[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 29 : 28 : สามย่านปะทะเมืองเอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    11 ส.ค. 60



อิมเมจพี่เบญ = ยองแจ BAP ค่ะ (เพื่อนแจบอมนั่นเองงงง)

ในเรื่องพี่เขาชื่อจริงว่า "เบญจ์" แต่เวลาบรรยายขอเขียนเป็นชื่อเล่นไม่มี จอ จานการัญนะคะ



 

 

28

สามย่านปะทะเมืองเอก

 

เมื่อได้ถอยออกมาและมองเปรียบเทียบระหว่างคนสองคน จินตภัทรก็รู้สึกได้เลยว่านอกจากหน้าตาและบุคลิกที่ต่างกันแล้ว ก็รวมถึงนิสัยใจคอของผู้ชายสองคนที่อยู่ในสถานะเดียวกันไม่ว่าจะคนเก่าหรือคนใหม่ ทั้งคู่ก็ช่างแตกต่างกันราวกับเทวดากับซาตาน

เบญจ์เป็นผู้ชายไทยอายุยี่สิบแปดที่หน้าตาเด็กกว่าอายุจริงมาก อาจจะเพราะเป็นคนไม่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ และมีพื้นฐานครอบครัวที่เลี้ยงดูมาราวกับลูกท่านหลานเธอ ไม่ว่าจะบุคลิกการพูด การยืน การเดิน กิริยาท่าทางต่างๆ แค่เพียงมองผ่านๆยังดูรู้ว่า มีชาติมีตระกูล ซึ่งแน่นอนว่าแตกต่างจากเด็กตลาดพรานนกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามราวฟ้ากับเหว...

จินตภัทรรู้สึกขำนิดๆ ที่หลังจากเบญจ์โดนลูกแม่ค้าตลาดพรานนกปากหมาใส่ที่หน้าประตู สิ่งที่คนอายุมากกว่าทำก็เพียงแค่นหัวเราะออกมา แม้ว่าจะหน้าเสียไปนิด แต่ก็เก็บอาการดีมากตามแบบฉบับลูกผู้ดี

เขาเชิญเบญจ์เข้ามาในห้องเพราะไม่อยากให้ป้าข้างห้องที่พร้อมจะชะเง้อหน้าออกมาใส่ใจต้องมีเรื่องไปเมาท์อีก เพราะที่ผ่านมาห้อง 2207 ก็โดนนินทาลับหลังไปทั้งคอนโดฯ แล้วว่า 'สงสัยจะลีลาเด็ด ย้ายมาอยู่เดือนเดีย วคว้าผู้ชายข้างห้องทำผัวหน้าตาเฉย'

 

"จีนยังจะไปงานสัปดาห์หนังสืออยู่ไหมครับ พี่ว่าจะ..." คนอายุมากกว่าเปิดประเด็นราวกับไม่เห็นหัวจอมพล แต่ก็ถูกพูดแทรกกลางคันจนได้

"งานสัปดาห์หนังสือปีนี้ตรงกับวันเด็ก ไม่พาลูกไปนั่งเก้าอี้นายกเหรอครับ"

เก๊ง เก๊ง 0 ต่อ 1 ลูกแม่ค้าตลาดพรานนกได้คะแนนไปในยกนี้...

จินตภัทรคิดในใจขณะก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มที่กลั้นหัวเราะเอาไว้ เบญจ์ดูเหมือนจะมีสติอยู่ตลอดเวลา ถึงจะโดนพูดแทรกและตอกกลับแรงๆ แต่ก็ยังนั่งอมยิ้มอยู่เช่นเคย

"ผมก็ทำหน้าที่พ่อที่ดีและพี่ชายที่ดีมาตลอดครับ ตอนที่จีนยังไม่มีคุณเขาก็มีแต่ผม ถ้าคุณไปงานหนังสือกับจีนได้ผมก็คงไม่ไปให้เกะกะ มันขึ้นอยู่กับว่าคุณจะมีความอดทนพอที่จะยืนรอจีนเลือกหนังสือไหม"

น้ำเสียงสุภาพบอกพลางหันมายิ้มให้คนที่อยู่ในบทสนทนา จินตภัทรยิ้มตอบตามมารยาทแล้วมองหน้าจอมพลด้วยความรู้สึกที่อยากรู้เหมือนกันว่าพอพูดถึงสิ่งที่ ไม่ชอบ ขึ้นมา คนที่ถูกท้าทายจะทำยังไง จะโกหกว่าอยู่ด้วยได้ หรือจะบอกตรงๆ ว่าตัวเองยังอ่านหนังสือวันหนึ่งไม่ถึงแปดบรรทัดด้วยซ้ำจะไปงานหนังสือเพื่ออะไร...

