[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 28 : 27 : ลู่ก่ายผู้งอแง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    11 ส.ค. 60





GAGAWIN : 

BabyEarn : 



ชายหนุ่มมองสติ๊กเกอร์ที่อีกฝ่ายส่งตอบกลับมาแล้วหลุดยิ้มออกมา ถึงจะเป็นเพียงสติ๊กเกอร์สุดโปรดที่เอินใช้บ่อยๆ แต่มันกลายเป็นตัวแทนของคนส่งที่มองยังไงก็หน้าเหมือนกันมากๆ 


GAGAWIN : ทำอะไรอยู่ครับ?

BabyEarn : 


เดาได้จากที่ส่งสติ๊กเกอร์มาแบบนี้ก็มีอยู่เรื่องเดียวที่งอนกันข้ามวัน ก็ผลพวงจากการโผล่ไปเซอร์ไพรซ์ที่ค็อกเทลปาร์ตี้เมื่อวานที่หลังจากที่อนิลเดินออกมาแล้วไม่เจอเพื่อนตัวเองรออยู่ก็หน้าเหวี่ยงถามเขาว่าทำไมเพื่อนหายหมด แต่เขาไม่ยอมบอกความจริง สุดท้ายก็พาไปส่งบ้านทั้งๆ ที่หน้าบูดหน้าบึ้ง

ความจริงแล้วกวินไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากบอกเพื่อนๆ ของอนิลว่าเขามีร้านอยู่แถวนี้พอดี พอพูดชื่อร้านออกไปก็มีหลายคนที่รู้จัก เพราะส่วนใหญ่เป็นสาวๆ ไม่ว่าจะสาวแท้หรือสาวเทียม ความรู้สึกเอนเอียงมาทางเขามันก็เยอะกว่าผู้ชายอีกสองสามคนที่ดูเหมือนจะไม่ได้มีอำนาจการตัดสินใจในกลุ่มมากนัก เขาเสนอส่วนลดให้รวมทั้งเปิดเหล้าฟรีและบอกว่าเดี๋ยวบอกเด็กที่ร้านให้เปิดโซนวีไอพีให้ เพียงแค่นั้นความเห็นส่วนใหญ่ของสาวๆ เลยเทใจให้กับร้านเขา เพราะร้านพี่แยมที่พูดๆกันนี่อยู่ไกลถึงเกษตรนวมินทร์กว่าจะถึงก็ต้องฝ่ารถติดไปอีกไกล

หลังจากตกลงกันเสร็จเขาก็ถามว่าเอารถกันมากี่คันจะจองที่จอดไว้ให้ คุยไปคุยมาหนึ่งในเพื่อนของอนิลก็บอกว่ากลัวจะไม่มีที่จอดถ้าไปช้า เพราะเคยไปแล้วหาที่จอดรถไม่ได้จริงๆ ก็เลยตกลงกันเองว่าจะไปกันก่อนโดยไม่รออนิล เพราะคิดว่ายังไงกวินก็คงพาอนิลตามไป ทั้งที่เขายังไม่ได้รับปากเลยว่าจะตามไปพร้อมอนิล

เขาก็ตามไปจริง...แต่ไม่เอาอนิลไปด้วย

"อ้าว เอินหละพี่แจ็ค"

"พาไปส่งบ้านแล้วครับ วันนี้ไม่ได้จ้างพี่เลี้ยงให้ค้างคืน เอินเขาเลยอยู่ดูลูกที่บ้าน"

ถึงจะฟังกันแบบอ้าปากค้างสับสนงงงวยกันทั้งกลุ่มโดยเฉพาะพ่อดาราหนุ่มที่ช็อกหนักกว่าใคร แต่เขาก็เผ่นไปหลังร้านโดยพยายามดึงความสนใจมาที่เมนูอาหารกับเครื่องดื่มที่เลี้ยงไม่อั้น แม้ว่าบางคนอย่างต้นว่านตุ๊ดไซส์ XXL ที่ดูจะสนิทกับอนิลมากกว่าใครแอบเหลือบมองเขาแล้วอมยิ้มให้อย่างรู้กัน เขาก็คิดว่าต้นว่านคงไลน์ไปบอกอนิลแล้วว่ามาที่นี่แต่ปรากฏว่าอนิลแคปหน้าจอไอจีเพื่อนคนหนึ่งที่แท็กโลเคชั่นร้านเขาส่งมาให้แล้วถามว่ามันคืออะไร เขาก็แกล้งทำเป็นอ่านแต่ไม่ตอบ

จนต้นว่านเดินมาบอกว่าอนิลโกรธเขามากที่พาอนิลไปส่งบ้านไม่ยอมพามาร้านด้วย แถมอำเพื่อนทั้งกลุ่มอีกว่าอนิลต้องอยู่บ้านเลี้ยงลูกแถมใครไม่รู้เอาไปโพสต์ในเฟซบุ๊กคณะ เจ้าตัวจะเถียงก็เถียงไม่ได้เพราะจากรูปล่าสุดที่กวินสั่งให้แท็กไอจีเขาด้วย ใครเปิดมาก็เจอแต่รูปเขากับน้ำหวานเต็มไปหมด เพราะเขาชอบลงรูปหลาน ในไอจีอนิลเองก็มีรูปที่ถ่ายคู่กับน้ำหวานอีก สุดท้ายอนิลก็ได้แต่ทิ้งสติ๊กเกอร์ไก่พ่นไฟใส่เขาแล้วหนีไปนอน

