[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 38 : 36 : โลกคู่ขนาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    17 ส.ค. 60







"ในขณะที่คุณมองเห็นความรักเป็นเรื่องสนุก แต่สำหรับผม ผมสูญเสียศรัทธาและความหวังในสิ่งนั้นไปนานแล้ว"

ชายหนุ่มทิ้งท้ายเอาไว้พร้อมกับมือที่คลายออกจากข้อมือของมาร์ค

ดวงตากลมดวงดุจตากวางเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาอุ่นๆ ที่พานจะไหลออกมาเพียงแค่กระพริบตา เขาได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของคนที่ทำให้ได้รู้ว่า แท้จริงความรักไม่สนุกเอาเสียเลย มันทั้งเจ็บปวดและทรมาน แต่เพราะมันคือความรัก ที่ทำให้มาร์คไม่สามารถเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้ได้อีกต่อไป

"คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้ คุณทำให้ผมรักคุณไปแล้ว แต่อยู่ๆ คุณอยากจะเดินจากไปแบบนี้มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ"

เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์สะอื้นออกมาขณะที่ส่งสายตาอ้อนวอนอีกฝ่าย แต่ก็ไม่สามารถเอื้อมมือไปฉุดรั้งจอมพลเอาไว้ได้

เหมือนกับที่ ไม่อาจจะเปลี่ยนใจคนที่หมดศรัทธาในความรักเอาไว้...

"ก่อนหน้านี้คุณเคยใช้ชีวิตแบบไหน ก็กลับไปอยู่กับสิ่งนั้นเถอะมาร์ค ผมไม่พร้อมจะเป็นตัวสำรองให้กับใคร..."

 




เสียงสูดน้ำมูกดังขึ้นเป็นระยะ ขณะที่มือหนาค่อยๆ ปิดต้นฉบับขนาดเอสี่ในมือลง เขาอ่านมาจนถึงหน้าสุดท้ายและมันยังไม่จบ... มือหนาปาดน้ำตาป้อยๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวไปกดชักโครก

อ่านนิยายเมียตอนขี้แม่งเลวร้ายมาก เศร้าจนขี้ไม่ออกเลย รู้งี้กูอ่านขวดแชมพูไปก่อนดีกว่า...

จอมพลที่ไม่ได้อยู่ในโลกนิยายบ่นกันตัวเองในใจ เพราะหลังจากที่แอบเอาต้นฉบับของจินตภัทรยัดใส่เสื้อแล้วหนีกลับมาห้องตัวเองได้ ก็เอาแต่นั่งอ่าน นอนอ่าน ราวกับเสพติด เขาไม่สามารถวางนิยายในมือลงได้แม้แต่เวลาทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

"อีดอก ร้อยผัวขนาดนี้ไม่เป็นเอดส์ตายห่าก่อนเจอพระเอกเหรอวะ อีตัวยังได้ตังค์ แต่อีนังมาร์คนี่ได้อะไร..."

คนที่ยังติดอยู่กับโลกนิยายจนเอามาคิดมาเครียดบ่นพึมพำอย่างไม่เข้าใจ แถมตอนนี้ก็เริ่มหงุดหงิดใจตรงที่ไอ้ต้นฉบับที่ขโมยเมียมาอ่านก็ยังไม่จบ ไม่รู้ตกลงมาร์คกับจอมพลนี่จะยังไงกันต่อ กลับมาคบกันไหม หรือสุดท้ายนายเอกตายห่าเพราะกามโรค...

"นอนยังวะ..."

ร่างสูงคุยกับตัวเองก่อนจะกดเข้าไปโปรแกรมแชต เวลาขณะนี้เกือบหกโมงเช้าแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะสามารถอ่านนิยายตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึงไก่โห่ได้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ ที่อ่านหนังสือเกินแปดบรรทัดแถมหยุดอ่านไม่ได้อีก

 


JomJom : ที่ร๊ากกกกก นอนยัง?

Pepi : รอ เรือเป็นอักษรต่ำ ใช้ไม่ตรีไม่ได้นะบี ถ้าจะพิมพ์ที่รัก เป็นที่ร้าก ต้องไม้โท

JomJom : 

Pepi : ยังไม่นอนอะ มีอะไรหรอ?

JomJom : คิดถึงค่ะ...อยากไปหาแต่กลัวเมียไม่ให้เข้าห้องอะค่ะ

Pepi : ดัดจริต

JomJom : 

Pepi : มาสิ เดี๋ยวเปิดประตูไว้ให้ บีมียาแก้ปวดไหม?

JomJom : ไม่สบายหรอ บีไม่มีอะ เดี๋ยวลงไปซื้อมาให้ไหม?

Pepi : อือ งั้นไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก


ร่างสูงลังเลเล็กน้อยว่าจะลงไปซื้อยาดีไหม แต่พอคิดว่าไม่ควรขัดคำสั่งเมียก็เลยไม่ลงไปดีกว่า เปิดประตูเข้าห้อง 2207 ไปก็รู้สึกว่าภายในห้องร้อนมาก เหมือนแอร์ไม่เย็นหรือไม่ได้เปิด

"จีนทำไมห้องมันร้อนงี้อะ" จอมพลถามพลางทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงมองคนที่นั่งพิงหัวเตียงจดอะไรบางอย่างในสมุดโน้ตเล็กๆ

"เราเบาแอร์อะมันหนาว"

"หนาวเนื้อห่มเนื้อจะได้หายหนาว..." เสียงทุ้มตอบพลางทำหน้าทะเล้น ร่างเล็กเบ้ปากใส่ก่อนจะวางสมุดจดลงที่หัวเตียงแล้วเขยิบกายหายเข้าไปในผ้าห่มสีเขียว

"บีเดินไปปิดไฟให้หน่อยดิ แล้วทำไมถึงยังไม่นอนอะ"

"ก็รู้ว่าจีนยังไม่นอนไง จะได้มานอนด้วย" คนพูดจาฉอเลาะน่าหมั่นไส้เอื้อมไปปิดไฟเสร็จก็มุดเข้าไปอยู่ในผ้าห่มด้วย แต่เพราะแอร์ในห้องมันเบาเหลือเกิน แต่ก็ไม่กล้าไปกดเร่ง จอมพลเลยแก้ปัญหาด้วยการถอดเสื้อโยนออกมานอกผ้าห่มก่อนจะพลิกกายหันไปกอดร่างเล็กเอาไว้ แต่สัมผัสแรกที่แตะโดนตัวของคนรัก ทำให้รีบชักมือออกมาทันที

"เฮ้ย ตัวร้อนจี๋เลย ไม่สบายนี่"

จอมพลบอกพลางแตะหลังมือกับแก้มนุ่มวัดอุณหภูมิอย่างเป็นห่วง แต่คนไม่สบายกลับดื้อและขยับมากอดซบอกเขาเหมือนลูกแมวตัวเล็กๆ 

