[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 37 : 35 : อดีต - อนาคต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    17 ส.ค. 60










 

35

อดีต-อนาคต

 

จินตภัทรมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย อนิลยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นน่าสงสาร ด้วยหน้าตาที่น่ารักกับท่าทางยามที่ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาป้อยๆ เหมือนเด็ก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนบางคนก็เกิดมาเพื่อเป็นที่รัก เพราะแม้จะทำผิดแค่ไหนสุดท้ายพอเห็นร้องไห้ขึ้นมาก็ใจอ่อน ร่างเล็กถอนใจออกมาพลางล้วงมือควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าก่อนจะเดินอ้อมมานั่งข้างๆ เพื่อน ที่ไม่ว่าทะเลาะกันกี่ครั้ง สุดท้ายมันก็จบแบบเดิม

ไม่ว่าจะทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไร...

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ใครเป็นฝ่ายผิด

สำหรับเพื่อนบางคน...ก็เป็นข้อยกเว้นมาตลอดชีวิต

"มานี่มา" ร่างเล็กขยับเข้าไปหาคนที่ร้องไห้น่าสงสาร อนิลโผเข้ากอด ซบหน้าลงกับไหล่บางของเพื่อนตัวเล็กก่อนจะร้องไห้โฮออกมาหนักกว่าเดิม

"ฉัน ฮึก ฮืออออ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันสาบานได้ ฮึก ฉันไม่ได้คิดอะไรกับบี ฮืออออ" เสียงสั่นเครือที่ร้องไห้จนแหบแห้งพยายามอธิบายออกมาปนเสียงสะอื้น จินตภัทรได้แต่ฟังและลูบหลังปลอบอีกฝ่าย คิดถึงตอนมหา’ลัย...สาเหตุที่สุดท้ายก็เหลือกันอยู่สองคน คบกันอยู่สองคน

เพราะสิ่งที่พวกเขาสองคนเหมือนกัน คือการถูกหมั่นไส้ และถูกนินทาว่าร้าย ในเรื่องที่แตกต่างกันแต่ได้รับผลกระทบเหมือนกัน

 

อนิลเป็นเด็กหน้าตาน่ารักมาแต่ไหนแต่ไร น่ารักจนพี่ๆ ในคณะเอาอกเอาใจไม่ต่างจากรุ่นน้องผู้หญิงในคณะเดียวกัน แต่พอเรียนกันไปสักพักก็เริ่มมีข่าวว่าจริงๆ แล้วอนิลเป็นเด็กฝาก ที่พ่อแม่ฝากให้เข้าอักษรจุฬาฯ ทั้งๆ ที่เรียนไม่เก่งและหัวไม่ดีมากพอที่จะเข้ามาเรียนในสถาบันนี้ อนิลมีผลการเรียนที่แย่ที่สุดในรุ่น แต่เพราะเป็นคน
ร่าเริงยิ้มเก่ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่โดนนินทาว่าสวยแต่โง่ หน้าตาดีไปวันๆ ก็ไม่มีผลอะไรให้ดัชนีความสุขของอนิลลดลงเลยตราบใดที่ยังมีพี่ๆ ที่เอ็นดูอยู่

จินตภัทรเป็นเด็กหัวดีเข้าขั้นเนิร์ดในสายตาเพื่อนๆ เป็นคนที่ไม่เคยมีปากเสียงกับใคร ไม่หือไม่อือ แม้ว่าจะมีคนพยายามเข้ามาถามเรื่องอนิลจากเขาเพราะเห็นเป็นรูมเมตกัน แต่จินตภัทรก็ไม่เคยปริปากพูด จนกระทั่งคืนวันเฟรชชี่ไนต์ที่มีประกวดเดือนดาวคณะ ใครๆ ก็รู้ว่าในรุ่นของเขามีอยู่คนเดียวที่หน้าตาดีพอจะเป็นเดือนได้ แถมได้รับเสียงเชียร์มาแต่ไหนแต่ไรว่าปีนี้อนิลต้องได้เป็นเดือนคณะแน่ๆ แต่ปรากฏว่าพอถึงช่วงเวลาประกวด อนิลกลับหายไป

เพราะเป็นรูมเมตกัน จินตภัทรถึงกลายเป็นคนที่ต้องเดือดร้อนคนแรก เพราะใครๆ ก็มาถามว่าอนิลหายไปไหน แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าทั้งคู่เป็นรูมเมตที่ไม่เคยคุยกันแม้แต่คำเดียว ใช้ชีวิตอยู่ในห้องเดียวกันโดยไม่มองหน้าไม่พูดจา เพียงเพราะความระเบียบจัดของจินตภัทรที่ทำให้อนิลไม่ชอบขี้หน้ารูมเมตตัวเองที่ชอบบ่นว่าตัวเองทำห้องรกเสมอ

