[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 35 : 34 : กลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    17 ส.ค. 60




 

 

34

กลัว

 

เพราะว่าใจ กลัว กลัวว่าเธอจะทิ้งกันจากไป

ลืมคนที่เคยบอกรัก...กัน

ลืมทุกๆ อย่าง มันอ่อนล้าและสับสน

(ปาล์มมี่ – กลัว)

 

....................

 

บ่อยครั้งที่เรารู้สึกได้ใจว่าความสัมพันธ์ของเรากับคนรักนั้นอยู่ในระดับที่มองตาก็รู้ใจ

และคิดว่าไม่มีปัญหาใดที่จะทำให้ความรักนั้นสั่นคลอนไปได้

แต่น่าแปลกที่ในบางครั้งแม้จะอ่านออกจากสายตา และรู้ใจมากพอที่จะไม่ต้องถาม

เหตุใดเราจึงยังมีความ กลัว ในทุกๆ ขณะที่กำลังมีความสุข

 

ดวงตาคมมองนิ้วมือเล็กๆ ของคนรัก ที่กำลังพิมพ์ลงแป้นคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ต้องเหลือบมองด้วยซ้ำ

ก็อย่างที่จินตภัทรเคยบอก...

งานเขียนสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน ช่วงเวลาใด

หากสมองของจินตภัทรเกิดนึกอะไรได้ขึ้นมา ทุกอย่างรอบตัวก็ไร้ความหมาย

แม้แต่บทรักที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงที่แล้วก็ไม่มีผลทำให้คุณนักเขียนอ่อนล้าหรือหมดแรงไป

พอภารกิจบนเตียงเสร็จสมอารมณ์หมายจอมพลก็โดนใช้ให้ไปหยิบโน้ตบุ๊กจากห้อง 2207 มาให้คนที่สร่างเมาแล้ว

หลังจากนั้นก็ทำได้แค่นั่งเงียบๆ และรอ...

นอกจากจะต้องทำตัวให้เหมือนเป็นจิ้งจกในห้องที่มีตัวตนก็เหมือนไม่มี

ก็ถูกสั่งห้ามชะเง้ออ่านหรือสอดรู้สอดเห็นถามอะไรทั้งนั้น แม้แต่ถามว่าเขียนเรื่องเกี่ยวกับอะไร พล็อตเป็นยังไง ตัวละครทำอะไร ก็ไม่มีสิทธิ์รู้เลยแม้แต่ชื่อตัวละคร...

 

"บี...บี"

เสียงเรียกปลุกคนที่หลับไปไม่รู้ตัวให้ตื่นขึ้นมาอย่างเบลอๆ เจ้าของชื่องงมากที่ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เกือบเก้าโมงเช้าแล้ว

"หืม จีนจะไปไหนอะ" เอ่ยถามเมื่อเห็นร่างเล็กอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสกินนี่ยีนส์

"ไปโรงพยาบาล เมื่อเช้าเพิ่งเปิดโทรศัพท์แล้วเห็นเอินส่งข้อความมาบอกว่าแจ็คหัวแตก เข้าโรงพยาบาลเมื่อคืน"

"ห๊ะ" ฟังแล้วก็พูดไม่ออก มองมือของจินตภัทรที่เก็บข้าวของใส่กระเป๋ารวมทั้งโน้ตบุ๊กประจำตัวด้วยความรีบร้อนพร้อมพูดให้คนเพิ่งตื่นฟังไปด้วย

"บีไม่ต้องไปพร้อมเราก็ได้นะ เพราะเดี๋ยวเราไปหาแจ็คแล้วคงไปสำนักพิมพ์พร้อมเอินเลย ถ้าจะไปเยี่ยมก็ค่อยตามไปแล้วกัน"

ร่างสูงใหญ่รีบลุกจากที่นอนหวังจะอาบน้ำแต่งตัวไปพร้อมกัน

"รอแป๊บนึงเดี๋ยว..."

"บี เรารีบ"

น้ำเสียงราบเรียบที่ไม่ได้ดุดันหรือกระโชกโฮกฮาก แต่กลับทำให้ร่างสูงหน้าเสียในทันทีที่สบตากันและยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกแต่โดยดี

"อ่า โอเค ก็ได้"

จอมพลถอยมานั่งที่เตียงแต่โดยดี มองตามร่างเล็กที่กำลังจะเดินออกประตูไปตาละห้อย แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะลืมอะไรบางอย่างถึงหมุนตัวเดินกลับมา ดวงตาคมมองตามจนกระทั่งร่างเล็กมาหยุดตรงหน้า สองแขนของจินตภัทรโอบกอดคนที่นั่งหัวฟูอยู่บนเตียงก่อนจะกดจูบแก้มสากที่มีหนวดเขียวครึ้มพร้อมกับคำหวานที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นราวกับเวทมนตร์

"เมื่อคืนเก่งมากพ่อหนุ่ม สิบแต้มกริฟฟินดอร์ เจอกันตอนเย็นนะ"

คนถูกชมยิ้มกว้างจนตาหยีอย่างเขินๆ มองเจ้าของรอยยิ้มแสนน่ารักค่อยๆปิดประตูห้องลงพร้อมมือเล็กๆ ที่โบกไปมา มองแล้วก็อดจะโบกตอบไม่ได้ จนได้ยินเสียงหัวเราะของร่างเล็ก ทั้งที่รู้สึกเหมือนกำลังทำตัวเด๋อๆ แต่ความสุขที่มีมันมากล้นไปหมดจนไม่รู้สึกอายสักนิดที่จะทำอะไรน่ารักๆ ออกมาให้อีกฝ่ายหัวเราะหรือขำออกมา เพราะเสียงหัวเราะของจินตภัทรนั้นน่ารักที่สุด

 

....................

 

"น่าจะแจ้งความนะ..."

