[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 15 : 14 : เขินเลเวลล้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    11 ส.ค. 60






 

 

14

เขินเลเวลล้าน

 

เสียงปรบมือและร้องเรียกจากด้านล่างยังคงเหมือนเดิม ชายหนุ่มนั่งลงตรงกลางเวทีเล็กๆ ของร้านที่ถูกจัดไว้ให้ วันนี้โหวงเหวงไปนิดเพราะไม่มีวงแบ็กอัพที่เคยเล่นด้วยกัน มือหนากระชับกีตาร์โปร่งในมือและวางจัดไว้บนหน้าตัก ปรับไมค์ให้พอดีก่อนจะเริ่มทักทายลูกค้าในร้าน ไถ่ถามว่าเทศกาลแบบนี้ทำไมยังอยู่ที่นี่กัน มีคนตะโกนตอบขึ้นมาว่าเมียให้เฝ้าบ้านดูแลหมาระหว่างพาลูกไปเที่ยว เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งพนักงานและลูกค้าในร้าน

ขณะที่นักดนตรีเพียงคนเดียวของวันนี้กำลังจะเริ่มเพลงแรก ก็เหลือบไปเห็นกวินกับอนิลเดินจูงกันเข้ามาจากประตูด้านหน้า ด้วยสัญชาตญาณเลยกวาดตามองมาทางโซนวีไอพีหน้าเวทีอีกรอบ

ใครบางคนที่เขามองผ่านไปนั่งอมยิ้มน้อยๆ ให้เขา วันนี้จินตภัทรไม่ได้สวมแว่นหนาเหมือนเคยไม่งั้นจอมพลคงเห็นตั้งแต่แรกแล้ว ร่างบางสวมเสื้อยืดคอปาดแขนยาวลายทางขาวดำกับสกินนี่ยีนส์ นั่งไขว่ห้างและในมือมีแก้วม็อกเทลสีสวย ชายหนุ่มตั้งสติแล้วทำหน้าที่ของตัวเองที่ทำอยู่ประจำ เสียงคอร์ดแรกของกีตาร์ดังขึ้น และเริ่มบรรเลงเป็นทำนองเพลงเดียวกับที่จินตภัทรถามว่าเพลงอะไร...

"หนทาง... ยังดูเหมือนเดิม มีแสงไฟ มีผู้คนรอบกาย...."

เสียงผู้คนด้านล่างเริ่มร้องคลอตามนักร้องที่อยู่บนเวที ความทรงจำในวัยเรียนค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามา จินตภัทรจำได้ว่าเพลงนี้เพื่อนในห้องเรียนบังคับเปิดให้ฟังเวลาที่อาจารย์ไม่เข้าสอน ช่วงเวลาในอดีตที่เพลงนี้ถูกเปิดซ้ำๆ ตามคลื่นวิทยุและสถานที่ต่างๆ ที่จินตภัทรเคยไป ขณะที่กำลังนึกชื่อเพลง ริมฝีปากอิ่มค่อยๆ ขยับร้องตามอย่างไม่รู้ตัว เนื้อเพลงที่คุ้นหูหลั่งไหลออกมาจากส่วนลึกของความทรงจำ....

"ทำไมแค่ลมเพียงแผ่วเบา ยังทำให้เหน็บหนาว แค่เพียงแผ่นฟ้าที่ว่างเปล่า ยังทำให้มีน้ำตา"

ขณะที่ท่อนฮุคกำลังถูกถ่ายทอดไปเรื่อยๆ สายตาจากคนบนเวทีเหลือบมองมาทางร่างบางที่นั่งฮัมเพลงคลอตามเบาๆ เมื่อสบตากันจอมพลยิ้มให้เพราะขำที่จินตภัทรร้องเพลงนี้ได้ไม่ผิดแม้แต่คำเดียว แต่กลับไม่รู้ชื่อเพลง...และจินตภัทรคงคิดเหมือนกัน เพราะแอบอมยิ้มเขินๆ ตอบกลับมา

 

"เพลงที่จบไปชื่อเพลงเปราะบางนะครับ ของบอดี้สแลม อัลบั้มคราม ผมบอกเพราะคิดว่าบางคนอาจจะลืมไปแล้ว..."

