[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 18 : 17 : ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    11 ส.ค. 60




 

 

17

ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน

 

มีเพียงเราสองคน

ท่ามกลางหมู่ดาวมากมาย

ที่รู้กันในใจ

มันจำเป็นด้วยหรือ ที่ต้องอยู่ในกฏเกณฑ์

ที่ใครบางคนกำหนด ว่ารักเป็นอย่างไร

(ดา เอ็นโดรฟิน - ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน)

 

...................

 

"หม่ายต้องรู้วววว่าเราเหยดกันท่าหนายยยยยย"

เสียงขี้เหล้าจอมแปลงเนื้อเพลงแหกปากร้องแซวขณะที่จอมพลเดินลงมาจากเวที ลูกค้าประจำที่สนิทคุ้นเคยกันดี แหกปากร้องเพลงที่จอมพลเพิ่งร้องจบไปเมื่อครู่ มือก็ยัดแก้วเหล้าให้เขา

"เพลงเขาดีๆ อะพี่ชาญ ร้องซะเสียเลย" จอมพลพูดขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามคนที่ตัวสูงพอๆ กัน ที่ตอนนี้เมาปลิ้นแต่ก็ยังไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง

"เมิงงง ไอ่บี นี่น้า ฟามลักอะ มานเปนเรื่องบนเตียงห้าสิบเปอร์เซ้นต์เว้ย"

คำพูดที่เหมือนจะสอนแต่ฟังแล้วขำพราะท่าทางอ้อแอ้ของคนพูด จอมพลได้แต่พยักหน้ายอมรับ คิดๆ ดูสิ่งที่พี่ชาญชัยพูดมันก็ถูก แต่มันแปลกมากที่ก่อนหน้านี้ แม้จะรักพิมพ์แค่ไหนแต่ก็ไม่เคยมีเซ็กซ์กัน...

ช่วงเวลาที่เขาคบกับพิมพ์ เขายังจำได้ว่าเขารักพิมพ์ด้วยความรู้สึกอยากเอาชนะกวินด้วยครึ่งหนึ่ง ถึงยอมที่จะไม่ผูกมัดอีกฝ่ายด้วยการมีอะไรกัน พยายามทำตัวเป็นลูกผู้ชายเหมือนที่กวินเป็น เพราะกวินไม่เคยแม้แแต่จะแตะเนื้อต้องตัวพิมพ์ ไม่เคยหาเศษหาเลย เป็นคนที่พิมพ์พูดได้ว่า แจ็คเขาเป็นสุภาพบุรุษ

แต่นั่นก็หลังจากที่เจอ แจน เขาก็พาแจนมาห้องทุกครั้งที่พิมพ์ไม่อยู่ แจนคือเด็กฝึกงานรุ่นเดียวกันที่เจอกันในค่ายเพลง เธอคือต้นเหตุที่ทำให้เขานอกใจพิมพ์ แต่แจนไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว ตอนมีปัญหาแจนไม่ได้ตัดพ้ออะไรมากเพราะสุดท้ายทั้งสองก็ไม่ได้รักกันมากมายมีแค่ความใคร่ที่ทำให้โคจรมาพบกัน ตอนงานศพพิมพ์แจนก็มาและเอ่ยปากขอโทษพิมพ์อย่างกล้าหาญในขณะที่จอมพลได้แต่ยืนเงียบขณะที่จนวางดอกไม้จันทน์ และพูดกับพิมพ์ หลังจากวันนั้นแจนก็ไม่ได้ติดต่อกับจอมพลอีก

พอมาตอนนี้จอมพลได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งเมื่อพบว่าตัวเองกำลังมีความรักอย่างจริงจังกับจินตภัทร เขาปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าทุกขณะที่ได้สบตากัน เขาก็ไม่เคยบริสุทธิ์ใจกับจินตภัทรเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีอะไรกับผู้ชาย แต่ก็ไม่บ่อยและไม่ได้รู้สึกดีเท่ากับผู้หญิง แต่กับจินตภัทรมันแตกต่างไป มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะทำ แต่ก็เกรงใจที่จะพูด

ไอ้เรื่องที่หยอกกันไปหยอกกันมา ถึงเนื้อถึงตัวกัน ถ้าจินตภัทรปฏิเสธเขาก็คงหยุด แต่จากประสบการณ์ ยิ่งคนที่ปล่อยให้ถึงเนื้อถึงตัวง่าย ก็แสดงว่ากำลังวัดใจกันอยู่เช่นกัน ดีไม่ดี หลังมีอะไรกันไปแล้วเขาอาจจะโดนทิ้งเอาง่ายๆ เพราะมันไม่มีอะไรตื่นเต้นกันแล้ว

และถ้าจินตภัทรง่ายจริง ป่านนี้มันจบไปตั้งแต่วันที่จินตภัทรเดินเข้าห้องเขาวันก่อนแล้ว แต่นี่มาหลอกจูบแล้วก็สะบัดตูดเดินถือถุงเซเว่นกลับห้องหน้าตาเฉย

"เมิงมีแฟนยัง" เสียงขี้เมาถามจอมพลพลางหยีตามอง

"ก็มีคนที่ชอบแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันอะพี่" จอมพลสารภาพออกไปขณะที่นั่งคีบน้ำแข็งเติมใส่แก้วตัวเองแล้วรินวิสกี้ราคาแพงลงไป

"เมิงรอไรอะ จับปี้เลย" คนขี้เมาเชียร์ออกมาแล้วหัวเราะลั่น

จอมพลหัวเราะเบาๆ แล้วตอบคำถามออกมาจากใจ

"ผมอยากรู้สึกว่าเขารักผมจริงๆ อยากรอจนกว่าจะแน่ใจว่าเขารักผมอย่างที่ผมเป็น..."