"จีน เดี๋ยวฉันตบคว่ำเลย"

กวินฟังบทสนทนาของจินตภัทรกับอนิลแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม ทันทีที่มาถึงแล้วเห็นสภาพเขา คุณนักเขียนก็แซะเพื่อนตัวเองข้อหาทำร้ายร่างกายทันที

"แจ็คยังดีที่แค่หัวแตก ตอนปีหนึ่งที่รับน้องอะ มีรุ่นพี่ในคณะพยายามจะปล้ำมัน โดนฟาดด้วยขวดเบียร์จนหัวแตกแถมโดนบีบคอเกือบตาย"

คนเล่าระลึกความหลังไปก็ขำไป แต่คนฟังที่นั่งอยู่บนเตียงกลับเหลือบมองอนิลที่อยู่ด้านหลังเพื่อนยืนทำหน้าเจื่อนเพราะเรื่องที่เล่าออกมามันทำให้นึกถึงเรื่องในห้องน้ำ กวินมองหน้าคนรักแล้วก็จับท่าทีได้ในขณะนั้นเองว่าทำไมจอมพลถูกอนิลตบตีขนาดนั้น...ถ้าไม่ใช่พยายามจะทำอะไรละก็

"ปกติเอินเมาแล้วตีคนอื่นไปทั่วแบบนี้เหรอจีน"

กวินถามออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่เจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยถึงรู้สึกเหมือนถูกพิพากษาในศาลที่มีกวินเป็นทนายฝ่ายโจทย์กำลังถามจินตภัทรที่เป็นเหมือนพยานปากสำคัญ

"ไม่หรอก เราก็เคยอยู่กับมันตอนเมา ส่วนมากก็เมาแล้ววิ่งจูบวิ่งปล้ำไปเรื่อย ไม่ได้ลงไม้ลงมือไปทั่ว ยกเว้นแต่...เอิน เมื่อคืนก่อนเราไปหาแก บีทำอะไรแกเหรอ"

ใจร้าย...คนใจร้าย

อนิลได้แต่ก่นด่าแฟนหนุ่มที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่บนเตียง แต่กลับพูดโน้มน้าวจนเพื่อนของเขาหันมาถามเรื่องเมื่อคืนด้วยตัวเอง

เจ้าของดวงตากลมโตพยายามตั้งสติและเรียบเรียงคำพูด แต่พอเหลือบมองหน้าจินตภัทรแล้วก็ทำให้จำใจต้องโกหกออกไป

"ไม่รู้ดิ จำไม่ได้หรอก แกก็รู้ฉันเมาขนาดนั้นจะไปจำได้ไง ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคนที่เจอฉันคนแรกคือบี จนแจ็คเป็นคนบอก"

น้ำเสียงที่พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ อธิบายออกไปพร้อมกับสายตาเหลือบมองคนใจร้ายที่อมยิ้มแล้วเลิกคิ้วหนาขณะที่มองสบตากันราวกับตั้งใจกวนอารมณ์ ไม่คิดว่าแฟนตัวเองจะร้ายขนาดนี้ก็จนตอนมีเรื่องหึงหวงกันนี่แหละ

แน่นอนว่าเหตุผลที่กวินแกล้งถามเพื่อนเขาไปแบบนั้นก็สืบเนื่องมาจากที่บอกว่า ถ้าเขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเดี๋ยวจะไปถามจอมพลเอง

แต่พออนิลออกปากห้ามว่าอย่าทำแบบนั้น เพราะไม่อยากมีเรื่องมีราวกันกลับกลายเป็นว่าตอนนี้กวินเลยวางกับดักให้จินตภัทรเป็นคนไปถามแฟนตัวเอง...คนขี้หึงนี่มันร้ายกาจจริงๆ

"เหรอ..."

"จีนลองถามบีดูสิ ก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า" กวินบอกพลางลอบอมยิ้มให้อนิลที่เริ่มไม่พอใจ

"แจ็ค...พอเถอะเรื่องมันผ่านไปแล้วนะ"

"อืม คุ้นๆ ว่าเห็นรอยที่คอบีอยู่เหมือนกันแต่ไม่ได้ถาม เดี๋ยวลองถามดูแล้วกันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนเราจะไปถึง แล้วนี่แกจะหงุดหงิดทำไม ไหนบอกจำอะไรไม่ได้"

คุณนักเขียนพูดๆ อยู่ก็หันมาดุเพื่อนตัวผอมที่ทำหน้าหงิกหน้างอใส่กวินที่นั่งอมยิ้มอยู่บนเตียง

"แล้วทำไมต้องไปถามอะ" อนิลบ่นพึมพำทำปากยื่นไม่พอใจ

"แล้วทำไมถึงถามไม่ได้นั่นแฟนฉันนะ ทำไม แกมีอะไรกับแฟนฉันในส้วมก่อนฉันไปถึงเหรอ แจ็คอยากให้เราถามบีแบบนี้ใช่ป้ะ"

พอจินภัทรพูดจบก็กลายเป็นโดนหางเลขไปด้วย กวินก็เริ่มใจเสียได้แต่มองอนิลหน้าตาตื่นเพราะไม่คิดว่าจินตภัทรจะเป็นคนตรงขนาดนี้ แถมดูเหมือนไม่ได้แยแสเลยว่านี่กำลังพูดถึงแฟนตัวเอง

"จีนครับ คือแจ็คแค่..." คนป่วยบนเตียงพยายามจะแก้ตัวออกมาเพราะรู้สึกถึงความซวยชัดเจนมากผ่านทางสายตาของจินตภัทร แต่กลับถูกตอกกลับทั้งที่ไม่มีโอกาสได้ทันแก้ตัว

"ถ้าสมมติเอินมันพลาดมีอะไรกับบีขึ้นมา แจ็คจะทำยังไง อยากรู้มากนักนิ ถ้าเป็นอย่างที่คิดแล้วแจ็คจะทำไงเหรอ จะบอกเลิกเอินมันมะ อ๋อ นี่ยังไม่มีอะไรกันอะดิ เลยกลัวโดนตัดหน้าถูกมะ ไม่รู้เหรอว่าก่อนเจอแจ็ค เอินมันมีผัวมากี่คนละ"

ผ่าง! ผ่าง! ผ่าง! ไม่ตายไม่จบ ศพไม่สวยแน่ๆ แฟนกู เล่นกับใครไม่เล่น เสือกมาแหย่คนอย่างจินตภัทร

อนิลได้แต่เฟดตัวเองมานั่งเงียบๆ ที่โซฟา มองกวินแล้วถอนใจออกมาด้วยความรู้สึกเวทนาเล็กๆ เพราะความเด๋อที่คิดจะหลอกให้จินตภัทรไปถามแฟนตัวเอง เหมือนตั้งใจจะวางระเบิดบ้านคนอื่นแต่ดันระเบิดใส่ตัวเองกลางทาง เจอจินตภัทรด่าใส่เป็นชุดจนคนป่วยเงิบแล้วเงิบอีก...

"แจ็คจะหึงเอินยังไงก็ได้นะ แต่ไอ้ประเภทที่แกล้งยุให้เรากับบีมีปัญหากันด้วย เพราะไม่อยากเจ็บคนเดียวเนี่ยไม่แย่ไปหน่อยเหรอ ถ้าอยากรู้จริงๆ เราจะถามบีให้ ถ้าบีบอกว่าไม่ได้ทำอะไรเอิน แจ็คจะขอโทษบีไหมที่เข้าใจผิด เพราะบีบอกเราเองว่าเอินเดินเมาออกมาจากร้านคนเดียวแล้วบีเป็นห่วงถึงเดินตามไปดู แจ็คคิดให้ดีนะ ถ้าคนที่อยู่ในห้องน้ำกับเอินไม่ใช่บี จะมีคนโทรบอกแจ็คไหมว่าเอินอยู่ไหน"

 

....................