เสียงของนักร้องพูดออกไมค์หลังจากเพลงจบ ทำเอาคนที่รู้สึกเหมือนโดนพาดพิงได้แต่เขิน เพราะเขาเองนั่นแหละที่ไม่รู้ชื่อเพลง

จินตภัทรเหลือบมองอนิลที่เอาแต่แชตไลน์อยู่ข้างๆ แทบจะไม่สนใจรอบข้างเลยหลังจากกลับเข้ามา บอกแค่ว่าคืนดีกับกวินแล้ว พร้อมกับที่ห้อยโทรศัพท์หน้าตา
ติงต๊องที่ได้มาจากการง้อกันที่ดูเด็กน้อยมากๆ แต่พอเห็นเพื่อนยิ้มได้มีความสุข จินตภัทรก็ไม่รู้ว่าจะไปขัดจังหวะหรือดึงความสนใจเพื่อนกลับมาที่ตัวเองทำไม ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากถูกขัดจังหวะในช่วง ขณะรัก กันทั้งนั้น

คนที่กำลังทำงานอยู่บนเวที ร้องเพลงไปก็คอยเหลือบมองร่างบางที่นั่งชงเหล้าเอง ซัดกับแกล้มหมดเป็นถาด ปากก็ร้องเพลงแต่ยังติดอยู่ในความทรงจำที่แปลกๆ กับจินตภัทรอยู่ ยิ่งมองเห็นขวดวอดก้าที่ค่อยๆ พร่องลงไป ก็ยิ่งประหลาดใจ นั่งกินอยู่คนเดียว ชงเอง ซดเอง ไม่มีอาการมึนๆ เมาๆ อย่างที่เจอในห้องวันนั้นเลย ทั้งที่ปริมาณต่างกันลิบลับ

"เอิน ฉันปวดฉี่อะ ห้องน้ำอยู่ไหน" จินตภัทรหันไปกระซิบถามอนิลที่เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มให้อยู่กับจอมือถือตัวเอง

"ให้ไปด้วยป่าว อยู่หลังเวทีอะ เกือบถึงลานจอดรถข้างหลังพอดี" อนิลหันมาถามพลางทำท่าจะลุกไปด้วย แต่จินตภัทรกลับดันไหล่เพื่อนให้นั่งลง

"ไม่ต้อง เดี๋ยวไปเอง เฝ้ากระเป๋าอยู่นี่แหละ สั่งน้ำแข็งกับถั่วนี่ให้ด้วย หมดแล้ว ถั่วโคตรอร่อย"

"เชี่ย จีน แกชงเหล้ากินเองหมดเลยเหรอ" ดวงตากลมโตหันไปมองสารพัดขวดแก้วบนชั้นที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ปริมาณทั้งน้ำหวานน้ำแข็งและวอดก้าหายไปเกินครึ่ง ในขณะที่อนิลเพิ่งเติมไปสองรอบเท่านั้น

"ไม่ได้มาบ่อย ของฟรีด้วย กินให้คุ้ม" จินตภัทรพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน แต่อนิลกลับเห็นว่ามันเป็นสัญญาณอันตรายที่บ่งบอกว่าจินตภัทรท่าทางจะเริ่มกึ่มๆ แล้ว

"ไม่ให้ไปด้วยแน่นะ" อนิลถามย้ำอีกครั้ง มองเพื่อนสนิทที่ยังยิ้มกว้างพลางโบกมือให้แล้วเดินสะโหลสะเหลไปทางห้องน้ำ

ร่างผอมบางถอนใจก่อนจะพิมพ์แชตไปหากวินแล้วบอกว่าจินตภัทรกำลังเดินไปห้องน้ำ ฝากพนักงานช่วยดูหน่อย เพราะกวินก็อยู่ด้านหลังคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

 

"จีนล่ะ"

อนิลเงยหน้ามองตามเสียงพ่อนักร้องที่คืนนี้แต่งตัวหล่อจนลืมไปเลยว่าเคยแขยงแค่ไหนตอนถูกบังคับให้ดมรักแร้...

"ไปห้องน้ำเดี๋ยวมา" ตอบสั้นๆ ก่อนจะนั่งแต่งรูปก่อนลงอินสตาแกรมต่อ ปล่อยให้คนถามนั่งลงข้างๆ ตรงที่ของเพื่อนเขา

"นี่กระเป๋าจีนเหรอ" มือหนายกกระเป๋าคลัชสีดำขึ้นมาถาม

"อื้ม" อนิลตอบพลางเหลือบมองแว่บเดียวแล้วก็กลับไปสนใจโทรศัพท์ตัวเองต่อ

จอมพลมองอนิลที่ไม่ได้สนใจตัวเขาเลยก่อนจะแอบเปิดกระเป๋าจินตภัทรดูระหว่างรอเจ้าของกระเป๋ากลับมา ในนั้นมีกระเป๋าใส่เหรียญกับที่ใส่บัตรเล็กๆ แล้วก็โทรศัพท์มือถือของจินตภัทร ร่างสูงแอบเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ แว่บนึงอย่างระแวดระวังก่อนจะกดเบอร์โทรตัวเองลงไปแล้วกดยิงเบอร์กลับมา