"แล้วทำไมเมิงต้องรอให้เขารักแบบที่เมิงเป็นวะ ก็ปรับตัวให้มันเข้ากะเขาดิ เหมือนเมิงเอากันอะ เวลาเอากันก็ต้องปรับให้มันยัดลงไปได้ ไปฝืนยัดตอนที่เขาไม่พร้อม แม่งก็เจ็บกับเจ็บ คนเราจะรักกัน ไม่มีใครพยายามปรับสุดท้ายก็เจ็บเหมือนกัน"

ถ้อยคำที่ดูเหมือนจะพูดไปอย่างนั้นของคนขี้เมาอายุสี่สิบกว่า แต่กลับเหมือนคำพูดของนักปราชญ์ที่จอมพลได้ฟังแล้วมันมีบางอย่างที่สะกิดใจขึ้นมา เขาไม่เคยคิดจะเลิกบุหรี่เพราะจินตภัทรบอก มันเป็นความดื้อรั้นที่มันยังรู้สึกว่าถ้าชอบกันจริงก็น่าจะเข้าใจบ้าง เขาเลยเลือกที่จะสูบบุหรี่ต่อไป   

 

 

ช่วงก่อนสองทุ่ม จอมพลพักเบรกแล้วมานั่งกินข้าวในห้องผู้จัดการร้านที่วันนี้กวินไม่ได้เข้ามาเพราะพี่ชายกับพี่สะใภ้ไปเที่ยวต่างจังหวัด เพื่อนสนิทของจอมพลเลยกลายเป็นคุณพ่อใบเลี้ยงเดี่ยวที่ดูแลลูกสาวคนเดียวเพราะน้ำหวานยังเปิดเทอมอยู่เลยไปเที่ยวกับพ่อแม่ไม่ได้ กินข้าวไปก็กดโทรหากวิน หัวข้อสนทนาก็เรื่องเดียวกับที่เพิ่งคุยกับพี่ชาญไป

"ตอนมึงเลิกบุหรี่มึงทำไง"

(ถามเหี้ยไรไม่มีปี่มีขลุ่ยไอสัด กูต้องรีบเอาหลานขึ้นจากอ่างเพื่อมารับโทรศัพท์โง่ๆ ของมึงเหรอ)

"มึงอาบน้ำกะหลานเหรอ" จอมพลถามออกไปปนเสียงหัวเราะจนโดนด่ากลับมา

(พ่อมึงสิ อาบน้ำให้เฉยๆ)

"หลานมึงสามขวบนะไอสัด โตเป็นสาวแล้ว" จอมพลแกล้งล้อเลียนเพื่อนเพราะกวินเอาเรื่องหลานโตแล้วมาห้ามไม่ให้เขาหอมแก้มน้ำหวาน

(สัด กวนตีน เออ ตอนกูเลิกก็พี่สะใภ้กูท้อง ทั้งกูทั้งพี่ชายอะเลิกพร้อมกัน)

"มึงทำไงเวลาอยากดูด"

(ไม่ได้ทำอะไร เสี้ยนก็นั่งแดกถั่วปากอ้า พี่สะใภ้กูแพ้ท้องกินแต่ถั่ว ปากว่างขึ้นมากูก็เลยนั่งกินถั่ว)

"มันหายอยากเหรอวะ

(เอาจริงนะ เลิกบุหรี่เนี่ยมันขึ้นอยู่กับใจมึงอะคิดจะเปลี่ยนเพื่อใคร เขาสำคัญมากแค่ไหนมึงก็จะอดทนได้เองไม่ต้องมาสรรหาวิธีเลิก สำหรับกู น้ำหวานคือคนสำคัญของกู เพราะกูรักเขา กูถึงต้องอดทนเพื่อเขา กูก็ไม่อยากให้หลานเห็นอะไรไม่ดี บุหรี่อะใครๆ ก็รู้ว่าแม่งไม่ดี แต่ก็สูบถูกเปล่าล่ะ)

"อืม"

(แล้วมึงอยากเลิกไปทำไม)

"จีนบอก..."

(งั้นมึงก็ถามตัวเองก่อนดิว่าเขาสำคัญมากถึงขนาดที่มึงต้องเลิกป้ะ ตอนคบกับพิมพ์มึงก็ไม่เห็นเลิกนี่)

คำพูดแทงใจดำของอีกฝ่ายมันคือความจริงที่เขาไม่อยากฟังเท่าไหร่ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ พิมพ์เคยขอให้เขาเลิกจริง ถึงขั้นยื่นคำขาดว่าถ้าไม่เลิกบุหรี่จะไม่ย้ายไปอยู่ด้วย แต่สุดท้ายพิมพ์ก็ใจอ่อนแล้วเมินเรื่องสูบบุหรี่ไปและปล่อยให้เขาทำตามใจชอบเหมือนเดิม