สุดท้ายคนที่เจออนิลคนแรกก็คือจินตภัทร ที่จออนิลนั่งอยู่ใต้ต้นไม้หน้าตาซึมๆ ชุดนักศึกษายังมีเบอร์ติดอยู่ที่อกเตรียมขึ้นประกวด

"แกเป็นไร มานั่งนี่ทำไมอะ พี่เขาตามหาอยู่"  จินตภัทรนั่งยองๆ ข้างคนที่ทำหน้าเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

"ไปทำไม พรุ่งนี้ก็ไม่อยู่แล้ว" อนิลตอบพลางดึงต้นหญ้าข้างๆ ตัวเล่น แต่พอจินตภัทรเห็นก็แอบดึงมืออีกฝ่ายออก เพราะต้นหญ้ามันไม่ได้ผิดอะไร ไร้สาระมากๆ ที่หงุดหงิดแล้วมานั่งถอนหญ้าแบบนี้

"แกจะไปไหน"

"ลาออก...พ่อบอกว่าถ้าไม่มีความสุขก็ไปเรียนที่อื่น"

ดวงตารีมองอีกฝ่ายที่ทำปากยื่นเหมือนเด็กแล้วได้แต่แปลกใจ เพราะจินตภัทรไม่เคยอยู่ในจุดที่พ่อแม่ตามใจขนาดนั้น เรียนหนังสือก็เพราะต้องเรียนให้จบและหางานทำให้เร็วที่สุด ที่มาเรียนจุฬาฯ ได้ก็สอบเอง ยื่นทุนเอง มีเพียงค่าใช้จ่ายส่วนตัวที่พ่อแม่ช่วยเหลือ เพราะถูกสอนมาตลอดว่าถ้าอยากทำอะไรก็ต้องหาเองทำเองจะได้เห็นคุณค่าของมัน เขาไม่รู้ว่าอนิลแคร์คนอื่นทำไมในเมื่อก่อนจะมาเรียนที่นี่ ทุกคนต่างก็เป็นคนอื่นทั้งนั้น ทำไมถึงต้องแคร์คนที่ไม่เคยช่วยให้เรามีกินมีใช้หรือทำให้ชีวิตเราดีขึ้นพวกนั้นด้วย

"ฉันไม่รู้ว่าแกไม่มีความสุขเพราะอะไร แต่ถ้าแกไม่มีความสุขเพราะคนอื่นทำให้แกไม่มีความสุข แกก็สมควรไป แกแคร์คนอื่นมาก ก็ต้องหนีไปเรื่อยๆ"

หลังจากที่จินตภัทรพูดจบอนิลก็ร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็ก นั่นเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นน้ำตาของคนที่ร่าเริงและยิ้มเก่ง คนที่มีรอยยิ้มสว่างไสวเหมือนพระอาทิตย์ยามเช้า แต่เวลาเศร้านั้นช่างน่าสงสารจนคนที่กอดปลอบร้องไห้ออกมาเช่นกัน

 

จบงาน สรุปเดือนคณะก็ไม่ได้เป็น แถมรุ่นพี่ก็ตำหนิว่าไม่มีความรับผิดชอบ แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้มีความสุข คือการขี่จักรยานกลับหอพร้อมกัน จินตภัทรเป็นเพื่อนคนแรกของอนิล และอนิลเองก็เป็นเพื่อนคนแรกของจินตภัทร ทั้งสองคนเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยกัน มองข้ามข้อผิดพลาดของกันและกัน ปกป้องกันในยามที่ใครคนใดคนหนึ่งถูกใส่ร้าย หรือถูกพูดลับหลัง

อนิลเรียนเก่งขึ้นพร้อมกับความสวยที่พัฒนาไปตามเครื่องสำอางราคาแพงที่พี่สาวส่งมาให้ แม้จะพลาดตำแหน่งเดือนคณะไป หลังจากนั้นไม่นานอนิลก็ได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์มหา’ลัย ในขณะที่จินตภัทรปฏิเสธทุกตำแหน่งที่รุ่นพี่หยิบยื่นให้ไม่ว่าจะเป็นประธานชมรม หรือร่วมกิจกรรมทางวิชาการใดๆ เพราะอยากใช้เวลาหัดเขียนนิยายตามที่แฟนหนุ่มแนะนำ

ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่อนิลตัดสินใจเรียนที่เดิมและมีความสุขมากขึ้นก็เพราะมีกันและกันมาตลอด แม้ว่าอนิลจะหายหัวไปเป็นอาทิตย์ เที่ยวค้างห้องรุ่นพี่คนนั้นคนนี้ มีวันไนต์สแตนด์ไปเรื่อย แต่มันไม่เคยสร้างความลำบากใจอะไรให้จินตภัทรเลย

 