"อืม ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวก็หาย...อื้อ...อุ่นจัง"

"มีอุ่นกว่านี้อีกนะ" คนลามกอมยิ้มอยู่ในความมืดพลางแกล้งดึงมือเล็กๆ ของคนรักลงมาใกล้จุดกลางกาย จึงโดนคนที่กำลังง่วงด่าอ้อมๆ ก่อนจะชักมือหนี

"ต้องโตมาแบบไหนถึงได้พูดเรื่องลามกได้ไม่อายปากแบบนี้นะ"

คนกวนประสาทใช้คำพูดคะๆ ขาๆ ที่น่าตบให้คว่ำตอบกลับไปยิ้มๆ

"โตมาอย่างมีคุณภาพค่ะ หน้าตาดีและมีอวัยวะโอฬาร"

"อุบาทว์ นอนละนะ ราตรีสวัสดิ์"

จินตภัทรแกล้งตัดบทอีกฝ่ายแล้วเงียบ คิดว่าเวลาจอมพลพูดอะไรแบบนี้มันก็น่ารักดี แต่เสียงกวนบาทาไปหน่อยเท่านั้นเอง...

"อย่าลืมฝันถึงเค้าด้วยนะตัวเอง...โหลๆ จีน อ้าว หลับแล้วเหรอ นี่หลับหรือโดนตีหัวสลบอะ"

"กลับห้องไปป้ะ น่ารำคาญ"

"ขอโทษค่ะ..."

 

....................

 

"ตื่นแต่เช้าเลยเถิก วันนี้น้ำหวานไม่ได้โรงเรียนนี่..."

"อ้อ ตื่นมาตักบาตรอะ นี่ห้อยจะไปเรียนเหรอ"

"เออดิ โคตรเซ็งเลย เทอมนี้เรียนเช้าเยอะมาก วันเสาร์ก็ไม่เว้น ไปก่อนนะเถิก"

กวินยิ้มให้น้องสาวขณะที่เดินเข้าบ้าน วันนี้เขาตื่นแต่เช้ามืดมาใส่บาตรเพราะสะดุ้งตื่นตั้งแต่ตีสามกับความฝันที่น่ากลัวมากจนข่มตานอนต่อไม่ไหว

เขาฝันถึงพิมพ์...

มันเป็นฝันร้ายที่เคยเกิดขึ้นจริง ภาพตอนที่พิมพ์วิ่งข้ามถนนมาหาแล้วถูกรถชนกระเด็นต่อหน้าต่อตา มันเคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกเมื่อช่วงสามปีที่แล้วหลังจากพิมพ์เสีย แล้วก็หายไปเองไม่ฝันถึงอีก จนกระทั่งเมื่อสองวันก่อนที่ทะเลาะกับจินตภัทรแล้วอีกฝ่ายพูดขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าจินตภัทรรู้มาจากไหนหรือแค่เดาเก่งว่ามีบางเรื่องที่เขาไม่ยอมบอกจอมพล แต่มันก็ทำให้เขากลับมาฝันร้ายอีกครั้ง แม้จะย้ายไปนอนห้องน้ำหวาน เขาก็ยังไม่สามารถลืมฝันร้ายนั้นได้เลยราวกับภาพที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา

 

หลังจากอาบน้ำแล้วทำอาหารเช้าเตรียมไว้ให้หลานสาว เพราะพี่ชายพี่สะใภ้ยังไม่ตื่น มันเป็นความรับผิดชอบของกวินในช่วงเสาร์อาทิตย์มานานแล้ว เหตุผลก็ง่ายๆ พ่อแม่น้ำหวานทำงานนอกบ้านตลอดห้าวันทำให้เสาร์อาทิตย์เป็นเวลาพักผ่อนของทั้งคู่ หน้าที่ป้อนข้าวเช้าดูแลหลานสาวจึงเป็นของคุณอาสุดหล่อ

"น้ำหวาน..." กวินเปิดประตูเข้าไปที่ห้องหลานเพราะได้ยินเสียงก๊อกแก๊กด้านในบอกให้รู้ว่ายัยหนูตื่นแล้วแน่ๆ

แต่เมื่อเปิดเข้าไปกลับพบกล่องกระดาษที่ถูกลากออกมาจากในตู้ข้างเตียง มือน้อยๆ รื้อรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาแล้วชูโบกไปมาพลางถามอย่างไร้เดียงสา

"กากาวิน นี่คัยอะ"

มือหนารับรูปถ่ายโพลารอยด์จากมือหลานสาวแล้วก็มองรูปสลับกับมองหน้าหลานพลางยิ้มให้พร้อมคำตอบ

"นางฟ้า...."

กวินหยิบรูปของ นางฟ้า มาจากมือของหลานสาว มันเป็นรูปที่เขาเป็นคนถ่ายให้พิมพ์ตอนที่ไปเที่ยวเอเชียทีคกันสามคน จริงๆ รูปนี้ควรจะมีจอมพลอยู่ข้างๆ แต่เขาแกล้งถ่ายแต่พิมพ์คนเดียวทั้งที่หญิงสาวกำลังหันไปคุยกับเพื่อนเขา พิมพ์เป็นผู้หญิงหน้าหมวยๆ ที่ตากลมโตผิดกับสาวหมวยทั่วๆ ไป แต่เวลายิ้ม ตาก็เป็นขีดน่ารักมาก เขาชอบถ่ายรูปเวลาพิมพ์เผลอ รูปนี้ก็เช่นกัน เพราะรีบถ่ายรูปเลยไม่โฟกัสหญิงสาวแต่ดันไปโฟกัสป้ายด้านหลังแทน

"นางค้าอยู่ไหน"

"นางฟ้าอยู่บนสวรรค์ครับ น้ำหวานไปแปรงฟันก่อนเร็วคนเก่ง อาทำไข่ดาวหมูแฮมให้หนูเสร็จแล้วนะ"

กวินตอบแบบตัดบทไปก่อนจะดึงความสนใจหลานสายไปที่มื้อเช้าของโปรด เด็กหญิงวิ่งจู้ดเข้าห้องน้ำตามคำสั่งคุณอาสุดหล่อทันที

มือหนาหยิบกรอบรูปว่างๆ ที่อยู่ในกล่องขึ้นมาแล้วสอดรูปของพิมพ์เข้าไป ก่อนจะหงายกรอบรูปอีกอันที่เหมือนกันในกล่องขึ้นดู พบว่าในนั้นมีรูปของเขากับจอมพลถ่ายคู่กันหลังเวทีงานบายเนียร์ที่พิมพ์เป็นคนถ่ายให้ ที่ตลกคือเขามองกล้องแต่สายตาของไอ้เพื่อนบ้าข้างๆ ดันมองอยู่ที่คนถ่าย เขาจำได้ว่าหลังจากถ่ายเสร็จพิมพ์ก็ด่าจอมพลว่าทำไมไม่มองกล้อง ไอ้คนทะเล้นก็บอกว่าอยากมองแฟนมากกว่า คนขี้โวยวายเลยเขินแล้วเดินหนีไป