"กูคิดว่าเขาสำคัญนะ แต่พูดตรงๆ อยากเป็นคนสำคัญของเขามากกว่านี้ ตอนนี้แม่งสับสนฉิบหาย เกิดกูลงทุนเลิกบุหรี่แล้วเขาไม่ได้ชอบกูจริงๆ ก็เฟลป้ะวะ"

(อันนี้ยาก มึงคาดหวังสูงไป เขามีสิทธิ์ที่จะรักหรือจะทิ้งมึงเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่มึงพยายามมันสูญเปล่า อย่างน้อยก็ลงทุนทำให้เขาพอใจ ความรักมันคือการลงทุน แต่กูคิดว่าจีนน่าจะซาบซึ้งนะ เขาอ่อนไหวง่ายจะตาย)

"มึงรู้ได้ไง เขาสนิทกับมึงมากแค่ไหนเนี่ย" จอมพลถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเหวี่ยงนิดๆ เขาไม่รู้ว่าจินตภัทรกับกวินไปสนิทกันตอนไหน

(ใจเย็นไอห่า ไม่ใช่แบบพิมพ์ กูคบกับเอินแล้วนะ เผื่อมึงไม่รู้)

"เฮ้ย ได้ไง ไอสัดตัดหน้ากูได้ไง เร็วไปป้ะ"

(อีห้อยมันบอกกูว่าอย่าช้าเดี๋ยวเขารำคาญแล้วเทกู พอฟังมันกูก็เลยกลับไปง้อเอินแล้วก็ขอคบวันที่มึงสาระแนแม่ยิ้มไปกดดูโทรศัพท์เพื่อนเขานั่นแหละ)

"อีห้อย อ่อ น้องแบมอะเหรอ คิดถึงจังเลย ไม่เจอตั้งนานแล้ว น้องเขาเลิกตีฉิ่งยัง"

จอมพลพูดกลั้วขำขณะที่นึกถึงหน้าลูกพี่ลูกน้องของกวินที่โตมาโคตรสวย เป็นเด็กผู้หญิงที่มีวิวัฒนาการทางความงามที่ทำเอาเสียดาย เพราะโตมาเสือกไม่ชอบผู้ชาย แถมไม่ใช่พวกทอมดี้ทั่วไปด้วย อันนี้แรงกว่าตรงที่เป็นเลสไปอีก...จำได้ว่ามีแฟนแล้ว แฟนก็สวย ตัวเองก็สวย เห็นแล้วสงสารผู้ชายที่มาจีบทั้งคู่มากๆ

(ยัง อย่าถามว่าเลิกรึยัง ถามว่าเมื่อไหร่จะเลิกกันดีกว่า คบกันตั้งแต่ม.สองจนมหา’ลัยเดี๋ยวนี้แอดวานซ์ไปอีก แม่งเอาอียุ้ยเข้าบ้านทีกูต้องหนีไปนอนห้องหลาน เอากันทีเสียงดังสัด ไม่รู้จินตลีลาห่าไรกัน ไม่เคยถามเหมือนกันว่าผู้หญิงกับผู้หญิงแม่งทำกันยังไง)

"เสียดายเนาะ แม่งสวยกันทั้งคู่ น้ำตาจะไหล ผู้หญิงไทยแม่งเป็นอะไรกันไปหมด..."

(แล้วผู้ชายหน้าหมาอย่างมึงกับกูนี่ต่างยังไง พูดให้เกียรติเมียในอนาคตของมึงกับกูด้วยสัด อย่าลืมว่านั่นก็เคยเรียนรด. ขึ้นเขาชนไก่กันมาทั้งคู่)

"อ่อม..." 

 

...................

 

"เอ๊า" น้ำเสียงหงุดหงิดสบถเบาๆ ขณะที่ยกขวดน้ำขวดสุดท้ายในตู้มาดู เบื่อที่สุดก็ตอนน้ำดื่มหมดตอนดึกๆ นี่แหละ ต้องลากสังขารลงไปเซเว่นดึกๆ ดื่นๆ มองนาฬิกานี่ก็ปาเข้าไปเกือบตีสองแล้ว จินตภัทรนั่งแต่งนิยายเพลินจนไม่รู้ว่าเวลามันล่วงเลยมาจนป่านนี้

เดินไปสวมรองเท้าแตะเซ็งๆ มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าเศษเหรียญแล้วแตะคีย์การ์ดเปิดประตู เดินออกมาแต่ตัว ในหัวสมองยังเต็มไปด้วยงานที่คิดไม่จบ จนลืมเช็กกระเป๋าเศษเหรียญว่ามีเงินเท่าไหร่

"ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบสองบาทค่ะ"

จินตภัทรพยักหน้ารับพนักงานก่อนจะเปิดกระเป๋าเหรียญสีเขียวมะนาวและพบว่ามีแต่ซากใบเสร็จที่เอาไว้แลกซื้อแต่ไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียว...แถมบัตรเซเว่นที่เคยมีนึกได้อีกทีก็คงจะอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ที่สวมลงมาซื้อของรอบที่แล้ว

"เอ่อ คือ เดี๋ยวพี่ลงมา..." จินตภัทรพยายามอธิบายว่าเดี๋ยวจะลงมาซื้อใหม่ แต่สีหน้าพนักงานมันทำให้รู้สึกอายจนพูดไม่ออก