เป็นการขโมยเบอร์หน้าด้านๆ แบบที่ไม่ต้องอ้าปากอ้อนวอนขอให้เสียเวลา แต่ทันทีที่กดเบอร์เสร็จกลับมีชื่อกับรูปเขาที่ถูกแอบถ่ายไว้ตอนหลับโผล่ขึ้นมาบนหน้าจอ

หัวใจของคนที่ค้นพบความลับเต้นรัวเหมือนเจอภาพหลุดตัวเองแก้ผ้าในเน็ต แต่มันต่างตรงที่ว่ารูปของเขาไม่ใช่รูปโป๊หรือถ่ายออกมาน่าเกลียด มันคือรูปตอนที่เขานอนหลับอยู่ที่โซฟา ตอนไปค้างห้องจินตภัทร จอมพลเลื่อนดูรูปไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาเจอรูปจินตภัทรสวมเสื้อฮู้ดสีแดงแล้วถ่ายจากหน้ากระจก มันเป็นเสื้อที่เขาเอาออกมาทิ้งด้วยความเสียดายเพราะยัยแว่นตัวแสบอ้วกใส่ แล้วจอมพลก็แน่ใจว่าจินตภัทรไม่ได้บังเอิญซื้อเสื้อตัวนี้มาแน่ๆ เพราะมันเป็นรุ่นลิมิเต็ดที่เขาสั่งมาจากเมืองนอกสองสามปีแล้วเพราะในไทยไม่มีขาย แต่จะลงทุนรื้อออกมาจากถังขยะแล้วเอาไปซักนี่มัน....

เฮ้ย เสื้อกูแน่ๆ อะ เชี่ย โคตรน่ารักเลย ใส่แต่เสื้อท่อนล่างใส่กางเกงขาสั้นด้วยโคตรเอ็กซ์ นี่คนเดียวกันหรือฝาแฝดวะ

จอมพลนั่งหัวเราะอยู่คนเดียวพลางเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเพราะเหมือนมีคนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะ จังหวะที่เงยหน้าขึ้น มือเล็กๆ ก็ตรงมากระชากโทรศัพท์ สีหน้าของจินตภัทรดูโกรธมากจนหน้าแดงก่ำ

"จีน!" อนิลเรียกเพื่อนที่ดึงกระเป๋าตัวเองแล้วเดินหนีออกไปทางประตูหลังร้าน

จินตภัทรเดินเร็วมากและกว่าจอมพลจะออกสตาร์ทวิ่งตามออกไป ก็เกือบหนึ่งนาที...

"แจ็คปล่อยก่อน"

เสียงอนิลที่โยเยอยู่ตรงลานจอดรถดังขึ้นทันทีที่จอมพลเดินไปถึง กวินล็อกตัวอนิลเอาไว้ แล้วมองมาทางร่างสูงของเพื่อนซี้ก่อนจะพยักพเยิดไปทางจินตภัทรที่เดินลิ่วๆ ไปโบกรถแท็กซี่เพราะกวินไม่ยอมให้อนิลไปด้วย

"มึงรีบไปเคลียร์ดิ ยืนทำเหี้ยไรตรงนี้ล่ะ" กวินเร่งเพื่อนที่ยังเบลอๆ ให้วิ่งตามไปจังหวะเดียวกับแท็กซี่กำลังชะลอจะจอดรับจินตภัทร

ร่างสูงใหญ่เดินกึ่งวิ่งไปคว้าเอวบางไว้ ก่อนจะก้มลงไปบอกขอโทษลุงแท็กซี่

"แฟนผมไม่ไปแล้วลุง ขอโทษทีครับ ทะเลาะกันนิดหน่อย"

พูดจบก็ปิดประตูรถแล้วลากจินตภัทรกลับมา มือเล็กๆ ทั้งจิกทั้งข่วนทั้งศอกใส่จนคนตัวโตกว่าได้แต่กัดฟันอดทนลากจินตภัทรมาถึงรถของตัวเอง

"ปล่อย!" จินตภัทรตวาดใส่เขาและดูฤทธิ์เยอะกว่าช่วงเวลาปกติมาก

"เดี๋ยวไปส่งไง เข้าไปเร็ว"

"โรคจิต ปล่อยเลย มาแอบดูโทรศัพท์คนอื่นได้ไง นิสัยไม่ดี!" 