ไม่รู้ทำไมพอได้มาดูรูปพิมพ์อีกครั้ง เขากลับเห็นภาพซ้อนของคุณนักเขียนจินตภัทรขึ้นมา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจอมพลเป็นพวกที่มีสเปกสาวในอุดมคติหน้าตาคล้ายๆ กัน คือสาวหมวยตาโต แจนเองก็คล้ายๆ พิมพ์ในบางมุม ก็คงไม่แปลกที่จินตภัทรจะมีหน้าตาคล้ายๆ พิมพ์ ในขณะที่ตัวเขาไม่ได้ชอบสไตล์นี้ แต่พิมพ์เป็นข้อยกเว้นแม้ว่าเขาจะชอบหน้าตาและบุคลิกแบบอนิลมากกว่า

พอคิดถึงแฟนคนปัจจุบันขึ้นมาก็นึกได้ว่าหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาลเขายังไม่ได้คุยกับอนิลเลย น่าแปลกเหมือนกันที่ฝ่ายนั้นก็ไม่ได้ทักมาทั้งๆ ที่ปกติก็คุยกันแทบทุกวัน ขณะที่รอหลานสาวแปรงฟันให้ครบด้านละยี่สิบทีตามเสียงแจ๋วๆ ที่นับอยู่ในห้องน้ำตามที่พี่สะใภ้เขาสอนน้ำหวานไว้ มือหนาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดเข้าไปทักทายคนที่เงียบหายไป


 


GAGAWIN : 

BabyEarn : ว้ายเลียนแบบอะ


GAGAWIN : น้ำหวานบังคับให้ซื้อ กดส่งให้พ่อให้แม่เขาทั้งวัน

BabyEarn : นี่ยังยุ่งอยู่ รอหมายค้นอยู่นะยังเข้าไปในบ้านลูกศรไม่ได้ จริงๆ พ่อแม่เขาอนุญาตแล้วแต่พี่โฉมบอกว่าอยากให้เข้าไปอย่างถูกต้อง แม้ว่าต้นฉบับที่ถูกขโมยไปพิมพ์ขายเองจะสืบรูปแล้วว่าอยู่ในคอมพ์ของยัยนั่นก็เถอะ

GAGAWIN : คิดถึงเฉยๆ แล้วเย็นนี้จะว่างไหม แจ็คจะพาน้ำหวานไปซื้อแป้งปั้นที่ห้าง ช่วงนี้ฮิตปั้นนั่นปั้นนี่แต่พี่ฝนไม่อยากให้เล่นดินน้ำมันอะ

BabyEarn : ขอโทษนะแต่คงไม่ได้จริงๆ อะ เอินต้องไปทำรีเสิร์ชเป็นเพื่อนจีนแถวๆ ทองหล่อ มันอยากไปดูโลเคชั่นคาราโอเกะแถวนั้น เลยไปเป็นเพื่อนมัน  

GAGAWIN : อาฮะ

BabyEarn : ไม่ต้องห่วงนะ ไม่ได้ไปดื่มแล้วก็คงไม่ดื่ม จีนมันจะแหกอกเอามันบังคับให้เลิกเหล้าแล้ว

GAGAWIN : ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย...

BabyEarn : เป็นคนร้อนตัว ทำไมเหรอ?

BabyEarn : 

GAGAWIN : ป่าวครับ

GAGAWIN : 

BabyEarn : ดีมาก!

BabyEarn : 

GAGAWIN : 

BabyEarn : 555555555555555555 ขี้เลียนแบบหวะ ฝากจุ๊บน้ำหวานด้วยนะ 

GAGAWIN : แจ็ครักเอินนะครับ

BabyEarn : 

BabyEarn : ไปก่อนนะ ไว้คุยกัน ♥


 

กวินยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์จนแก้มปริก่อนจะเดินไปดูหลานสาวที่กำลังกลัดกระดุมเสื้อให้ตัวเองอยู่ เขาวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวขณะที่ยื่นมือไปกลัดกระดุมให้หนูน้อยที่เริ่มหงุดหงิดเพราะกลัดกระดุมเองไม่ได้

"ยาก..." น้ำหวานบ่นแล้วทำปากยื่นใส่

"ก็กลัดไว้ข้างในทำไมล่ะ มันต้องใส่แบบนี้"

กวินส่ายหัวให้กับท่าทางงอแงของหลานสาวก่อนจะกลัดกระดุมให้จนเสร็จแล้วอุ้มเดินลงมานั่งกินมื้อเช้า

โดยที่เจ้าตัวก็ลืมวางโทรศัพท์เอาไว้ข้างบนห้องหลานและไม่ได้นึกถึงมันอีกเลย...

 

....................

 

"ช่างบอกว่าท่อแอร์มันรั่วค่ะ แล้วพอดีได้กลิ่นอับๆ เลยเข้าไปดูคอมเพรสเซอร์ปรากฏว่าน้ำจากห้องน้ำห้องชั้นยี่สิบสามมันซึมลงมาตามแนวท่อที่ฝังไว้ ถ้ายังไงอาจจะต้องรบกวนคุณจีนให้ช่างเข้าไปซ่อมสักหนึ่งอาทิตย์อะค่ะ เพราะช่างบอกต้องทุบท่อน้ำทิ้งแล้วทำใหม่"

จินตภัทรอ้าปากค้างกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินจากเจ้าหน้าที่ส่วนกลางหลังจากที่ตื่นมาช่วงบ่ายพบว่าแอร์ห้องเขามันดับไปเสียเฉยๆ แต่พอให้ช่างมาดูกลายเป็นว่ามีปัญหาหนักกว่าที่คิด

ขณะที่เจ้าของห้องเครียดจนหน้ามุ่ย คนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังก็พยายามกลั้นยิ้มเม้มปากจมูกบานจนหน้าตาตลกต่อหน้าเจ้าหน้าที่สาวที่ต้องหันหน้าหนีแล้วปิดปากขำกับท่าทางนั้น จอมพลดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เหมือนทีมฟุตบอลที่เชียร์อยู่ทำบุญมาดีชนะตลอดฤดูกาลแข่งขันจนแทบนอนรอถ้วยแชมป์

ห้องซ่อมอาทิตย์นึง...อิอิ เสร็จกู จะแอบอ่านนิยายในเครื่องให้หมดเลย เมื่อเช้าแม่งเงิบหลับซะงั้นอดอ่านต่อเลยสาดดดด