"เท่าไหร่นะครับ" เสียงที่จำได้ดีเอ่ยมาจากข้างหลังก่อนจะยื่นแบงก์ห้าร้อยส่งให้พนักงานแทนและพนักงานก็ยิ้มรับไป เพราะรอบที่แล้วจำได้ว่าเจ๊แว่นคนนี้เคยขอเหรียญเซเว่นจากพี่รูปหล่อนี่

จอมพลรับเงินทอนก่อนจะคว้าถุงใส่ขนมนมเนยและน้ำเปล่าสี่ห้าขวดมาถือให้ จินตภัทรได้แต่หันไปยิ้มแหยๆกับพนักงานแล้วเดินตามหลังคนตัวสูงไป

"เห็นไหมว่าประมาท ทำบัตรหายทีก็ซวยเลยซื้อของไม่ได้ พกเงินมั่งสิ" จอมพลบ่นขณะที่เดินข้างกัน มือเรียวกดลิฟต์แล้วถอนใจเซ็งๆ

"ก็มันลืมอะ กำลังคิดงานอยู่แล้วเบลอไม่ได้เช็กกระเป๋าว่าไม่มีบัตร แต่ก็ขอบคุณนะที่จ่ายให้ นี่เลิกงานเวลานี้เสมอเลยเหรอ" จินตภัทรหันไปถามเมื่อทั้งคู่เดินเข้าลิฟต์มาพร้อมกัน

"อืม วันนี้กลับเร็วหน่อย ลูกค้าน้อยวันธรรมดาก็เงี้ย นี่ลงมาซื้อของเวลานี้คนเดียวไม่ได้นะ ดึกแล้วโจรขโมยก็เยอะ เกิดมันวิ่งมาขโมยบัตรเซเว่นไปจะทำยังไง" จอมพลแซวแล้วยิ้มให้ ขณะที่จินตภัทรยู่ปากใส่แล้วโต้กลับเหมือนเด็กๆ

"โอ๊ย ใครจะมาขโมยบัตรเซเว่น บ้าป้ะ ไม่มีใครมายุ่งหรอก เดินไปซื้อตีสามตีสี่ก็ทำมาหลายรอบแล้ว หิวไม่เป็นเวลาอะ ไม่มีใครอยู่ด้วยนี่ แต่ก่อนมีเอินอยู่ด้วยกันตอนอยู่หอมหา’ลัย พอจบเอินมันก็กลับไปอยู่บ้านเลยไม่มีใครอยู่ด้วย"

คนตัวสูงยืนฟังจินตภัทรบ่นไปก็ยิ้มออกมาอย่างรู้สึกเอ็นดู จินตภัทรเป็นคนที่ไม่ได้หน้าตาดีจนมองครั้งแรกแล้วตกตะลึง แต่เป็นคนมองได้เรื่อยๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่ารัก เวลาจินตภัทรบ่นหรือพูดเล่าอะไรออกมามันไม่มีจริตอะไรที่เห็นแล้วขัดตาเลย พอจินตภัทรบ่นจบก็ถึงตาคนช่างหยอดพูดบ้าง

"แล้วตอนนี้จีนอยากมีคนอยู่ด้วยยังอะ บีไปอยู่ด้วยได้นะ"

แก้มเนียนใสแดงเรื่อหลังจากฟังข้อเสนออีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะอยากช่วยเหลือ แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น แม้ว่าจินตภัทรจะชอบจอมพลมากแค่ไหน แต่มันก็มีบางอย่างที่สำคัญไม่น้อยไปกว่ากัน...

"ขอบคุณนะ เดี๋ยวเวลาจะลงไปเซเว่นเราโทรไปหานะ โอเคไหม"

ตอบพลางยิ้มปลอบใจอีกฝ่ายที่หน้าเจื่อนลง ขณะที่จินตภัทรจะได้ทันพูดขอโทษออกไปตรงๆ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก จินตภัทรเดินไปเปิดประตูห้องก่อนจะหันมายื่นมือรับของแต่ร่างสูงกลับเบี่ยงตัวดันประตูห้องเข้าไปเองโดยไม่มองหน้าเจ้าของห้องตัวเล็กที่ยืนมองอย่างอึ้งๆ ของทุกอย่างถูกวางลงที่พื้นห้องประตูปิดลงทันทีเพราะมือหนาที่ดันปิดลงและใช้สองแขนกักตัวคนที่จำเดินหนีไว้ที่ประตูจนพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้น

"จีน"

"หืม?" เจ้าของชื่อตอบรับพลางใช้มือทั้งสองข้างจับชายเสื้อยืดของตัวเองและขยำไปมาเพราะไม่รู้จะเอามันวางไว้ตรงไหน

"บีเป็นอะไรในสายตาจีนเหรอ"

"ทำไมถามแบบนี้อะ"

"เราจูบกัน เราชอบกัน แต่ทำไมเราถึงไม่คบกัน"

สายตาที่ส่งมามันมีแต่ความรู้สึกคับแค้นใจ จนคนถูกมองรู้สึกผิด จินตภัทรเม้มปากน้อยๆ พยายามจะเรียบเรียงคำพูดดีๆ แต่ก็ทำได้เพียงเรีัยกชื่ออีกฝ่ายออกมาอย่างลังเล

"บี..."