จนกระทั่งวันหนึ่งที่จินตภัทรกลับมาหอพักหลังจากกลับบ้าน สิ่งแรกที่เห็นหลังจากเปิดประตูเข้าไปพร้อมของฝากที่ซื้อมาให้อนิลคือ เบญจ์ในสภาพเปลือยท่อนบนนอนอยู่บนเตียงของเขา ทั้งที่ทุกครั้งที่จะมาหาก็จะบอกล่วงหน้าเสมอให้ลงมารับนอกจากเสียว่าคนที่พาเข้ามาจะเป็นอนิลเอง ทำให้ช็อกจนพูดไม่ออกเมื่อเหลือบไปเห็นร่างผอมบางของอนิลที่อยู่ในอ้อมกอดเบญจ์ พอมือของจินตภัทรหมดแรงจะถือของปล่อยถุงมะม่วงเทลงกับพื้น ทั้งคู่ก็ตกใจตื่นขึ้นมามองหน้ากันเลิกลั่กเหมือนไม่รู้ว่าทำไมต่างคนต่างมานอนอยู่ที่นี่

"แก เราไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะจีน เมื่อคืนเราเมามาก พี่เขาพาเรามาส่งแล้ว...."

จินตภัทรไม่ได้ยินอะไรอีกเลย ไม่ว่าอนิลจะพูดอะไร หรือเบญจ์จะพยายามพูดอะไรออกมาในตอนนั้น ทุกอย่างจบลงตรงที่เขานั่งอยู่กับพื้นคนเดียว มองเตียงนอนของตัวเองที่รู้สึกขยะแขยงจนไม่อยากนอนลงไปอีก ส่วนอนิลก็ทะเลาะกับเบญจ์เพราะต่างฝ่ายต่างยืนยันว่าตัวเองไม่ผิด อนิลบอกว่าตัวเองจำอะไรไม่ได้และเบญจ์ฉวยโอกาส ส่วนเบญจ์ก็โทษว่าอนิลเข้าหาก่อนก็เลยเผลอไผลไปตามอารมณ์

สรุปก็ไม่มีใครยอมรับว่าตัวเองผิด และตบท้ายด้วยคำว่าขอโทษและขอโอกาส ซึ่งจินตภัทรก็ให้โอกาสทั้งคู่และไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหมือนเป็นแค่ฝันร้าย...

 

....................

 

"อ้าว แต่ตอนที่แกเขียนมาสนุกดีนะ"

"จีนจะเขียนใหม่ พี่บอกให้ทำลายต้นฉบับที่จีนส่งไปก่อนหน้านี้ด้วยแล้วกัน จีนขอตัวครับ"

สุดท้ายก็จบแบบเดิมๆ ทำร้ายใครไม่ลง ทำอะไรไม่เคยจริงจัง...

"แกเลิกดื่มเหล้าตั้งแต่วันนี้ ถ้าแกแตะแอลกอฮอลล์อีกแม้แต่หยดเดียวฉันจะบอกแจ็คเรื่องพี่เบญ"

ก็ทำได้แค่ขู่ และรับคำขอบคุณมาจากอีกฝ่ายที่พูดไปก็ร้องไห้ไป สงสารแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้ดีกว่านี้...

 

เหนื่อยจัง...

ลากสังขารกลับคอนโดฯ มาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง และหงุดหงิดตัวเองในหลายๆ เรื่อง จินตภัทรไม่ชอบตัวเองเลยเวลาที่โกรธหรือโมโหร้าย เพราะมีแต่คำพูดแย่ๆ ที่สาดใส่คนอื่นเหมือนกลายเป็นคนโง่ในชั่วพริบตา เป็นคนแบบที่ตัวเขาเองก็ไม่ชอบ

เพราะเวลาที่พูดไม่ดีกับใคร คำพูดร้ายเหล่านั้นก็จะยังติดอยู่ในใจ วนเวียนอยู่ในความคิดแล้วจบด้วยการตัดพ้อตัวเองว่าพูดแบบนั้นออกไปทำไม พูดไปแล้วมันได้อะไรขึ้นมา ยิ่งคิดอารมณ์ก็ยิ่งดิ่ง หดหู่และอยากร้องไห้...

"จีน..."

ยิ่งเจอหน้าคนข้างห้องก็ยิ่งทำให้ปวดหัวตุบๆ สัมผัสของมือหนาที่มาแตะตัว ทำให้อยากอาเจียนออกมา ขยะแขยงเหมือนที่เคยขยะแขยงเตียงนอนของตัวเองในหอพักเก่า เพราะนอนลงทีไรก็คิดถึงภาพเพื่อนกับแฟนกำลังทำเรื่องน่าสะอิดสะเอียนด้วยกัน

ก็เหมือนกับมือที่แตะตัวเขา ริมฝีปากที่กำลังพูดกับเขา...