ร่างสูงยิ้มกริ่มคิดในใจเฝ้าภาวนาให้คุณนักเขียนทิ้งโน้ตบุ๊กไว้ที่ห้องเขาแล้วไปทำรีเสิร์ชคืนนี้กับอนิลตามที่เจ้าตัวบอก

"ช่างจะเข้ามาเย็นนี้เลยเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ เร็วที่สุดก็เย็นนี้เลยเพราะจะได้เสร็จตามเวลา คุณจีนอาจจะย้ายของใช้จำเป็นหรือพวกของมีค่าไปฝากไว้ที่ห้องคุณบีก่อนนะคะ"

รู้กันทั้งคอนโดฯ แล้วมั้งว่าเป็นแฟนกัน...อีชุมชนมนุษย์ป้าข้างห้องในชั้นเดียวกัน นี่มันจริงๆ เลย

จินตภัทรคิดพลางส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เจ้าหน้าที่ก่อนจะหมุนตัวเตรียมกลับไปเก็บห้องให้เรียบร้อยก่อนที่ช่างจะเข้าไป พอเงยหน้าขึ้นเห็นรอยยิ้มกว้างเหมือนฟันสามสิบสองซี่ของอีกฝ่ายชี้หน้าอยู่ก็หมั่นไส้กำหมัดเสยปลายคางเบาๆ ให้ทีนึง

"ไม่ต้องมายิ้มเลยมาช่วยขนเสื้อผ้าให้ด้วย"

"จ้าาาาาาา" >[+++++++]<

 

....................

 


 


"ผู้ชายคนนั้นเขารู้ไหมว่าแกเป็นพวกสำส่อนนอนกับผัวชาวบ้านไปทั่ว"

น้ำเสียงเหยียดของคนที่เขาเคยเรียกว่าเพื่อน ใช้คำพูดราวกับเขาไม่ใช่เพื่อน แม้จะเข้าใจว่าจริญาจะโกรธเรื่องราวในอดีตมากแค่ไหน แต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดกันตอนนี้ อดีตก็คืออดีต

"ฉันไม่มีสิทธิ์เริ่มต้นใหม่เหรอ ไม่มีสิทธิ์รักใครได้เลยใช่ไหม"

น้ำเสียงสั่นเครือของมาร์คเอ่ยถามหญิงสาวที่เป็นเพื่อนกันมากว่าสิบปี จริญาแค่นหัวเราะราวกับได้ฟังเรื่องน่าขัน ผิดกับสีหน้าของมาร์คที่เศร้าสร้อย ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

"แกก็รักทุกคนนั่นแหละมาร์ค ทุกคนที่แกอ้าขาให้ ทุกคนที่แกเรียกว่าผัวตอนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงให้เขาทำตามอำเภอใจ เหมือนกับสามีของฉันที่แกบอกว่าแกไม่ได้ตั้งใจ"

"ฉันบอกแกแล้ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันเมา แล้วก็...."

จริญาไม่รอให้อีกฝ่ายใช้คำพูดเดิมๆ แก้ตัวเป็นหนที่สอง หญิงสาวเหยียดยิ้มราวกับผู้ชนะพลางพูดแทรกขึ้นมา คำพูดที่ทำให้มาร์คน้ำไหลพรากและพูดไม่ออก

"ข้ออ้างของพวกไม่รับผิดชอบไงมาร์ค อีตัวมันยังทำแล้วได้เงิน แต่แกน่ะเที่ยวไปให้คนอื่นเขาเอาฟรีๆ ไร้ค่าไร้ราคายิ่งกว่าอีก ใช้ข้ออ้างเดิมๆ ทำผิดซ้ำๆ ฉันต้องเชื่อคำพูดแกเหรอ"

"ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน..."

"เพื่อนก็ส่วนเพื่อน ความเลวก็ส่วนความเลว อย่ามาเรียกหาความเป็นเพื่อนหลังจากที่แกได้รับการให้อภัยจากสิ่งที่แกทำโดยไม่คิด ทำผิดโดยตั้งใจหรือไม่ คนที่รู้แกใจมันคือตัวแกเอง"


 

ดวงตาคมละสายตาจากหน้ากระดาษเอสี่แผ่นเดิม ที่เขาพบว่าจินตภัทรดึงมันออกจากปึกต้นฉบับแล้วเอาเสียบไว้ด้านในของโน้ตบุ๊ก เพราะทันทีที่เปิดออกมาส่วนที่ถูกดึงออกก็ร่วงหล่นลงมา

จอมพลอ่านทวนในส่วนนั้นสองสามรอบ มันต่างจากนิยายบทอื่นๆ ที่อ่านผ่านตาเพราะคำที่ใช้มันห้วนและเต็มไปด้วยคำด่าที่ตั้งใจจะระบายอารมณ์ใส่ลงไป ไม่แปลกใจเลยที่อนิลจะร้องไห้ เป็นใครโดนเพื่อนตัวเองด่าแรงขนาดนี้แถมเอาไปเทียบกับอีตัวก็ยิ่งแล้วใหญ่ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่เคยรู้จักตัวตนของคุณนักเขียนเลย

เพราะในชีวิตจริง จินตภัทรทั้งรักและให้อภัยเพื่อนเสมอ แม้แต่คำพูดที่ใช้พูดคุยกันก็ไม่เคยจิกด่าหยาบคาย ยกเว้นแต่ตอนที่อนิลแอบโทรมาเล่าให้เขาฟังว่าโดนจินตภัทรด่าแซะเรื่องกวินแรงขนาดไหน ยิ่งทำให้เขาคิดว่าจริงๆ แล้วพระเอกอาจจะชื่อจอมพล แต่แท้จริงแล้วมันคือเขากับกวินที่อยู่ในร่างของ จอม พระเอกของเรื่อง

นิสัยของจอมพลดูเป็นสุภาพบุรุษเหมือนที่กวินเป็น ผู้ชายที่น่าสงสารและมีแววตาแสนเศร้า ส่วนสิ่งที่เหมือนตัวเขามีเพียงรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้นที่คุณนักเขียนบรรยายออกมาเหมือนกับเขาทุกประการ หน้าตา ท่าทาง ทรงผม แม้แต่ท่าเดิน จนพานให้คิดไปถึงรักแรกของจินตภัทร เบญจ์ ก็เป็นผู้ชายที่ ไทป์เดียวกัน กับกวิน

อยู่ๆ ก็รู้สึกหวนคิดถึงตอนที่เขายังไม่ได้คบกันแล้วกวินพาจินตภัทรไปกินข้าวกันสองคน ดูเหมือนกวินจะสามารถจับจูงมือของจินตภัทรได้ง่ายๆ โดยที่คนตัวเล็กไม่มีท่าทีปัดป้องเหมือนกับที่เจอกับเขาตอนแรกสักนิด...