 

"ด่าขนาดนี้แกตบผัวฉันเลยก็ได้นะ..." เสียงที่พูดประชดใส่ของคนที่นั่งตรงข้ามเอ่ยขณะที่ตักทอดมันกุ้งใส่จานให้เพื่อนปากร้ายของตัวเอง

"ไม่ต้องมาตลกเลย อบรมผัวตัวเองซะมั่ง ขี้หึงจนหน้ามืดไปหมด"

หลังจากที่ด่าผัวชาวบ้านจนหน้าชา จากที่กำลังจะหายป่วย กวินก็แทบจะแอดมิตอีกรอบเพราะโดนด่าจนลมปราณจะแตกซ่านเลือดทะลักออกปากเพราะเถียงไม่ออก อนิลทำได้แค่ยิ้มให้แฟนตัวเองที่นั่งเหวออยู่บนเตียงก่อนจะพาคุณนักเขียนลงมากินข้าวในร้านอาหารชั้นล่างของโรงพยาบาลระหว่างรอให้คุณหมอตรวจอาการกวินก่อนกลับบ้าน

"แล้วตกลงแกจำไม่ได้จริงหรือแอ๊บ"

"ยังไม่จบ..."

อนิลตอบพลางเหลือบมองคนที่หลอกด่าเขาหน้าตาเฉย

"ก็มองหน้าแกแล้วมีคำว่าตอแหลแปะอยู่บนหน้าผากอะ"

"เออ! จำได้ ผัวแกมันจูบกับฉัน พอใจยัง จำได้แค่นั้นแหละ ตอนนั้นฉันคิดว่าเป็นแจ็ค"

"ก็แค่เนี้ย"

คนฟังตอบกลับแล้วตักข้าวใส่ปาก หน้าตาไม่ได้มีความเดือดร้อนอะไรสักนิด

"แกไม่โกรธเหรอ"

"โกรธเรื่อง...?"

"ก็...แบบ" อนิลพยายามจะหาเหตุผลแวดล้อมให้มันเป็นเรื่องใหญ่ ทั้งที่อีกฝ่ายดูเหมือนไม่มีท่าทีหงุดหงิดเลย

"แกก็จูบทุกคนที่แกจูบได้ป้ะ เกี่ยวอะไรกับแฟนฉัน ถ้าจะโกรธก็น่าจะโกรธแกมากกว่าที่เมาไร้สติจนไล่จูบผัวชาวบ้าน"

มือของอนิลที่กำลังจะตักแกงส้มใส่ปากวางช้อนลงพลางถามอีกฝ่ายอย่างเหลืออด

"นี่แกหลงผัวถูกมะ แกด่าแจ็ค แถมโทษแต่ฉัน ผัวแกนี่ไม่มีความผิดบ้างเลยเหรอ"

แต่อาการของคนที่ถูกถามก็แค่ยักไหล่แล้วตักชะอมไข่ในแกงส้มใส่ปากหน้าตาเฉยก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแสอารมณ์หงุดหงิดของอนิลแม้แต่น้อย

"ก็ถามนี่ไงว่าบีทำอะไรมากกว่าจูบรึเปล่า แกบอกเองว่าไม่ ก็แสดงว่าบีไม่ได้ทำไรผิดเลยนะ เอาไว้แกบอกว่าโดนแฟนฉันข่มขืนเมื่อไหร่ ฉันค่อยไปตบกบาลมันก็ได้ ฉันรู้ว่าแกไม่ค่อยชอบนิสัยบี แต่เรื่องแค่นี้แกจะเอามาปั่นหัวฉันเหมือนนังแจ๋วคนใช้คุณหญิงในละครไม่ได้หรอก ฉันไม่อินขนาดนั้น"

อนิลหรี่ตามองเพื่อนสนิทที่ช่างเปรียบเทียบพลางทำหน้าเซ็งปากยื่นใส่

ถึงความจริงมันจะเป็นไปตามที่จินตภัทรบอก เขาไม่ได้โดนจอมพลลวนลามอะไร แต่ก็แอบหมั่นไส้ไม่ได้ที่คนแบบนั้นจะถูกออกปากปกป้องขนาดนี้

ก็จริงที่จินตภัทรจี้ใจดำว่าที่เอาแต่พูดไม่ดีถึงแฟนตัวเองเพราะอนิลไม่ชอบจอมพล อดยอมรับไม่ได้ว่ารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าคนแบบนั้นไม่ได้เหมาะสมกับเพื่อนเขาสักนิด ไม่ว่าจะหน้าตา ท่าทาง บุคลิก แถมนิสัยก็ต่างกันราวกับฟ้ากับเหว แฟนเป็นนักเขียนแท้ๆ แต่ไม่เคยอ่านนิยายที่แฟนแต่งแม้แต่หน้าเดียว อย่าว่าแต่นิยายของจินตภัทรเลย ถามว่าวันๆ อ่านหนังสือบ้างรึเปล่าดีกว่า...

 

หลังจากกินข้าวเสร็จกวินก็โทรมาบอกว่ากำลังจะลงมาเพราะคุณหมอตรวจเสร็จแล้วไม่มีปัญหาอะไร (แม้ว่าคุณนักเขียนจะแอบแซะว่า "ผัวแกไม่ได้โง่ลงถูกมะ") อนิลก็มาเจอกับกวินที่หน้าห้องรับยา

"มันจะมียาต้องไปรับสองสามอย่างอะ" คนป่วยบอกพลางยิ้มให้คนที่เดินเข้ามาหา

"มานี่ เอินไปรับยาให้ แจ็ครอนี่นะ..."

ขณะที่คนรักกันกำลังสวีทหวานกัน เสียงของคนหน้านิ่งที่มองอยู่ก็พูดแทรกขึ้นมา

"แจ็คหัวแตกเฉยๆ ไม่ใช่เหรอ ขาเป็นอะไรอะ"

อนิลสะบัดหน้าไปมองคนถามตาขวางก่อนจะดุเพื่อนตัวเองที่ไม่รู้ไปเอานิสัยกวนประสาทแบบนี้มาจากไหน

"จีน! พอ!"

อย่างว่า...คนมันเป็นแฟนกัน สักพักนิสัยก็จะเหมือนกัน จินตภัทรนี่ได้นิสัยจอมพลมาโดยไม่รู้ตัวสักนิด ทั้งคำพูด ทั้งท่าทางกวนประสาทนั่นที่มองแล้วหงุดหงิดชะมัด!

ร่างบางได้แต่คิดก่นด่าเพื่อนตัวเองในใจก่อนจะเดินไปรับยาให้กวิน แต่ขณะที่กำลังจะเดินกลับไปหาคนที่รออยู่ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็มีสายเรียกเข้าจนต้องหยุดรับก่อน

"ครับพี่โฉม"

(เอิน แกอยู่ไหน)

"โรงพยาบาลครับ มา..."

