[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 13 : 12 : ห้วงคำนึงชาวร็อค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    11 ส.ค. 60

O W E N TM.





 

 

 

12

ห้วงคำนึงชาวร็อก

 

"สะสมแต้มได้ทั้งหมดสามเหรียญนะคะ"

ร่างบางยิ้มให้พนักงานขณะที่เงยหน้าดูป้ายสารพัดโปรโมชั่น ไม่ว่าจะเป็นจับคู่อิ่ม แลกซื้อสุดคุ้ม หรือสินค้าแจกเหรียญต่างๆ นานาที่ดูเหมือนจะน่าสนใจจนไม่ได้มองเลยว่าใครยืนอยู่ข้างหลังจนกระทั่งได้ยินเสียง

"มาร์โบโร่อาร์กติกแบล็กซองนึง"

"ร้อยสามสิบบาทค่ะ ไฟแช็กด้วยไหมคะ"

"ไม่ครับ"

"รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มไหมคะ ตอนนี้สองลูก...."

"ไม่ครับ"

"รับโอริโอ้ไหมคะพี่ ตอนนี้สามห่อยี่สิบ"

"ไม่ครับ"

"สะสมเหรียญด้วยไหมคะ"

"มะ..."

ขณะที่กำลังจะปฏิเสธตามสเต็ปเดิมๆ อยู่ๆคนที่เดินหลุดไปจากโฟกัสแล้วก็กลับมาหาแล้วยิ้มให้เขา

"สะสมๆ นี่ๆ เราขอเหรียญนะ"

 

ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองคนที่ถลามาหาพร้อมทำท่าเป็นมิตรด้วย จอมพลพยักหน้าให้พนักงานก่อนที่จะปล่อยให้จินตภัทรเปิดแอปให้พนักงานสะสมเหรียญปัญญาอ่อนแทนเขา รับเงินทอนเสร็จก็หยิบบุหรี่เดินออกมาจากเซเว่นด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์นัก ก็เล่นหลบหน้าตลอด พอมาเจอกันที่เซเว่นก็สำคัญแค่ขอสะสมเหรียญแทนเนี่ยนะ

สมองเป็นอะไร...

หักอกชาวบ้านแล้วยังมีหน้ามาขอเหรียญเซเว่นอีก

 

"บี..."

หึ ในที่สุดก็รู้ตัวสินะว่าพลาดมากที่ปฏิเสธกันแบบนั้น

เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกยิ้มกริ่มก่อนจะหันหน้าไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่ทุกคำพูดกลับถูกกลืนหายลงคอไปเมื่อมือเล็กๆ ยื่นไอโฟนหกคืนมาให้

"เราว่าจะคืนหลายทีแล้วแต่ช่วงนี้เราปิดเล่มเลยไม่ค่อยได้ออกจากห้อง"

"สายชาร์จอะ กล่องอะ" เสียงเหวี่ยงๆ ตอบกลับไปก่อนจะดึงโทรศัพท์กลับมา

"เดี๋ยวเราเอาให้วันหลังนะ"

"จะเอาวันนี้ จะขายได้ไงอุปกรณ์ก็ไม่ครบ"

"เอ่อ เดี๋ยวเราขึ้นไปหยิบให้ บีจะขึ้นไปยัง"

"อืม"

 

ทั้งที่คิดว่ามันไม่น่าจะเป็นอะไร ก็จบไปแล้วคืออีกฝ่ายปฏิเสธมาตรงๆ ทั้งที่นั่งเยียวยาตัวเองอีกสามวันเต็มๆ พยายามมองจุดด้อยและคิดว่าไม่มีอะไรน่าเสียดายหรือเสียใจเลยสักนิด แต่พอเจอกันกลับรู้สึกแย่กว่าเดิมเป็นร้อยเท่าของวันที่จินตภัทรบอกว่าไม่ชอบเขา ช่วงเวลาที่อยู่ในลิฟต์ด้วยกันมันนานมากราวกับลิฟต์ไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนเลย ทุกอย่างหยุดนิ่งเนิ่นนาน ความเงียบเข้าปกคลุมทุกพื้นที่จนอึดอัดแทบบ้า...