แต่คนหมดความอดทนก่อนก็ได้แต่ถอนใจและยอมสารภาพสิ่งที่วางแผนเอาไว้ ถึงแม้กวินจะบอกว่าไม่ควรใช้มันเป็นข้อแม้เพื่อแลกเปลี่ยนอะไรจากอีกฝ่าย

"บีคิดจะเลิกบุหรี่เพราะจีน แต่ไม่รู้ว่าจะได้อะไรตอบแทนความพยายามนี้ไหม"

ทั้งน้ำเสียงและสายตามันบอกชัดเจนอยู่แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่จอมพลต้องการ จินตภัทรทำได้แค่ช้อนตามองคนที่อยู่สูงกว่า เขาไม่อยากโกหกอีกต่อไปว่าอะไรที่ทำให้มันยาก แต่พอมาถึงตอนนี้สิ่งที่ยากกว่าก็คือการหาเรื่องเฉไฉและหนีความจริงไปเรื่อยๆ

"ถ้าสมมติเราคบกันบีต้องการเวลาจากเราในแต่ละวันมากเท่าไหร่"

"หมายความว่าไง"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันและรอฟังคำตอบที่ดูเหมือนว่าจอมพลเองก็คาดไม่ถึงว่าจินตภัทรจะเอามันมาเป็น ข้อแม้ ที่เหมือนตั้งใจจะ ผลักไส ด้วยการพูดให้ทุกอย่างมันยาก...

"เวลาเราทำงานบีนอน เวลาเรานอนบีทำงาน เราเขียนนิยายเกือบยี่สิบชั่วโมงต่อวัน และนอนวันละสามสี่ชั่วโมงเพราะนั่นคืองานที่เรารัก เราถึงถามว่าบีอยากได้เวลาจากเราเท่าไหร่ถ้าเราคบกัน

เราไม่อยากปฏิเสธบีอีก เรารู้ว่ามันแย่เวลาฟังซ้ำๆ แต่เราทำใจลำบากที่จะต้องมานั่งกังวลว่าไม่รู้เมื่อไหร่บีจะเบื่อ เหมือนที่พี่เบญเบื่อ รู้ไหมว่าเขาคบกับผู้หญิงคนอื่นระหว่างที่คบกับเรา คนที่เขาแต่งงานด้วยนั่นแหละ เพราะอะไรรู้ป้ะ เพราะเราเป็นนักเขียนที่ต้องทำงานเงียบๆ คนเดียว ขนาดบีเสียงดังอยู่ข้างห้องเรายังทนไม่ไหวแล้วเราย้ายมาอยู่ด้วยกัน บีจะทำยังไง"

ทั้งที่คิดแล้วว่าพูดออกไปมันต้องแย่มากแน่ๆ คิดล่วงหน้าไว้แล้วว่าพูดออกไปก็คงจบแน่ๆ จินตภัทรถึงไม่อยากพูด แต่น่าแปลกที่ทุกๆ ขณะที่รับฟัง ไม่มีสีหน้าที่แปลกใจ หรือเบื่อหน่ายจากอีกฝ่าย รวมทั้งคำตอบที่ส่งกลับมา

"งั้นลอง เดี๋ยวทำให้ดูว่าเราจะอยู่ยังไง"

ราวกับคนดื้นรั้นในสายตาจินตภัทร ทั้งคำพูดและสายตา จอมพลเหมือนคนบ้าที่กำลังพูดท้าทายออกมาโดยที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

จินตภัทรยังเงียบและมองใบหน้าอีกฝ่ายราวกับพินิจพิเคราะห์หาเหตุผลว่าทำไมจอมพลถึงอยากอยู่ด้วยกันนัก แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ถูกถามออกมา ในสิ่งที่ฟังผ่านๆ แล้วมันก็เหมือนคำพูดกวนประสาท แต่กลับทำให้จินตภัทรรู้สึกสะเทือนใจ

"นอกจากเรื่องต้องเขียนนิยายทั้งวันทั้งคืนมีอะไรที่บีต้องเตรียมรับมืออีกไหม ถ้าบีอยากจะคบกับจีน"

จอมพลมองสบตาและเอ่ยทุกคำพูดที่มาจากใจทั้งหมด เขาไม่ต้องการยอมแพ้เพียงแค่จินตภัทรบอกว่าตัวเองน่าเบื่อ แต่ถ้าจินตภัทรบอกว่าไม่ชอบและเกลียดเขา มันอาจจะจบตรงนี้ แต่ก็ไม่ จินตภัทรไม่พูดว่าเกลียดเขาอีกแล้ว...