 

"น้ำหวานทำอะไรอยู่คะ"

กวินเดินไปหาหลานสาวก่อนจะนั่งลงแล้วอุ้มยัยหนูตัวน้อยๆ ของเขามานั่งตัก น้ำหวานเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ก่อนจะชูผลไม้ในมือให้ดู พร้อมเสียงเล็กๆ ที่หันมาพูดกับเขา

"จ้ม"

"อ๋า ส้มเหรอ"  กวินกอดหลานสาวไว้ขณะที่กำลังคิดว่าจะง้อแฟนที่คุยค้างเอาไว้ในไลน์ว่ายังไงดี ร่างหนาถอนใจออกมาแล้วคิดถึงน้องสาวที่เคยเป็นที่ปรึกษาให้เขาในทุกๆ เรื่อง

ช่วงนี้แบมไปอยู่เป็นเพื่อนยุ้ยที่บ้านเพราะต้องคอยช่วยพยาบาลคนป่วยแม้ว่าจะไม่มีผลข้างเคียงอะไรร้ายแรงจากศีรษะที่กระแทกกับพื้น แต่ก็ยังอยู่ในสภาพที่ช่วยตัวเองลำบากเพราะกระดูกขาร้าวทำให้ต้องใส่เฝือกไว้

"น้ำหวาน ลู่ก่ายโกรธอาไม่ยอมคุยด้วยเลย ทำไงดีคะ" คนที่จนปัญญาเหลือแต่หลานสาวเป็นเพื่อนคู่คิดกอดและถามหลานสาวอย่างขอความช่วยเหลือ

"กิงจ้ม" มือเล็กๆ ยัดผลไม้มาใส่มือเขา แล้วมองหน้าราวกับว่านี่คือสิ่งที่ช่วยได้

"กินส้มแล้วจะหายโกรธเหรอ" กวินเอียงคอคุยกับหลานอย่างเอ็นดู

"งื้อ" ใบหน้าเล็กๆ พยักหน้าให้เขา ก่อนจะยิ้มหวานแล้วหันกลับไปหัดแกะส้มใส่ปากตัวเองตามที่พี่สะใภ้เขาสอนให้น้ำหวานหัดแกะผลไม้กินเองเป็นของว่าง

กวินมองมือเล็กๆ ค่อยๆ แกะเปลือกส้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะเปิดกล้องถ่ายวิดีโอหลานสาวแกะส้มเอาไว้

ตอนนี้เขาไม่รู้จะง้ออนิลยังไง เพราะเขาเองก็ไม่ได้ทำผิดมากมายนัก จะเอาเวลาไปมัวง้อแฟนก็จะอดเห็นความน่ารักของหลานสาวแบบที่กำลังดูอยู่นี่ ขณะที่ถ่ายวิดีโออยู่น้ำหวานก็ชูกลีบส้มขึ้นมาใส่กล้องเขา

"ลู่ก่ายกิงจ้ม"

กวินยิ้มให้หลานสาวขณะที่มองผ่านโทรศัพท์ของตัวเอง และเริ่มต้นบทสนทนากับเด็กตัวน้อย

"ให้ลู่ก่ายกินส้มแล้วจะหายโกรธอาแจ็คเหรอ" 

"กากาวินม่ายโกดถะ ถะ กิงจ้ม ลู่ก่ายกิงละยิ้ม" เด็กน้อยพยายามอธิบายด้วยประโยคที่เรียงผิดๆ ถูกๆ แต่เพราะน้ำเสียงที่ดูจริงจังกับท่าทางที่เอาส้มใส่ปากแล้วหลับตาปี๋เพราะความเปรี้ยว มันช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนกวินหัวเราะออกมา

"แล้วถ้ากินส้มแล้วลู้ก่ายไม่หายโกรธล่ะ อาทำยังไงดี ร้องไห้ดีไหมนะ"

พอได้ยินคำว่าร้องไห้ น้ำหวานก็รีบทิ้งของกินในมือแล้วลุกขึ้นมากอดเขา ความเผลอไผลที่ถามออกไปไม่ทันคิดเพราะเมื่อหลายวันก่อนน้ำหวานเพิ่งเจอสภาพของอาสาวที่ร้องไห้จนต้องปลอบกันเป็นชั่วโมง พอได้ยินคำว่าร้องไห้ สองแขนของน้ำหวานก็กอดคอเขาไว้ กวินรีบวางโทรศัพท์แล้วกอดตอบ เสียงของน้ำหวานเอ่ยออกมาอย่างจริงใจและทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจจนลืมไปว่ายังเปิดกล้องวิดีโอค้างไว้...

"ลู่ก่ายมะหายโกดก็ ก็ม่ายเปงไร นะหวันรักกากาวิน กากาวินไม่ร้องไห้นะ กากาวินมีนะหวันท้างโคน"

คำพูดที่เขาพูดกับแบมขณะที่ปลอบใจกัน น้ำหวานคงจำมาจากตอนนั้น...