(ไปทำอะไร ไม่สบายเหรอ)

"เปล่าครับมาเยี่ยมเพื่อน กำลังจะไปแล้วพี่ มีอะไรอะทำไมเสียงรีบร้อนจัง"

(ก่อนมา แวะไปโอนเงินค่าต้นฉบับด้วย แกโอนเงินให้นักเขียนไม่ครบรู้ตัวรึเปล่า ช่วงนี้เป็นบ้าอะไร มีผัวแล้วสติไม่มีเลยนะทำงานตกๆ หล่นๆ ตลอด)

"ค...ครับๆ ขอโทษด้วยครับ เดี๋ยวไปถึงธนาคารเอินโทรกลับไปนะครับ"

นี่มันวันซวยอะไรวะเนี่ย ผัวก็หัวแตก เพื่อนก็แซะจนพรุน แถมเจ้านายยังด่าอีก

อนิลตัดพ้อในใจขณะที่เดินกลับมาหากวินกับคุณนักเขียนที่นั่งอยู่ข้างๆ

"แจ็ค เอินไปด้วยไม่ได้แล้วอะ ต้องแวะไปธนาคารก่อน จีนแกแวะส่งแจ็คก่อนไปสำนักพิมพ์ก่อนได้ป้ะ"

"อ่าว เกิดอะไรขึ้นเหรอ"

"เอินต้องไปโอนเงินก่อนอะ พี่โฉมด่าเละเลย ลืมโอนเงินให้นักเขียนบางคน"

ขณะที่คนรักเขากำลังถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง จินตภัทรก็ถามแทรกขึ้นมา

"บางคนนั่นคงไม่รวมฉันด้วยนะ..."

"จีน..."

อนิลดุเพื่อนพลางถอนใจใส่

"โอเคๆ งั้นเดี๋ยวเอินรีบไปเถอะ แจ็ครอรับใบนัดหมอเสร็จก็กลับแล้ว"

"กลับได้ใช่ไหมอะ" อนิลถามพลางจับมือคนรักเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง

แต่.....

เสียงของใครบางที่นั่งมองอยู่ก็แทรกขึ้นมาอีก

"ก็น่าจะได้มั้ง ก่อนจะมีแกเป็นเมีย แจ็คเขาก็น่าจะดูแลตัวเองได้มาตลอดอะ"

"จินตภัทร!"

เสียงแหลมๆ ของอนิลแหวใส่เพื่อนจนคนรอบข้างสะดุ้งไปตามๆ กัน ก่อนที่ร่างผอมบางจะเดินสะบัดก้นจากไป ทิ้งแฟนหนุ่มเอาไว้ในเงื้อมมือคุณนักเขียนที่แสนน่ากลัว...

 

....................

 

ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในโรงพยาบาลขณะที่มือก็กดโทรหากวินไปด้วย แต่ไม่รู้ทำไมอีกฝ่ายถึงปิดโทรศัพท์ พอเดินไปถามประชาสัมพันธ์ก็พบว่าเพื่อนเขาได้รับอนุญาตให้กลับบ้านแล้ว จอมพลเดินไปเดินมาจนกระทั่งตัดสินใจกดโทรหาจินตภัทรที่บอกว่ามาเยี่ยมกวินก่อนหน้าเขา

"จีนอยู่ไหนอะ"

(ห๊ะ แป๊บนะบี แจ็คๆ ถือกระเป๋าให้เราแป๊บดิ โทรศัพท์จะหล่น)

เสียงที่พูดแทรกขณะที่คุยกับเขาทำเอาคิ้วหนากระตุกทันที นี่แฟนเขาอยู่ไหน ทำไมถึงอยู่กับกวินสองคน

"จีนอยู่ไหน" พยายามถามย้ำอย่างใจเย็นทั้งที่เริ่มหงุดหงิดเพราะไม่รู้ว่าแฟนตัวเองอยู่ไหน...

(กำลังไปส่งแจ็คอะ เสร็จแล้วจะไปสำนักพิมพ์ ขอบใจมากแจ็คเอามานี่มาเดี๋ยวถือเอง)

"แล้วอยู่ตรงไหนล่ะ นี่อยู่แถวโรงพยาบาลรึเปล่า บีอยู่..."

(รถมาแล้วๆ แจ็คขึ้นไปก่อนดิเราขี้เกียจเขยิบอะ แค่นี้ก่อนนะบี)

ขายาวรีบก้าวฉับๆ ไปตรงจุดเรียกรถหน้าโรงพยาบาลหลังจากที่อีกฝ่ายตัดสายไป กวาดตามองครู่เดียวก็เห็นรถแท็กซี่ที่กำลังรอเลี้ยวออกไป เขาแน่ใจว่าที่นั่งอยู่นั่นแฟนเขาแน่ๆ จากทรงผมและเสื้อที่ใส่ จอมพลวิ่งสุดกำลังกลับไปที่รถตัวเองก่อนจะขับรถบึ่งตามไปด้วยความรู้สึกทั้งหงุดหงิดและไม่เข้าใจว่าทำไมสองคนนั้นถึงไม่รอเขา ทั้งที่จินตภัทรก็รู้ว่าเขาเอารถมา....

 

....................

 

"แวะกินข้าวไหม ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่ตั้งแต่เช้า"

กวินมองหน้าคนถามเลิกลั่กตั้งแต่โดนลากออกมาโบกแท็กซี่ เพราะตอนแรกเขากะว่าจะหาที่ชาร์จโทรศัพท์ก่อนเพราะแบตฯ โทรศัพท์หมดตั้งแต่เมื่อคืนที่มาโรงพยาบาล เขาเดาความคิดอีกฝ่ายไม่ออกเลยแม้แต่น้อย เพราะความรู้สึกยังติดอยู่กับคำพูดร้ายๆ ที่พ่นออกมาในห้องราวกับแฟนตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ซึ่งพอได้กลับมานั่งคิดดูดีๆ แล้วมันผิดวิสัยเกินไปสำหรับจินตภัทรที่เคยคุยกับเขาก่อนหน้านี้

"จริงๆ จีนก็โกรธเอินใช่ไหม..." กวินถามออกมาอย่างเปิดอก เขาคิดว่าจินตภัทรเป็นพวกเก็บกด ไม่พูดไม่ด่าแรงๆ แต่พูดจิกกัดออกมาแทนให้ตัวเองดูเหมือนคุมสถานการณ์อยู่และดูฉลาด

"รู้ก็ดี เราไม่อยากพูดให้มันเสียใจหรอกนะ แต่บางทีก็เหลืออด" จินตภัทรหันไปตอบพลางเหลือบมองข้างหลังรถแท็กซี่ ดูรถที่ขับตามมา