"ก็ไม่ไปไง ไปเดินตามทำไมละครับ สิ่งที่คุณบอกว่าคุณทำเพื่อจีน คุณถามเขารึยังว่าต้องการให้ใครไปยืนกดดันให้รู้สึกเกรงใจเวลาเลือกหนังสือรึเปล่า เวลาผมไปร้านกีตาร์ผมก็ไม่เอาจีนไปนะ เวลาอยู่กับอะไรที่ชอบ คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หมดความสำคัญอยู่แล้วจะเสนอหน้าไปทำไม"

เรื่องมหัศจรรย์อย่างที่สองของจอมพลก็คงเป็นคำพูดที่ดูฉลาดจะตอกกลับอีกฝ่าย แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเวลาคุยกับแฟนถึงได้ทำตัวโง่ๆ เด๋อๆ ตลอดเวลา บางทีสิ่งที่เห็นมันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นเสมอไป...

และหลังจากสิ้นคำสุดท้าย จินตภัทรรับรู้ได้จากบรรยากาศรอบๆ เลยว่า ศึกรังสิต-จุฬาครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เบญจ์ไม่ค่อยแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดหรือโมโหออกมาทางสายตามากขนาดนี้ตลอดเวลาเคยคบกันมา แต่ตอนนี้คนที่คีปลุคมาตลอดชีวิตเริ่มนั่งไม่ติดเสียแล้ว

"คบกันยังไม่เท่าไหร่ คุณไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับจีนเท่าผมหรอก" ท่าทางการพูดที่ยังมีน้ำเสียงราบเรียบไร้โทสะของเบญจ์ ในสายตาของจินตภัทรมันดูน่ากลัวกว่าเสียงของจอมพลที่พูดจาโผงผางออกมาเสียอีก...

"ผมก็ไม่ได้อยากรู้ทุกอย่าง ผมมีสิทธิ์รู้แค่ไหนก็แค่นั้น คุณบอกว่าคุณรู้ทุกอย่าง แต่กลับกันคุณไม่ได้บอกจีนทุกอย่าง โดยเฉพาะตอนมีคนอื่น คุณมาวุ่นวายกับจีนทำไม ในเมื่อตอนคุณไปคุณทิ้งให้เขาเสียใจอยู่คนเดียวตั้งนาน"

"บี...พอเถอะ" ร่างบางพยายามหันไปปรามคนของตัวเองที่กำลังทำผิดมหันต์ สิ่งที่เขาพูดให้ฟังไม่ใช่สิ่งที่จะเอาไปต่อปากต่อคำกับเบญจ์ได้ เพราะจินตภัทรไม่ได้พูดออกไปทั้งหมด...สิ่งที่พูดให้ฟังมันก็แค่คำตัดพ้อ

"ไม่อะ บีอยากรู้จากปากเขาว่าทำไมตอนมีคนอื่นเขาถึงไม่คิดถึงจีนบ้าง จีนไม่อยากรู้เหรอ"

ยิ่งพูดทุกอย่างก็เหมือนยิ่งเริ่มแย่ลง...

"พี่ไม่เคยเลิกรักจีนแม้แต่วันเดียว จีนรู้ดี..."

"พี่เบญกลับไปเหอะ บีพอได้แล้ว..."

ร่างเล็กหน้าเสียไปขณะที่ก้มหน้าลงซ่อนน้ำตาเอาไว้เพราะไม่อยากที่จะรื้อฟื้นอะไรอีกแล้ว...แต่จอมพลไม่หยุด

"ไหนๆ ก็เสนอหน้ามาละ ขอด่าหน่อย จนป่านนี้ทำไมถึงคิดว่าคนอื่นเขาโง่กันไปหมดวะ ไอ้เชี่ยกูก็เคยเป็นผู้ชายขี้เอาสับรางเก่งนะ แต่เวลาโดนจับได้อย่างน้อยก็ยอมรับมาครึ่งนึงก็ยังดี นี่ปฏิเสธอยู่ได้ มึงคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ไอ้สัดกูไม่ใช่โคนันยังดูออกเลยว่ามึงนัดเยกับคนอื่นมาตั้งนานแล้ว คนหรือมะม่วงเขียวเสวย แต่งงานกันแป๊บเดี๋ยวติดลูกเร็วเชียว"

 

โครม!

