิล์มดำจนด้านนอกมองไม่เห็นว่าด้านในเกิดอะไรขึ้น เสียงสะอื้นดังขึ้นขณะที่อีกฝ่ายคร่อมกายอยู่ด้านบนแล้วบีบกรามให้ใบหน้าสวยหันมาสบตากัน

"ชีวิตเจอแต่พวกโสโครกที่ซื้อกินจนเคยตัว เลยไม่ชินกับคนพูดจาดีๆ ใช่ไหม"

อนิลสะดุ้งสุดตัวขณะที่ถูกบังคับให้มองหน้าอยู่แต่หัวเข่าของอีกฝ่ายแทรกเข้ามาที่หว่างขาและบดเบียดลงมาที่จุดกลางกายราวกับกลั่นแกล้ง

"ไหนๆ ก็อยากรู้ความจริงหมดทุกเรื่องแล้ว งั้นรู้เอาไว้อีกอย่างแล้วกัน...สาเหตุที่กูไม่เคยนอนกับพิมพ์ก็เพราะกูไม่อยากให้เขารู้ว่ากูไม่ได้ชอบเซ็กซ์น่าเบื่อๆ แล้วคงไม่มีใครอยากแสดงออกด้านมืดของตัวเองให้คนที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน กูไม่ใช่สุภาพบุรุษแบบที่ไอ้บีมันคิดด้วยซ้ำ แต่กูแค่รอวันที่เขาเป็นของกูแล้วกูอยากจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบ"

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่หัวใจเต้นแรงราวกับตกจากที่สูง ในทุกๆ คำพูดของอีกฝ่ายรวมถึงการกระทำที่ทำให้ร้องไม่ออกเมื่อเข็มขัดหนังของอีกฝ่ายถูกคล้องเข้าที่ลำคอขาวของอนิลและรูดรัดจนสุด พร้อมกับแรงกระชากของมือหนาที่ม้วนปลายเข็มขัดเอาไว้ในมือก่อนจะดึงเจ้าของริมฝีปากอิ่มแดงให้เงยหน้าขึ้นมารับจูบที่ดุดันและรุนแรงจนหัวใจแทบหลุดออกมา รสชาติคาวในโพรงปากเกิดขึ้นพร้อมกับฟันของกวินที่ขบลงที่เรียวลิ้นเล็กจนเลือดออกเพียงเพราะอนิลพยายามจนหันหน้าหนี

มือเรียวพยายามผลักและดันตัวอีกฝ่ายออก แต่ก็ต้านทานแรงของกวินไม่ได้ อาจจะเพราะเขาคงมีเรี่ยวแรงมหาศาลเฉพาะเวลาเมา หรืออาจจะเป็นเพราะความรู้สึกสุขสมอยู่ลึกๆ ในใจยามที่ถูกพันธนาการลำคอไว้ด้วยเข็มขัดของอีกฝ่าย รู้สึกเสียววาบลงที่ท้องน้อยในทุกๆ ครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเข็มขัดที่กระตุกรัดจนเกือบหายใจไม่ออก แล้วถูกคลายออกในจังหวะที่อนิลเกือบจะขาดใจราวกับรู้จังหวะลมหายใจของกันและกัน

มือหนาข้างที่ว่างจิกทึ้งเสื้อเชิ้ตตัวบางของอนิลจนกระดุมหลุดกระเด็น ก่อนจะลูบไล้ฟอนเฟ้นผิวกายขาวจัด ก่อนจะผละริมฝีปากจากเรียวปากอิ่มและจู่โจม
ยอดอกสีอ่อนด้วยฟันขาวที่ขบลงไปแรงๆ สลับกับริมฝีปากที่ดูดดึงจนอนิลกรีดร้องออกมา มือหนาเอื้อมไปปิดปากของร่างบางไว้ ขณะที่ทารุณผิวขาวๆ ที่นุ่มนิ่มบนเรือนร่างข้างใต้ไม่จบไม่สิ้น จนมีเลือดซึมออกมาจากรอยฟันที่กัดลงไปบนไหล่ขาวอย่างมันเขี้ยวจนกวินเผลอกัดลงไปเต็มแรง ถึงได้หยุด...

เสียงสะอื้นของอนิลอู้อี้อยู่ภายใต้ฝ่ามือที่ปิดปากเอาไว้ ร่างหนาที่คร่อมกายอยู่ด้านบนยกมือที่ปิดปากออกช้าๆ เสียงร้องไห้ของอนิลดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่แทนที่จะรู้สึกสงสาร มันกลับเรียกความต้องการของอีกฝ่ายให้ลุกโหมขึ้นเหมือนไฟที่โดนสาดด้วยน้ำมัน

เรียวขาขาวถูกดึงรั้ง สกินนี่ยีนส์ขาดๆ ที่อนิลสวมใส่อยู่ลงจนหลุดจากข้อเท้าขาวที่ตอนนี้รองเท้าผ้าใบที่สวมมาหลุดกระเด็นไปอยู่ด้านหน้าคอนโซลรถแล้ว ชั้นในบางถูกกระชากขึ้นและดึงออกให้พ้นสายตาของคนที่หมายตาไว้กับสะโพกกลมกลึง มือหนาฟอนเฟ้นบั้นท้ายนุ่มก่อนจะก้มลงไปแตะเรียวลิ้นลงที่จุดกลางกายของร่างบาง

เสียงสะอึกสะอื้นของอนิลเริ่มมีเสียงครางแทรกเป็นพักๆ จนกระทั่งมันกลายเป็นเสียงหอบหายใจและคร่ำครวญแทบขาดใจเพราะการปรนนิบัติจากอีกฝ่ายที่ก้มๆ เงยๆ อยู่ที่หว่างขา มือเรียวจิกไหล่หนาที่ยังสวมเสื้อเชิ้ตเอาไว้ ขณะที่รู้สึกถึงก้านนิ้วแข็งที่สอดเข้ามาในกายเป็นจังหวะ เรียวขาขาวอ้ากว้างอย่างลืมตัว เมื่ออีกฝ่ายขยับเร่งจังหวะข้อมือหนาพร้อมๆ กับเพิ่มจำนวนนิ้วเข้ามาในช่องทางอ่อนนุ่ม ขณะที่ร่างบางกำลังจะเอื้อมแตะจุดหมายและปลดปล่อยออกมา มือหนากอบกุมส่วนกลางกายของอนิลไว้ กดส่วนปลายเอาไว้แน่นและบีบไม่ให้ร่างบางเสร็จสมได้ง่ายๆ