"เราเป็นคนน่าเบื่อ เพราะเราไม่ชอบออกจากห้อง เราไม่เคยเที่ยวที่ไหนเพราะเราชอบอยู่แต่ในห้อง เราอยู่กับพ่อแม่ไม่ได้เพราะเราขี้หงุดหงิดเวลามีคนเดินไปเดินมา หรือทำเสียงน่ารำคาญ เราอยู่กับใครไม่ได้เลยแม้แต่พี่เบญ ตอนเราคบกับเขาเราไม่ได้อยู่กับเขา ตอนนั้นเราอยู่กับเอินเพราะเอินมันชอบเที่ยวมันไม่ค่อยอยู่ติดห้องเราถึงอยู่กับมันได้ แล้วรู้อะไรป้ะ ที่เราโดนทิ้งก็เพราะเราเป็นคนแบบนี้นี่แหละ เขาแต่งงานกับคนอื่นก็เพราะเราเป็นคนแบบนี้ แล้วเราเชื่อเลยว่าบีจะเป็นคนต่อไปที่จะทิ้งเราไปเพราะเหตุผลเดียวกัน"

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากของจินตภัทรด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือปนสะอื้น แม้จะพยายามหาข้อเสียของตัวเองมาบอกและตัดพ้อมากมายกับความรักห่วยๆ ที่ไม่อยากจะกลับไปพบเจอและเจ็บปวดอีกแล้ว แต่สิ่งที่จอมพลมองเห็นไม่ใช่คนที่กำลังปฏิเสธเขา แต่เป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ

แม้ว่าที่ผ่านมาจอมพลจะเป็นคนที่ใช้ชีวิตบ้าๆ บอๆ แต่เขาไม่เคยอ่อนแอและรู้สึกสิ้นหวังจนหวาดผวากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต หลายครั้งที่เขาเคยถูกตราหน้าว่าหน้าด้าน ใช้ชีวิตปกติได้ยังไงทั้งๆที่แฟนเพิ่งตายไป แต่เขาไม่เคยสนใจเพราะความเสียใจมันจบไปแล้วและสิ่งที่เขาอยากทำคือเริ่มต้นใหม่ให้มันดีกว่าเดิมและพยายามใหม่เพื่อไม่ให้ตัวเองทำผิดซ้ำ...

 

"จีน ฟังนะ อดีตคืออดีต ปัจจุบันคือปัจจุบัน ถ้าเลิกคิดถึงอดีตไม่ได้ก็จะติดอยู่กับมันตลอดไป ซึ่งจอมพลเคยเป็นและเข้าใจว่ามันยากที่จะลืมมันไป แต่ถ้าไม่ลืมสักที ชีวิตจีนไม่มีทางหลุดไปจากความเจ็บปวดได้ เพราะมีแต่จีนที่ยังอยู่กับมันในขณะเดียวกันคนที่ทำให้จีนเสียใจเขาอาจจะลืมจีนไปแล้วก็ได้ แล้วทำไมยังต้องเอาเรื่องของเขามาแบกไว้"

ถ้อยคำที่พยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน มืออุ่นๆ ประคองใบหน้าของจินตภัทรให้เงยขึ้นมาสบตากัน ทุกๆ อย่างมันทำให้คนที่หัวใจเปราะบางรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย เพราะยิ่งอีกฝ่ายทำแบบนี้ ก็ยิ่งปฏิเสธไม่ได้และวิ่งหนียากขึ้นมากเท่านั้น ...

"ไม่เอา ฮึก ไม่เอา เรากลัว มันต้องเหมือนเดิมแน่ๆ ฮึก ฮืออออ มันต้องจบเหมือนเดิมแน่"

จินตภัทรหลับตาลงและส่ายหน้าไปมาขณะที่คร่ำครวญราวกับคนขี้ขลาด จอมพลถอนใจออกมาและค่อยๆ ดึงคนขี้แยมากอดไว้

ทันทีที่ใบหน้าซบลงกับอกกว้าง กำแพงหนาที่จินตภัทรก่อขึ้นมาเพื่อสร้าง ความเข้มแข็ง ให้ตัวเองสามารถอยู่คนเดียวมาได้ตลอด ถูกทลายลงเพราะอ้อมกอดและมือหนาที่ลูบศีรษะเบาๆ อย่างอ่อนโยน

"งั้นบีถามหน่อย นิยายของจีนทุกเรื่องจบเหมือนกันไหม"

"ฮึก ม่าย ฮือออ" เสียงอู้อี้ตอบออกมาขณะที่ใบหน้ายังจมอยู่กับอกกว้าง แขนเล็กๆ กอดเอวอีกฝ่ายไว้ราวกับเด็กน้อย

"ใช่ มันไม่เคยจบเหมือนกัน เพราะตัวเอกมันคนละคน สถานการณ์มันคนละเรื่องไงจีน ต่อให้เรื่องของเรามันต้องจบแต่มันไม่มีทางจบเหมือนเดิมหรอก และบีสัญญาว่าจะทำให้มันจบแฮปปี้เอนดิ้ง ถ้าเราสองคนช่วยกันเขียนให้มันจบแบบนั้น เราต้องช่วยกันจริงไหม พระเอกนิยายของจีนก็มีเรื่องที่ต้องพยายาม นางเอกก็เหมือนกัน แต่นางเอกของบียังไม่ทันได้พยายามอะไรเลยนะครับ"

คนพูดปลอบยิ้มน้อยๆ ขณะที่กดจูบหน้าผากเนียนอย่างปลอบโยน เขารู้ว่ามันเจ็บ ทุกคนที่เคยผ่านเรื่องร้ายๆ มาไม่มีใครหรอกที่จะไม่กลัว

"ฮึก เรากลัวอะบี เรารับมันไม่ไหวหรอก...ฮึก เรา กลัว"

"งั้นขอถามคำถามสุดท้าย..."