 

จินตภัทรสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกที ร่างของจอมพลก็ลงไปกองกับพื้นขณะที่เบญจ์ยกเท้าเตะอัดเข้ากลางตัวคนที่ยังตั้งหลักไม่ทันและได้แต่ยกแขนกันเอาไว้ แต่ก็โดนเตะชายโครงเข้าอีก

แขนเรียวกอดเอวหนาของแฟนเก่าเอาไว้ เขารู้ดีว่าต่อให้ตั้งตัวได้แล้วต่อยกันตัวต่อตัว เด็กตลาดพรานนกก็แพ้นิสิตจุฬาฯ ที่เป็นตัวแทนทีมชาติไทยที่ได้เหรียญเงินกีฬาเทควันโดซีเกมส์อยู่แล้ว

"พี่เบญพอได้แล้วเดี๋ยวเขาตาย!" จินตภัทรลากอีกฝ่ายออกมาขณะที่มองคนที่นอนกองอยู่กับพื้นอย่างสงสาร

"จีนคบกับคนปากแบบนี้ได้ไง นี่ลดตัวไปคบกับพวกสถุลแบบนี้ได้ยังไง ตั้งใจคบมันประชดพี่ใช่ไหม" เบญจ์เอ่ยขณะที่จ้องหน้าร่างเล็กอย่างพยายามเค้นคำตอบ

"พี่เลิกพูดแบบนี้สักทีได้ไหม! จีนไม่ได้..."

"พูดให้มันฟังทุกเรื่องไหม? แล้วบอกมันรึเปล่าว่าเราเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายขอให้พี่เลือกฝ้าย เราเองที่ประชดประชันบอกว่าไม่เป็นไรถึงพี่แต่งงานไปก็ยังรักพี่อยู่เหมือนเดิม รู้ไหมว่าพี่มาทำไม พี่มาเพื่อบอกว่าพี่กับฝ้ายกำลังจะหย่ากัน แล้วเราต้องรับผิดชอบที่เคยบอกกับพี่ว่าเราไม่มีวันรักใครอีกแล้วนอกจากพี่!"

 

รอมาตั้งนาน...

สิ่งที่อยากได้ยินมาตั้งนานแล้ว...

แต่ทำไม มาพูดเอาป่านนี้

 

"มาบอกอะไรป่านนี้อะ..." มือเรียวยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง ร้องไห้ออกมาอย่างสับสน ขณะที่มือของเบญลูบไหล่เบาๆ อย่างปลอบโยนและพูดโน้มน้าวคนที่กำลังอ่อนแอให้คล้อยตาม

"จีน เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่นะ"

"พี่มาบอกทำไม ในวันที่จีนไม่รักพี่อีกต่อไปแล้ว ต่อให้จีน ฮึก ต่อให้จีนไม่มีเขา จีนก็ไม่อยากกลับไปคบกับพี่แล้ว ฮึก ฮืออออ จีนเคยรักพี่มากกว่าใครในโลกนี้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว..."

เสียงสะอึกสะอื้นตัดพ้ออย่างน่าสงสาร จอมพลค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นแต่แรกที่อีกฝ่ายเตะอัดใส่มันทำเอาจุกจนพูดไม่ออก

"อย่าตัดสินอะไรด้วยอารมณ์อีก พี่รู้ว่าเราไม่ได้คิดแบบนั้น พี่อ่านหนังสือเราทุกเล่มและรู้ว่าเราตั้งใจจะบอกอะไรกับพี่ ต่อให้จีนฆ่าพระเอกให้ตายอีกสักกี่คน พี่ก็รู้ว่าจีนเพียงแค่อยากให้พี่ตายไปซะ ดีกว่าอยู่มีตัวตนเพื่อให้จีนคิดถึงอยู่จนทุกวันนี้ ถ้าเราไม่ได้รักพี่อีกต่อไปแล้วอย่างที่พูดออกมา ก็ขอให้โชคดีกับคนใหม่แล้วกันพี่จะไม่มายุ่งไม่มาวุ่นวายอีก"