ขณะที่อนิลรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านพยายามจะปัดมืออีกฝ่ายออก ร่างบางก็สะดุ้งตัวเพราะนิ้วที่สอดใส่อยู่ในช่องทางอ่อนนุ่มถูกดึงออกและถูกแทนที่ด้วยท่อนกายของอีกฝ่ายที่กดลงมาจนสุดรวดเดียว ทั้งเจ็บและเสียวจนน้ำตาไหลพราก มือหนายึดเอวบางไว้ก่อนจะกระแทกกายเข้าใส่อย่างรุนแรง พร้อมกับเอวหนาที่ควงคว้านราวกับตั้งใจกดย้ำที่จุดเสียวของร่างบางจนอนิลกรีดร้องออกมา มือของกวินที่คลายแรงบีบส่วนนั้นของอนิลให้ได้ปลดปล่อยความต้องการออกมาจนชุ่มโชกไปหมดทั้งฝ่ามือ ขณะที่ร่างหนาเร่งจังหวะกระทั้นกายเข้าหาบั้นท้ายนุ่มแรงๆ จนกระทั่งดึงออกมาปลดปล่อยความต้องการเต็มซอกขาขาวของอนิล

ริมฝีปากหยักหอบหายใจราวกับวิ่งขึ้นเขา มองร่างบางที่นอนอ่อนปวกเปียกด้วยความรู้สึกที่เอ็นดู ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา มองสบตากลับมาราวกับตัดพ้อ จนกวินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"ทำหน้าเหมือนโดนข่มขืน ไม่นอนอ้าขาให้ใครจะจิ้มเข้าไปได้" เสียงกวนๆ ที่ไม่เคยได้ยินจากปาก อดีตเจ้าชาย ของอนิลที่พูดพลางแกล้งบีบบั้นท้ายนุ่มเล่น

"เชี่ย!" อนิลด่าพลางปาเข็มขัดหนังที่ถอดออกมาจากคอใส่อีกฝ่าย แต่คนที่เอ่ยปากแซวก็หลบทันอยู่ดี

 

....................

 

"อุ๊ย คุณแจ็ค อ้าว คุณเอินเป็นอะไรคะ" 

กวินยิ้มบางให้กับคุณป้าแม่บ้านแทนคำตอบขณะที่อุ้มอนิลเดินเข้าบ้านไปด้วยท่าเจ้าสาว คนในอ้อมกอดเงียบสนิท ไม่ตอบเอาแต่หันหน้าซบอกกว้างหนีหน้าคุณแม่บ้านที่เดินรี่มาเปิดประตูให้ จนกระทั่งถึงห้องนอนคุณป้าก็เดินนำมา แต่ทันทีที่เปิดไฟ ก็เจอศัตรูตัวฉกาจที่ทำเอาชะงักไป ตุ๊กตาบิลลี่นั่งหันหน้ามองอยู่บนเตียง กวินเม้มปากก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือ

"ป้าครับเอาตุ๊กตาตัวนั้นออกไปให้ที ล็อกประตูให้ด้วยนะครับ"

"คะ"

ใบหน้าหล่อพยักพเยิดไปทางตุ๊กตาผีแบบหน้าเก๊กๆ ทั้งที่ไม่อยากแม้แต่จะสบตากับบิลลี่  คุณป้าแม้บ้ารีบคว้าตุ๊กตาอุ้มเดินออกไปและทันทีที่เปิดประตูลงพร้อมกับล็อกกลอน อ้อมแขนแกร่งก็โยนคนให้อ้อมกอดลงบนเตียงไม่ต่างจากสิ่งของจากคนโดนจับโยนก่นด่าเสียงดัง

"โอ๊ย ไอ้เหี้ย! แม่ง! อื้ออออออออ"

ร่างหนาตรงเข้าไปหาคร่อมกายทับแล้วบีบกรามของคนใต้ร่างที่พยายามดิ้นหนีก่อนจะกดเสียงต่ำถามด้วยสีหน้าที่อนิลได้แต่เบิกตาอย่างหวาดผวา

"ไหนพูดใหม่สิครับ..." มือหนาคลายออก และจ้องริมฝีปากอิ่มของคนสวยที่ขมุบขมิบแอบด่าเขาแต่สุดท้ายก็พูดเพราะๆ ตามที่อีกฝ่ายต้องการ

"แจ็ค เอินเจ็บอะ" เสียงติดขึ้นจมูกนิดๆ พูดพลางช้อนตามอง แต่สุดท้ายจบประโยคก็บึนปากใส่คนที่โน้มใบหน้าลงมาหาพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยสเน่ห์ที่อนิลเคยชอบมันมาก่อน แต่ตอนนี้เบื้องหลังรอยยิ้มเจ้าชายคือไอ้บ้าโรคจิตดีๆ นี่เอง

"ไม่อยากเจ็บทำไมไม่พูดกันดีๆ แต่แรกล่ะครับที่รัก" เสียงทุ้มกระซิบถามขณะที่ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่แก้มนุ่มและกดหอมเบาๆ นิ้วหัวแม่มืออุ่นบดคลึงริมฝีปากล่างของอนิลก่อนจะแตะลิ้นหนาแลบเลียดูดดึงราวกับเป็นลูกเชอร์รีหวานหอม

ร่างบางทำได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจ เพราะรู้สึกอ่อนเพลียและปวดไปหมดทั้งตัวตั้งแต่ถูกทารุณอยู่หลังรถ จนกระทั่งป่านนี้ ท้องฟ้าด้านนอกที่มองผ่านหน้าต่างตอนนี้เริ่มมีแสงอาทิตย์รำไรผ่านยอดไม้ อนิลมองออกไปด้านนอกขณะที่ริมฝีปากหยักผละออกจากริมฝีปากอิ่มละลงมาพรมจูบที่แก้มใสและซอกคอขาว สัมผัสที่อ่อนโยนเกิดขึ้นในชั่วขณะที่ร่างบางค่อยปรือตาลงอย่างอ่อนเพลีย ปล่อยให้ร่างกายถูกอีกฝ่ายเอาเปรียบอย่างไม่ปัดป้อง และเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

 

กวินพบว่าตัวเองเอาแต่นอนมองหน้าคนสวยที่หลับสนิทจนฟ้าสว่างและจอมพลโทรมาไถ่ถามว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน วางสายไปเขาก็หันมามองหน้าอนิลที่หลับอยู่ข้างกาย แต่รู้สึกว่าอีกฝ่ายตื่นแล้วแต่แกล้งทำเป็นหลับตาเพราะไม่อยากคุยกับเขา พอแกล้งแหย่นิ้วเข้าปากไปก็โดนด่าเต็มๆ หน้า

"ตื่นแล้วก็ไสหัวไปไกลๆ เลยคนเลว!"