ร่างสูงสะดุ้งวูบเมื่อมือเล็กๆ เอื้อมมาสะกิดแขน ทำให้หันไปสบตาอย่างไม่ตั้งใจ

"รบกวนช่วยแบ็กอัพแชตในไลน์กลับมาใส่ในเครื่องเก่าเราได้ไหม บียุ่งรึเปล่า"

ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงติดงอแงและรอยยิ้มจากริมฝีปากอิ่มแดงเรื่อ ไหนจะคิ้วเรียวที่เลิกขึ้นน้อยๆ กับดวงตาใสแจ๋วหลังเลนส์กรอบหนา...

ทันใดนั้น เสียงของท่านศาสดาอาทิวราห์ คงมาลัย (นามตามบัตรประชาชนของท่านตูน บอดี้สแลม) ก็ดังเข้ามาในโสตประสาท...ด้วยท่อนฮุคเพลงหวั่นไหวในอัลบั้มไดรฟ์

 

ไม่อยากจะเหลียวมอง ฉันคอยบอกตัวเอง แต่ยังทำไม่ได้

ไม่อยากจะสนใจ... รู้ว่าไม่มีทาง แต่ก็ไม่รู้ต้องทำอย่างไร

อดใจไม่ไหวเมื่อได้พบหน้า ยิ่งเธอส่งยิ้มคืนมา ยิ่งหวั่นไหว

ยังเป็นอย่างนี้อยู่ทุกวัน ...ฉันต้องคอยหักห้ามใจ

 

ทำไมพอคิดว่าจะเลิกชอบแล้วแม่งหน้าตาน่ารักขึ้นกว่าเดิมวะ...

ปริศนาธรรมถูกจุดขึ้นในห้วงความคิดขณะที่ยังยืนมึนเหมือนคนโดนป้ายยาหมายรูดทรัพย์

 

"บี" เสียงของจินตภัทรดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กๆ ที่โบกไปโบกมาเรียกสติอีกฝ่าย

"ห๊ะ ครับ?" ร่างสูงกลับมาสู่โลกที่เสียงเพลงของท่านศาสดาค่อยๆ เบาลงและจางหายไป

"ถึงแล้ว ออกไปเร็ว"

จินตภัทรผลักเขาให้ออกจากลิฟต์พร้อมกันแล้วเดินนำไปที่ห้องตัวเอง จังหวะที่เปิดประตูออก สายตาก็แอบมองลอดเข้าไป

แต่หาได้เจอสิ่งมีชีวิตที่เรียก ผัวเขา ไม่...

 

"เข้ามาสิ บีทำให้ดูได้ไหมวิธีแบ็กอัพอะ เผื่อวันหลังจีนเปลี่ยนโทรศัพท์จะได้ทำเป็น"

ร่างบางเดินนำไปที่โซฟา หยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ตอนนี้เปลี่ยนจอแล้วเรียบร้อยมาวางคู่กับเครื่องของจอมพล

ทำไมถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นวะ ที่บอกว่าไม่ชอบกูหน้าห้องวันนั้นกูฝันเหรอ ละเมอตดเหรอ

คำถามเกิดขึ้นในใจขณะที่มองเจ้าของห้องเปิดโน้ตบุ๊กออกมา บนหน้าจอเดสก์ทอปของจินตภัทร จอมพลเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกว่ารูปแบ็กกราวน์มันคืออะไร หลังจากที่เคลียร์ไอคอนออกหมดแล้ว

มันเป็นรูปจินตภัทรกับผู้ชายอีกคนที่เขาเดาว่าเป็นผัวแน่นอน เพราะไม่มีใครที่จะเอารูปถ่ายคู่กอดคอกับเถ้าแก่ร้านอะไหล่รถมาตั้งหน้าจอแน่ๆ ถึงจะดูมีอายุหน่อยแต่ก็ไม่แปลกใจเพราะร่างบางเรียกแฟนว่าพี่...