"ไม่หรอก กูคิดไปเอง...นิยายเชี่ยนี่แม่งทำเพ้อเจ้อฉิบหาย"

มือหนาวางนิยายลงบนเตียง มองนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว นี่เขาแอบอ่านนิยายมานานมาก อ่านในโน้ตบุ๊กของแฟนจบถึงแค่ช่วงต้นๆ เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนั้นมันหายไปไหนหรืออาจจะยังไม่ได้เขียนต่อ เพราะในไฟล์ล่าสุดที่ถูกเซฟไว้มันเป็นเนื้อเรื่องถึงตอนที่มาร์คได้คบกับจอม แต่ในต้นฉบับเหมือนกระโดดข้ามไปตอนเลิกกันแล้ว ยิ่งอ่านยิ่งไม่เข้าใจ รู้แต่ว่าส่วนที่อนิลอยากให้เขาช่วยพูดกับคุณนักเขียนให้ว่าอย่าเปลี่ยนใจตามโฉมฉาย ถ้าตามความเห็นเขาอิมเมจของมาร์คมันก็เหมือนอนิลมากเกินไปจริงๆ คงไม่แปลกถ้าจะมีคนรู้เรื่อง แถมถ้าเล่มออกวางแผง คนต่อมาที่จะมาเคาะประตูห้องเขาเดาได้เลยว่าต้องเป็นเบญจ์ ที่ถูกพาดพิงถึงในฐานะสามีของจริญา

 

ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าอย่าคิดมาก แต่สุดท้ายจอมพลก็กดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิท เพราะวันนี้อนิลไปด้วย เขาคิดว่ากวินก็น่าจะไปเป็นสารถีให้ไม่น่าพลาด เพียงแต่ตัวเขาเองไม่ได้รับอนุญาตให้ไปเพราะเมียบอกว่า "ไปก็เกะกะ อยู่เก็บผ้าไป ดูท่าทางฝนจะตก"

เสียงรอสายดังซ้ำไปซ้ำมาแต่กลับไม่มีคนรับสาย น่าแปลกที่ปกติกวินไม่เคยรับสายช้าเลยไม่ว่าจะเวลาไหน เหลือบมองเวลาอีกทีสามทุ่มสิบห้าไม่น่าใช่เวลานอนของไอ้เพื่อนบ้าแน่ๆ ไม่รู้อะไรดลใจทำให้จอมพลกดโทรหาพี่กวีเพราะยังไงก็บ้านเดียวกัน รอสายไม่นานอีกฝ่ายก็รับ

(ว่าไงจ๋อม)

จอมพลลอบถอนใจกับชื่อที่มีแต่คนบ้านนี้เท่านั้นที่เรียกจริงๆ เพราะแม่เทพธิดาน้ำหวานเป็นคนตั้งแท้ๆ

"พี่ครับไอ้แจ็คอยู่ไหมอะครับ ผมโทรไปมันไม่รับ"

(ออกไปร้านแล้ว แต่โทรศัพท์มันอยู่เนี่ย น้ำหวานหยิบมาจากในห้องนอน สงสัยแจ็คมันจะลืมไว้ ถ้าแกจะไปร้านก็แวะมาเอาไปให้มันด้วยสิ)

ขณะที่กำลังชั่งใจว่าจะออกไปดีไหม เสียงฟ้าร้องก็ดังมาแต่ไกล จอมพลรับปากว่าจะแวะไปเอาโทรศัพท์ให้กวินก่อนจะวางสายแล้ววิ่งไปเก็บผ้าที่ตากที่ระเบียงตามบัญชาของเมีย ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวขับรถออกไปจากคอนโดฯ

 

 

ช่วงเวลาสี่ทุ่ม สภาพการจราจรในกรุงเทพฯ ก็ยังเหมือนเดิม รถติดอยู่แล้วก็ยิ่งติดหนักกว่าเดิมเมื่อหยาดฝนเทลงมาเป็นสายหนักขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มตัดสินใจเลี้ยวเข้าซอยทางลัดก่อนจะผ่านเข้าไปเส้นรอบนอกทางที่จะไปคอนโดฯ เก่าของเขาสมัยที่ยังอยู่กับพิมพ์ ราวกับเทวดาบนฟ้าทำงานเหยาะแหยะปล่อยฝนลงมาไม่ทั่วฟ้า พอขับผ่านไปทางเส้นรัชดาถนนกลับแห้งและรถโล่งมาก สัญญาณไฟจราจรค่อยๆ เปลี่ยนสีจากเหลืองเป็นแดง รถของจอมพลชะลอช้าลงเรื่อยและหยุดอยู่ที่ทางม้าลายหน้าคอนโดฯ ที่เคยอาศัยอยู่เมื่อสามปีก่อน...

"เขาวิ่งตัดหน้ารถผมไปหาคนอีกฝั่ง..."

อยู่ๆ เสียงของคนขับมอเตอร์ไซค์ที่ขับชนพิมพ์ก็ย้อนกลับเข้ามาในความคิด จอมพลเหลือบมองวินมอเตอร์ไซต์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคอนโดฯ และมองระยะทางที่จะข้ามฝั่งมา ตามคำบอกเล่าของกวินในตอนนั้น มันขัดแย้งกับคนขับมอเตอร์ไซค์ตรงที่เพื่อนเขาบอกว่า พิมพ์โดนรถชนก่อนที่จะขับรถมาถึง แต่พอมองฝั่งตรงข้ามคอนโดฯ  ถ้ากวินจอดรถซอยเดิมนั่นหมายความว่าก็ต้องใช้เวลาเดินมาที่ทางม้าลายประมาณสามนาที

เหลือบมองสัญญาณไฟที่เปลี่ยนเป็นไฟเขียว ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้หักเลี้ยวรถไปจอดในซอยที่กำลังติดใจสงสัย และรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับมาในวันที่เขาสูญเสียพิมพ์ไป...น่าแปลกที่ตลอดมาเขาไม่เคยใส่ใจหรือสงสัยเลย อาจจะเพราะตอนนั้นเขาเอาแต่หนีปัญหา ไม่คิดจะย้อนกลับมาดูอะไร มีแต่ความเจ็บปวดและโกรธที่
วินมอเตอร์ไซค์คันนั้นทำได้แค่ขอโทษ

"อ้าวพี่..."