กวินหลุดขำออกมาพลางรั้งกายบางมากอดไว้ ถึงจะปัดป้องถองศอกใส่แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้อยู่ดี  

"แจ็คไปแล้วใครจะอยู่ให้ทนมือทนไม้เวลาโกรธ"

เสียงทุ้มพูดหยอกแล้วกดจมูกโด่งหอมซอกคอขาวนวลเนียนซ้ำไปซ้ำมาจนพอใจก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

"ถามดีกว่าว่าใครกันแน่ต้องมาทนความโรคจิตของใครกันแน่เนี่ย โรคจิต!" อนิลพูดออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะความรู้สึกเหนอะหนะไปหมดที่หว่างขาถึงได้รู้ว่าตอนที่หลับมีคนบ้ากามลักหลับเขาแถมปล่อยซากลูกที่ไม่ได้เกิด ตายเกลื่อนเต็มง่ามขาชาวบ้านเป็นหลักฐานด้วย

"อาบน้ำกัน วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอก"

"มันใช่เรื่องเหรอ แล้วนี่บีมันโทรมารึยัง มันกลับไปหาจีนยัง"

"พูดไม่เพราะเลย..."

อนิลกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินน้ำเสียงและแววตาดุๆ ของกวิน

ริมฝีปากอิ่มแดงเบะคว่ำลงเหมือนเด็กเอาแต่ใจก่อนจะกลั้นใจพูดใหม่

"แจ็ค บีโทรรึยังเหรอ แล้วเขากลับไปหาจีนรึยัง..."

พูดไปก็ช้อนตามองอีกฝ่ายที่ยิ้มกริ่ม พอถึงคำสุดท้ายที่จะต้องจบประโยคก็ถูกบังคับให้พูดคำที่มันน่าอายออกมาอีก

"รึยังจ๊ะ..."

กวินพูดเหมือนสอนหลานสาวที่บ้าน

แต่ก็ไม่ได้ผลเท่าไหร่เพราะลู่ก่ายเพื่อนนะหวันนี่ดื้อพอกัน

สอนให้พูดอะไรก็ไม่ยอมพูดตามเลยจริงๆ...

"รึยังจ๊ะ....จ๊ะห่าอะไร (เพียะ!) โอ๊ย เจ็บนะ!" 

ทันทีที่อนิลสบถออกมาก็ถูกทำโทษจนสะดุ้งโหยงจากมือหนาที่ฟาดก้นเปลือยๆ ใต้ผ้าห่มเข้าให้จนเจ็บน้ำตาไหล

กวินคิดว่าเขาจะไม่อธิบายอะไรทั้งนั้นเรื่องของพิมพ์ อนิลอาจจะน้อยใจและไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงปกป้องพิมพ์ แต่ในวันหนึ่ง อนิลจะเข้าใจเองว่าต่อให้คนที่เราเคยรักจะเป็นยักษ์มารสำหรับคนอื่น หรือแม้ว่าเขาจะไม่เคยรักเราเลย แต่ความรักที่เคยมีให้นั้นมันเป็นความจริงที่ไม่สามารถลบล้างไปได้ตามการเวลา คนที่เคยรักอย่างพิมพ์ก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่เขาไม่เคยลืม แต่ไม่ได้หมายความว่าพิมพ์จะสำคัญกว่าอนิล

เพราะหากวันใดเขากับอนิลที่เลิกลากันไป เขาก็จะทำเหมือนที่ทำกับพิมพ์ จะยังปกป้องอนิลจากคำพูดร้ายๆ ของคนอื่นเสมอ และไม่มีวันลืมช่วงเวลาที่เคยรัก แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะต้องจบกันไป และเหลือเพียงเขาที่เดินต่อไปเพียงลำพัง...

 

....................

 

ร่างสูงใหญ่เดินมาหยุดที่ประตูห้องด้วยร่างกายที่เหนื่อยจนหอบเพราะวิ่งจากลานจอดรถชั้นบนมาเพราะที่จอดตอนเช้าชั้นล่างเต็มหมด มือหนาล้วงหาคีย์การ์ดแต่สุดท้ายก็นึกได้ว่ามันอยู่ที่คอนโซลหน้ารถ จำใจต้องกดออดตรงประตูด้วยความรู้สึกที่มันตีกันไปหมด เป็นห่วงคนรัก และกลัวว่าจะโดนโกรธด้วยเพราะระหว่างขับรถมา กวินก็ส่งข้อความมาบอกว่าแฟนตัวเล็กจับได้แล้วว่าเขาแอบอ่านนิยายในโน้ตบุ๊กของเจ้าตัว

ขณะที่ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว จอมพลมองหน้าคนที่มาเปิดประตูอย่างปวดร้าวในหัวใจ ใบหน้าที่เคยเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหวานๆ มีแค่คราบน้ำตา ดวงตารีช้ำแดงอย่างเห็นได้ชัดว่าคงร้องไห้มาทั้งคืน ร่างเล็กโผเข้าหาอ้อมกอดก่อนจะถูกอุ้มขึ้นเหมือนเด็กเล็กๆ ที่งอแงเต็มที่ เสียงหงุดหงิงที่ตัดพ้อฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่จากน้ำเสียงแหบแห้งของจินตภัทร ประตูห้องปิดลงและล็อกอัตโนมัติ ขณะที่จอมพลอุ้มแฟนตัวเล็กที่เกี่ยวขากอดเอวเขาไว้แน่น สองแขนก็รัดคอเหมือนลูกลิงไม่มีผิด