มืออุ่นๆ วางลงที่ศีรษะของจินตภัทรอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินจากไปเงียบๆ 

ร่างบางเม้มริมฝีปากกลั้นน้ำตาเอาไว้ขณะที่มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายห่างออกไปทีละก้าว ทีละก้าว จนกระทั่งประตูปิดลง

 

คนที่ยันตัวเองลุกขึ้นมามองท่าทางของคนรักแล้วก็สงสารและแอบรู้สึกผิดที่เปิดประเด็นเรื่องที่จินตภัทรถูกทิ้งออกไป

เพียงแค่อยากจะสั่งสอนอีกฝ่ายแต่ไม่ทันคิดว่าคนที่โดนผลกระทบเต็มๆ คือคนของเขาเอง

จอมพลฝืนลุกขึ้นมาและพยายามพูดติดตลกออกไป เพียงแค่หวังว่าจินตภัทรจะหันมาหัวเราะกับเขา

"ไอ้เหี้ย พูดซะหล่อเป็นพระเอกเลย อ่านนิยายมากอะเพ้อเจ้อ...จีน"

แต่ขณะที่พูดด้วยและกำลังก้าวเข้าไปหา เท้าเล็กๆ ที่สวมสลิปเปอร์สีเขียวมะนาวก็ค่อยๆ ถอยหลังและหมุนตัวเดินห่างออกไปและวิ่งออกไปจากห้องตามผู้ชายคนนั้น มือหนาพยายามจะคว้าข้อมือของคนรักเอาไว้ด้วยหัวใจที่กำลังจะแตกเป็นเสี่ยง

"จีน!"

ไม่รู้ทำไม... ยามที่เรียกตะโกนเรียกชื่อของคนที่วิ่งหนีไป น้ำตามันถึงไหลออกมา ราวกับว่า...ทุกอย่างมันจบลงแล้ว

 

"พี่เบญ!"

ร่างบางที่วิ่งออกมาจากห้อง ตะโกนเรียกคนที่กำลังจะเดินเข้าลิฟท์ไป ร่างสูงโปร่งหยุดรอจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินเข้ามาหาในระยะสายตาและเห็นในหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของจินตภัทร

"ว่าไงครับ" เสียงสุภาพที่เอ่ยถามพร้อมกับใบหน้าที่ก้มลงมาหาเหมือนคุยกับเด็กตัวเล็กๆ

"พี่คงไม่ได้จะหย่ากับฝ้ายจริงๆ ใช่ไหม" 

เบญจ์อมยิ้มออกมากับคำถามของเด็กตัวเล็กที่ดูเหมือนจะรู้ทันเขาไปเสียทุกอย่าง

"ถามทำไมเหรอ"

"จีนว่าพี่เลิกโกหกเถอะ พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงสักหน่อย ถ้าพี่รักจีนจริงๆ พี่คงไม่คบกับฝ้ายตั้งแต่แรก พี่คงไม่มาบอกจีนหรอกว่าพี่มีความจำเป็นอะไร....ก็อย่างที่บีพูดมันก็ถูก"

เบญจ์มองเด็กตัวเล็กที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นน้องจีนที่ว่านอนสอนง่ายและเป็นเด็กดีของเขามาตลอด แต่เมื่อวันเวลาเปลี่ยนไป จินตภัทรก็เติบโตขึ้นและไม่ใช่น้องจีนของเขาอีกต่อไป...

"แล้วถ้าพี่ทำได้จีนจะเลิกกับเขาไหม"

"คงไม่ จีนไม่อยากกลับไปเป็นเด็กโง่ๆ ของพี่อีกแล้ว"

คำว่า เด็กโง่ๆ ราวกับย้ำให้รู้ว่าที่ผ่านมาเขาคงทำให้เด็กตัวเล็กๆ เจ็บช้ำน้ำใจมากแค่ไหน...