"ไม่ร้องไห้นะคนดี พี่รักแบมนะ ทุกคนที่นี่รักแบม คนอื่นไม่รักก็ไม่เป็นไร แบมยังมีพี่อีกทั้งคนนะ"   

เพราะครอบครัวเป็นสิ่งที่ล้ำค่าสำหรับเขา บางครั้งกวินก็คิดว่าเขาจะสามารถแบ่งใจไปให้ใครได้อีกไหม นอกจากพิมพ์แล้วเขายังไม่เคยรักใครหมดหัวใจเลยแม้แต่คนเดียว กับอนิลเองก็เหมือนกับเมล็ดพันธ์ที่กำลังอยู่ในช่วงที่ให้ปุ๋ย รดน้ำ พรวนดิน กวินไม่สามารถเดาอนาคตได้เลยว่าเขาควรจะเป็นผู้ชายแบบไหนสำหรับอนิล...

 

 

หลังจากที่สาละวนอยู่กับการป้อนข้าวหลาน พาหลานไปอาบน้ำและจบด้วยการนอนกลางวัน กว่าจะได้มีเวลาหยิบโทรศัพท์อีกทีก็เกือบบ่ายโมง ตัวเลขเตือนข้อความที่ไอคอนสีเขียวสี่ข้อความ มือหนาเลื่อนนิ้วแตะเปิดโปรแกรมดูและพบว่ามันเป็นข้อความจากอนิล



BabyEarn : 

 BabyEarn : 

BabyEarn :  แจ็ค...

BabyEarn : มารับหน่อยได้ป่าว วันนี้มีใครอยู่บ้านไหม? 



ดวงตากลมโตมองข้อความกับสติ๊กเกอร์อีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ เอินถึงขอให้ไปรับแถมข้อความพวกนี้ก็ถูกส่งมาตั้งแต่สิบเอ็ดโมง นี่มันบ่ายแล้ว...


GAGAWIN : แจ็คดูน้ำหวานอยู่อะครับขอโทษที เพิ่งจะว่าง


กดส่งไปเสร็จก็ขึ้นอ่านแล้วทันทีเหมือนอีกฝ่ายนั่งเฝ้าโทรศัพท์อยู่ 


BabyEarn :  คิดว่าโกรธซะแล้ว ตกใจหมดเลย หายไปเป็นชั่วโมงทำไมไม่บอกก่อนว่าจะไปดูหลาน คุยๆอยู่ก็หายไปเลย

GAGAWIN : ขอโทษครับ เอินมีอะไรรึเปล่า ทำไมให้ไปรับล่ะ?

BabyEarn :  



พอเห็นสติ๊กเกอร์ที่ส่งมาเท่านั้น มือหนาก็รีบตะครุบปิดปากตัวเองแล้วถอยออกมาห่างๆ จากฟูกนอนของน้ำหวานเพราะกลัวเสียงหัวเราะจะทำหลานตื่น ขยับมานั่งตรงโซฟาแล้วหันหน้าไปมองน้ำหวานว่ายังนอนหลับสนิทดีไหม แล้วก้มมาดูแชทที่คุยค้างไว้ก่อนจะพิมพ์ตอบด้วยรอยยิ้ม


GAGAWIN : ตอนนี้น้ำหวานหลับอยู่อ่า

BabyEarn :  นึกแล้วเชียว


ไม่รู้ทำไมพออ่านคำตอบของเอินแล้วรู้สึกใจแบ้วชอบกล สาเหตุที่เขาไม่เคยคบกับใครเลยก็เพราะเขาไม่ค่อยสะดวกไปไหน 

ห้ยอมรับตรงๆ ก็เป็นเพราะเขาเองที่ติดหลานและไม่ยอมให้พี่สะใภ้จ้างพี่เลี้ยงเด็กเพราะกลัวจะดูแลหลานสาวของเขาไม่ดีพอสุดท้ายก็เอาหลานมาเป็นข้ออ้างที่จะไม่ไปไหนนอกจากทำงานและไปบ้านเพื่อน พอเอินตอบมาแบบนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองทำให้อีกฝ่ายเบื่อหน่ายยังไงก็ไม่รู้...

ความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกราวกับมืออะไรจุกอยู่ในลำคอเกิดขึ้นในชั่วขณะหนึ่งที่เริ่มเกิดอาการพารานอยด์เรื่อยเปื่อย แต่เสียงเตือนข้อความเข้าก็ดึงความสนใจกลับไปที่ข้อความน่ารักๆ ที่อ่านแล้วยิ้มออกมาในทันที


BabyEarn :  ก็คิดและว่าหายไปดูน้ำหวานแน่เลย นี่เอินลงรถไฟฟ้าหน้าหมู่บ้านละอะ 

BabyEarn :  แปบนะขึ้นมอไซค์ก่อน ร้อนมากอะเดินไม่ไหวละ อีกห้านาทีแจ็คมาเปิดประตูนะ



แจ็คไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง แต่ไม่ว่าอะไรที่ทำให้เอินเปลี่ยนใจ และเลิกงอนเขาอย่างรวดเร็ว ก็รู้สึกขอบคุณสิ่งนั้นมากๆเลย



....................



ก่อนหน้านั้น 2 ชม.