"คนนี้ผัวถูกมะ" ความปากไวบวกกับสาระแนแม่ยิ้ม ทำให้ถามออกไปตรงๆ

"พ่อ" เสียงเล็กๆ ตอบกลับมาเพียงคำเดียว ทำเอาสติหลุดยิงมุขห้าบาทสิบบาทออกไปในทันทีเพราะแอบดีใจที่ไม่ใช้รูปผัวตั้งเป็นหน้าจอ

"พ่อ หรือ พ่อง นี่ได้ยินเป็นพ่อง นี่ด่าพ่อกันเลยเหรอ" แกล้งหยอดมุขไปพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ สิ่งที่ตอบกลับมาเป็นเพียงรอยยิ้มหวานๆ กับสายเคเบิลไอโฟน หยุดมุขตลกโง่ๆ โดยพลัน ราวกับตอกย้ำว่า มึงเข้ามาแบ็กอัพไลน์ให้กูจำได้ไหม...

"เราต้องใช้อันนี้ต่อคอมใช่ป้ะ" 

"อือ" ตอบรับพลางมองเสี้ยวหน้าที่หันข้างให้ มือเรียวหยิบปากกามาเตรียมจดเหมือนอยู่ในห้องเลกเชอร์ไม่มีผิด

ขณะที่มือกำลังสาธิตวิธีการเสียบสายและรอให้โปรแกรมแบ็กอัพรันขึ้นมา ด้วยความเร็วของโน้ตบุ๊กสเปกต่ำก็เลยต้องรอสักพัก ความเงียบเข้ายึดพื้นที่ระหว่างกันอีกครั้ง จนได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง

"ทำไมถึงยังมาคุยกันอยู่ ไหนบอกว่าไม่ชอบไง" คนที่คาใจถามออกไปตรงๆ

แต่รู้สึกว่าพลาดเพราะคำตอบของจินตภัทรฟังแล้วเหมือนนั่งอ่านการ์ตูนตาหวานเล่มละสี่สิบห้าบาทในเซเว่น

"เราคุยกันไม่ได้แล้วเหรอ"

"เปล่า...ก็เห็นจีนบอกไม่ชอบ ก็คิดว่าไม่ชอบนี่คือเหม็นขี้หน้าด้วย"

"บีอึดอัดเหรอ ถ้าแบบนั้นเรา..."

รู้สึกในตอนนั้นเองว่าหวงแหนสิทธิพิเศษเล็กๆ น้อยๆ จนตอบปฏิเสธออกมาทันควัน

"ไม่ได้อึดอัด แต่ไม่เข้าใจ เรายังไม่รู้เลยว่าทำไมจีนถึงไม่ชอบเรา อยู่ๆ ก็บอกไม่ชอบ มีผัวก็บอกสิว่ามีผัว ไม่ต้องมาบอกว่าไม่ชอบอย่างงั้นอย่างงี้"

ดวงตาที่มองลอดผ่านเลนส์ใสจับจ้องคนที่นั่งตัดพ้อออกมา ข้อดีของจอมพลในช่วงเวลานี้ก็คงเป็นน้ำเสียงหงอยๆ ที่ฟังแล้วสงสาร เพราะอย่างน้อยก็ไม่ได้ตวาดใส่เหมือนวันนั้น ความดีข้อนี้ครูจินตภัทรให้สี่ดาวยอมเฉลยให้ก็ได้...

"ผัวชาวบ้าน ไม่ใช่ผัวเรา"

"อ้าว นี่เป็นเมียน้อยเหรอ" แกล้งถามไปอย่างนั้น ทั้งที่อยู่ๆ หัวใจมันกลับลิงโลดราวกับถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนอยู่บนสายรุ้ง

แต่คนไม่รับมุขก็ยังอธิบายออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนคนยิงมุขโง่ๆ ได้แต่นั่งประสานมือไว้ที่ตัก 

"พี่เบญเป็นแฟนเก่าเรา เขาแต่งงานแล้ว เป็นพ่อคนแล้ว ส่วนที่เขาบอกว่าแฟน เขาแค่อำบีเล่นเพราะเขารู้ว่าบีไม่ใช่เพื่อนเราเลยแกล้งดักคอ"

"งั้นจีนก็โสดดิ แล้วทำไมถึง..."

พอฟังจบ ก็เตรียมยื่นอุทธรณ์เต็มที่

แต่ศาลไม่รับคำร้อง...