ใช่...คนเราแสดงอาการโกรธออกมาไม่เหมือนกัน ยิ่งเพื่อนสนิท โกรธแค่ไหนก็ไม่สามารถตัดขาดกันได้ อาการด่าแซะไม่หยุดจึงเป็นวิธีระบายออกอย่างหนึ่งที่จินตภัทรพ่นออกมาบังหน้าแทนความรู้สึกโกรธควันออกหูเมื่อรู้เรื่อง

ยิ่งอนิลทำเหมือนตัวเองเป็น ผู้ถูกกระทำ ก็ยิ่งเบื่อความดัดจริตของเพื่อนที่เป็นมาแต่ไหนแต่ไร แถมกวินออกโรงปกป้องแฟน ทำเหมือนอนิลเป็นเด็กไม่ประสีประสาทั้งที่ความจริงเมาแล้วพล่านไปทั่ว มีผัวแบบไม่รู้ตัว ตื่นมาอยู่ห้องใครก็ไม่รู้ ก็เพราะนิสัยแบบนี้ แม้จะรู้สึกว่าตัวเองพูดแรงไปที่แฉว่าเพื่อนตัวเองมีผัวมากี่คนแล้ว แต่ตอนที่มองหน้ากวินมันโมโหจนหลุดพูดออกมา

แต่สิ่งที่ทำให้เสียหน้าและสติแตกที่สุดก็คนเจ้าชู้อย่างจอมพลที่ไม่รู้ตกลงว่าโทรหาเพื่อนให้ไปหาเพราะโดนเบรกกลางคันหรือเพราะไปทำอะไรขัดใจอนิลเข้า แต่ในใจลึกๆ แม้จะออกโรงปกป้องคนรัก แต่จินตภัทรก็รู้สึกเหมือนถูกหักหลังทั้งที่เชื่อหมดใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะหยุดที่ตัวเองคนเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ โกรธจน...อยากเอาคืน

"นั่นรถบีนี่..."

"อย่าหันกลับไปมองนะ"

กวินมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ ด้วยสีหน้าที่พิศวงกับความคิดของอีกฝ่าย ถ้าพูดแบบนี้ก็แสดงว่าเห็นมาตั้งนานแล้วสิว่าจอมพลขับรถตามมา แล้วที่โทรคุยกันเมื่อกี้ตอนลากแขนเขาออกมาจากโรงพยาบาลก็แสดงว่าตั้งใจหนี...

"ทำไมทำแบบนี้อะ" กวินถามพลางมองโทรศัพท์ของจินตภัทรที่ถูกปิดเสียงไว้และสั่นอย่างบ้าคลั่งในมือเรียว โชว์ชื่อและสายเรียกเข้าจากจอมพลเป็นสิบๆ สาย

"เกิดจะสงสารเพื่อนตัวเองขึ้นมาเหรอ แล้วทำไมก่อนหน้านี้ที่บอกให้เราไปถามบีไม่เห็นสงสารเลย ถ้าเราทะเลาะกับบีแล้วเลิกกันล่ะ"

"จีน มันไม่เหมือนกันนะ..."

"เหมือน เหมือนตรงงที่แจ็คทำตัวเหมือนเดิม แจ็คโอ๋แฟนทั้งๆ ที่แฟนทำผิด เหมือนกับเรื่องพิมพ์ ถ้าตอนนั้นแจ็คไม่อยู่เป็นตัวเลือก ไม่ตามใจพิมพ์ตั้งแต่แรกว่าคบกันสามคนได้ คิดว่าตอนนั้นจะต้องมีใครเจ็บจะต้องมีใครตายไหม"

อยู่ๆ ทำไมเรื่องของพิมพ์ถึงโดนขุดขึ้นมาพูดจากปากของบุคคลที่สามที่ไม่เกี่ยวข้องเลย ราวกับว่าจินตภัทรรอคอยที่จะเอาคืนเขาแทนแฟนตัวเองมาตลอด

"อย่าพูดอะไรโดยที่ไม่รู้นะจีน เรากับพิมพ์ไม่ได้..."

"ไม่ได้อะไร ไม่ได้ตกลงกันไว้เหมือนที่พูดต่อหน้าบีเหรอ ผู้ชายอะนะ จะยอมรอผู้หญิงคนนึงทั้งที่ผู้หญิงไม่ให้ความหวังได้ไง ต่อหน้าทุกคนแจ็คทำตัวเป็นพี่ชายที่ดี เป็นเพื่อนคอยให้คำปรึกษา แต่ลับหลังอาจจะคุยกับพิมพ์ว่าเดี๋ยวทำให้บีมันอึดอัดแล้วเราก็คบกันสองคนแบบที่ไม่ต้องแย่งมาให้เหนื่อยด้วย แบบนั้นรึเปล่า"

ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดเริ่มทนไม่ได้ที่พิมพ์ถูกดึงมาเกี่ยวข้องกับเรื่องไร้สาระพวกนี้

 

ต่อให้สิ่งที่จินตภัทรพูดออกมาทั้งหมดมันจะถูกร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เขากับพิมพ์แอบตกลงกันลับหลังจอมพลจริงๆ

แต่ไม่เกี่ยวอะไรกับจินตภัทรเลย

แถมยิ่งพูด กวินก็ยิ่งกลัว...กลัวว่าเรื่องที่เขาเก็บมาตลอดจะถูกขุดขึ้นมาและสิ่งที่เคยเป็นความลับมันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป

 

"ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยนะ จีนไม่เคยเจอพิมพ์ ไม่เคยรู้จักเขา แล้วเอามาพูดตอนนี้ทำไม"

กวินถามคนที่กดสายทิ้งอยู่ตลอดเวลา ร่างบางยักไหล่เหมือนว่าเรื่องที่กำลังพูดอยู่ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร แต่ทุกๆ คำพูดที่เผยออกมา กลับทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าซ้ำๆ

"ตอนแรกก็ไม่อยากจะเกี่ยวอะ แต่เราเห็นแจ็คขี้สปอยล์แฟนแล้วฉุกคิดขึ้นมาว่า ก่อนหน้านี้ที่ปัญหารักสามเส้ามันเกิด เพราะแจ็ครึเปล่าที่สปอยล์พิมพ์ว่าสิ่งที่เขาทำมันถูก เหมือนที่เข้าข้างเอินว่าที่มันจูบผัวชาวบ้านตอนเมาเพราะมันเมา งั้นถ้าไม่จบแค่จูบกัน แจ็คก็ยังเข้าข้างเอินแล้วโทษบีใช่ไหม แจ็คโทษแต่บีทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องที่พิมพ์ตาย"

 

....................