เสียงแหวออกมาทำเอาคนโดนด่าได้แต่กลอกตา จับโยนใส่รถได้ก็รีบวิ่งอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วล็อกรถ ก่อนจะเปิดฉากด่ากลับบ้าง

"คุณดิโรคจิต แอบถ่ายรูปผมเก็บไว้อะ นี่เปิดรูปดูแล้วเอาไปจินตนาการอะไรลามกๆ ป้ะเนี่ย แล้วเสื้อฮู้ดสีแดงนี่ไปเก็บมาจากถังขยะใช่ป้ะ เสื้อผมมันไม่ได้มีขายตามตลาดนัดนะผมจำได้อยู่แล้ว เอามาใส่แล้วยังถ่ายรูปไว้อีก เห็นเสื้อแพงเลยจะเอาไปขายมือสองใช่มะ"  

คำพูดทีเล่นทีจริงของจอมพลทำเอาคนที่ออกฤทธิ์ออกเดชเมื่อครู่นั่งเงียบกริบ จอมพลแกล้งถอนใจใส่พลางสตาร์ทรถ แอบเหลือบมองใบหน้าสวยที่ปราศจากแว่นกรอบดำหันมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับพยายามใช้ความคิด บรรยากาศในรถมันเงียบจนมือหนาต้องเอื้อมมาเปิดเพลงจากซีดีที่ใส่คาไว้

"จะบอกว่ารัก เธอจะซึ้งหรือเปล่า อยากเอ่ยเรื่องราว ที่มันยังคั่งค้างใจ ถ้าบอกกับเธอ เธอจะรักหรือไม่ ได้แต่ถอนใจ เก็บเอาไว้ ไม่กล้าบอกเธอ"

เสียงของคนขับร้องคลอไปกับเสียงจากเครื่องเสียงในรถ แอบเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ ที่เท้าศอกกับที่จับประตูแล้วเอามือปิดปากไว้ เห็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่จุดขึ้นมุมปากที่เจ้าตัวคงเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชั่งใจเพียงครู่ก็หาเรื่องชวนคุย

"ดื่มไปตั้งเยอะไม่เห็นเมาเลย ทีตอนขโมยดื่มค็อกเทลในตู้เย็นห้องบีนี่เมาปลิ้นเลยนะ ตอนนั้นทำอะไรไปรู้ตัวมั่งป้ะเนี่ย"

เสียงทุ้มแกล้งเอ่ยถามเชิงตัดพ้อ คิดว่าจินตภัทรก็คงเขินและเลี่ยงที่จะไม่ตอบเหมือนเรื่องรูปเขากับเรื่องเสื้อที่เก็บมาจากถังขยะ หรือไม่ก็คงจำไม่ได้จริงๆ แต่ดูเหมือนว่าจอมพลจะคิดผิดไป...

"ตอนนั้นจีนไม่ได้เมา ใครบอกว่าเมา บีอะคิดไปเอง" 

 

....................

 

รถมิตซูบิชิ มิราจสีน้ำเงินอมฟ้า ขับออกจากถนนหักออกมาจอดข้างทางกะทันหัน จนคนที่นั่งข้างๆ เกือบหัวทิ่ม ภายในรถเงียบกริบ คนขับนั่งมองพวงมาลัยรถแล้วเริ่มทบทวนความจำของตัวเอง ความรู้สึกเมื่อครู่หลังจากที่จินตภัทรเฉยว่าไม่ได้เมาทำเอาขนลุกตั้งแต่หัวยันไข่ ทุกอย่างตีรวนไปหมดในสมอง รวมทั้งความชาที่หน้า ความร้อนที่สองข้างแก้ม และสายตาที่เอาแต่จ้องพวงมาลัยเพราะไม่กล้าหันกลับไปมองคู่กรณีที่เอาแต่เท้าศอกมองไม่พูดอะไร...