"ก็ดีแล้ว พี่หวังว่าเราจะไม่เสียทีหลังที่ตัดสินใจแบบนี้"

เบญจ์บอกพลางส่งยิ้มให้อย่างเข้าใจ แต่ดูเหมือนประเด็นสำคัญจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่คงอยากแก้ต่างให้คนที่โดนเขาเตะอัดไปเมื่อกี้

"บีเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขาอาจจะไม่ใช่คนเพอร์เฟกต์ ไม่ใช่คนดีอย่างที่พี่พยายามเปรียบเทียบ แต่มันไม่ใช่ปัญหาอย่างที่พี่คิด จีนไม่ได้ต้องการคนที่เพอร์เฟกต์ในสายตาคนอื่น จีนต้องการคนที่จะรักจีนแค่คนเดียว แค่นั้นก็ทำให้เขาเพอร์เฟกต์กว่าพี่แล้ว"

"วิ่งออกมาบอกพี่แค่นี้เหรอ"

"อืม จริงๆ จีนอยากขอบคุณที่พี่ทำให้จีนค้นพบสิ่งที่ชอบ และเป็นคนแรกที่ทำให้จีนได้รู้จักตัวเองมากขึ้น"

คนอายุมากกว่ามองและยิ้มให้ด้วยความรู้สึกที่พยายามจะเข้าใจ เพราะยังไงตอนนี้พูดอะไรอีกฝ่ายไปก็คงไม่อยากรับฟังมันอีกแล้ว...มันคงสายไปแล้วจริงๆ

"ครับ พี่เข้าใจแล้ว ขอกอดทีได้ไหม"

"อือ"

อ้อมกอดอุ่นๆ ที่ไม่ได้สัมผัสมานาน...

ทำให้คิดถึงช่วงเวลาที่จินตภัทรยังคงเป็นเด็กนักเรียนมัธยมที่ไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร หรือมีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง เป็นเพียงเด็กที่เรียนหนังสือไปวันๆ จะมีที่แปลกกว่าเด็กในวัยเดียวกันก็เรื่องที่ชอบอ่านนิยาย ชอบเข้าห้องสมุด ชอบไปร้านหนังสือและเขียนเรื่องสั้นจากเหตุการณณ์ต่างๆ แทนไดอารี่

 

แฟนนิยายคนแรกของเขา คือเบญจ์

"ทำไมไม่ลองเขียนลงในเน็ต เดี๋ยวนี้มันมีเว็บนิยายให้มือสมัครเล่นลองเขียน"

คำพูดของเบญจ์ที่แนะนำจินตภัทรตั้งแต่คบกับได้ไม่กี่เดือน จุดเริ่มต้นของการเป็นนักเขียน เริ่มต้นจากคนอ่านคนแรกของจินตภัทร

 

รักแรกของเขาก็ คือเบญจ์

"น้องครับ พี่ถามได้ไหม อยากจะสอบเข้าที่ไหนเหรอครับ"

"เอ่อ อะ อักษรจุฬาฯ ครับ"

 

ติวเตอร์ส่วนตัวคนแรกของเขาก็ คือเบญจ์

"อันนี้ชีตของน้องชายพี่ ลองอ่านดู เดี๋ยวพี่ทยอยเอาหนังสือมาให้ แต่ถ้าจีนอ่านไม่ไหวเดี๋ยวพี่จะจดย่อลงสมุดให้นะครับ"

 

คนแรกของเขาก็ คือเบญจ์

"ถ้าอ่านหนังสือที่บ้านไม่ได้มาอ่านบ้านพี่ได้นะ ไม่ค่อยมีใครอยู่เงียบๆ หน่อย"

"ได้เหรอ งั้นจีนเอารายงานมาทำด้วยได้ไหม"

"ได้...แต่ถ้ามาค้างคืน พี่เก็บค่าเช่าห้องได้มะ"

"อื้อ ก็ได้"

 

คนที่ทำให้เสียใจที่สุดในชีวิต ก็ คือเบญจ์

"พี่ขอโทษนะจีน พี่ไม่คิดว่ามันจะ..."

"ไม่เป็นไรจีนเข้าใจ"

ได้แต่บอกว่าไม่เป็นไร และยอมปล่อยมือจากอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

 

ก็เพราะเบญจ์เคยเป็นทุกอย่างมาตลอด ราวกับว่ามันเป็นเรื่องเดียวที่จินตภัทรจะทำให้อีกฝ่ายได้

เพราะตลอดมาจินตภัทรไม่เคยทำเพื่อเบญจ์เลยสักครั้ง

แต่เมื่อได้ใช้ชีวิตเพียงลำพังก็ได้เรียนรู้ว่า...