ราวกับอยู่ในภาพยนตร์ที่ตัวละครมัก บังเอิญ พบเจอคนในความคิดทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ เสียงที่ทักขึ้นมาจากในซอยคือเสียงของวินมอเตอร์ไซค์คันนั้น เขาไม่รู้ว่าควรจะทำหน้ายังไงเพราะตอนที่พิมพ์เสียใหม่ๆ จอมพลโกรธจนขาดสติขับรถมากระทืบผู้ชายตรงหน้าจนเละเทะ และไม่รู้ว่าฝั่งพ่อแม่ของพิมพ์เอาเรื่องมากแค่ไหน แต่ถ้ามายืนอยู่ตรงนี้ได้ ก็แสดงว่าคงสิ้นสุดกระบวนการทางยุติธรรมไปแล้ว

สุดท้ายทั้งคู่ก็มานั่งคุยกันอยู่ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ ด้วยคำพูดที่จอมพลยอมเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายถึงเรื่องที่ตัวเองขาดสติในตอนนั้นแล้วมาทำร้ายอีกฝ่าย น่าแปลกที่เพียงคำว่า "ขอโทษ" มันจะทำให้เขาได้รับความเข้าอกเข้าใจและทำให้พูดคุยกันได้อย่างเปิดอกและรับรู้ถึงความเจ็บปวดของกันและกันได้ดีขึ้น

"ก็อย่างที่ผมบอกอะครับว่าแฟนพี่วิ่งตัดหน้ารถไปก่อนที่ผมจะเลี้ยว แล้วอีกอย่างมันไม่มีสัญญาณไฟข้าม ทนายเขาก็บอกว่าผมก็ผิดตรงที่ย้อนศรมา แต่โชคดีตอนนั้นพอขึ้นศาลจริงๆ ก็มีเพื่อนพี่มาเป็นพยานให้ ผมเลยได้ลดโทษ แล้วเขาก็ช่วยเรื่องเงินประกันตัว เพื่อนพี่ยังมาเยี่ยมผมอยู่เลยตอนฝากขัง ลูกเมียผมก็ได้เพื่อนพี่ส่งเงินไปช่วยดูแลตอนนั้นไม่งั้นผมก็แย่เหมือนกัน" 

หลังจากที่ฟังคำบอกเล่าจากปากของคู่กรณีอีกครั้งอย่างมีสติ ราวกับได้เปิดโลกที่เขาไม่เคยได้ย้อนกลับมามองดูเลยว่าหลังจากเหตุการณ์นั้นทำไมกวินถึงอาการหนักกว่าทั้งที่พวกเขาก็สูญเสียคนรักไปเหมือนกัน เพียงแต่ กวินมีอาการของโรคซึมเศร้าที่ต้องใช้เวลารักษาเป็นปีๆ ก่อนที่น้ำหวานจะเกิด การที่พี่ฝนมีน้ำหวานมันเหมือนกับส่งนางฟ้าตัวน้อยๆ มาให้กวิน พอมีหลาน สุขภาพจิตของกวินก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนของเขาทุ่มเททุกอย่างให้แก่หลานสาว

และเป็นเพราะกวินอยู่ในช่วงที่เหมือนคนป่วยที่พี่กวีออกปากว่าอยากให้เขาเห็นใจ จอมพลถึงได้ยอมเป็นคนไปปะทะกับครอบครัวของพิมพ์เองจนโดนฝ่ายนั้นด่าทอรุนแรงและลามไปถึงครอบครัวของตัวเองเพียงเพราะครอบครัวพิมพ์ปักใจเชื่อว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้พิมพ์เสียใจจนเรื่องน่าเศร้าเกิดขึ้น...

 

ไม่รู้ทำไมหลังจากที่ขับรถจากมา จอมพลกลับรู้สึกคิดถึงคนรักจนร้องไห้ออกมาขณะที่ขับรถไปเรื่อยๆ สิ่งที่จินตภัทรเขียนในนิยายเหมือนกับเป็นเงาสะท้อนเรื่องราวของเขาในมุมที่เขาไม่เคยมองเห็น แม้ว่าตอนอ่านจะรู้สึกเหมือนมีมีดกลับมาแทงอกซ้ายซ้ำๆ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกรักจินตภัทรมากกว่าใครในโลก เพราะเป็นคนเดียวจริงๆ ที่มองเขาแตกต่างไปจากคนอื่น

เพราะเรื่องราวของ จอม ที่ถูกถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือเหล่านั้น เขาไม่โกรธที่จินตภัทรเอาเรื่องพวกนั้นไปเขียน ไม่โกรธที่วางบทให้ แคร์ ขับรถไปหา ไตร เพื่อนของจอมหลังจากทะเลาะกันแล้วเกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิต

แต่เขาโกรธที่จอมกลายเป็นคนโง่ๆ เหมือนกับเขา ยอมเป็นเกราะกำบังให้เพื่อนจนครอบครัวลำบาก

ทั้งที่เพื่อนเองก็รู้ว่าที่ผ่านมาเขาต้องเจออะไรบ้าง

ทั้งที่เขาไม่ได้ผิดร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่กลับได้รับโทษเหมือน จอม ตรงที่ถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกร

ทั้งที่คนที่ควรจะร่วมแบ่งความทุกทั้งหมดไปนั้นเอาแต่ทำตัวขี้ขลาดและใช้ความอ่อนแอเหล่านั้นเป็นเกราะป้องกันตัวเอง

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าตอนนั้นหากพิมพ์ไม่วิ่งข้ามถนนไปหา อะไรๆ มันคงไม่เป็นแบบนี้

ทำไมกวินถึงปล่อยให้เขาต้องเจอกับเรื่องเหล่านี้อยู่คนเดียว...

 

....................

 

"เอ้า ไปไหนละเนี่ย" ร่างเล็กบ่นขณะที่กลับเข้ามาในห้อง 2209 หลังจากที่ไปทำรีเสิร์ชกับอนิลจนเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เพราะวันนี้อนิลเอารถมาเลยขับมาส่งเขาก่อน จินตภัทรถอนใจแล้วกดโทรศัพท์ไปหาเจ้าของห้องตัวโตที่ออกไปข้างนอกไม่ยอมบอก แต่ก็มีเรื่องน่ารักอยู่อย่างตรงที่เก็บผ้ามาพับให้ก่อนที่ฝนจะตก

"บีอยู่ไหนอะ ออกไปร้านเหรอ" ร่างเล็กถามหลังจากที่อีกฝ่ายรับสายแล้ว แต่น่าแปลกที่เสียงของคนหน้าตาทะเล้นที่เคยทำให้หมั่นไส้มาตลอดกลับแหบแห้งปนสะอื้นจนอู้อี้ฟังไม่รู้เรื่องเลย

"บี...เกิดอะไรขึ้น"

(จีน ถึงห้องแล้วเหรอ)

"ใช่ แล้วบีเป็นอะไรอะทำไมเสียงแปลกๆ"

(บี มีเรื่องอยากคุยกับเอินเลยนัดมาคุยกันตรงร้านกาแฟแยกเอกมัย ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรบอกก่อน...)