 

ร่างบางเอาแต่สะอึกสะอื้น ได้แต่คิดและร้องไห้ออกมากับความมืดมนที่คิดวนเวียนอยู่ในหัว

จอมพลจะไปแล้วสินะ...มันคงจบแล้วสินะ 

 

"จีนอยากได้ห้องคืนไหม ถ้ายังอยากได้คืนอยู่บีจะย้ายออกให้ จีนเอาห้องคืนไป แล้วบีจะให้ทางนิติบุคคลทำเรื่องขายห้องนี้ ในชื่อบีแทน ย้ายม่านของจีนไปติดที่เดิม ให้จีนกลับไปอยู่ห้องที่จีนเลือก อยู่อย่างมีความสุขและลืมเรื่องของบีไปเหมือนว่าเราไม่เคยอยู่ข้างห้องกัน"

จบถ้อยคำสุดท้ายในประโยค อ้อมกอดของคนตัวสูงก็คลายออกช้าๆ หัวใจของจินตภัทรตอนนี้มันกระตุกวูบเหมือนถูกเหวี่ยงลงจากที่สูง ทั้งที่ก่อนหน้านี้อยากได้ห้องคืนใจจะขาด อยากให้อีกฝ่ายไปให้พ้นๆ อยากได้ความสงบคืนมา แต่เมื่ออ้อมแขนของจอมพลคลายออก กลับรู้สึกเคว้งคว้างราวกับไม่สามารถยืนด้วยขาของตัวเองได้อีกต่อไป

ร่างสูงใหญ่เบี่ยงตัวหลบและเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู แต่ทันทีที่เสียงปลดล็อกประตูอัตโนมัติดังขึ้น สองแขนของจินตภัทรกลับคว้าท่อนแขนหนาเอาไว้แล้วซบใบหน้าลงอย่างน่าสงสาร น้ำเสียงสั่นเครือตอบคำถามอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่พ่ายแพ้

"บีอย่าไปนะ อย่า ฮึก ฮืออ อย่าไปนะ จีนไม่อยากได้ห้องคืนแล้ว"

"แค่นั้นเหรอ" คนร้ายกาจแกล้งถามขณะที่แอบยิ้มมุมปากมองศีรษะกลมๆ ที่ซบลงที่แขนตัวเอง

"คบกันก็ได้ แต่เราอยากอยู่ห้องเรา บีอยู่ห้องบี แบบนั้นก่อนได้ไหม"

ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาเงยหน้าขึ้นช้อนตามองอีกฝ่ายที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าจากเมื่อครู่ทันทีและมองตอบกลับมาราวกับกำลังพิจารณาชี้ชะตาอีกฝ่ายที่พ่ายแพ้ราบคาบ

แต่เก๊กได้ไม่นานริมฝีปากหยักก็ยิ้มกว้างออกราวกับผู้ชนะ และพูดแซวออกมาหน้าตาเฉยทั้งที่ตัวเองทำให้คนอื่นร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง

"อ้าว นี่บีกำลังถูกจีนขอเป็นแฟนเหรอ"

จินตภัทรอึ้งไปแล้วมองใบหน้าขี้เล่นด้วยความรู้สึกที่เหมือนกำลังอ่านเฉลยข้อสอบที่ตัวเองเดาผิดหมดทุกข้อ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อสบตากันและเข้าใจในตอนนั้นเองว่าทั้งหมดคือความตอแหลของอีกฝ่ายที่หลอกให้จินตภัทรทำเรื่องหน้าอายจนได้

"ไอ้เลว! นี่หลอกเหรอ" ดวงตารีเบิ่งกว้าง ทั้งที่คราบน้ำตายังไม่ทันแห้งแต่อารมณ์ตอนนี้กลับถูกเหวี่ยงกลับมาโมโหอีกฝ่ายสุดขีด

"ก็หลอกอะดิ ใครจะย้ายออกวะ ห้องตั้งแพง นี่ยืมเงินไอ้แจ็คมาดาวน์นะ" คำพูดกวนๆ และสีหน้าที่ไม่ได้มีความสำนึกผิดใดๆ เลยทำให้โกรธมากขึ้นไปอีกจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า

"ไอ้..." มือเล็กๆ กำแน่นและสั่นไปหมด ได้แต่ถามตัวเองว่า นี่คิดดีแล้วใช่ไหมที่พลาดมาชอบไอ้บ้านี่...

"รู้ยังว่าตอนจีนหลอกบีรอบที่แล้วบีเฟลมากนะ รู้สึกโง่มากเลย อายมากด้วย โอ๊ย! อย่าตี"

"มันเหมือนกันเหรอ! ไอ้เวรเอ้ย แม่ง! ไปไกลๆ เลย ถอนคำพูดแล้ว ออกไป!"  มือเรียวทุบอีกฝ่ายแล้วผลักออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่ทั้งเจ็บทั้งอาย แทบจะกัดลิ้นตายที่หลงเชื่อว่าอีกฝ่ายจะย้ายห้องไปจริงๆ สะเทือนใจมากเสียใจมากจนต้องขอร้องไม่ให้ไป ยิ่งคิดก็ยิ่งอายจนอยากจะกรีดร้องออกมา แต่ทำได้แค่เดินกระแทกเท้าไปทิ้งตัวลงนอนดีดดิ้นระบายความหงุดหงิดอยู่บนเตียง

 

คอนโดฯ หรูใจกลางเมืองในเวลาตีสามสี่สิบห้านาที เสียงหัวเราะลั่นของเจ้าของห้อง 2209 ยังคงดังลอดออกมาเป็นพักๆ ด้วยความดีใจและสะใจที่หลอกให้คนข้างห้องยอมคบกับตัวเองสำเร็จ


 

 

 



..........TBC..........