เพราะระหว่างทางจินตภัทรไม่ยอมวางสายเลย เอาแต่ถามนั่นถามนี่ไปเรื่อย สลับกับถามว่าขับรถถึงไหนแล้ว ใกล้ถึงรึยัง ส่วนจอมพลก็เล่าเรื่องที่เขาคุยกับอนิลให้ฟัง แต่น่าแปลกที่แฟนตัวเล็กของเขาไม่ปริปากต่อว่าเรื่องที่เขาขโมยอ่านนิยายในโน้ตบุ๊กเลย

"ไม่โกรธเหรอ เรื่องที่แอบอ่าน"

ร่างสูงถามขณะที่นั่งลงที่โซฟา ทั้งๆที่มีลูกลิงหน้าตาเหมือนเป็ดกอดล็อกตัวเขาไว้แกะออกให้ลงไปนั่งดีๆ บอกเท่าไหร่ก็ไม่ยอม จะนั่งซ้อนตักแล้วกอดคอเขาท่าเดียว พอถามก็ส่ายหน้าแล้วซบไหล่กว้างเกยคางเอาไว้เหมือนเด็ก

"ม่ายอะ เรากลัวบีโกรธมากกว่าที่เอาเรื่องพิมพ์มาเขียนก่อนขอ..."

จอมพลฟังแล้วก็ขำ เขาจะโกรธทำไมในเมื่อทุกอย่างเป็นเรื่องจริง มันก็จริงทั้งหมดนั่นแหละ แต่เพียงแค่เขาอยากรู้ว่าคุณนักเขียนไปเอาข้อมูลมาจากไหน

"อืม บีไม่โกรธหรอก แค่สงสัยว่ารู้มาจากไหนเหรอ ใครเล่าให้ฟัง"

จินตภัทรเม้มปากช้อนตามองอีกฝ่ายที่ส่งยิ้มให้ระหว่างรอคำตอบ

"แจ็ค...จริงๆ แจ็คกับเรารู้จักกันก่อนหน้านี้มานานแล้ว แต่เราเพิ่งรู้ไม่นานมานี้ว่าคนที่เขียนอีเมลคุยโต้ตอบกับเราคือแจ็ค มันก็ประมาณสามสี่ปีแล้วที่เราคุยกันมาแต่เรื่องของตัวเขากับเรื่องของพิมพ์เขาเพิ่งมาเล่าให้ฟังไม่นานมานี้"

ไม่รู้ทำไมพอตอบออกไปแล้วสีหน้าของคนตัวโตถึงดูตกใจและเหมือนจะคิดไปไกลกว่าที่จินตภัทรพยายามเล่าให้ฟัง มันอ่านออกได้ในทันทีผ่านสายตาของจอมพลที่แสดงออกถึงความหงุดหงิดในทันที

"สามสี่ปี"

"เอ่อ...ช...ใช่"

"คุยกันมาตั้งหลายปี ไม่เคยเจอกันเลย"

"ไม่เคยอะ เราไม่เคยไปเจอแฟนนิยายส่วนตัวเท่าไหร่ แต่..."

"คุยแบบนี้กับทุกคนเหรอ"

เมื่อมาถึงคำถามที่เริ่มตอบยาก ดวงตากลมใสเหมือนลูกแก้วก็เริ่มหลุกหลิกไปมาอย่างมาพิรุธ มือเล็กจิกเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น เหลือบสบตาอีกฝ่ายเพียงนิดเดียวก็ก้มหน้าลงซ่อนแก้มแดงๆ เอาไว้ทั้งอายและกลัวที่ถูกจับผิด

"ม่าย...ไม่ได้คุยแบบนี้กับทุกคน"

พอตอบออกไปก็ได้ยินเสียงถอนใจของร่างสูงทำเอาใจแป้วไปหมด มือหนาพยายามผลักร่างเล็กออก พร้อมคำถามที่ตอกย้ำในสิ่ที่จินตภัทรไม่อยากตอบ

"จีนชอบไอ้แจ็คมันใช่ไหม คนเรามันจะยอมคุยกับใครก็ไม่รู้อยู่ตั้งหลายปีทำไมถ้าไม่ชอบกัน"

เสียงดุๆ ถามขณะที่พยายามจะลุกหนีแต่ยัยเป็ดที่เอาแต่ร้องไห้โยเยบนตักก็ยิ่งล็อกคอแน่น

"บี ฮึก บีไม่เอานะ อย่าผลักเค้าออกนะ ฮืออออออ" 

"ลงไปจีน คุยกับให้รู้เรื่อง ไม่ต้องมางอแงเลย"

"ม่ายๆ ไม่เอาอะ เดี๋ยวบีหนีไปอีก คุยแบบนี้แหละ นะ นะ"  

ไอ้อาการงอแงพร้อมพูด นะ นะ ซ้ำไปไปซ้ำมาสำหรับคนถูกกระทำมันไม่พีคเท่าริมฝีปากปากนุ่มที่กดจูบแก้มสากรัวๆ เหมือนเด็กเล็กๆ ที่พยายามอ้อนพ่ออ้อนแม่เวลาทำผิด ไหนจะสะโพกกลมกลึงที่เบียดลงมาใส่จุดกลางกลางกายของจอมพลอย่างตั้งใจ เหมือนว่ายอมเสียตัวแต่เช้ามืดเพื่อขอลดโทษลงกึ่งหนึ่ง

มันเขี้ยวฉิบหาย...

คนตีหน้านิ่งแอบคิดในใจขณะที่มองคุณนักเขียนที่จูบแก้มเขาไม่หยุด แต่ก็ทำหน้านิ่งไว้เพราะอยากรู้ว่าจะโดนง้อยังไง เพราะนานๆ ทีจะได้ข่มเมียที...