มือเรียวโยนโทรศัพท์ลงโซฟาที่นั่งอยู่อย่างหงุดหงิด เพราะหลังจากที่ส่งสติ๊กเกอร์ไปแล้วอีกฝ่ายก็ไม่ตอบกลับมาอีกเลย นั่งจ้องหน้าจอจนจะทะลุอยู่แล้วก็ไม่มีอะไรตอบกลับนอกจากคำว่า 'อ่านแล้ว'

"น้องเอิน แม่ไปเอารถไปล้างแล้วจะไปดูต้นไม้กับพ่อนะ จะไปด้วยไหม จะไปก็แต่งตัว"

"ไม่เอาอ่า หนูยังไม่ อาบน้ำเลย แม่ไปกะพ่อเถอะ"

"เป็นอะไร หน้าบูดขนาดนั้น" คนเป็นแม่ถามลูกชายคนเดียวที่เติบโตมาเป็นลูกสาวแสนสวยพลางลูบผมสีอ่อนอย่างรักใคร่

"แม่ แม่จำที่หนูเล่าให้ฟังว่าชอบผู้ชายคนนึงได้ป้ะ ที่เป็นเจ้าของบาร์แจ๊สอะ"

"อืม ที่หลานชื่อน้ำหวานใช่ไหม"

"ใช่จ๊ะ หนูเริ่มคบกับเขาตอนแม่กะพ่อไปแอลเอ เลยยังไม่ได้พามาเจอ แต่หนูกำลังคิดว่าหนูคงคบกับเขาไม่รอดอะ"

"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะจ๊ะ"

"หนูไม่ชอบให้ใครมาบังคับอะแม่ นิสัยเขาแบบบังคับหนูกลายๆ คืออยากให้คนอื่นรู้ว่าหนูเป็นแฟนเขา วันก่อนไปเจอเพื่อนหนู เขาก็หลอกพาพวกไอ้ว่านไปนั่งดื่มที่ร้านเขา แต่พาหนูมาส่งบ้านเฉยเลยอะ แล้วแม่ดูดิ เขาบังคับให้หนูลงรูปคู่กะเขาอีกในไอจีอะ นี่พ่อยังไม่เห็นเลย หนูวาจะแอบลบละ"

คนเป็นแม่มองเด็กแก้มป่องที่ไม่ว่าจะเติบโตขึ้นมากแค่ไหน อนิลก็ยังเป็นลูกเจี๊ยบตัวน้อยๆ ของแม่กับพ่ออยู่เสมอ

เพราะเป็นลูกคนเล็กของบ้านที่อายุห่างจากพี่สาวอีกสองคนเกือบรอบ ทำให้อนิลถูกเลี้ยงมาแบบตามใจมาก แม้แต่ตอนที่รู้ว่าลูกเริ่มฝักใฝ่ไปในทางสาวน้อยตั้งแต่อนุบาล ก็วิ่งไปเต้นเชียร์ลีดเดอร์บอกแม่ตัดชุดให้ทั้งที่ครูไม่ได้เลือก เธอกับสามีก็ไม่เคยขัดขวางความสุขลูกสักครั้ง มีเพียงอย่างเดียวคือขอให้อนิลเป็นเด็กดีและรักตัวเองมากพอที่จะไม่ทำตัวเหลวแหลก

ปัญหาเรื่องเที่ยวของอนิลเป็นเรื่องเธอรู้มาตลอด แต่เพราะสัญญาแล้วว่าหลังจากเรียนจบเกียรตินิยมได้ ไม่ว่าอนิลจะทำอะไรพ่อแม่จะไม่ห้ามอีก เธอกับสามีก็ได้แต่มองลูกอยู่ห่างๆ แต่ก็ห่วงอนิลอยู่เสมอว่าถ้าวันหนึ่งเธอกับสามีไม่อยู่ อนิลจะอยู่กับใครในเมื่อไม่เคยคบใครยืดเลย พามาเจอแต่ละคนก็เจอกันครั้งเดียวแล้วหายไป รู้อีกทีก็เลิกกันแล้ว เป็นอยู่แบบนี้ตั้งแต่สมัยเรียนมหา’ลัย โชคดีที่มีแต่เพื่อนดีๆ สถาบันเองก็ช่วยคัดกรองคนด้วย แต่เพื่อนคนไหนจะมาอยู่ด้วยกันตลอดไป อยู่ดูแลกันไปจนแก่เฒ่า

 

"แม่ว่าคนแบบนี้เขาก็จริงใจกับลูกนะ จะมีสักกี่คนที่อยากป่าวประกาศอย่างภาคภูมิใจว่ามีแฟนแล้วถ้าไม่ใช่ว่าเขารักลูกจริงๆ"

อนิลเงยหน้ามองแม่ด้วยความรู้สึกที่เริ่มคล้อยตาม ที่แม่พูดมันก็ถูก...

"เขาก็ดีอะแหละ แต่หนูแค่..."