#2209Bnior





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18201 WangJimung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 05:31


    ร้ายนักบิบี๋

    #18,201
    0
  2. #16429 aukkhauupaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 19:55
    เดี๋ยวตีตายบีนี่! แกล้งลูกเรา นี่สินะ ต้องเหมือนกันถึงจะอยู่กันได้55555555
    #16,429
    0
  3. #14572 CViewMED (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 13:58
    ข่นเฬววววว พอกันทั้งคู่5555
    #14,572
    0
  4. #13410 LittleBuzz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 17:22
    สมน้ำสมเนื้อค่ะ 555555555
    #13,410
    0
  5. #11891 Zomanica (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 02:00
    หงึ! งอน ชิ //โอ๋ๆๆๆๆ ลูกมี๊เดี๋ยวมี๊ตีตาจอมพลให้มาหลอกลูกมี๊ได้ยังไง หึ! //ทำดีมากลูกเขย ต้องโดนแบบนี้บ้างไม่งั้นขึ้นคานแน่ๆลูกมี๊
    #11,891
    0
  6. #11864 Babyblue (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 23:44
    ความตอแหลนี้ 55555
    #11,864
    0
  7. #10986 pqppp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 03:15
    แข่งกันร้ายถูกมะคะ
    #10,986
    0
  8. #9405 exo xoxo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 17:15
    ความมารยาของอิบีนี้ 555555
    #9,405
    0
  9. #8906 pa rang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 01:34
    ขอมอบรางวัลตุ๊กตาทองคำให้จอมพลค่ะ
    #8,906
    0
  10. #8767 nu_kets (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 14:04
    ขอบอกเลยว่าบีน่าตืบมากกกกกกกกกกกกกกกกวนสุดๆทำจีนร้องไห้ทำเหมือนจะไปสุดท้ายคือเอาคืนและให้จีนยอมคบด้วย
    #8,767
    0
  11. #7690 deffjb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:15
    เจ้าเล่ห์ว้อยยยยย
    #7,690
    0
  12. #7373 NYN34 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 18:23
    จริงๆเล้ยยยย จอมพลที่เชื่อใจไม่ได้ น้องจีนอุตส่าห์ยอมทลายกำแพงออกมาแล้วแท้ๆ แต่ก็ต้องยอมอ้ะ เจตนาเค้าดี เค้าอยากคบจีนจริงๆ
    #7,373
    0
  13. #6699 nuchroom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 17:07

    อ่านไป อมยิ้มไป คืออะไร????? #ฟินค่าาาาไรท์

    #6,699
    0
  14. #5937 giftfully (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    ลูกดกแน่ๆ
    #5,937
    0
  15. #5563 Minttt_pjy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 18:03
    โถๆๆๆๆๆ คนกำลังซึ้งเลย55555555 มาม่ะน้องจีนน เราจะกอดปลอบเองงงง เหมาะสมกันเพราะร้ายทั้งคู่อ่ะจริงงง
    #5,563
    0
  16. #5466 aumjunjin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 10:47
    โง้ยยยยยย สมน้ำสมเนื้อจริงๆคู่นี้
    #5,466
    0
  17. #4936 chomnrs (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 04:01
    ฮือออ เกลียดว้ายลูกเธอแพ้ 5555555555 น้องจีนลู้กกก
    #4,936
    0
  18. #4509 PuiPui--r (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 07:25
    แชปนี้บีมันพูดดีนะเว้ยยย เข้าใจความคิดจีนอยู่หรอกแต่มองในมุมบีก็เหมือนให้ความหวังไปวันๆมันก็เฟลเหมือนกันนะ
    #4,509
    0
  19. #4344 Zom Ws (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 10:38
    เกลียดดดดดดดดดดดดดดดดบี มาหลอกลูกเราให้ร้องไห้ โอ๋น้องจีนมาอยู่กับเรา เราอยู่เงียบ ๆ นั่งมองจีนอย่างเดียว ฮืออออออ ตอนนี้หวานมากกกกกก โคตรน่ารัก
    #4,344
    0
  20. #3873 veevie_jiji (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 19:50
    สรุปว่า ศีลเสมอกันค่ะ 5555555 ร้ายแพ็คคู่
    #3,873
    0
  21. #3790 mpoial (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 22:50
    โอ้ยยยยย ร้ายคู่เลยดีมั้ยคะเนี่ย เหมือนพิบีแก้แค้นที่โดนจีนแกล้งมาตั้งนานอ่ะ 555555555
    #3,790
    0
  22. #3703 [10000] li (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 09:31
    โอยยยมันเดระเกินน
    #3,703
    0
  23. #3483 Ammyyy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 19:27
    ชอบมากกกกก
    #3,483
    0
  24. #3365 allrisedefsoul (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:05
    โอ้ย นังจอมพลโว้ย อุตส่าห์จะดราม่าละ อารมณ์กระตุกมั่ก 555555555
    #3,365
    0
  25. #3319 shierichi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:16
    จอมพล!!! เลวมาก แกล้งหลอกได้แนบเนียนมาก เดะตบเลย5555
    #3,319
    0