แบบนี้จินตภัทรก็รู้ตัวอยู่ตลอดเวลาเลยสิว่าตัวเองโดนลวนลามอะไรมั่ง

จอมพลได้แต่รู้สึกหวาดผวาอยู่ในใจ...โดยไม่รู้เลยว่าอะไรบ้างที่ตัวเองนั่นแหละที่พลาดไป

 

 


 

จินตภัทร’s

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้หนึ่งสัปดาห์

จินตภัทรเป็นมนุษย์ที่ป่วยง่าย อาการตัวร้อนรุมๆ เป็นเรื่องปกติ แค่เจอแอร์แรงหน่อยก็ไข้ขึ้น ยิ่งมาเจอแอร์เย็นๆ ในห้องที่ไม่รู้ว่าปรับอุณหภูมิไว้ที่เท่าไหร่ เพราะหารีโมตแอร์ในกองซากปรักหักพังไม่เจอ แถมไม่มีสิ่งที่เรียกว่าผ้าห่ม

ร่างบางก็เริ่มคอแห้งและกระหายน้ำจนต้องลุกขึ้นมาเดินสะเปะสะปะไปเปิดตู้เย็นของจอมพลเพื่อความหาสิ่งที่ดับกระหายได้ในเวลานั้น แต่เพราะไม่ได้สวมแว่นและคอแห้งมาก ไม่ว่าอะไรที่หยิบเจอก็เปิดขวดกระดกได้หมด ไม่เว้นแม้แต่วอดก้าผสมสไปรท์ที่เหลือเต็มขวดก็สามารถกระดกได้หมดขวดแล้วเดินกลับไปทิ้งตัวลงนอน และเริ่มถูกไข้หวัดรุมเร้าตั้งแต่ตอนนั้น

ร่างบางสะดุ้งจากความฝันเพราะเสียงเปิดประตูห้อง จินตภัทรเป็นคนตื่นง่าย เลยค่อนข้างไวเวลามีเสียงดังอะไรดังนิดหน่อยก็ตื่นแล้วแต่เพราะดวงตาที่ร้อนผ่าวและเริ่มเจ็บคอจนไม่อยากอ้าปาก แม้ว่าจะตื่นแล้วก็ไม่มีแรงจะลืมตาขึ้นมาทักทายอะไรคนที่เพิ่งกลับเข้ามาทั้งนั้น

"หื้ม สัด...เดี๋ยวแม่งตื่นมาด่าอีก จมูกยิ่งดีๆ อยู่"

เสียงบ่นของจอมพลดังลอยมาหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงโยนอะไรบางอย่างใส่ในตู้รองเท้าหน้าห้อง เลยสันนิษฐานว่าเพราะจินตภัทรเคยบ่นว่าจอมพลปากเหม็น ก็เลยกลัวจะโดนว่าอีกเลยรีบวิ่งพับขากางเกงเข้าไปในห้องน้ำ

จินตภัทรปรือตามองร่างสูงใหญ่ที่เดินกระย่องกระแย่งออกมากางเกงยีนส์เปียกโชก สุดท้ายก็ต้องคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอวแล้วถอดเสื้อกางเกงกลับเข้าไปอาบน้ำใหม่

งีบหลับได้แป๊บเดียวก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กๆ จินตภัทรปรือตาขึ้นมองเห็นจอมพลยืนมองขวดเปล่าบนอ่างล้างจานแล้วสักพักก็รู้สึกถึงมืออุ่นๆ ที่แตะลงที่หน้าผากกับซอกคอ...

ในวินาทีนั้นเอง...มันทำให้จินตภัทรคิดถึงเบญจ์มากๆ คิดถึงจนอยากร้องไห้ออกมา

เพราะตอนที่จินตภัทรยังมีเบญจ์ จินตภัทรก็เป็นเด็กขี้โรคที่ป่วยเป็นไข้หวัดบ่อยมาก

และตลอดมาเบญจ์ก็จะคอยดูแล เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ป้อนโจ๊ก ป้อนยา ทำทุกอย่างให้...เหมือนกับที่จอมพลทำตอนนี้

จินตภัทรต้องผืนใจหลับตาและแกล้งหลับกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ เพราะกลัวว่าถ้าลืมตาขึ้น น้ำตามันจะไหลออกมา

นานมากแล้วตั้งแต่เลิกกับเบญจ์ไป ไม่เคยมีใครคอยดูแลจินตภัทรอีก ไม่เคยมีใครใส่ใจว่าเขาจะเป็นอะไร มีแค่อนิลที่แค่ห่วงใยแต่ก็ไม่สามารถมาดูแลกันมากไปกว่านี้ได้