"โสดหรือไม่โสด แต่คำตอบเราเหมือนเดิม ไม่ต้องเสียเวลาจีบคนแบบเราหรอก"

ก่อนหน้านี้ก็ว่าแรงแล้ว คล้ายๆ ถูกตบด้วยหลังแหวน

แต่พอคำพูดประโยคนี้มันถูกเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนเสียงครูประถมที่บอกให้เด็กจดตาม

จอมพลกลับรู้สึกเจ็บมากกว่าตอนนั้นเป็นเท่าตัว เพราะมันช่างเย็นชา จนรู้สึกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ

 

 

แต่พอมองสบตากันแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในใจล้วนมีแต่ความดื้อรั้น...

"ไม่จีบก็ได้ แต่บีไม่เลิกชอบจีนได้ไหม"

พอรู้สึกตัวอีกทีก็พูดออกไปแล้ว ความเข้มแข็งต่างๆ นานาที่สร้างขึ้นเมื่อสามวันก่อน ความมั่นหน้าและมั่นอกมั่นใจว่าไม่จำเป็นต้องสนใจเลยเพราะชีวิตมีทางเลือกมากมาย เหมือนที่ท่านศาสดากล่าวไว้ 

 

'คนคนเดียวมันไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้น

ไม่ทำให้ช้ำถึงตาย ยังไงต้องรับให้ได้

ชีวิตแค่โดนทำร้าย

 

แต่พอเจอหน้า สบตากัน หายใจร่วมกันในห้องสี่เหลี่ยม ทุกอย่างที่กล่าวมาข้างต้นก็เปลี่ยนไป เหมือนคลื่นวิทยุที่มีเพลงแทรกจากสถานีอื่น...

 

'เธอ...เธออย่าเพิ่งไปบอกรักใคร

รอฉันได้หรือไม่ วันที่ฉันจะดีพอ

อยากจะขอเวลาได้ไหม...'

 

ไม่มีคำตอบจากคนที่ถูกร้องขอ แววตาที่มองกลับมาจากเลนส์ใสอ่านไม่ออกเลยว่าคิดอะไร และรู้สึกแบบไหน...

"เราต้องทำยังไงต่อ..." ร่างบางถามพลางหันกลับไปมองจอโน้ตบุ๊กที่เปิดโปรแกรมแบ็กอัพขึ้นมาสักพักแล้ว

"ก็ลากไฟล์นี้มาก๊อปปี้ไว้หน้าจอ แล้วพอเสร็จก็เสียบเครื่องที่จะก๊อปปี้ไฟล์
แชตลง แล้วเอามันไปวางที่ตำแหน่งเดิม"

มือหนาลากเม้าส์ไปบนหน้าจอ ขณะอธิบายอย่างละเอียด เหลือบมองอีกฝ่ายก้มลงจดลงบนสมุดโน้ตเล็กๆ ดูเหมือนว่าสิ่งที่จอมพลพูดออกไปเมื่อกี้ไม่มีผลใดๆ ไม่เข้าถึง ไม่สามารถสื่อสารกันรู้เรื่อง

"คือถ้าเราล็อกอินเข้าไปในเครื่องใหม่มันก็จะยังอยู่ใช่ป้ะ" มือเล็กๆ หยิบโทรศัพท์ที่แบ็กอัพข้อความแชตแล้วขึ้นมาเปิดโปรแกรมาขณะที่กรอกไอดีกับพาสเวิร์ดเข้าไป

"อาฮะ ตอนที่เปิดขึ้นมาก็รอมันโหลดแป๊บนึง"

เพราะไม่รู้จะทำยังไง เหมือนว่าดิ้นรนจะแสดงความรู้สึกอะไรออกไป คนที่นั่งข้างๆ ก็ไม่ใจอ่อนเลยสักนิด กลับกัน ท่าทีของจินตภัทรยังดูนิ่งจนใจหาย ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่เคยงอแง เคยทำตัวน่ารักให้รู้สึกจั๊กจี้หัวใจ ดูเหมือนพยายามวางตัวให้ชัดเจนกับสถานะที่อยากให้เป็น จนดูขัดๆ เหมือนพยายามมากไป

หรือบางทีก็อาจจะรู้ตัวว่าทำให้คนอื่นหวั่นไหวเพราะท่าทีของตัวเอง เลยพยายามสร้างภาพใหม่ๆ เพื่อจะไม่ถูกเข้าใจผิดอีก

 

"จีน..."