มองแล้วก็คิดถึงภาพในห้องน้ำ จินตนาการถึงสิ่งที่ไม่เห็นกับตาแต่ฟังอนิลเล่าแล้วรู้สึกอยากหนีไปให้พ้นๆ

สิ่งที่จอมพลกับเบญจ์เหมือนกันในกรณีของอนิล คือทั้งคู่ไม่ได้เมา นั่นยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าผู้ชายหลายคนไม่มีความยังยั้งชั่งใจสักนิด แม้แต่จะคิดถึงเขาก็ไม่เลย...

"จีน บี ขะ..."

 

เพียะ!

 

มือเรียวสะบัดใส่หน้าของอีกฝ่ายจนหันไปตามแรง มันแรงกว่าก่อนหน้านี้ที่จอมพลเคยโดนเพราะความปากหมาของตัวเอง รู้สึกถึงรสเค็มปร่าของเลือดในปาก รสชาติที่ทำเอาไม่กล้าหันกลับไปมองอีกฝ่าย

"ขยะแขยง อย่ามาแตะ" เสียงต่ำๆ ที่เอ่ยออกมาทำให้มือหนาชักออกมาอยู่ข้างตัวทันที

"จีน บีขอโทษ..." เสียงที่บอกออกไปมันแผ่วเบาเพราะลำคอตีบตัน

ไม่รู้เพราะอะไร ภาพความทรงจำเดิมๆ ถึงย้อนกลับมา พยายามคิดว่าตอนนั้นอะไรบ้างที่ทำผิดพลาดไป

อะไรบ้างที่ทำให้เสียพิมพ์ไป

และพบว่าเขาไม่ควรปล่อยมือจากคนรักไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเดินหนีไปก่อน...

 

กึก!

 

ขณะที่กำลังจะเดินหนีเข้าห้องไป จอมพลก็กักตัวอีกฝ่ายเอาไว้และดันประตูห้องไม่ให้เจ้าของห้องเปิดออกได้

ร่างเล็กหันกลับไปมองและเตรียมจะผลักคนตัวโตออก น้ำตาอุ่นๆ ของคนมีความผิดก็หยดลงมาบนแก้มใสยามที่จินตภัทรเงยขึ้นมอง

"หึ! วันนี้มีแต่คนร้องไห้ใส่ เจ็บปวดอะไรกันนักหนาเหรอ"

ร่างเล็กเอ่ยพลางแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง เขาไม่มีน้ำตา เขาไม่แสดงออกมาว่าเสียใจ แต่เขาไม่ได้เจ็บน้อยไปกว่าพวกที่เอาแต่คร่ำครวญต่อหน้าเลยสักนิด...

"เราจะไม่เลิกกันใช่ไหม..." คำถามเอ่ยออกมาอย่างน่าสงสาร ด้วยความรู้สึกที่กลัวจนจับขั้วหัวใจ ส่งผ่านความวิตกกังวลทางสีหน้าและสายตาที่พยายามอ้อนวอนให้เห็นใจ จนกระทั่งมือเล็กๆ เอื้อมมาแตะแก้มที่เป็นรอยแดงช้ำหลังจากโดนตบ

"จำความรู้สึกนี้เอาไว้ดีๆ นะบี เมมไว้ในสมองแล้วคิดทุกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปแตะใครหรือกอดใครนอกจากเรา..."

"อือ...บี..." ทั้งที่พยายามจะตอบรับกลับไปแต่เสียงที่เปล่งออกมามันกลับกลายเป็นเสียงสะอื้นและน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เสียใจ โล่งใจ และหวาดกลัว...

มือเล็กๆ ค่อยๆ ปาดเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ เขย่งสุดปลายเท้า จูบรอยแดงบนแก้มสากเบาๆ และกอดคออีกฝ่ายไว้ ก่อนที่ลำแขนแกร่งจะโอบกอดร่างเล็กเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะหายไปเหมือนกับคนในอดีต

 

การลงโทษสิ้นสุดลงตรงนี้

ตรงที่ทุกคนต่างต้องการร้องขอโอกาส

เมื่อปลดปลงได้ เขาได้ค้นพบว่าการให้อภัยคือการให้โอกาสตัวเองเช่นกัน

จินตภัทรเชื่อแบบนั้น...

 

....................

 

"อ...โอ๊ยๆ เจ็บ เบาๆ"

เสียงร้องของคนตัวโตกว่าดังเว่อร์วังจนมือเล็กๆ ที่กำลังทายาให้แกล้งกดลงบนผิวช้ำแดงแรงๆ พลางพูดย้ำถึงความผิดของอีกฝ่าย

"ก็ทำให้เจ็บจะได้จำ รอบนี้แค่จูบ เจ็บปากมันก็ถูกต้องแล้ว ถ้า..."