ทุกๆ สัมผัสที่จอมพลค่อยๆ เช็ดตัวให้มันเรียกความอ่อนแอภายในใจให้เอ่อล้นจนแทบทนไม่ไหว จินตภัทรเกือบจะหลุดร้องไห้ออกมาจนต้องแกล้งทำเป็นหนาวแล้วขยับไปซบหน้าท้องของอีกฝ่าย ซ่อนน้ำตาที่มันแอบไหลออกมาจากหางตาเอาไว้   จนกระทั่งจอมพลหยิบเสื้อฮู้ดสีแดงมาสวมให้ก่อนจะเอาผ้าขนหนูไปตากแล้วกลับมานอนกอดเขาเอาไว้

รู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาว่าอีกฝ่ายกำลังกอดเอาไว้ ขาเล็กๆ แกล้งก่ายขึ้นหมายจะกอดจอมพลแทนหมอนข้าง แต่พอนอนข้างกันก็รู้เลยว่ากระดูกคนละเบอร์

จอมพลตัวใหญ่มากจนจินตภัทรก่ายขาเกี่ยวไม่ถึง ได้ยินอีกฝ่ายแอบหัวเราะ ตัวเองก็ขำเหมือนกันแต่หัวเราะไม่ได้เพราะเดี๋ยวจอมพลจะรู้ว่าเขาแกล้งหลับ แต่สุดท้ายก็กลั้นขำไม่อยู่หลุดหัวเราะออกมาแล้วแกล้งทำเป็นละเมอบ่นร้อนไปเรื่อย

"เฮ้ยๆ อย่าถอดนะ ถอดปั๊บนี่จับขึงเลยนะ"

จอมพลพูดพลางรั้งเสื้อเอาไว้ จินตภัทรได้ทีเลยแกล้งด่าแซะกลับไป

"อ๊อย ร้อนนนนนนน ม่ายเปิดแอร์ไง ขี้งกอ่อ เปิดแอร์กัวเปืองหง่อ"

พูดไปก็แอบหลุดขำขณะที่มุดไปมุดมาอยู่ในเสื้อตัวโต แต่พอมือหนาแกล้งผลักหัวไปมา อาการวิงเวียนก็เริ่มก่อตัวขึ้น บวกกับของที่กินเข้าไปเริ่มตีขึ้นมาจุกตรงคอหอย ขณะที่คนขี้แกล้งยังผลักหัวเขาไปมาสนุกสนาน...

"อึก อุ๊แหวะ!"

"เอ้า เหี้ย!"

จินตภัทรคายของเก่าออกมาหมดใส่เสื้อฮู้ด และในได้ยินเสียงสบถดังขึ้นก่อนที่จอมพลจะค่อยๆ ดึงเสื้อออกไปแล้วไล่ให้ร่างบางไปล้างหน้าล้างปาก

ถ้าจอมพลจะสังเกตเห็นสักนิดจะรู้ว่าจินตภัทรวิ่งไปห้องน้ำปร๋อเลย ไม่มีอาการมึนเมาแม้แต่น้อย

เสียงบ่นของจอมพลดังงึมงำเหมือนหมีกินผึ้ง จนกระทั่งจินตภัทรเดินออกมาจากห้องน้ำ และเห็นจอมพลยืนเอาเสื้อใส่ลงถุงดำสายตาอาลัยอาวรณ์ ร่างบางรู้สึกผิดและสงสารอีกฝ่าย ในขณะที่คนหยาบคายก็ยังสบถไปเรื่อย แต่ก็มองออกว่าไม่ได้ตั้งใจด่าเขา

"แม่ง กูจะทำไงดีวะเนี่ย ไอ้เชี่ยตีห้าแล้ว เมื่อไหร่กูจะ..." 

 

ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน...

รู้ตัวอีกทีก็เดินไปมุดเสื้อยืดอีกฝ่ายแล้วกอดเอวหนาเอาไว้ เสียงบ่นงึมงำก็เงียบไปทันทีเหมือนวิทยุโดนเตะปลั๊กหลุด

ปฏิเสธไม่ได้ว่าจินตภัทรรู้สึกดีแค่ไหนที่ได้กลับมาอยู่ในจุดที่มีใครสักคนดูแลอีกครั้ง

ได้กลับมาอ้อนใครสักคน ได้กอดเอาไว้แล้วงอแงเอาแต่ใจ...อีกครั้งหนึ่ง

"หงึ หนาว ฮืออออ"

จินตภัทรแกล้งทำเป็นละเมอเนียนกอดอีกฝ่ายไว้เพราะแค่อยากอ้อนใครสักคนเวลาที่ไม่สบาย แต่ดูเหมือนว่าการกระทำของจินตภัทรมันจะสร้างภาระทางใจให้อีกฝ่ายมากเกินไป

"ถ้าไม่สร่างจะทำให้อุ่นจนร้อนเลย"

คำพูดสองแง่สองง่ามที่ร่างสูงพูดออกมามันทำให้เขิน...