"ไม่ได้ชอบก็ไม่ต้องร้อนรนขนาดนี้หรอก"

"แค่เคย ฮือออ แค่เคยชอบ ก็ตอนนั้นไม่รู้อะ ยังไม่ได้คบกับบีเลย"

พูดไปก็พยายามทำทุกอย่างที่เคยได้ผลมาตลอดเวลาง้ออีกฝ่าย คิดอะไรไม่ออกก็เริ่มไถลตัวลงไปนั่งกับพื้นแล้วสาระวนแกะเข็มขัดหัวเงินของร่างสูงออก โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายแอบหลุดยิ้มออกมา

"บีอะ เราไม่ได้ชอบแจ็คจริงๆ นะ ไม่ได้ชอบที่เป็นแจ็ค คือเราไม่รู้ เรา...เรา"

มือเล็กหยุดอยู่ที่หน้าขาอีกฝ่ายขณะที่กำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไงดีกับไอ้สิ่งที่ล้วงออกมาจากกางเกงของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะ...ใหญ่เกินจะยัดใส่ปาก

พอเหลือบมองหน้าคนที่นั่งอยู่บนโซฟา ก็พบริมฝีปากหยักที่ยิ้มกริ่มกับท่านั่งที่ชวนให้อึ้ง จอมพลนั่งกอดอกแล้วยิ้มเหมือนกำลังมองความบันเทิงที่กำลังจะเกิดอย่างตื่นเต้น

"หงึ..." จินตภัทรส่งเสียงออกมาพร้อมบึนปากใส่ไอ้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้วช้อนตามองหน้าอีกฝ่ายอย่างพยายามต่อรอง

คิ้วหนาเลิกขึ้นข้างหนึ่งเหมือนถามกลับว่ามีอะไร สุดท้ายร่างเล็กที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นก็เริ่มมีสติขึ้นมานิดหน่อย...

"แค่แอบชอบคนอื่นต้องให้เราทำขนาดนี้ด้วยเหรอ"

เอ้า แล้วใครบังคับให้เจ๊เขาทำวะ

จอมพลทำตาโตแล้วมองร่างเล็กของเจ๊ลูกเป็ดที่ลุกขึ้นมาด้วยหน้าตาหงุดหงิดปนเขิน จินตภัทรหมุนตัวเดินดุ๊กๆๆๆ หนีเข้าไปในห้องนอนเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือหนาได้แต่เก็บความหวังของตระกูลที่เหี่ยวคอพับยัดใส่ไว้ในกางเกงเหมือนเดิมด้วยความรู้สึกเซ็งแต่ก็ขำแฟนตัวเองที่ทำอะไรที่มันค้างคาทิ้งไว้แล้วก็หนีไปเสียเฉยๆ

 

....................

 

"บี.."

"จ๋า"

"เขยิบมานี่ เราเมื่อย ขอพิงหน่อย"

ตกบ่ายคล้อยหลังจากที่ทั้งคู่นอนกอดกันสลบไปตลอดช่วงเช้า พอเที่ยงจินตภัทรก็ตื่นมาหิวแล้วงอแงปลุกให้แฟนตัวโตขับรถพาไปกินอาหารตามสั่งเจ้าอร่อย ช่วงบ่ายก็เป็นช่วงเวลาที่คุณนักเขียนนั่งสรุปรีเสิร์ชข้อมูลเพื่อเตรียมทำงานต่อในตอนกลางคืน

ร่างเล็กขยับก้นขึ้นไปนั่งตักแฟนหนุ่มที่ขยับมาใกล้ๆ ตามคำสั่ง แล้วทำตัวเป็นโซฟาให้ตามคำสั่ง ร่างเล็กเอนกายพิงอกกว้างแล้วยกโน้ตบุ๊กขึ้นมาวางไว้ที่ตัก แก้มนุ่มนิ่มถูกกดหอมฟอดก่อนที่แขนแกร่งจะโอบกอดเอาไว้แทนพนักวางแขน

มันน่าแปลกมากที่ปกติจินตภัทรจะไม่เคยให้ใครมานั่งดูเวลาทำงานเลยเพราะไม่มีสมาธิ แล้วติดการทำงานเงียบคนเดียวมาตลอด แต่พอย้ายมาอยู่ห้อง 2209 กลับสามารถฟังเสียงกีตาร์ของอีกฝ่ายที่นั่งเขียนเพลงอยู่ข้างๆ ได้ทั้งวัน แถมพอมานั่งเป็นโซฟาให้ก็มีเสียงของอีกฝ่ายนั่งร้องเพลงให้ฟังขณะที่มองดูหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เลื่อนดูเว็บซื้อของออนไลน์เล่น

"อันนี้น่ารักมะ" นิ้วเล็กๆ ชี้ ก่อนจะหันไปจุ๊บปลายคางสากเบาๆ แทนการสะกิดเรียก

"ม่านแต๋วอะ" จอมพลเบ้ปากใส่แล้วพูดออกมาอย่างใจคิด

"มันไม่ได้แต๋ว มันแค่สีเขียวเชอร์เบตนะ นี่่ ดูดิมีลายจุดด้วย น่ารักอะ" จินตภัทรพูดพลางยิ้มอย่างพึงพอใจกับม่านที่แสนน่ารักของตัวเอง

"จะเอาไปติดตรงไหน ที่ห้องจีนก็มีม่านแล้วนี่"

"ก็ติดห้องบีไง"

"ห๊ะ"

"โหยอยู่ตั้งอาทิตย์นึงนะ ตื่นมาแสงข้างนอกแยงตาอะ ติดม่านตรงระเบียงเหอะ เช้ามาก็จะได้..."

ขณะที่กำลังอธิบายสรรพคุณม่านแต๋ว ก็มีสายเรียกเข้าที่พอพลิกโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็รีบวางโน้ตบุ๊กลงแล้วกดรับทันที

 

"ฮาโหลแม่"

(น้องจีนลูก เป็นใดผ่อง บ่ะโทรหาแม่เลย บอกแล้วว่าหื่อโทรมาบ้านผ่อง)[1]

"น้องสบายดีแม่ งานนักขนาดบ่ามีเวลาโทรหา แม่เป็นใดผ่อง โทรมามีอะหยังก่อ"[2]

(เออ แม่กับป้อจะไปกรุงเทพฯ นะ ว่าจะปายายไปแอ่วโตย น่าจะถึงวันพูกมะเจ๊าเน้อ)[3]

“แล้วพักตี้ไหนกัน"[4]

(แม่ก็จะถามเนี่ยว่าไปค้างตี้คอนโดฯ น้องได้ก่อ มีป้อแม่ละก่อยาย ส่วนไอ้โจบ่าได้ไปติดสอบ)[5]

"เอ่อ เดี๋ยวขอถามคนดูแลห้องก่อนเน้อ เพราะห้องน้องซ่อมอยู่ ท่าจะได้นอน เอ่อ ตี้…ตี้ห้องแฟนน้องแตนได้ก่อแม่"[6]