 

12:08 PM

Pepi

จีน ทำไมไม่รับโทรศัพท์อะ

ประชุมอยู่ ก็บอกว่าไปเจอกันตอนเย็นไง

 

เสียงถอนหายใจดังมาจากหลังพวงมาลัยรถที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านอาหารเล็กๆ ในซอยทองหล่อ ชายหนุ่มเม้มปากและมองไปทางร้านอาหารที่สองคนนั้นเข้าไปด้วยกัน มองอยู่ตรงนี้ก็เห็นว่ากำลังนั่งกินข้าวกันสองคนโดยไม่มีแม้แต่เงาของอนิล แต่เขาก็ไม่กล้าโทรไปหาอนิลเพราะยังระแวงเรื่องในห้องน้ำอยู่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าโทรไปจะเกิดจำได้ขึ้นมาแล้วเรื่องถึงหูแฟนเขาล่ะก็ซวยแน่ๆ

ความจริงแล้วถ้าไม่มีอะไรติดค้างอยู่ในใจเขาคงเดินเข้าไปในร้านแล้วนั่งลงข้างๆ แฟนตัวเล็ก ก่อนจะถามว่าทำไมมากันสองคนไม่ชวน แต่พอมีชนักติดหลังอยู่ว่าตัวเองเกือบพลาดมีอะไรกับอนิล ก็เสียวสันหลังอยู่ตลอดเวลาจนไม่กล้าเข้าไปหาและได้แต่นั่งมองอยู่ในรถ

ทั้งที่เมื่อคืนเขามีความสุขมากเหลือเกิน แต่วันนี้กลับรู้สึกกลัวไปหมดทั้งที่คิดว่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว และจินตภัทรคงไม่มีวันรู้ แต่ยามนี้เขากลับระหวาดระแวงทั้งที่สองคนนั้นก็เคยไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเพื่อน และเขาไม่เคยคิดว่ากวินจะนอกใจอนิลหรือมีท่าทีวุ่นวายกับจินตภัทร แต่เพราะความผิดที่ก่อไว้เลยทำให้คิดมาก

ไม่รู้ว่าทำไมถึงกล้าจอดรถรอจนกระทั่งทั้งคู่เดินออกมาจากร้านแล้วกวินก็นั่งแท็กซี่ไปคนเดียว ส่วนแฟนเขากลับยืนอยู่หน้าร้านและมองมาทางรถเขา ราวกับรู้ว่ามันจอดอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก จอมพลค่อยๆ ลดกระจกลงเพื่อมองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ

สีหน้าของจินตภัทรที่มองมาทางรถเขามันทำให้รู้สึกปั่นป่วนไปหมด ทั้งกลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธที่เขาพูดไม่รู้เรื่องแล้วขับรถตามมา และกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนที่ทำให้เรื่องมันแย่เพราะคิดมากไปเอง

แต่สุดท้ายแฟนเขาก็เรียกรถแท็กซี่และขึ้นรถไปคนเดียวโดยไม่ตอบแชตเขา...

 

12:49 PM

Pepi

จีนโกรธอะไรบีรึเปล่า

ทำไมทำแบบนี้อะ...

 

....................

 

"เอิน...เอิน!"

"ค...ครับๆ พี่โฉม"

"นังนี่นิ ไม่มีสติเลย"

คนโดนด่าในที่ประชุมได้แต่หน้าเจื่อนนั่งหดคอเหมือนเด็กโดนดุ โฉมฉายตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจก่อนจะมองไปทางประตูที่คุณนักเขียนคนเก่งเพิ่งจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเด็กฝึกงานที่เริ่มแจกต้นฉบับให้ทุกคนในห้องประชุม

จินตภัทรได้รับการต้อนรับที่แตกต่างกับทุกคนในที่นี้แม้ว่าจะมาสาย ทุกคนยิ้มให้และไถ่ถามราวกับว่าไม่หงุดหงิดเลยที่นั่งรอคุณนักเขียนกันเป็นชั่วโมง อนิลคำนวณเวลาดูแล้ว แค่ไปส่งกวินขึ้นรถแล้วมาที่สำนักพิมพ์ไม่น่าจะใช้เวลานานขนาดนั้น

แต่ความสงสัยก็ถูกหยุดไว้เพียงแค่นั้น เมื่อเข้าสู่เรื่องหลักที่ถูกเรียกประชุมวันนี้ เกี่ยวกับนิยายของจินตภัทรที่เริ่มเขียนโดยใช้นามปากกาใหม่ที่ได้รับคำชมจากโฉมฉายไม่ขาดปาก ราวกับทุกคนถูกเรียกเข้ามาฟังโฉมฉายอวยนิยายของลูกรัก แต่ก็สนุกสนานดีกับนิยายเรื่องใหม่ที่ถูกคาดหวังว่าจะทำยอดขายได้มากกว่านิยายของลูกศรในหมวดบอยเลิฟที่เคยเป็นท็อปเซลล์เลอร์อยู่เป็นเดือนๆ ในหมวดนี้

อนิลเปิดอ่านต้นฉบับที่ตอนล่าสุดถูกส่งมารวดเร็วโดยที่ไม่ต้องทวงเลย จินตภัทรเหมือนจะเขียนนิยายประเภทนี้ลื่นไหลมากและส่งต้นฉบับก่อนกำหนดตลอด ยิ่งอ่านก็ยิ่งน่าติดตาม รู้สึกเข้าถึงตัวละครได้ง่าย แต่ไม่รู้ทำไมอ่านไปอ่านมาอิมเมจของนายเอกมันถึงคุ้นๆ อนิลเก็บความสงสัยไว้ในใจกะว่าจะไปถามเพื่อนสนิทที่เป็นคนเขียน แต่พอไล่สายตาไปในบทถัดมา หัวใจของอนิลก็เต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งในทีมบรรณาธิการทักขึ้นมา

"นายเอกเรื่องนี้ดูร้ายจังเลยนะคะพี่จีน แบบนี้คนอ่านไม่หงุดหงิดแย่เหรอคะ"

"อืม นั่นสิ พระเอกดูน่าสงสารมากเลย ถูกสังคมรุมประณามขนาดนี้กว่าจะฟื้นฟูจิตใจตัวเองได้ แล้วต้องมาเจอนายเอกเอาแต่ใจแถมเจ้าชู้ขนาดนี้..."