"คิดในทางกลับกัน เขาเองก็ไม่ใช่คนผู้ชายขี้ริ้วขี้เหร่อะไร กล้าที่จะเปิดตัวว่ามีลูกเป็นแฟน แม่ว่าเขาก็ใช้ได้อยู่นะ ผู้ชายส่วนมากคบกันแค่ไม่กี่อาทิตย์ ใครจะไปมั่นอกมั่นใจเปิดตัวแบบนั้นเป็นการตัดโอกาสตัวเอง ลูกยังเคยบอกแม่เลยว่าเขาหล่อเขาดี แล้วหล่อและดีของลูก คนอื่นเขาก็คงเห็นเหมือนกันนั่นแหละ ลูกงอแงกับพ่อแม่ เพราะลูกรู้ว่ายังไงพ่อแม่ก็รักหนูมากกว่าใคร แต่คนอื่นทำไมเขาต้องมาอดทนหนูละลูก คิดดูดีๆ แล้วก็ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองด้วยถ้าอยากมีคนรักไปนานๆ"

เจ้าของแก้มใสบึนปากน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าอกเข้าใจ อนิลคิดตามในสิ่งที่แม่พูดแล้วก็ตกผลึกทางความคิดได้ว่า แม่เองก็คงห่วงที่เขาไม่เคยคบกับใครจริงจัง สิ่งที่คนเป็นพ่อเป็นแม่ที่มีลูกเป็นเพศที่สามอย่างเขากลัวมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นกลัวว่าลูกจะต้องอยู่ตามลำพังไม่มีใครดูแลยามแก่เฒ่า ปีนี้อนิลก็อายุยี่สิบสี่แล้ว ก็ควรจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นผู้ใหญ่ตามที่แม่พูดจริงๆ นั่นแหละ

 

...................

 

ร่างบางยืนรอหน้าบ้านพร้อมถุงพลาสติกห้างสรรพสินค้าที่มีขนมนมเนยเต็มสองมือ ใบหน้าสวยหวานทำหน้ามู่ทู่สู้แดดร้อนด้านนอกพอกวินเดินเข้าไปเปิดประตูให้ก็สังเกตว่าสองแก้มแดงเรื่อเหมือนเด็กไม่มีผิด

"ร้อนแล้วทำไมไม่นั่งแท็กซี่เข้ามา"

"โอ๊ย มันช้ากว่าจะโบกได้..." พอตั้งต้นจะบ่นเสียงดังก็โดนปรามไว้ทันที

"ชู่ววววว น้ำหวานหลับอยู่ เอาของมานี่มา"

มือหนาเอื้อมไปดึงถุงมาจากสองมือของอนิลก่อนจะเดินนำเข้าบ้าน อนิลเดินย่องเข้ามาและมองตามสายตาของคนที่เดินเข้ามาก่อน เห็นฟูกนอนสีชมพูตรงหน้าทีวีที่มีหมอนข้างกันไว้สี่ด้านก็ค่อยๆ ย่องไปดู เด็กหญิงตัวน้อยนอนหลับอุตุกอดตุ๊กตาไก่สีเหลืองเอาไว้ อยากจะก้มลงไปแตะตัวก็กลัวคุณอาตัวโตที่ยืนอยู่ข้างหลังจะดุเอา

"น้ำหวานจะตื่นเมื่อไหร่อะ" อนิลขยับไปกระซิบถามคุณอาของน้ำหวานแต่สายตาก็ยังมองเด็กน้อยอยู่เพราะช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนอยากจับมาเล่นถักเปียให้แล้ว น้ำหวานมีผมสีน้ำตาเข้มแถมยาวถึงเอวเหมือนตุ๊กตาบลายท์เลย

"ปกติตื่นสองโมงครึ่ง นอนเวลาเดียวกับที่โรงเรียนอนุบาล นี่เพิ่งหลับไปได้ยี่สิบนาทีเองอีกนาน" กวินอธิบายพลางเหลือบมองหน้าคนตัวเล็กกว่าแล้วอมยิ้มออกมากับเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายสวมใส่ ก่อนจะถามออกมา

"ทำไมใส่เสื้อแขนยาว ไม่ร้อนเหรอ"

"ร้อนดิ แต่กลัวดำอะ แดดแรงจะตาย ยืมเสื้อเปลี่ยนหน่อยได้มะ ไม่สิ ขออาบน้ำเลยดีกว่า เหงื่อเหม็นมากอะ"

คนขี้บ่นพูดไปก็ดึงคอเสื้อตัวเองแล้วก้มลงไปดมทำจมูกย่น

"เหม็นจริงอะ" เสียงทุ้มกระซิบพลางก้มลงไปกดหอมแก้มนุ่มและผละออกมาส่งยิ้มให้ อนิลบึนปากใส่คนฉวยโอกาสก่อนจะหยิกแขนหนาเบาๆ

"เดี๋ยวไปเอาเสื้อห้องแบมให้แล้วกัน ไม่อยากเข้าไปห้องพี่สะใภ้แล้วเดี๋ยวเอินมาใช้ห้องน้ำห้องแจ็ค"

ขณะที่เดินตามอีกฝ่ายขึ้นไปชั้นสองความสงสัยที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นก็ถูกจุดประเด็นขึ้นมาในใจอีกครั้ง ยิ่งเมื่อเดินเข้าไปในห้องน้องสาวของกวินก็ยิ่งสับสนเพราะฟูกนอนที่อยู่ข้างเตียงมีผ้าห่มสีชมพูลายกวางน้อยแบมบี้อยู่ด้วย

"นี่แบมนอนกับใครอะ"

"กับแจ็คนี่แหละ ยกเว้นเวลาแก้มยุ้ยมา เออ เรื่องวันนั้น...จริงๆ จะเล่าให้ฟังแหละแต่เห็นเอินกำลังโกรธเลยพูดไม่ออก จริงๆ เรา...เฮ้ย! เชี่ย!"