 

เขาไม่ใช่เด็กที่จะไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไรเลยเลือกที่จะยืนเงียบแล้วไม่ตอบ อยู่ๆ มือหนาก็ถอดเสื้อออก จินตภัทรหลับตาลงแกล้งงัวเงียแล้วเดินไปกอดอีกฝ่ายไว้อีกครั้ง...ยังรู้สึกอยากอ้อนใครสักคนอยู่...แม้จะรู้ว่ามันเป็นนิสัยที่ไม่ดีเลย

"อุ่นจัง.." จินตภัทรสารภาพความรู้สึกในชั่วขณะนั้นต่ออีกฝ่ายที่ยืนเงียบไปค่อยๆ ลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของจินตภัทรไปมาก่อนจะโอบกอดเอาไว้แน่นจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของอีกฝ่าย

สัมผัสที่กลางกระหม่อมที่ถูกจมูกโด่งกดหอมลงมาและตามด้วยจูบเบาๆอย่างอ่อนโยน

ราวกับมีเมล็ดพันธุ์ถูกหย่อนลงบนพื้นดินที่แห้งแล้งมานานแสนนาน

จินตภัทรรู้สึกในตอนนั้นเองว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับความกลัวอีกครั้ง....

 

กลัวที่จะต้องผิดหวังเสียใจ

กลัวที่จะต้องเป็นฝ่ายถูกทิ้งขว้างไป

กลัวว่าจะต้องมีบาดแผลในใจหลังจากนี้

เพราะสิ่งเหล่านี้คือผลของเมล็ดพันธุ์แห่งความรักที่ถูกปลูกขึ้นอีกครั้ง

 

ช่วงเวลาก่อนรุ่งสาง จินตภัทรลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของอีกฝ่ายที่หลับสนิท ขยับเท้าศอกยกหัวขึ้นนอนตะแคงมองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ยังผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอในห้วงนิทรา

แม้ว่าจะไม่มีแว่นตาสวมไว้ แต่ระยะการมองใกล้ๆ มันก็ชัดเจน

และชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อก้มลงไปกดริมฝีปากอิ่มลงที่ปลายคางสากแผ่วเบา...

จินตภัทรผละออกมาอมยิ้มและล้มตัวลงนอนหนุนหัวไว้ที่แขนของอีกฝ่าย ก่อนจะวาดวงแขนโอบกอดคนตัวโตเอาไว้แน่นพลางคิดเพียงว่าจะปล่อยให้ความรู้สึกของตัวเองที่เกิดขึ้นในห้องนี้ จบลงและสิ้นสุดลงที่ตรงนี้

เพราะความรู้สึกกลัวที่เกาะกินอยู่ในทุกอณูของหัวใจ มันทำให้จินตภัทรต้องตัดใจตั้งแต่ตอนนี้

ทั้งที่อยากรับอีกฝ่ายเข้ามาในใจมากแค่ไหน

แต่ต้องพยายามผลักไสออกไป เพราะใจมันไม่ต้องการที่จะพบเจอสิ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีราวกับเพื่อนเก่า...

เพื่อนเก่าที่ชื่อว่า ความผิดหวัง


 

 

 

............TBC............