ขณะที่หลายคนเริ่มพูดความคิดในมุมของตัวเองหลังจากที่อ่านนิยายในมือ โฉมฉายก็ออกโรงปกป้องลูกรักขึ้นมาทันที

"พวกหล่อนก็อ่านแต่นิยายเด็กมัธยมไปสิถ้ารับไม่ได้กับตัวละครที่เหมือน มนุษย์ แบบนี้ เรื่องมันยังไม่จบด้วยซ้ำ แกจะมาตัดสินว่าคนนั้นดีคนนี้ไม่ดีไม่ได้หรอก นี่เอามาให้อ่านแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วย ที่อ่านก็อยากให้ดูว่าเส้นเรื่องน่าสนใจไหมไม่ใช่ให้มาวิจารณ์ตัวละครคนอื่นเขา ไม่ชอบใจแกก็ไปเขียนเองกันไหม จะเอานางฟ้านางสวรรค์มาเป็นตัวเอกก็แล้วแต่แกเลย"

เสียงของโฉมฉายราวกับฮ่องเต้ที่พูดขึ้นมาปั๊บทุกคนในห้องก็เงียบกริบกันหมด มีเพียงอนิลที่มองหน้าจินตภัทรด้วยความรู้สึกที่อึดอัดและเครียดเหมือนจะอาเจียนออกมา แต่สิ่งที่อีกฝ่ายตอบรับกลับมาให้มีเพียงรอยยิ้มที่อนิลอ่านไม่ออกว่าจินตภัทรกำลังคิดอะไรอยู่

จนกระทั่งเลิกประชุมก็จบการประชุมด้วยคำด่าของโฉมฉายที่สาดใส่อนิลปิดท้าย

"มีสติบ้างนะแกน่ะ ทำงานทำการแย่ลงทุกวัน แล้วเนี่ยให้มาประชุม ดันทำหน้าเหมือนคนแพ้ท้องพะอืดพะอมไม่พูดไม่จาไม่มีความเห็นอะไรเลย แล้วจะมานั่งทำบ้าอะไรยะ!" 

 

เมื่อทุกคนค่อยๆ ทยอยเดินออกไปจากห้องจนหมด ก็เหลือเพียงอนิลที่ยังนั่งจ้องหน้าจินตภัทรเงียบๆ อยู่เช่นเดิม ขณะที่คนถูกมองคาดโทษนั่งเก็บของใส่กระเป๋าหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ จนคนใจร้อนต้องเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน

"คาแรกเตอร์ของ มาร์ค นี่แกเอาตัวฉันไปเขียนใช่ไหม"  น้ำเสียงที่พยายามข่มความรู้สึกเอาไว้ถามพลางสบตาอีกฝ่ายที่เอาแต่อมยิ้มและนั่งพับนกจากกระดาษ
โพสอิตแผ่นเล็กๆ

"ถามเหมือนในละครเลย อ่านดูก็รู้แล้วอะ แกโกรธเหรอ ฉันแค่คิดว่านิสัยใจคอของพระนางเรื่องนี้ดูเหมาะสมกันดีแล้วนะ ไม่คิดว่าแกจะไม่ชอบ"

เพราะใจร้อนกว่า จึงทำให้ถูกอารมณ์ครอบงำและนำทางในทุกๆ คำพูดจนกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

"แต่แกจะเอาเรื่องของฉันไปเขียนแบบนี้ไม่ได้ ฉันเคยถามแกแล้วว่าแกไม่โกรธใช่ไหม แต่ทำไม..."

"ใจเย็นดิ มันแค่นิยายเองนะ" จินตภัทรมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางซื่อๆ ที่อนิลรู้ว่าไม่จริงเลย สิ่งที่จินตภัทรแสดงออกมามันไม่จริงสักนิด

เรื่องของความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน กลับมาปรากฏตอกย้ำให้เขารู้สึกแย่ และคิดว่านักเขียนสุดแสบตรงหน้าเขาเพิ่งจะเขียนตอนล่าสุดใหม่ก่อนเข้าประชุมและสั่งปรินต์ไม่กี่นาทีก่อนที่ต้นฉบับจะมาถึงมือทุกคน ถึงทำให้จินตภัทรเข้าประชุมสาย

"จีน...แกทำแบบนี้กับฉันทำไม ต่อให้แกบอกว่ามาร์คไม่ใช่ฉัน หรือแค่ใช้ฉันเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนคาแรกเตอร์ของมาร์ค แต่แกจะเอาเรื่องฉันกับพี่เบญมาเขียนแบบนี้ไม่ได้!" 

ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาหลังจากพูดจบ ยิ่งรักเพื่อนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดใจมากเท่านั้น...

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงแววตาที่เย็นชาและน้ำเสียงเรียบๆ ที่ทำให้อนิลร้องไห้โฮออกมาในที่สุด

"แกก็ช่วยจำความรู้สึกนี้ไว้ด้วย เพราะนั่นคือความรู้สึกของฉันตอนที่ฟังแก
ขอโทษเรื่องพี่เบญ เราเป็นเพื่อนกันต่อได้เพราะฉันพยายามลืมมันไปแล้วคิดว่าแกไม่ได้ตั้งใจ แกแค่เมา จะถือสาอะไรกับคนเมา แต่พอคืนก่อน ผัวคนล่าสุดของแกก็เกือบเป็นบี ฉันเลยคิดว่าแกไม่มีทางเปลี่ยนนิสัยตัวเองได้เลยต่อให้แกบอกว่าแกเมาแล้วเห็นบีเป็นแฟนแก แต่มันเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเท่าไหร่เพราะฉันไม่ใช่แกนี่ จริงไหม แกไม่ต้องรู้สึกแย่หรอกว่าทำไมฉันถึงโทษแกคนเดียว เพราะบีเป็นแฟนฉัน ฉันก็มีวิธีจัดการของฉันเอง"

 

 

 

..............TBC.............

#2209Bnior




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18302 Moebeaj (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 05:22
    แต่ละอย่างก็เริ่มเผยออกมาทุกวันๆ
    #18,302
    0
  2. #18234 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 20:37
    ค่ดชอบจีนเลยค่ะ เจ็บมาเยอะ แต่ก็ฉลาดและเด็ดขาดดีค่ะ เป็นการป้องกันตัวเอง และชี้ให้เห็นชัดๆ ไปเลยว่าอะไรได้อะไรไม่ได้ เจ้าตัวเองก็ใช่ว่าจะไม่ทุกข์นะ แต่.. คนที่ทำให้ทุกข์ จงจมไปให้ลึกกว่าช้าน เป็นคนนิสัยเหมือนเราอ่ะ ถ้าเราโกรธก็ร้ายได้ ฮือออ อันนี้เปล่าลำเอียงรักน้องจีนกว่าใครอะไรยังไงนะคะ จิงจิ๊ง
    #18,234
    0
  3. #18209 WangJimung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 01:06