เสียงทุ้มที่กำลังจะสารภาพความจริงให้แฟนฟังร้องลั่นทันทีที่เปิดตู้เสื้อผ้าน้องสาว อนิลมองเข้าไปในตู้ถึงเห็นว่ามีตุ๊กตาแขนยาวขายาวเหมือนที่ขายตามตลาดแขวนห้อยหัวอยู่ราวกับตั้งใจแกล้งวางไว้ให้เปิดมาเจอ วินาทีที่หันไปมองหน้าแฟนหนุ่มที่ตอนนี้กระโดดขึ้นไปอยู่บนเตียงแล้วถือหมอนใบใหญ่เอาไว้เหมือนโล่ห์กำบัง อนิลก็รู้สาเหตุโดยที่ไม่ต้องอธิบายต่อ...

"แจ็คกลัวผีเหรอ"

อนิลถามคนที่นั่งหน้าซีดเหงื่อตกอยู่บนเตียง พอตั้งสติได้กวินก็รีบก้มหน้าซ่อนอาการเขินๆ ของตัวเองเอาไว้อย่างรู้สึกเสียหน้า ก่อนจะอ้อมแอ้มตอนออกมา

"อืม แบมมันชอบแกล้งหลอกผี ก็มีแต่มันอะแกล้งตลอดเลย ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว พอโดนแกล้งทีนี้เลยนอนคนเดียวไม่ได้ ตอนเด็กนอนกับพี่กวี แต่ตอนนี้พี่เขานอนกับพี่ฝนแม่ยัยน้ำหวาน แจ็คเลยออกมานอนกับแบมแทน วันไหนแบมเอายุ้ยมานอนด้วยแจ็คก็ไปนอนกับน้ำหวาน ก็ลากฟูกไป..."

ขณะที่คนตัวโตแต่ใจมดกำลังนั่งเล่าความน่าอายของตัวเองออกมา มือเล็กๆก็เอื้อมไปลูบแก้มสากพร้อมกับสายตาที่รู้สึกเห็นอกเห็นใจ อนิลไม่ได้ขำหรือหัวเราะออกมาเหมือนที่กวินคิดไว้ แต่กลับเข้าใจเป็นอย่างดี...

"แล้ววันนั้นไปบ้านเอินทำไมไม่บอก อดทนนอนที่โซฟาทำไม"

"ไม่ดีมั้ง ไปบ้านครั้งแรกก็ขึ้นไปนอนกับ..."

ขณะที่กวินกำลังตอบออกมาหน้าเจื่อน ริมฝีปากอิ่มค่อยๆ ประทับจูบลงที่เรียวปากหยักแผ่วเบา ดวงตากลมโตเบิกกว้างในชั่วขณะหนึ่งเพราะตกใจที่ร่างบางกดจูบลงมา แต่พอตั้งสติได้ก็โอบเอวบางไว้และขยับปรับองศาจูบตอบกลับไป จนกระทั่งผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง

"วันหลังมีอะไรบอกตรงๆ ก็ได้ ไม่ต้องอายหรอก ดีกว่าต้องมาอดทนกลัวอยู่คนเดียว เอินไม่กลัวผีนะ ไล่ผีเป็นด้วย"

ริมฝีปากอิ่มแดงยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ หลังจากพูดจบ กวินพยักหน้าและยิ้มตอบก่อนจะจับจูงพาอนิลเดินออกมาจากห้องของแบมพร้อมกับเสื้อและกางเกงที่ขอหยิบยืมไปก่อน

 

 

อนิลเดินลงมาจากชั้นสองหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านที่พอดีตัวเป๊ะ จากการคาดคะเนด้วยสายตาของกวินที่บอกว่าเขาน่าจะสวมเสื้อผ้าแบมได้ แต่คงลืมไปว่าเขาสูงกว่าแบม กางเกงขาสั้นที่หยิบมาให้เลยสั้นหดและรัดจนเห็นบั้นท้ายกลมชัดเจน ครั้นจะเอาเสื้อปิด ชายเสื้อก็ไม่อำนวยให้ดึงลงมาเท่าไหร่ แต่อนิลก็ไม่ได้คิดมากอะไรเพราะมันก็แค่ชุดอยู่บ้าน

"เอินกินอะไรมา...รึยัง"

คนที่เดินออกมาจากในครัวพร้อมถาดที่เต็มไปด้วยผลไม้ถามด้วยน้ำเสียงที่ชะงักไปอึดใจหนึ่งเมื่อเห็นร่างบางกำลังคลานเข่าเข้าไปหาน้ำหวาน สิ่งที่มันทำให้ทำเอาพูดแทบไม่ออกไม่ใช่ท่าทางที่ค่อยๆ คลานเข้าไปดูหลานสาวตัวน้อยของเขา