(เอ้า มีผัวแล้วก๊ะ)[7]

"น้องใหญ่แล้วนะแม่ มีแฟนแล้วบ่าต้องบอกก่อได้ ตะอี้เน้อเดี๋ยวน้องไปผ่อห้องหื้อก่อน"[8]

มือเล็กกดวางสายคนเป็นแม่ก่อนจะหันมามองคนที่กอดเอวบางเอาไว้แล้วแซวพลางโยกตัวไปมาเหมือนหยอกเด็ก

"น้อง...น้อง แหงะ"

"อะไร ไม่ต้องมาล้อเลย ไม่เคยคุยกับแม่รึไง"

คนโดนล้อก้มหน้าซ่อนแก้มแดงๆ เอาไว้เพราะคำเมืองที่พ่นไฟแล่บคุยกับแม่อย่างลืมตัว แถมสรรพนามที่ใช้เรียกแทนตัวเองที่มุ้งมิ้งเกินไปนี่แหละที่ทำให้โดนคนขี้แกล้งล้อเลียนเอา

"น่ารักจังเลยน้า แล้วแม่โทรมามีอะไรเหรอ"

"อ่าว ฟังไม่ออกเหรอ"

"โหย ใครจะฟังออก นี่เด็กพรานนกนะ"

จอมพลบอกพลางอมยิ้มให้ แต่พอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายก็ทำเอาหน้าซีด

"พ่อกับแม่จะพายายมาเที่ยวกรุงเทพฯ อะ ที่เราเคยบอกไงว่าแม่กับน้องไปเชียงใหม่ นั่นแหละ เขาไปหายายแล้วยายอยากมาเที่ยวในเมือง แต่ห้องเราซ่อมฝ้าเพดานกับท่อแอร์อยู่ ก็เลยบอกแม่ว่าอาจจะให้มานอนห้องบีแทน แต่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวเราช่วยบีจัดห้องใหม่"




[1] (น้องจีนลูก เป็นไงบ้าง ไม่โทรหาแม่เลย บอกแล้วว่าให้โทรมาบ้านบ้าง)

[2] “น้องสบายดีแม่ งานหนักมากไม่มีเวลาโทรหา แม่เป็นไงบ้าง โทรมามีอะไรเหรอ”

[3] (เออ แม่กับพ่อจะไปกรุงเทพฯ  นะ ว่าจะพายายไปเที่ยวด้วย น่าจะถึงวันพุธตอนเช้านะ)

[4] “แล้วพักที่ไหนกัน”

[5] (แม่ก็จะถามเนี่ยว่าไปค้างที่คอนโดฯ น้องได้ไหม มีพ่อแม่แล้วก็ยาย ส่วนไอ้โจไม่ได้ไปติดสอบ)

[6] “เอ่อ เดี๋ยวขอถามคนดูแลห้องก่อนนะ เพราะห้องน้องซ่อมอยู่ ไม่งั้นก็นอน เอ่อ ที่...ที่ห้องแฟนน้องแทนได้ไหมแม่”

[7] (เอ้า มีผัวแล้วเหรอ)

[8] “น้องโตแล้วนะแม่ มีแฟนแล้วไม่ต้องบอกก็ได้ แค่นี้นะเดี๋ยวน้องไปดูห้องให้ก่อน”






...........TBC.........