    แซ่บขึ้นทุกวันเล้ยยยยยย

    #18,209
    0
  4. #18156 Defnan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 00:51
    อ่ะ เจอคนที่ร้ายสุดละ หึหึ
    #18,156
    0
  5. #18035 alisai (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 19:45
    ทำไมรู้สึกว่านี่คือ....นิสัยของจินยองจริงๆเลย ปบบร้ายลึก จะดีก็ดี จะร้ายก็ร้านแบบไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่ามันจะขนาดนี้
    #18,035
    0
  6. #15864 JinYounG_Omma (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 18:04
    ดุเด็ดเผ็ดมันส์เหลือเกิน..
    #15,864
    0
  7. #15363 JBJunior ^W^ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 00:08
    พี่เบญมาเกี่ยวข้องอีก พีคในพีค
    #15,363
    0
  8. #15161 nutexokris (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 22:01
    อห อะไรวะเนี่ย พีคในพีคอะ แต่ละตัวละครจะยำกันอะไรขนาดนี้
    #15,161
    0
  9. #11975 Surang22 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 16:47
    โห..ชอบหว่ะ ทุกๆการเดินเรื่องเลยอะ?
    #11,975
    0
  10. #11946 Zomanica (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 00:40
    พูดไม่ออก บอกไม่ถูกตอนนี้รู้แค่ว่าสับสนงุนงง ปมปริศนาเยอะมาก ชอบมากที่ตัวละครแต่ละตัวมีจุดเด่นและจุดด้อย ไม่ดีหมด ไม่เลวหมด มันยิ่งทำให้นิยายดูสมจริง สนุกและน่าติดตาม คนที่ดูเลวร้ายและร้ายกาจในตอนแรกๆดูเด็กไปเลย เมื่อเทียยกับจีนในตอนนี้ ชอบ ไม่รู้จะพูดคำไหน หรือคำไหนที่จะแสดงออกไปมากกว่าคำว่า ชอบเรื่องนี้มากๆ ขอบคุณจริงๆค่ะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ออกมา
    #11,946
    0
  11. #11677 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 01:32
    อ่านไปเเล้วเหมือนกลับว่าเราไม่รู้จักจีนเลย ตักเอกไม่ได้ดีงานสมบูรณ์เเบบ นับถือไรท์จากใจจริงมาก เรื่องนี้ไม่ได้ให้ความสนุกอย่างเดียว มีข้อคิดเเละหล่ยๆอย่าง ขอบคุณมากๆค่ะ ขำพรืดออกมาตอนที่เอินบอกว่าตัวเองเป็นอิมเมจของมาร์ค เเต่ความจริงๆเเล้วมาร์คต้วนคืออิมเมจของเอินในเรื่อง555 ตอนนี้สับซ้อนมากจริงๆรู้สึกหน่วงๆในใจ จีนเป็นคนที่น่ากลัวมากคนนึง ก่อนจะกดมาอ่านเรื่องนี้ต้องทำใจกับความพีคเเละพีคพีคเเบบพีค ถ้าเราเป็นตัวจีนเอง ก็คงโกรธมากๆ มันเป็นธรรมดาของมนุษย์ กวินที่ว่าดี เเต่ก็ยังมีจุดที่ผิดพาดในชีวิต อนิลก็มีความผิดพลาดมาเยอะเช่นกัน ทั้งเรื่องนิสัยของอนิลเอง ที่ควรจะเเก้ไขเอามากๆ จอมพลที่ดูจะเป็นคนเลวผิดพลาดมาเยอะเเต่พอมารู้ความจริงว่าไม่ได้เลวไปซะหมดทุกเรื่อง เพราะกวินก็ทำผิดเช่นกัน ตอนนี้เรื่องนี้ก็คงจะจบเเล้วเพราะเรามาอ่านย้อนหลัง ดองไว้เยอะ คิดไว้เเล้วว่าหลายๆตอนข้างหน้าต้องมีอ่ะไรเยอะกว่านี้อยู่เเล้ว จะเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #11,677
    0
  12. #11652 陈 文月 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:17
    พีคเวอร์พีคในพีคคคค.
    #11,652
    0
  13. #11471 G6O1JJ922T7 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 04:58
    เห็นจีน เอิน แจ็คจากอีกด้านแล้ว เรายังไม่ได้เห็นบีอีกด้านเลย อ่านไปก็กลัวจีนไปทุกบรรทัด ตอนหน้ารอเก็บศพจอมพลกันคะ55555555555555555 ชอบนะคะ
    #11,471
    0
  14. #11064 JENIs 'Ct (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 18:57
    ชอบเรื่องนี้ เพราะได้เห็นอะไรหลายๆมุมนี่แหละค่ะ
    ได้คิดว่าสิ่งที่เราคิดอาจจะไม่ได้ถูกทั้งหมด
    เปลี่ยนมุมมองเลยค่ะ
    ขอบคุณสำหรับงานเขียนดีๆนะคะ
    #11,064
    0
  15. #11038 pqppp (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 12:53
    มีพีคทุกตอนเลยว่อยยยย
    #11,038
    0
  16. #10122 JJJ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 20:53
    เรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก แต่เกิดมาแล้วก็เสียใจกันไป T T
    #10,122
    0
  17. #10117 poohoip (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:58
    เราชอบนิสัยคุณจีนสุดๆ55555
    #10,117
    0
  18. #8927 pa rang (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 16:22
    คุณจินตภัทรนี่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้เลย คือแบบเป็นคนเงียบๆแต่รู้ทุกอย่างรู้ทุกการกระทำคนแบบนี้น่ากลัวมาก
    #8,927
    0
  19. #8564 ยองแจอันยอง💚🐦 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 16:14
    โออออความหลังอันซับซ้อนนนน
    #8,564
    0
  20. #8552 KTHY. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 17:29
    โอ้โห นุ้งจีนมีความร้ายเบา
    #8,552
    0
  21. #8059 sxq.wlp7 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 03:30
    ความหลังมันจะเยอะไปเด้อค่า5555555555555อ่านไปก็ลุ้นไป
    #8,059
    0
  22. #8032 deffjb (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 20:24
    โอ้ว กลัวแล้วว ทำไมความสัมพันธ์ซับซ้อน
    #8,032
    0
  23. #7874 yahbomz (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:46
    อมก พีคขึ้นไปทุกวัน ขอโทษนะคะ เเต่สะ
    #7,874
    0
  24. #7845 Bonkersgirl (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:12
    เห็นถึงความแตกต่างของตัวละครแบบชัดเจนเลย เหมือนเห็นคนจริงๆที่ต้องผ่านเรื่องราวมากมายและต้องทนอยู่กับมัน ทุกคนเหมือนสีขาวที่ถูกเหตุการณ์ร้ายๆที่เป็นสีดำแต่งแต้มจนเป็นสีเทา เราว่าต่อให้เราเป็นจีนเราก็ไม่น่าทนเรื่องราวอย่างจีนได้
    #7,845
    0
  25. #7687 PatteemaS. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 21:29
    โอ้โห ทำไมทุกตัวละครมีเบื้องหลัง มีความพีคในทุกจังหวะ อมก กลัวแล้ว
    #7,687
    0