#2209Bnior





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18149 Defnan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 03:54
    เงิบบบบ เข้าใจความรู้สึกจินเลย แต่ก็เงิบ 555
    #18,149
    0
  2. #18143 Lim_Lina (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:16
    อึ้งเลยค่ะ
    #18,143
    0
  3. #13396 LittleBuzz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 16:52
    คือบั่บ ยัยจีน เธอร้ายที่สุดอะ ยอมมมม
    #13,396
    0
  4. #11950 Linseyyy13 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 01:06
    อึ้งตามพี่บีแป๊บบบ
    จีนก็ไม่ใสนะคะ 555
    #11,950
    0
  5. #11884 Zomanica (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 01:15
    จีนของมี๊แอบร้ายเบาๆ โง้ยยยยดีงามมาก
    #11,884
    0
  6. #10983 pqppp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 02:46
    อุต๊ะะะะะะะะะะะ
    #10,983
    0
  7. #8903 pa rang (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 00:49
    จินก็ร้ายใช่ย่อยนะเนี่ย นี่ก็แอบชอบเค้าแต่กลัวผิดหวัง เฮ้อออออ
    #8,903
    0
  8. #8764 nu_kets (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 12:19
    ขอบอกว่าผิดคาดคือจีนไม่เมาจีนตีเนียนแต่จีนกลัวเสียใจเพราะความเจ้าชู้ของบี บีก็อยากมีใครสักคนแต่คุณหลุดได้เหรอ
    #8,764
    0
  9. #8548 KTHY. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:12
    อห.คือกลัวที่จะรักถูกแมะ
    #8,548
    0
  10. #6416 V'vitaJ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 10:34
    รวมๆแล้วคือจีนร้ายอ่ะ เจ้าเลห์เหมือนกันนะ55555555
    #6,416
    0
  11. #5927 giftfully (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:21
    ปริศนาจีสตริง5555
    #5,927
    0
  12. #5805 Callmesut (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:47
    เอ้า จีนไม่ได้เมาน้าาาา เอาแล้วๆๆ
    #5,805
    0
  13. #5462 Minttt_pjy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 04:31
    น้องจีนนี่พูดตรงแรงแซงท้างโค้งจนบีหงายเงิบอ่ะ555555555 เขินตอนนี้อ่ะ หงึ พอรู้ว่าจีนคิดยังไงกับจอมพลแล้วบั่บใจบางงงง แต่นี่ขำทอล์คไรท์มาก มาสั้นๆแต่ฮาจริงๆ555555
    #5,462
    0
  14. #4926 MatteMe (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:17
    โอ้ยยยยยยย ใจร้าย ทำไมไรท์ไม่กล่าวถึงจีสตริงลายลูกไม้สีช็อกกิ้งพิ้งเลย ใจร้ายมากๆ สงสารทั้งคูมน้องจีน ทั้งน้องจอมเลยอ่ะ มีปมกันหมด หวังว่ายัยเอินคงจะไม่มีกะเค้าด้วยนะ
    #4,926
    0
  15. #4558 Iamdeeney (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 14:48
    นึกภาพตามเลย จีนใส่จีสตริงมีลูกไม้สีชมพู -..- จีนนนนนเธอร้ายมากกกก
    #4,558
    0
  16. #4412 Memekarn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 16:27
    โอ้ยอธิบายอารมณ์ตอนนี้ไม่ถูกเลยคร้าาจีนร้ายอ่ะจอมพลตามไม่ทันหรอกหึหึชอบอ่ะไรท์สนุกก><
    #4,412
    0
  17. #4307 Aeemmii'z (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:12
    ชอบจัง ลึกซึ้งกินใจมาก ชอบการผูกเรื่องตรงเพื่อนเก่าของจีนคือความผิดหวัง ส่วนเพื่อนเก่าของบีคือความรัก มันไม่ใช่แค่ฟิคที่เขียนให้คน 2 คนมารักกัน แต่มันคือการพาคน 2 คนมารักกันแล้วเยียวยากันในที่สุด มันดีอ่ะ
    #4,307
    0
  18. #3839 theunknow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 17:22
    ขำทอร์ค555555555
    #3,839
    0
  19. #3687 ChicJaebeom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 22:17
    ฮื่อออออ
    #3,687
    0
  20. #3502 cchoijune (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 21:02
    มีความหลังที่ไม่ค่อยดีทั้งคู่เลยยยย เริ่มต้นใหม่กันนะะะ
    #3,502
    0
  21. #3043 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:37
    จีนเอ้ยยยย เปิเใจเถอะลูก
    #3,043
    0
  22. #2559 WaterSweetNW (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 20:31
    ฮือออออ ไม่ไหวแล้วๆๆๆๆๆ จีนนน น่ารักเกินไปแล้วววว เง้ออออ เขินแทนพี่บีอ่ะ 5555555555555 ว้อยย ตอนนั้นก็กลัวโน่นกลัวนี่ละบอกดีว่าเมา แล้วเป็นไง เขาไม่เมาค่า 55555555
    #2,559
    0
  23. #2530 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 05:00
    จีนแซ่บมากกกก
    #2,530
    0
  24. #2524 Pisoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 02:33
    จีนนี่ไม่แมวนะเนี่ยย ทำอะไรไว้ต้องรับผิดชอบนะหนูลูก ทุกคนต่างมีเพื่อนเก่าแต่เพื่อนไม่ดีก็ลืมๆมันไปเหอะ เนาะ
    #2,524
    0
  25. #2372 super_man (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 22:43
    จะอ่อยให้อยากแล้วจากไปไม่ได้นะน้องจีน
    #2,372
    0