#2209Bnior












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18306 Moebeaj (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 07:07
    จีนงอแงน่ารักมากกกกก
    #18,306
    0
  2. #18087 Cartoonpbct (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 19:57
    โอ้ยยยว กวินน ดิบเถื่อนได้ใจมาก เหมาะกับอนิลมากจริงๆ แบบแสบๆมาอยู่ด้วยกัน ส่วนจอมพลกับจินตภัทรนี่ หวานน่ารักสุดๆ เขินจริงๆ
    #18,087
    0
  3. #11988 poohoip (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 07:32
    อะไรอ่าาาา ยังอ่านไม่จบเลยยยย ฮือออออออ
    #11,988
    0
  4. #11942 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 23:02
    ฮือออ กวิ๊นนน ไอคนผีดิบผีทะเบไอคนดิบเถื่อนฮืออออ รักนะคะท่านมหากวินของน้อง น้องจีนเเอ่วกำเมืองเเล้วน่าฮักเเต้ๆเจ้า รีกนะคะคนดี
    #11,942
    0
  5. #11051 pqppp (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 16:04
    มีผัวแล้วก๊ะ5555555555555 เหนือสิ่งใด ช็อคสุดในเรื่องแล้วขุ่นพระอิพี่แจ๊คเป็นชาวเอสเอ็มมมมมมมม
    #11,051
    0
  6. #8933 pa rang (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 23:18
    น้องน่าฮัก คนเหนือก่อ
    #8,933
    0
  7. #8700 Bonkersgirl (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 19:11
    ความดาร์กไซด์ของกากาวินนี้ พูดเลยว่าเล้าใจไปอี้ก ส่วนนางจ๋อมก็น่ารักค่ะยอมใจ
    #8,700
    0
  8. #8639 Soda princess (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 21:58
    ชอบเรื่องนี้ตรงที่นำเสนอความคิดของมนุษย์ได้สมจริง ไม่โลกสวย มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ รอ :-)
    #8,639
    0
  9. #8638 suchada2546 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 21:44
    ไรห์ไปไหนอ่าเค้ารออยุ่นะ
    #8,638
    0
  10. #8634 BlinkNooknick (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 19:03
    เฮ้อออออในที่สุดกวินก็คิดได้ซักทีเก็บพิมพ์ไว้ในใจส่วนที่ลึกสุดๆๆๆๆๆเลยนะนานๆครั้งคิดถึงได้แต่อย่าได้เอ่ยชื่อออกมาอีกเชียวเป็นเรื่องดีนะที่แจ็คเป็นสุภาพบุรุษปกป้องคนที่รักจากการว่าร้ายของคนอื่นแต่ว่าแจ็ครักแค่พิมพ์เหรอไม่รักบีบ้างรึงัย..ตัวตนจริงๆของแจ็คเหมาะกับเอินมาเด็กดื้อก็ต้องมีคนมาปราบถูกแล้วแต่ก็แบบอ่อนโยนกับน้องหน่อยก็ได้ค่ะคุณกวิน
    บีนี่เป็นคนใจดีกว่าที่เราคิดนะเนี่ยเอาจริงๆนางเคยโกรธใครรึเปล่าแต่ถ้าเป็นเราแล้วเจอแฟนง้อแบบนี้ก็โกรธไม่ลงอ่ะ
    ยัยจีนเหมือนเมาจิ๊กโฉ่วเนาะลวนลามเค้าอยู่ดีๆก็มีสติดีดผึงขึ้นมาซะงั้นนึกภาพตอนนางบ่นมุบมิบนี่อยากบียปากเป็ดๆเลยเหอะ
    ยานแม่กำลังจะมาค่ะนี่ขนาดแค่ลูกเป็ดยังทำจอมพลเสียหลักขนาดนี้ถ้ามาทั้งพ่อแม่ยายจอมพลจะรับมือไหวไหมคะคุณ
    #8,634
    0
  11. #8628 P_pluralthepark (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 14:30
    โอ้ยยยย ตายแล้วน่ารักมาก น้องอู้กำเมือง ฮรือออออออออออ น้องง น้องงง
    #8,628
    0
  12. #8562 Chiracc (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 08:36
    แจ็คคคคคคค ทำไมเราอ่านพาร์ท back seat แล้วใจเต้นโครมครามเหมือนเอินเลยล่ะ ที่จริงเราชอบโหมดนี้ใข่มั้ยยยยย กรี้ดดดดดด
    #8,562
    0
  13. #8561 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 02:57
    ไรท์หายหน้าไปไหนคะ??? สงสัยหนีไปnestival ฮืออออโซนหน้าคอมอิจฉาาา
    #8,561
    0
  14. #8558 _jjswt (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 16:08
    ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างคืบหน้ามาก คนเราจะมีมุมที่อยากแสดงออกแค่ไหนสำหรับคนนี้ อยากเป็นยังไงในสายตาเค้า แต่ท้ายแล้วเป็นตัวของตัวเองจนได้นะกวินนนน5555 แต่มุมละมุนยังมีอยู่ฮื่ออ มีคนนอนคุยกันเพิ่มอีกคู่แล้ว555555 แต่อีกคู่ก็จะพาพ่อตาแม่ยายมาเจอแล้ว อะโห้ ชอบน้องจีนอู้คำเมืองมาก แงงน่ารักอยากจับมาฟัดดก
    #8,558
    0
  15. #8557 JSTEE (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 02:34
    โอ้ยย ทำไมจีนน่ารักขนาดนี้
    #8,557
    0
  16. #8555 iaml1239 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 15:33
    เรื่องนี้ให้ข้อคิดหลายๆอย่างเลย การกระทำของแต่ละคนนั้นมีเหตุผลเสมอ จินน่ารักขึ้นทุกวันส่วนเอินเจอกวินไปหายซ่าเลย กวินมาแบบเซอร์ไพร์สมาก ขอโทษที่ไม่ได้เม้นทุกตอนนะค่ะ ชอบเรื่องนี้มากเลยไรท์เก่งมากๆ มาต่อเร็วนะค่ะไรท์
    #8,555
    0
  17. #8554 PatteemaS. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 10:06
    เรื่องพีคอีกแล้ว คืออ่านเรื่องนี้อย่าคิดไปเองอ่ะ55555 มันทำให้รู้สึกว่าแต่ละคนมีเหตุผลในการกระทำเสมอ แล้วก็อย่าคิดไปเอง อย่าไปตัดสินคนอื่นเขาจากเรื่องที่ได้ฟังมา เราชอบเรื่องนี้ตรงมันสอนอะไรได้หลายๆอย่าง ไรท์โคตรเก่งอ่ะ นับถือออ
    ปล น้องจีนน่ารักกกกกกกก
    #8,554
    0
  18. #8553 giftfully (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:35
    กากามาวินเลยตอนนี้
    #8,553
    0