"ถ้าอะไร ไม่ถ้าดิ ไม่ทำหรอก สาบานด้วยเกียรติของลูกเสือ" คนทะเล้นผละออกมาชูสามนิ้วเหมือนเด็กๆ ทั้งที่ตายังช้ำบวมไปหมด เป็นผลจากที่ร้องไห้หน้าห้องเมื่อครู่

"ตอแหล!" มือเล็กตีเบาๆ ที่แผลเดิม จอมพลก็โอเวอร์แอ็กติ้งจนน่าหมั่นไส้

"โอ๊ยยยยยยย"

แหกปากร้องไปก็ทำเป็นล้มตัวลงนอนบนตักคนที่ทายาให้ ร่างเล็กได้แต่ถอนใจ คิดว่าไม่น่าลงโทษแค่นั้นเลยจริงๆ น่าจะปล่อยให้ยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องทั้งคืน...แต่ชีวิตมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เพราะมนุษย์ป้าโผล่หน้าออกมาดูกันสลอนจนต้องลากเข้ามาคุยต่อในห้อง

"ลุกได้แล้ว จะไปอาบน้ำ"

คนถูกดันให้ลุกขึ้นคว้าแขนจินตภัทรเอาไว้ พลางถามเรื่องที่ยังค้างคาใจออกไป

"นี่ๆ แล้วทำไมไปกินข้าวกับไอ้แจ็คอะ ยังไม่เห็นบอกเลย"

คนถูกถามสบตาอีกฝ่ายแล้วเอานิ้วจิ้มหน้าผากคนรักอย่างมันเขี้ยวขณะที่ตอบคำถาม

"ก็อยากลองไปกินข้าวกับผัวชาวบ้านมั่งอะ ผัวตัวเองมันน่าเบื่อ!"

ร่างเล็กลุกขึ้นจากที่นอน แกล้งสะบัดใส่คนที่กอดแข้งกอดขาเหมือนเด็ก ก่อนจะเดินลงจากเตียงแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวหนีเข้าห้องน้ำไป ร่างสูงใหญ่ที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงยังยิ้มค้างไม่หยุด รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่ในทุกขณะที่ยังรู้สึกเจ็บมุมปากที่โดยคนรักตบจนปากแตก ก็เหมือนสิ่งที่ย้ำเตือนว่าน่ากลัวแค่ไหนตอนที่คิดว่าจะโดนบอกเลิก

สลัดความคิดที่น่ากลัวและบอกกับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวแย่ๆ อีกแล้ว พานคิดไปถึงอนิลว่าก่อนหน้านี้ที่อีกฝ่ายโทรมาดักไว้ก่อนที่แฟนเขาจะกลับมา คิดถึงเสียงของอีกฝ่ายแล้วคิดว่าจินตภัทรคงซัดเพื่อนตัวเองเละเป็นโจ๊กพอๆ กัน เพราะคำแรกที่อนิลทักทายกันเกรี้ยวกราดมากเลยทีเดียว...

 

(อีบีอีเวร! อีผี! ฮือออออ)

"เอ๊า เจ๊ใจเย็นป้ะ อยู่ดีๆ มาด่าทำไมวะ"

(จีนมันรู้เรื่องที่ผับแล้วอะ ทำไมแกไม่บอกฉันว่าฉันจูบกับแก! ฉันไปบอกแจ็คเพราะคิดว่าเป็นแจ็ค ฮือออออ อีผีร้าย)

"โง่เอง แล้วโทษคนอื่นอีก ล็อกคอจูบเหมือนจะอมอยู่ละ บอกผัวไปไหมล่ะ"

(ใช่เรื่องตลกเหรอ)

"ก็เครียดจนหายเครียดละ เพราะโทรไปถามไอ้แจ็คมันแล้ว มันบอกไม่มีอะไรแค่กินข้าว นี่ประชุมเสร็จยัง"

(อืม เสร็จแล้วอะ แต่มีเรื่องจะขอให้ช่วย จริงๆ ไม่อยากเล่าเลยแต่ถ้าให้ช่วยโดยที่ไม่เล่าก็ยังไงอยู่...)

อนิลจำใจเล่าออกมาเรื่องแฟนเก่าเพื่อนสนิทกับตัวเองที่เคยพลาดมีอะไรกันจนถูกจับได้ จอมพลฟังแล้วก็รู้สึกสมองตื้อไปหมดและทำให้สงสารคนรักจนคิดเลยว่าถ้ากลับมาทะเลาะกัน ทางเดียวที่ทำได้คงก้มกราบแล้วนอนราบอยู่หน้าประตูจนกว่าอีกฝ่ายจะคืนดี นั่นคือสาเหตุที่ยอมยืนโง่ๆ รออยู่หน้าห้องก็เพราะอนิลโทรมาดักไว้ก่อนแล้ว