"รอเอินอยู่เหรอ"

(ใช่ เอินกำลังขับรถมาจากคอนโดฯ เรา จีนไม่โกรธใช่ไหมที่บีนัดเอินมา...)

"ไม่อะ เรา...บีไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ ทำไมเสียงแปลกๆ แล้วบีจะคุยอะไรกับเอินเหรอ"

(เรื่องไอ้แจ็คน่ะ เดี๋ยวกลับไปบีเล่าให้ฟังนะ)

"อืม ก็ได้ ขับรถดีๆ นะบี"

(ครับ)

ไม่รู้ทำไมหลังจากวางสายจากคนรัก จินตภัทรรู้สึกหวิวๆ เศร้าๆ วันนี้อนิลเองก็มีท่าทางแปลกๆ หน้าตาหม่นหมองจนต้องถามซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเกิดอะไรขึ้นอีก ทั้งที่ผ่านมามือของอนิลแทบจะไม่เคยวางจากโทรศัพท์เลย แต่วันนี้แปลกมากที่ไม่มีแม้แต่บทสนทนาที่เกี่ยวกับกวิน อนิลตั้งใจทำงานช่วยจดงาน คุยกับพนักงานในร้านตามที่ขออนุญาตเข้าไปทำรีเสิร์ช อาจจะดูเคร่งเครียดไปด้วยซ้ำ มันไม่ใช่นิสัยของเพื่อนเขาเลย

"วันนี้มีแต่คนแปลกๆ" จินตภัทรถอนใจก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป โดยไม่ได้เหลียวมองความผิดปกติของโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนเตียงเลยว่าทำไมมันถึงออกมาอยู่นอกกระเป๋า...

 

....................

 

อนิลมองโทรศัพท์ของกวินที่ถูกยื่นมาให้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เพราะเขาพยายามเลี่ยงที่จะคุยกับกวินมาทั้งวันตั้งแต่เช้าเพราะเรื่องบางเรื่องที่มันสับสนอยู่ในใจ แต่กลับต้องเป็นคนเอาโทรศัพท์ไปคืนให้อีกฝ่าย

"แล้วทำไมถึงไม่เอาไปคืนเอง..."

"เป็นแฟนกันก็เอาไปให้ก็ได้นี่ ยกเว้นแต่...ไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว"

ดวงตากลมโตมองหน้าคนที่เกลียดแสนเกลียด ทั้งคำพูดคำจาและท่าที จอมพลเป็นมนุษย์ที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่อนิลเคยเจอมา อยู่ๆ ก็โทรเรียกเขามานั่งที่นี่ ถามว่ามีอะไรก็ไม่พูด มาถึงก็ยื่นโทรศัพท์ของกวินให้

"ปากหมาไม่จบไม่สิ้น..." อนิลด่าอีกฝ่ายตรงๆ ก่อนจะรับโทรศัพท์มาจากมือของอีกฝ่าย แต่จู่ๆ พอนิ้วแตะหน้าจอ ก็กลายเป็นอัลบั้มภาพตู้หนังสือที่เปิดทิ้งไว้ ตู้หนังสือที่อนิลรู้สึกคุ้นตามากๆ แต่นึกไม่ออกว่าที่ไหน

"เห็นหนังสือป้ะ ในรูป ที่เอินโทรมาถามก็ตามนี้แหละ"

จอมพลถามพลางพยักพเยิดให้อนิลก้มลงไปดู พอขยายรูปก็เห็นหนังสือของจินตภัทรที่เขาจำสันเล่มได้ดี มีทุกเล่มที่เพื่อนเขาเขียน...

 

มันสอดคล้องกับเรื่องที่อนิลคุยกับแบมวันนี้ เพราะต้องเข้าไปบ้านลูกศร ก็เลยโทรไปหาแบม คุยกันไปคุยกันมาก็แอบบอกว่าหนังสือเล่มใหม่ของจินตภัทรกำลังจะออก แต่กลับได้คำตอบที่ไม่คาดคิดกลับมา

"พี่เอินบอกพี่แจ็คเหอะ หนูอ่านแค่ไม่กี่เรื่องหรอก แต่แฟนคลับตัวจริงอะแฟนพี่นั่นแหละ"

พอได้ยินแบบนี้ก็งงไปหมด ถึงว่าแบมไม่เคยพูดถึงจินตภัทรอีกเลย ทั้งตอนที่เกิดเรื่องลูกศรคนที่ช่วยแบมมาตลอดก็คือกวิน

มันสับสนตรงที่ถ้าความจริง กวินเป็นแฟนคลับของเพื่อนเขา ทำไมกวินถึงไม่เคยบอกอะไรเลย

แต่ถึงจะสงสัย แต่พอกวินทักแชตมาก็ไม่กล้าถามไปตรงๆ จนหลังทำรีเสิร์ชกับจินตภัทรเสร็จก่อนแยกย้ายกลับบ้านเลยตัดสินใจโทรไปหากวินอีกที แต่คนรับสายกลับเป็นจอมพลที่อยู่บ้านกวินพอดีเพราะกวีให้ไปเอาโทรศัพท์ฝากไปให้กวินที่ร้าน

 

"แกเคยเห็นหนังสือที่เพื่อนอ่านไหม"

"หนังสืออะไรวะ"

"ก็นิยายอะไรแบบนี้..."

บทสนทนานี้เกิดขึ้นตอนที่โทรคุยกับจอมพล ตอนแรกก็ไม่มีอะไร จนผ่านไปสิบนาทีไอ้ผู้ชายปากหมาก็โทรเรียกให้เขาออกมาเจอด้วยท่าทางแปลกๆ

"ตู้หนังสือที่อยู่ใต้ชั้นของเล่นน้ำหวานในห้องนั่งเล่น" จอมพลให้คำตอบอีกฝ่ายที่นั่งมองรูปในโทรศัพท์อย่างสับสน

เพราะตอนแรกจอมพลก็จะเดินออกจากบ้านกวินแล้ว แต่ชายหนุ่มกลับเหลือบไปเห็นฝนพี่สะใภ้ของกวินกำลังเก็บของเล่นของน้ำหวานเข้าตู้พอดี พอมองไปที่ตู้ของเล่นก็เจอหนังสือนิยายเรียงเป็นแถวเลยเดินเข้าไปดู พอเห็นนามปากกา จินตภัทร เท่านั้น สิ่งที่อนิลถามก็ย้อนกลับมาว่ากวินอ่านนิยายไหม... เขาเลยหันไปถามฝนเพื่อความแน่ใจ

"นิยายนี่ใครอ่านอะครับ"

"อ๋อ ของกวิน นี่แตะไม่ได้เลยนะเขาหวงมาก จะยืมไปอ่านทีก็ห้ามทำยับจนสุดท้ายพี่ต้องไปหาซื้ออ่านเอง"




...............TBC..............