  19. #8551 khimmee56 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 13:52
    โอ้ยแจ็คเผยธาตุแท้ที่แม้แต่บียังไม่รู้ออกมาแล้วค่าาา กราวใจสุดๆ ก็เป็นคนแบดๆแต่ชอบทำตัวอ่อนโยนอ่ะผิดหรอ 5555 ลูก่ายต้องสู้เขานะลูก จินงอแงใหญ่เลยกลัวจ๋อมโกรธที่เคยชอบแจ็ค (ก็ไม่รู้ว่าเป็นแจ็คนี่น่า 55) ตาจ๋อมจะเจอพ่อตาแม่ยายแล้วจ้าาา
    #8,551
    0
  20. #8550 babymark (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 18:11
    ต้องขอโทษที่ไม่ได้เม้นในทุกๆตอนนะคะ
    พึ่งมาตามอ่านเลยขออนุญาตเม้นแบบรวดเดียวเลยแล้วกัน
    อันดับแรกเลยไม่ชอบตัวละครบีมากๆ น่าหมั่นไส้แล้วก็เอาแต่ใจ แกล้งคนอื่นไปทั่ว แต่พอพี่แกเริ่มชอบกับนุ้งจีนนี่เหม็นฟามรักมากกกกก พลิกจากหลังมือเป็นหน้ามือเลย คนดี คนน่ารัก แถมยังกลัวเมียอีก ฮาาาาา
    ส่วนจีนนี่ตอนแรกก็เชียร์ให้เอาคืนมาก พอนานๆไปนี่ยิ่งอ่านยิ่งร้ายขึ้น ฉลาด ฝีปากกล้าอีกต่างหาก คือชอบมาก นี่ว่าเข้าลุคเสือสาวยิ่งกว่าเอินอีก แล้วถ้อยคำที่ใช้เขียนนิยายที่ชื่อมากเนี่ยเผ็ซมาก แรงมาก เราอ่านเรายังเงิบ ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าถ้าเป็นยังเองจะเป็นยังไง
    มาที่เอินคิดว่าเอินเป็นคนจริงมาตั้งแต่เริ่มเรื่องแล้ว เพราะชัดเจนตั้งแต่แรกเลยว่าจะเอา แต่พอนานๆไปก็ชัดเจนมากเหมือนกันว่าแรดอยู่หน่อยๆ ฮาาาาา แล้วก็เห็นด้วยกับลุคเอินมาก ที่คนจะชอบโอ๋ ชอบสปอยล์คนที่น่ารัก คือมันเป็นแบบนั้นจริงๆในสังคมอะ
    ส่วนแจ็คนี่ฟีลแบบคนที่ไว้ใจรายที่สุดเลย สำหรับตัวเรานี่แหละ เพราะเราคิดว่าแจ็คนี่ทำไมดีจัง ยอมเพื่อนตลอด ทำไมต้องยอมคนนิสัยเสียอย่างบีด้วย แต่พออ่านไปเรื่อยๆก็เริ่มมีมุมมืดมากขึ้นเรื่อยๆ ยอมรับเลยว่าตอนที่ปิดเรื่องคลิปแล้วคุยกับแบมนี่เราแอบกลัวเลย ถึงกับคิดว่าจะมีแผนโรคจิตไรรึป่าว (ตอนที่เกิดเรื่องแบมกับแก้มยุ้ย) ยิ่งอ่านไปยิ่งชัดเจนว่าแจ็คเอาความแสนดีมาบังหน้าตัวเองจริงๆ ยิ่งจุดปมของแจ็ค พิมพ์ บีนี่แบบสงสารบีเลยอะ แต่พอรู้ว่าจริงๆแจ็คก็พยายามแก้ไขอยู่มันก็ดูเพลาลง แต่มันดูเป็นการแก้ไขแบบคนขี้ขลาดยังไงก็ไม่รู้ แล้วยิ่งมาตอนล่าสุดนี่เราเลยสับสันว่านางเป็นมาโซคิสถูกมะ ดูจากที่นาลทำกับเอินแล้วนี่ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะรับไม่ได้ป่ะ แต่กับเอินนี่ก็ดูยังโอเคอยู่นะ รอลุ้นความสัมพันธ์หลังจากนี้เลย
    ต่อมาเป็นเรื่องเรื่องโดยรวม (คือจริงๆจะพูดถึงเรื่องโดยรวมก่อนถูกมะ) ก็คือว่าอ่านไปเรื่อยๆก็รู้สึกว่ายิ่งน่าติดตามขึ้นเรื่อยๆ มีปมโผล่มาให้คิดตามตลอด นี่ขนาดมาตามอ่านรวดเดียวที่ปมคลายบ้างแล้วนี่ยังเดาแบบเครียดๆเลยว่าตอนต่อไปมันจะเป็นไงวะ ฮาาาา แล้วแบบว่าปมเชื่อมโยงกันหมดเลย โลกกลมแบบกลมมากๆ ไม่รู้ว่าทำกรรมร่วมกันมาหรือว่าไง (ยืมคำพูดหน่อย ฮาาาา) แต่ถึงปมจะเยอะ ก็เป็นปมที่สมเหตุสมผลหมดเลยค่ะ เราชื่นชมไรท์มากๆที่ผูกปมรวมกันได้ขนาดนี้ แล้วก็คลายปมออกมาได้เข้าใจไม่มึนงงด้วย เนื้อเรื่อง และตัวละครมีมิติมากๆ ให้ความรู้สึกถึงคนในปัจจุบัน คิดตามถึงคาแรกเตอร์นั้นๆได้หมดเลยค่ะ เราชอบพาร์ทที่ไรท์มาอธิบายมาก ว่าแต่ละคนเป็นยังไง ซึ่งมันจริง และก็ชอบการเขียนมิตรภาพระหว่าจีนกับเอินด้วย มันทำให้เห็นว่าถ้าเรามีเพื่อนที่ดี มันก็จะดีกับเราจริงๆ ไม่ว่าจะเลวร้ายยังไง ก็ยังคงไม่ถึงกัน เราอ่านแล้วเรานึกถึงตัวเองกับเพื่อนมากๆ เป็นคล้ายๆแบบนี้เลยค่ะ แต่มิตรภาพของเราก็ไม่ได้แน่นแฟ้นกันขนาดจีนกับเอิน ส่วนบีกับแจ็คเนี่ย มันผิดตั้งแต่เลือกที่จะอยู่กันสามคนแล้ว ซึ่งถ้ามันเป็นเรื่องแบบนี้เหตุการณ์ที่จะตามมามันก็เดาได้ไม่ยาก แต่เราไม่รู้นะคะ ส่วนตัวเราชอบที่ไรท์ให้ทั้งคู่สูญเสีย และผิดพลาด แล้วก็พี่เบญจ์จริงๆคิดว่าเขาจะมามากกว่าด้วยอะตอนแรก แต่ก็ดีเหมือนกันที่จบไปง่ายๆ
    สรุปเลยคือชอบมากกกกกกกกกก ชอบภาษาของไรท์ด้วย ชอบเนื้อเรื่องที่มันเป็นไปตามสังคมจริงๆ อ่านแล้วทำให้เราได้กลับมาย้อนคิดถึงตัวเองหรือคนรอบข้าง พร้อมกับเปิดมุมมองใหม่ด้วย ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #8,550
    0
  21. #8549 I'PeachNyoung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 00:06
    น้องจีนน่าร้าก แทนตัวเองว่าน้องด้วย><
    #8,549
    0
  22. #8544 chaooey20 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 18:09
    น่ารักมากตอนพูดคำเมือง>< นึกภาพและเสียงออกเลยฮืออออ น้องจีนของคุณแม่??
    #8,544
    0
  23. #8543 Onjira Ketbunnak (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 17:36
    กรี้ดดด พ่อตาแม่ยายมา จีนอู้คำเมืองน่าฮักขนาดดด
    #8,543
    0
  24. #8542 เสี่ยเตี๊ยด (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 14:54
    องค์มิสเตอร์เกรย์ประทับร่างกากาวิน

    แต่เหนือมิสเตอร์กากาวิน ยังมีบิลลี่อยู่นะคะ เอาซะชะงักเลย 5555555

    แต่ไม่รู้เอินจะเอาไงกับแจ็คต่อ เพราะอีกด้านของแจ็คนี่.. เล่นซะไม่เหลือภาพพ่อมหากวินในหัวแล้วค่ะ5555

    บีเตรียมตัวให้ดี พ่อตาแม่ยายกำลังจะมาเยือนแล้ววววว 
    #8,542
    0
  25. #8541 Chocomeme (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 14:18
    สวิงมากอะไรมาก โอ้ยยยย สวิงทุกตอน แต่นุ้งจินเค้าน่ารักไปมั้ยคะสังคม อยากจับกิน ฮืออออออ
    #8,541
    0