ไม่งั้นป่านนี้เขาก็คงโกรธกระฟัดกระเฟียดซื้อแม่โขง หงษ์ทอง เอ็มร้อยห้าสิบ โซดาน้ำแข็ง มานั่งผสมดื่มแต่หัววันเพราะเอาแต่น้อยใจที่ตัวเองเหมือนโดนเมียฟันแล้วทิ้ง

"เรยาขนาดนี้ มิน่าล่ะ..." จอมพลแซวคนปลายสาย แต่ก็โดนด่ากลับมา

(ชั่วร้ายตั้งแต่หนังหน้ายันสันดานเลยนะแกเนี่ย ทำเหมือนตัวเองไม่เคยทำ ตกลงจะช่วยไหม)

สรุปสาเหตุที่อนิลโทรมาดักไว้เพราะอยากให้จอมพลช่วยเกลี้ยกล่อมจินตภัทรให้หน่อย เพราะก่อนหน้านี้เนื้อเรื่องส่วนที่เป็นเรื่องเบญจ์กับอนิล แฟนเขาให้ทางฝ่ายดูแลต้นฉบับลบทิ้งไปแล้ว แต่อยู่ๆ โฉมฉายก็บอกให้อนิลโทรมาบอกว่าจะไม่ตัดออก เพราะหัวหน้ากองบรรณาธิการชอบซีนนี้เป็นการส่วนตัว ทำให้คนที่เป็นต้นเรื่องอย่างอนิลตูดร้อนจนนั่งไม่ติด...

จอมพลเดินมารื้อหาต้นฉบับที่ว่าเพราะอนิลบอกว่าเพื่อนตัวเองเสียบเอาไว้ในกระเป๋าโน้ตบุ๊ก เขาไม่เคยอ่านก็เลยก็ต้องขออ่านก่อน จะไปพูดช่วยอนิลปากเปล่าก็คงพูดผิดๆ ถูกๆ

เมียงๆ มองๆ สักพักก็เห็นกระดาษเอสี่ปึกหนึ่งเสียบอยู่ในตำแหน่งที่อนิลบอกจริงๆ มือหนาดึงออกมาก่อนจะอมยิ้มตั้งแต่ชื่อเรื่องที่ดูน่ารักดี เดินมาหาที่นั่งตรงโซฟาก่อนจะค่อยๆ เปิดอ่านทีละหน้าอย่างสนอกสนใจ แต่สิ่งแรกที่สะดุดตาคือชื่อของพระเอกที่ทำเอาเขินจนต้องหยุดอ่านแล้วคว่ำกระดาษทั้งปึกลงที่หน้าตัก

"เชี่ย..." คนตัวโตสบถพลางเม้มปากกลั้นยิ้มเอาไว้จนจมูกบาน เหลือบมองประตูห้องน้ำได้ยินเสียงปลดล็อกกลอนก็รีบกระโจนหมุนตัวไปหลังโซฟาแล้วซ่อนต้นฉบับเอาไว้ใต้ซอกระหว่างโซฟากับผนังห้อง

"บีทำไรอะ"

"ห๊ะ อ้อ ออกกำลังกาย..."

ร่างเล็กที่ยืนเช็ดผมอยู่หน้าห้องรับแขกหรี่ตามองเพราะไม่ได้สวมแว่น ส่ายหน้าให้กับท่าทางออกกำลังกายประหลาดๆของแฟนหนุ่มแล้วหยิบกระเป๋าโน้ตบุ๊กเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ทิ้งคนที่อยู่บนโซฟาให้นั่งใจสั่นหน้าร้อนคว้าหมอนมาปิดหน้าตัวเองแล้วโวยวายใส่และดีดดิ้นเหมือนคนบ้า

จอมพล จอมพล พระเอกชื่อเหมือนกูเลย ฮือออออออออ

คนได้เป็นพระเอกเอาแต่กรีดร้องอยู่ในใจ ตื่นเต้นเหมือนแฟนแอบแต่งเพลงให้วันเกิด

รู้สึกเหมือนก่อนหน้านี้อยู่ในนรกอเวจี แล้วอยู่ดีๆ ก็ถูกฉุดขึ้นมาอยู่บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

 

 

 

............TBC...........