แต่เป็นกางเกงขาสั้นที่อนิลสวมอยู่มันรั้งขึ้นมาจนเห็นกางเกงชั้นในสีขาวที่เจ้าตัวสวมอยู่ นอกจากความสั้นแล้วก็ยังรัดแน่นเปรี๊ยะจนคนมองหายใจไม่ทั่วท้อง

"กินมาตั้งแต่เช้าละ แต่ยังไม่หิว"

คนพูดค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นหลังจากเชยชมเด็กหญิงตัวน้อยที่หลับสนิทจนพอใจ ก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาข้างกวินที่พยายามมองไปทางอื่นเพราะไม่กล้ามองต้นขาขาวของร่างบางตรงๆ ได้

ไม่ใช่ความเป็นสุภาพบุรุษแต่เพราะตอนนี้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจมันตีรวนไปหมด ใจหนึ่งก็คิดว่าไม่เห็นเป็นไรเพราะยังไงก็คบกันแล้ว แต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าเผลอทำอะไรลงไปแล้วอนิลอาจจะโกรธก็ได้

"เป็นไรอะ?" อนิลหันไปถามคนที่อยู่ๆ ก็เงียบไปหลังจากวางถาดผลไม้ลง

"ถ้าบอกอะไรอย่าโกรธนะ" กวินถามก่อนจะเม้มปากอย่างใช้ความคิด

"หืม?"

กวินกลืนน้ำลายลงคอแต่ก็เปลี่ยนใจจากทักว่ากางเกงมันสั้นไป เป็นขอให้เปลี่ยนจะดีกว่า

"เดี๋ยวขึ้นไปหยิบกางเกงให้ใหม่ดีกว่าตัวนี้มันสั้นไป..."

ขณะที่กำลังหลับหูหลับตาพูดแล้วรีบลุกขึ้นอย่างหวาดหวั่นเสียงใสๆ ก็ขำพรืดออกมาแล้วดึงแขนข้อมือหนาเอาไว้

"ไม่ต้องหรอก มันก็แค่ชุดอยู่บ้าน เอินไม่ได้เดินออกไปข้างนอกนี่ มันก็โอเคนะ"

"แต่แจ็คไม่โอเคอะ..."

"ตลก ทำงานอยู่ในผับตอนกลางคืนไม่ชินผู้หญิงแต่งตัวโป๊ๆ สวมกระโปรงสั้นๆ รึไง"

"มันไม่เหมือนกัน เทียบกับผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้ พวกนั้นไม่มีค่า ไม่มีความสำคัญอะไร แต่สำหรับเอินมันไม่ใช่แบบนั้นไง"

ร่างบางฟังแล้วก็อมยิ้มออกมา อนิลคิดถึงคำพูดแม่ที่บอกกับเขาก่อนออกมาว่ากวินไม่เหมือนคนอื่น กวินคือคนที่แคร์เขามากกว่าใครจริงๆ มือเรียวดึงแขนอีกฝ่ายให้นั่งลงที่โซฟาเหมือนเดิม ก่อนจะขยับกายไปนั่งคร่อมตักหันหน้าเข้าหากันและกอดคออีกฝ่ายไว้ 

 

เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเพราะตั้งแต่รู้จักผู้ชายมากหน้าหลายตามา ก็มีกวินนี่แหละที่ยังนั่งวางมือไว้ข้างลำตัวไม่ยอมแตะตัวกันแม้ว่าจะนั่งอยู่ในท่าวาบหวิวแค่ไหน มือเรียวสวยจับข้อมือทั้งสองข้างของกวินขึ้นมาก่อนจะค่อยๆ วางมือหนาลงที่สะโพกตัวเอง

กวินสบตาร่างบางที่ก้มลงมองเขาด้วยความรู้สึกประหม่าไปหมด ไม่ใช่เพราะมีหลานสาวนอนอยู่อีกฝั่งของห้องรับแขก แต่เพราะสะโพกนุ่มที่ตั้งใจบดเบียดลงมาจนเขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาก็เป็นผู้ชายปกติที่ถูกกระตุ้นได้กับท่าทางที่ปลุกเร้าอย่างตั้งใจแบบนี้

มือสวยลูบแผ่นอกหนาก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเชิ้ตสีฟ้าที่กวินสวมอยู่ทีละเม็ดพร้อมกับใบหน้าที่ก้มลงกดจูบดูดดุนที่ลำคอแกร่งขณะที่สอดมือเข้าไปในเสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมออกจนหมด มือหนาที่วางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึงค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาก่อนจะหายเข้าไปในเสื้อยืดสีขาว สัมผัสผิวกายใต้ร่มผ้าที่มันเนียนนุ่มไปทั้งฝ่ามือ แต่ก็ถูกดึงออกช้าๆ ขณะที่ร่างบางขยับกายลงต่ำเรื่อยๆ พร้อมกับฝากรอยคิสมาร์กเอาไว้ที่แผ่นอกแกร่งหลายรอย

เสียงหัวเข็มขัดที่ถูกปลดออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับซิปกางเกงที่รูดลงทำเอามือหนารีบห้ามปรามเอาไว้แต่กลับถูกอนิลปัดออก

กวินเงยหน้ามองเพดานห้องพร้อมกับลมหายใจที่หอบหนักขณะที่กลางกายถูกครอบครองไว้ด้วยโพรงปากอุ่น

ริมฝีปากหยักเม้มแน่นและก้มลงมองคนที่ดื้อดึงจะทำตามใจชอบเป็นพักๆ สลับกับมองไปที่ฟูกนอนสีชมพูของหลานสาวด้วยความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงเหมือนโดนแกล้งและตกอยู่ในสภาวะที่เสียวจนหายใจไม่ทั่วท้อง

ไม่รู้เสียวเพราะกลัวหลานสาวจะตื่นขึ้นมากลางคัน หรือเสียวเพราะการกระทำของอนิลที่กลั่นแกล้งร่างกายเขากันแน่...