มันไม่ง่ายเลยที่จะ เข้าใจอีกฝ่าย อย่างคำสวยหรูที่เอ่ยออกไปราวกับนางเอกในนิยาย

"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา...มีความสุขมากๆ นะพี่เบญ"  

 

...................

 

ในบางครั้งความรักก็ทำให้เราไม่สามารถทำอะไรได้อย่างใจ บางอย่างที่เคยทำ หรือบางสิ่งที่เคยเห็นผลของมันแล้ว เราก็เลือกที่จะไม่ทำผิดซ้ำอีกหน...

จากที่ไม่เคยฟัง ก็ต้องฟัง

จากที่ตีโพยตีพายไปเอง ก็ต้องหยุดรอเพื่อฟัง เพราะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ฟังเสียงกันอีกต่อไปแล้ว

เขาเคยเดินหนีเวลาที่ทะเลาะกับพิมพ์ ครั้งสุดท้ายที่พิมพ์ถามเขาว่าจะเอายังไง จะเลิกกันไหม เขากลับหันหลังให้เธอ

สิ่งที่ตามมาคือเขาไม่มีโอกาสได้ตอบคำถามอีกแล้ว

และพิมพ์ก็ไม่มีโอกาสได้ฟังมันเช่นกัน

 

ทันทีที่เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างบางที่เดินกลับเข้ามา สายตาประหม่าของกับสองมือเล็กๆ ที่ขยำชายเสื้อไว้ มันบอกให้รู้ว่า เขาคิดถูกแล้วที่ยังนั่งรออยู่ตรงนี้...

"กลับมาแล้วเหรอ..." เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับสายตาที่สื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าพร้อมเข้าใจ

เจ้าของริมฝีปากอิ่มยิ้มตอบขณะที่ก้าวเข้ามาหาคนตัวโตที่นั่งอยู่ที่โซฟา และอ้าแขนรอรับร่างเล็กที่กระโจนเข้าใส่ด้วยรอยยิ้ม

"รอนานไหม" ร่างเล็กผละจากอ้อมกอดเอ่ยถามคำถามด้วยท่าทางน่ารักจนอีกฝ่ายแอบหลุดยิ้มออกมา

เอียงคอถาม สองมือก็ประคองไปหน้าเขาไว้เหมือนเด็กเล็กๆ ไม่มีผิด

"เหมือนนั่งรอมาตลอดชีวิตเลย..." คนขี้น้อยใจตอบพลางกรอกตาใส่ แต่ดูก็รู้ว่าแกล้ง

"เว่อร์อีกละ"

แซวกลับพลางหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกที่โล่งใจ ทั้งที่กลัวว่ากลับมาจะไม่เจอแล้วหรือร้ายกว่านั้นก็คงทะเลาะกัน

แต่โชคดีเหลือเกินที่อีกฝ่ายังให้โอกาสและรอให้เขากลับมาอธิบาย...

 

ริมฝีปากอิ่มกดจูบแก้มสากที่ตอนนี้เริ่มมีไรหนวดเขียวขึ้นก่อนจะผละออกมาส่งยิ้มหวานพลางเรียกชื่อคนรัก

"บี..."

"จ๋า" 

เจ้าของชื่อตอบรับและสบตากับอีกฝ่ายด้วยความหวังเล็กๆ ว่าอาจจะได้โบนัสเป็นการง้อ

 

แต่จินตภัทร ก็คือจินตภัทร....

"กลับห้องได้แล้ว จีนจะเขียนงานต่อ"

"จ้ะ....." =____=;;


 

 

 


...............TBC.............


#2209Bnior




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18232 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 18:11
    ใจเสียไม่แพ้พระเอกเลยจ้า ตอนจีนวิ่งตามพี่เบญออกไป .. ฮรอย
    #18,232
    0
  2. #18231 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 18:10
    ใจเสียไม่แพ้พระเอกเลยจ้า ตอนจีนวิ่งตามพี่เบญออกไป .. ฮรอย
    #18,231
    0
  3. #18204 WangJimung (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 19:26

    นี่ก็แอบคิดเล่นๆตั้งแต่อ่านตอนแรกๆว่าพี่เบญจ์น่าจะเป็นอิมเมจยองแจ B.A.P เพราะอ่านเรื่องส้มจีนกับพี่อิมมา แอบชอบพี่ยูอยู่หน่อยๆ อิอิ และก็เป็น ยูยองแจ จริงๆด้วยย