#2209Bnior


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18304 Moebeaj (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 06:57
    งงไปหมดแล้ว
    #18,304
    0
  2. #18211 WangJimung (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 04:21

    ของพิมพ์เหรอหรือยังไง ตื่นเต้นจัง จะกดอ่านบทถัดไปละนะ

    #18,211
    0
  3. #18085 Cartoonpbct (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 11:06
    เดาทางไม่ถูกเลยย งื้อออ แต่ก้แอบสงสัยตอนที่เขียนจดหมายหาสำนักพิมพ์แล้วละ ทำไมกวินถึงมาเขียนจดหมายต่อจากแบม
    #18,085
    0
  4. #18051 AfterAohh (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 13:26
    เป็นนิยายที่อ่านแล้วเดาฉากต่อไปไม่เคยถูกอ่ะ​ ชอบแบบนี้​ มีครบทุกอารมณ์ สนุกมากๆค่ะ
    #18,051
    0
  5. #13998 LittleBuzz (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 19:52
    ไรต์เก่งงงงง
    #13,998
    0
  6. #11784 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:52
    ตอนนี้เดาทางไม่ถูกเเล้วค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆ ฮืออออ จัลล้องงงงงงง กวินนี่มี ่ะไรสุดๆ อย่างที่ไรท์บอกว่าเนื้อเรื่องจะย้อนหลังไปเรื่อยๆ สนุกมากกกกกก????
    #11,784
    0
  7. #11777 陈 文月 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:39
    พีคในพีคกวินปมเยอะแบบนี้ชุ่นนนตามไม่ทันล้าวว
    #11,777
    0
  8. #11041 pqppp (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 13:26
    สนุกว่อยยยยย
    #11,041
    0
  9. #10123 JJJ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:39
    มีอะไรกันคะ เดาทางไม่ถูกเลยค่ะ น่าติดตามตลอดเลย เป็นกำลังใจให้นะค้า TwT <3
    #10,123
    0
  10. #8928 pa rang (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:39
    เอาแล้วไง อะไรยังไงคะ
    #8,928
    0
  11. #8502 กีกี้ส์ :-*) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 21:20
    เรื่องนี่แม่งปมขมวดกันแบบสุดๆ แจ๊คนี่เป็นแฟนคลับจีนหรออ? เป็นไปได้หรอเนี่ย?
    #8,502
    0
  12. #8066 I'PeachNyoung (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 10:08
    เกลียดคำคะขาของนังจ๋อมอะ555555

    เรื่องกวินซับซ้อนไปอีก นายเป็นคนยังไงกันเเน่ ปมเยอะ พีคในพีค
    #8,066
    0
  13. #8063 majerimild (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 07:09
    มีความอ่านวน55555
    #8,063
    0
  14. #8055 pailinkamlue11 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 01:25
    ซับซ้อนซ่อนเงื่อนฝุดๆ รออ่านนะค้าาาา
    #8,055
    0
  15. #8050 MatteMe (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 00:12
    โหววววววว ปมจะเยอะไปไหนเนี่ย เดาไม่ถูกแล้วค่ะ ขอไม่เดาอะไรอีกต่อไป T^T
    #8,050
    0
  16. #8024 MP.A (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 18:26
    ปมซ้อนปมมาก นี่แก้เงื่อนไม่ถูกแล้ววว
    #8,024
    0
  17. #7968 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 09:18
    แค่แฟนคลับมั้งไม่มีไรหรอก แกคิดมากกก
    #7,968
    0
  18. #7955 ออมม่า (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 08:11
    แจ็ค บอกแล้วว่า จีนไม่ใช่สไตล์นิ ไม่เกี่ยวหลอก แค่แฟนคลับม้างงงงงง
    #7,955
    0
  19. #7887 DAPS (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 01:32
    จินตาพ๊าดจะมองคนเก่งไปแล้วอ่ะ น่ากลัว
    #7,887
    0
  20. #7873 llHYUNJAll™ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:41
    จ้าาา...
    กลัวล้าววว
    ไม่กล้าคิดอัลไลล้าว
    ตอนแรก แอบคิดว่ากวินเป็นคนชนพิมพ์ด้วยซ้ำ 555555
    ตอนที่พิมพ์ตายมันจะมีอะไรซ่อนเงื่อนอีกไหม รู้สึกแปลกๆ ..
    ทำไมกวินต้องช่วยคนที่ชนพิมขนาดนั้นอะ?... ทั้งช่วยเป็นพยาน ช่วยเงินประกัน ช่วยเหลือครอบครัว ...นี่พิมพ์โดนชนตายนะ เรารู้สึกว่าต้องมีอะไรแน่เลย..
    สรุป..ลูกศรเป็นผู้ถูกกระทำ 555555
    /เผ่น
    #7,873
    0
  21. #7872 GreenOmeGa (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:37
    รออ่านต่อไป ตอนนี้ไม่รู้จะบอกยังไง งงนิดหน่อย สรุปแจ็คนี่ทำอะไรไว้บ้าง
    #7,872
    0
  22. #7856 nook_sunny24 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 22:12
    อืมมม กวิน! เดี๋ยวๆขอเรียบเรียงขอทำความเข้าก่อนคือเห็นว่าอัพนานแล้วแต่เพิ่งว่างอ่านอยากอ่านมากแต่พอได้มาอ่านอ่านจบวนกลับไปอ่านอีกรอบ งงนิดหน่อยกับกวินเดี๋ยวๆกวินฉันว่าจีนซับซ้อนแล้วนายนี่ซับซ้อนยิ่งกว่าอีกเรามองว่านายคือพ่อมหามาตลอดพ่อคนดีของฉันตอนนี้ฉันขอเผื่อใจไว้หน่อยดีกว่าเผื่อเรื่องเฉลยมาฉันจะได้มีเกาะป้องกัน555555555555555555555555555 เรื่องเป็นไงต่อไม่รู้ต้องรอติดตามกันไป ผมนี่ลุกขึ้นปรบมือให้พี่ไรท์เขียนได้ซับซ้อนดีมากๆสุดนอดผมนี่ลุ้นไปทุกตอนตื่นเต้นดี5555
    #7,856
    0
  23. #7855 wannafly. (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 22:11
    สุดท้ายผู้ร้ายคือกวินงั้นหรอ
    เกิดอะไรขึ้น
    ผชที่ดูจะเป็นคนดีตอนนี้พลิกกลับตาลปัตรไปหมดเลย
    กวิน เหิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่เนี่ย
    #7,855
    0
  24. #7853 defpeach (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:58
    พีคอีกล้ะ
    #7,853
    0
  25. #7849 super_man (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:38
    รออ่านค่ะ เราจะไม่เดาอะไรทั้งนั้น
    เพราะซับซ้อนเหลือเกิน 555
    #7,849
    0