#2209Bnior




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18303 Moebeaj (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 18:40
    โอ้ยพี่บีๆๆๆๆ
    #18,303
    0
  2. #18210 WangJimung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 03:36

    รักน้องคนเดวววววว ยอมน้องคนเดววววววววววววววว

    #18,210
    0
  3. #18158 Defnan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 01:51
    แอบสงสารจอมพล ยอมทุกอย่างให้เธอแล้วววว
    #18,158
    0
  4. #18084 Cartoonpbct (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 06:34
    นุ้แล้วว่าตัวเองได้เป็นพระเอกนิยายของจินตภัทร
    #18,084
    0
  5. #17782 ButanolBelle (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:23
    อินกับความเขิลของจอม
    #17,782
    0
  6. #15865 JinYounG_Omma (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 18:26
    จ๋อมโว้ยยยย55555555555555
    #15,865
    0
  7. #14709 CViewMED (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 23:27
    เกลียดความดีดดิ้นของนังจ๋อม555555
    #14,709
    0
  8. #11948 Zomanica (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 00:55
    กรี๊ดสาวแตกเลยลูกเขยชุ้น
    #11,948
    0
  9. #11760 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:07
    ชอบความเป็รเพื่อนของอนิลกันจีนมาก อยู่ด้วยกันมาสองคนเป็นเพื่อนรักกันมาถึงจะมีปัญหาสุดท้ายก็จบลงด้วยคำว่าเพื่อน อยากให้อนิลเเละจอมพลจำเอาไว้เป็นบทเรียนให้ดีๆ เวลาจีนโกรธเเล้วน่ากลัวมาก ดูเป็นคนปากร้าย ในชีวิตจริงของเราก็เป็นเเบบนี้บ่อยเหมือนกัน จนพอลองเอากลับมาคิดอีกที ตัวเองไม่น่าพูดอ่ะไรเเบบนั้นออกไปเลย ขอบคุณไรท์มากค่ะที่ให้ข้อคิดดีๆหลายอย่าง
    #11,760
    0
  10. #11650 Natkamon___06 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:00
    ร้องไห้เลย ตอนที่บีบอก เราจะไม่เลิกกันใช่มั้ย จีนเรื่องนี้ชอบมาก ชอบบทแบบนี้
    #11,650
    0
  11. #11039 pqppp (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 13:08
    ตอนเราจะไม่เลิกกันใช่ไหมน้ำตาแทบร่วงงง
    #11,039
    0
  12. #10118 poohoip (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 18:33
    อิแหม่..ไรท์เขียนดีโคตรๆ
    #10,118
    0
  13. #8837 asjnyong (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 06:35
    จีนแซ่บอะชอบบ
    #8,837
    0
  14. #8525 Minttt_pjy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:51
    จบตอนน่ารักมาก ฮื่ออออ เขิงงงงงง ถึงจีนจะปากร้ายไปบ้าง แต่ใจกว้างยิ่งกว่ามหาสมุทรแปซิฟิกอีก นับถือจริมๆ555555
    #8,525
    0
  15. #8042 deffjb (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 22:40
    จอมพล จอมพล ฮือออ น่ารักก
    #8,042
    0
  16. #8030 I'PeachNyoung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 19:57
    ไม่ชอบคนแบบเอินอะ ใช้ความเมาเป็นข้ออ้างกระทำความผิดตัวเอง ถ้าชีวิตจริงเห็นแฟนนอนกกคนอื่นอยู่เป็นศพทั้งคู่เเล้ว
    เเต่ความเป็นเพื่อนค้ำคอนี่เนออะ คำขอโทษคำขอโอกาสจากคนที่อยู่ข้างเราตลอด ก็เออ หยวนๆกันไป;-;
    #8,030
    0
  17. #7878 yahbomz (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 00:16
    จอมพลเขินได้สาวมากอะ 555555555555555555
    #7,878
    0
  18. #7848 Bonkersgirl (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:36
    ตอนเห็นจีนให้อภัยเอินเราไม่ค่อยแปลกใจและน่าจะเข้าใจอยู่บาง แต่อาจจะไม่ทั้งหมด แต่ในส่วนของการไปเจอพี่เบญในห้องนั้นเป็นเรา เราคงทนไม่ไหว เพราะถึงเพื่อนจะเมาแต่ผัวมีสติค่ะ ผัวพาเพื่อนมาส่ง ไง๊ไปเอาเพื่อนเราได้สามารถมั่นใจได้เลยค่ะว่ามันแย่ ส่วนเพื่อนมันก็ผิด เพราะการเมามันใช้เหตุผลกับอะไรไม่ได้ เพราะเหมือนคุณไม่รู้ลิมิตตัวเอง แล้วทำอะไรไม่คิด ในสวนของบีนั้นเปิดเรื่องยันตอนนี้ก็ยังให้ความรู้สึกน่าสงสารอ่อนๆอยู่เสมอ
    #7,848
    0
  19. #7714 BONGKI JUNG (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 12:18
    จีนนี่จิตใจดั๋งมหาสมุทรมาก พีคตอนเปิดเข้าไปเจอพี่เบญเเละเอิ้นบนที่นอน เราเเอบเคืองเอิ้นเเละพี่เบญตอนที่บอกว่าขอโทษเเละขอโอกาสเเต่ก็ยังทำอีก ครั้งนี้จีนจะโมโหเอิ้นถึงขั้นไประบายลงนิยายก็ไม่แปลกอ่ะ มันระบายกับใครไม่ได้เพราะเพื่อนเเละคนรักที่เราไว้ใจดันทำเสียเอง เเต่จีนก็ยังให้อภัยเพราะว่าเอิ้นคือเพื่อน เเบบสุดท้ายมันก็มาขอโทษมาเคลียกัน จริงคนไม่ได้เกลียดอยู่เเล้วมันก็ให้อภัยอยู่ดี อย่างอนิลนี่คือการใช้ความน่ารักก็ช่วยไม่ได้นะถ้าอนิลจะลองใส่ใจจีนบ้างเเบบนึกถึงความคิดเพื่อนบ้าง ดีเเล้วที่ขอโทษเเต่ถ้ายังทำอยู่ คำว่าเพื่อนให้อภัยทุกเรื่องคงไม่มีความหมาย ขรรมตรงเอิ้นโทรด่ากับจอมพลเป็นความรู้สึกของคนเผลอที่ตอนนี้เริ่มเกลียดขี้หน้า5555555 เริ่มเรียกเจ๊ได้นี่อารมณ์หมั่นไส้ใส่กันเเล้วต่อไปจะไม่มีอารมณ์เผลอใส่อีก จอมพลเเละเอิ้นจำความรู้สึกนี้ไว้นะ จีนใช่จะสามารถให้อภียได้ตลอด ใจหายเเว๊บบเเทนจอมพล คดีเก่าเพิ่งเคลียเเกจะไปขโมยต้นฉบับของจีนเเบบนี้ไม่ได้นะเดี๋ยวโดนเเม่ฆ่าหรอก เกลียดความระริกระรี้เมียเอาชื่อไปเเต่งมากค่ะ55555
    #7,714
    0
  20. #7692 chomnrs (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:27
    เหมือนแฟนแต่งเพลงให้วันเกิดนี่คุ้นๆมั้ยคะ เหมือนชีวิตจริง ฮื่อ 555555555555555
    #7,692
    0
  21. #7688 PatteemaS. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    โอ้ยนังจ๋อม5555555
    #7,688
    0
  22. #7668 It's 유 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 08:21
    ฉู้ๆนะคะ เราชอบอ่านเรื่องนึ้มากนะ เรารู้สึกว่าจริงดี เราอาจจะยังไม่เคนเจอคนพูดตรงๆแบบจีน แต่เราก้ว่าคงมีอยู่จริงๆ ส่วนอีก3คน เป็นคนประเภทที่เราเคยเจอมาแล้ว เพราะงั้นตอนอ่าน เราก้เลยเข้าใจ สู้ๆนะะ
    #7,668
    0
  23. #7647 majerimild (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 00:35
    ดึงอารมณ์ได้วืดมาก55555
    ตอนแรกกลั้นหายใจตามบีกลัวโดนบอกเลิก
    ต่อมาหมั่นไส้ความออเซาะของบี
    ในจะเห็นใจจีนอีก
    ลงท้ายด้วยการหมั่นไส้ความเขินของบีอีกที
    ได้หลายอารมณ์จริงๆ5555