 

 

 

 

...........TBC.........

#2209Bnior




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18300 Moebeaj (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 18:07
    แรงมากกกกก
    #18,300
    0
  2. #18268 _JT_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 14:38
    ก้อดดดดด อนิลลลล เทอวววว์
    #18,268
    0
  3. #18076 Cartoonpbct (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 13:22
    กรี้สๆๆๆๆ น้ำหวานอย่าเพิ่งตื่นนะคะลูก
    #18,076
    0
  4. #11974 Linseyyy13 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 09:58
    โอ้ววว ลู่ก่ายร้อนแรงจริงๆ ><
    #11,974
    0
  5. #11900 Zomanica (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 03:40
    พูดไม่ออกเลยโอยยยยยมังกรเต็มปาก
    #11,900
    0
  6. #11599 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 17:21
    ฮือออ อจะล้อองดงงดงอดนไยๆข
    #11,599
    0
  7. #11023 pqppp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 10:15
    555555ขำ ลู่ก่ายกินมังกร
    #11,023
    0
  8. #8920 pa rang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:23
    คู่นี้ฟิ๊นฟิน
    #8,920
    0
  9. #8213 ff.raing7 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 17:53
    เอินนี่โครตอ้อยยยย 55
    #8,213
    0
  10. #8025 deffjb (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 18:33
    โฮกกก ลู่ก่ายยยย
    #8,025
    0
  11. #7389 mamiewzika2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 18:42
    OMGGGGGGG น้ำหวานหลับไปก่อนนะลูกกกก อย่าพึ่งตื่นน้าาาา
    #7,389
    0
  12. #6105 Yeans (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:05
    กรี๊ดดดดดด เอินเธอแซ่บมาก
    #6,105
    0
  13. #5920 PPPLOEN (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:44
    เอินแซ่บสุดดดด
    #5,920
    0
  14. #5659 Hasalcherlona (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 07:42
    ชัดเจน..........เนี่ยพี่แจ๊ค...เมียสวยงานดีก็งี้แหละ แต่พี่เอินก็ต้องเข้าใจพี่แจ็คนะ เพราะพี่แจ็ครักเอินไงงงงงงง
    #5,659
    0
  15. #5646 Minttt_pjy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:08
    นะหวันอย่าเพิ่งตื่นนะ555555555
    #5,646
    0
  16. #5644 852626 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:03
    ทำไมลู่ก่ายตัวนี้ปากกว้างจังกินมังกรได้ดั้ว5555
    #5,644
    0
  17. #5583 พีพี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:59
    มังกรโดนลู่ก่ายกินซะแล้วววว กินกันกลางบ้านเลย
    #5,583
    0
  18. #5400 ออมม่า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 17:03
    ฮือออออ ขอแบบกวินสัก 2 ที่ ห่อให้ด้วย ผู้ชายอะไรแสนดี ชอบผู้ชายรักเด็ก รู้สึกว่าเค้าจะต้องโรแมนติก
    #5,400
    0
  19. #5315 FMBN9394_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 01:53
    ก๊ากกกกก 55555555ถ้านะหวันตื่นมาแล้วเจออย่างที่ไรท์บอกนี่เชื่อว่าเอินก็ยังคงจะทำต่อให้แจ๊คอ่ะ 55555;;;;;;
    #5,315
    0
  20. #5314 shawty_aeris (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 01:21
    ลู่กายกิงมังกรรรรร
    #5,314
    0
  21. #5300 B.R.A. 94 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 23:14
    ลู่ก่ายยยยยย ลุกเบอร์แรงมากลูก พิแจ็คไม่ได้ทำอะไรเลยนะ งื้ออออออ
    #5,300
    0
  22. #5259 _jjswt (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 20:53
    ลู่กายยยยยยย ฮื่อๆๆๆๆ กากาวินอย่าไปยอมมมมม สู้!555555
    #5,259
    0
  23. #5258 PatteemaS. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 20:52
    หูยลู่ก่ายยย ระวังลูกตื่นนน
    #5,258
    0
  24. #5242 Aeemmii'z (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 19:51
    กากาวินโคตรร้ายมีการบอกให้เลี้ยงลูก55555555
    #5,242
    0
  25. #5239 kannskp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 19:29
    ลู่ก่ายยยยยยย ลู่ก่ายของนะหวั๊นนนนนนนนนนนนนน ฮื่อออออ กลางบ้่นเลยหรอยัยอนิล โอ้ย555555 สู้ๆนะกากาวิน
    #5,239
    0