    #18,204
    0
  4. #18077 Cartoonpbct (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 13:44
    งื่อง้อมากกว่านี่หน่อยสิจีนนน
    #18,077
    0
  5. #18050 AfterAohh (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 20:54
    ว๊อยยยยยยย
    #18,050
    0
  6. #13686 nutexokris (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 19:12
    โหหักมุมหักมู้ดมาก 55555
    #13,686
    0
  7. #11609 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 17:48
    ตอนที่จีนเดินออกไปนี่ใจเสียเลยย ฮืออ ชอบความสัมพันธุ์ของคู่นี้จัม
    #11,609
    0
  8. #11025 pqppp (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 10:27
    ซงซาน เมื่อไหร่จะได้กิน
    #11,025
    0
  9. #8921 pa rang (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:38
    จ๋าาาาาาจ่ะ 5555555
    #8,921
    0
  10. #6152 super_man (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 14:15
    กลับห้องค่ะจอมพล
    เดี๋ยวค่อยมาใหม่ 5555
    #6,152
    0
  11. #6107 Yeans (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:22
    จีนอย่างงี้ก็ได้หรอ นี่ก็รอว่าจะมีฉากเลิฟๆต่อรึป่าว แต่จีนก็คือจีน55555555
    #6,107
    0
  12. #5921 PPPLOEN (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:54
    ไล่กลับห้องเฉยยยย55555
    #5,921
    0
  13. #5724 mkrongkaew13 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 15:09
    ง่ะะะะะ ชอบจังที่เข้าใจกัน
    #5,724
    0
  14. #5649 Minttt_pjy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:24
    ไรท์ทำให้เรานก นึกว่าจีนจะมีอะไรๆหวานๆซะอีก ไล่บีกลับห้องเฉยเลย55555555 เดี๋ยวพี่เค้าคิดมากน้าาา งืออออ นี่ลุ้นตั้งนานนึกว่าจะม่า โล่งใจหน่อยยย ถถถถถถถถ
    #5,649
    0
  15. #5645 sxq.wlp7 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:04
    ชอบที่ทั้งคู่มีคววามเข้าใจกันดีตลอดเลยอะ น่ารักกกกกกกกกกกกกกกก
    #5,645
    0
  16. #5626 PatteemaS. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:11
    โหพี่เบญนี่สุดๆไปเลยจ้า
    #5,626
    0
  17. #5512 khimmee56 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 16:20
    น้พคาซึมเลยทีเดียว อต่ตอนสุดท้ายคือระ 5555
    #5,512
    0
  18. #5477 aumjunjin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 14:41
    พี่บีเงิบไปดิ 5555
    #5,477
    0
  19. #5473 Nomyeanthehero (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 13:15
    รีบทำเล่มนาจาาาาาา
    #5,473
    0
  20. #5472 Chocomeme (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 12:42
    วั้ยตั่ยแล้ว มาม่าชามเล๊กกกกก 555555 ดีแล้ว เพราะยังทำใจไม่ได้ แต่นึกภาพยองแจเป็นพี่เบญไม่ค่อยออกอะ ติดภาพนางเคะ 55555555
    #5,472
    0
  21. #5463 ออมม่า (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 08:08
    เฮ้อออออ โล่งอกเกร็งจะแย่ กลัวจะม่า
    #5,463
    0
  22. #5459 Bonkersgirl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 01:47
    แหม่จีนลูกให้รางวัลจ๋อมมันหน่อยก็ได้ม้างงงง อีจ๋อมมันห่อเ-่ยวจะตายแล้ว//แอบดีใจและปราบปลืมกับคำตอบน้องจีนสมแล้วที่เปงลูกแม่
    #5,459
    0
  23. #5458 siri008 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 01:46
    ความรู้สึกเมื่อก่อนของจีนที่มีต่อพี่เบญจ์ ฮึก!!! เราร้องไห้เฉยเลยยยยยย T__T
    #5,458
    0
  24. #5457 JaoJane (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 01:27
    ก๊ากกกก เลย5555555 สงสารบีเลยตอนนี้ วืดมาก
    #5,457
    0
  25. #5456 D2528 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:55
    ว้ายยยยยยจอมพลเปิดฟาร์มนกกกอีกแล้วววโดนไล่กลับห้องตัลลลอดดดดด
    #5,456
    0