    ขอบคุณจีนนะที่ให้โอกาสทั้งกับตัวเองและเพื่อนกับแฟน

    หวังว่าทั้งเอินและบีจะจำความรู้สึกนั้นได้ดีขึ้นใจนะ
    เพราะถ้ามันเกิดขึ้นอีกที
    เราไม่อยากให้จีนอดทนและให้อภัยแล้ว
    #7,647
    0
  24. #7609 khimmee56 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 22:57
    โอ้ยร้องไห้อยู่ดีๆ ก็เขิล หลาบอารมณ์มาก เข้าใจแล้วว่าจีนกับเอินทำไมถึงเข้าใจกัน เป็นเพื่อนกัน ทุกคนมีเรื่องราวของตัวเอง ดีใจที่ดีกันซะทีตอนแรกร้องไห้หนักมากคือด่าแรงแต่จริงด่าจนจุก กลัวมากว่าจะโกรธกันจนไม่ดีกันแล้วเพราะจีนดูแบบไม่ไหวแล้ว แต่สุดท้ายคนที่เข้าใจมันมากที่สุดก็คือเรา และคนที่เจ้าใจเรามากที่สุดก็คือมัน คนที่คอยปกป้องกันและกันก็คือเราสองคน ชอบที่จีนขู่เอินไม่ให้กินเหล้าอีก ขำที่บีเอินกลายเป็นคู่กัดที่แบบสุดท้ายก็คนนี้แหละที่คอยช่วยกัน 55 ทั้งตลกทั้งเขิลไปกับจอมพลที่รู้ว่าพระเอกชื่อเหมือนตัวเอง 555 ดีกันนะทุกคน ผ่านเรื่องราวแย่ๆไปด้วยกัน
    #7,609
    0
  25. #7582 giftfully (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 21:40
    แม่คือแม่
    #7,582
    0