เสียงของคนที่นั่งข้างๆ เรียกให้เจ้าของชื่อที่ไม่ละสายตาจากการโทรศัพท์ในมือที่กำลังกดเช็กข้อความที่ถูกโหลดกลับเข้ามา

"หืม?"

"เรียบร้อยแล้วเนาะ ข้อความครบหมดแล้วใช่ไหม" ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าที่ยังก้มมองโทรศัพท์ ราวกับพยายามไม่เงยขึ้นมาสบตากัน

แต่สุดท้ายเมื่ออีกฝ่ายยังนั่งอยู่ที่เดิมราวกับรออะไรบางอย่างราวกับกดดันให้ต้องเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด และพบว่าอีกฝ่ายยังมองหน้าตัวเองอยู่อย่างไม่ละสายตา ดวงตารีกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าตอบขอบคุณอย่างเริ่มประหม่าเพราะสายตาของคนตรงหน้าที่ไม่ยังมองนิ่งอยู่

"ขอบคุ..."

 

แก๊ก!

 

ปากกาแลนเซอร์สไปรัลสีน้ำเงินหลุดจากมือหล่นกระทบลงบนพื้นกลิ้งหายเข้าไปใต้โซฟา ตามด้วยสมุดโน้ตเล่มเล็กที่ค่อยๆ ไหลจากหน้าตักเจ้าของห้องตัวเล็กที่ถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัว

ไร้การไตร่ตรองใดๆ ในการกระทำ ร่างสูงรับรู้เพียงสัมผัสตรงริมฝีปากที่ชัดเจนในทุกจังหวะบดคลึงเรียวปากนุ่มนิ่มน่าสัมผัสซ้ำไปซ้ำมา อยากครอบครองไว้เนิ่นนาน แต่สุดท้ายก็ต้องละออกมาอย่างน่าเสียดาย

"แบ็กอัพให้เสร็จแล้ว ขอเก็บค่าจ้างแบบนี้แล้วกัน" เสียงทุ้มกระซิบบอกทั้งที่ปลายจมูกโด่งยังคลอเคลียแก้มใสไม่ห่าง

"อือ..."

น้ำเสียงเบาหวิวที่ตอบกลับมาไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือเกรี้ยวกราด

ริมฝีปากอิ่มแดงขบเม้มเข้าหากันตกอยู่ในภวังค์ความคิด สายตาเหม่อลอยขณะที่พยายามตั้งสติและหาคำตอบให้กับตัวเอง...

จนกระทั่งเสียงประตูห้องปิดลง พร้อมกับการจากไปของคนขี้โกงที่เรียกเก็บค่าใช้จ่ายในการแบ็กอัพข้อมูลให้ โดยไม่แจ้งให้ลูกค้าตัวเล็กๆ ทราบล่วงหน้า...

 

....................

 

"ครบรอบสิบปีบอดี้สแลมเหรอมึง เพลงศาสดามาเต็มมากไอ้บี"

คนโดนแซวยิ้มเขินๆ ขณะที่เตรียมตัวขึ้นเวที คืนก่อนวันสงกรานต์ที่ร้านมีจัดปาร์ตี้ สงกรานต์อีฟ คล้ายๆ คริสต์มาสอีฟ

ทันทีที่ยื่นลิสต์เพลงวันนี้ให้วงที่เล่นแบ็กอัพให้ประจำที่ร้าน ก็พบว่าเกือบครึ่งเป็นเพลงของบอดี้สแลมล้วนๆ มันอาจจะเป็นความผูกพันที่มีมาตั้งแต่เด็ก

 

อะไรหลายๆ อย่างในชีวิตของจอมพลเปลี่ยนไป ก็เพราะเพลงของท่านศาสดา เริ่มต้นจาก....

วงบอดี้สแลมทำให้จอมพลผันตัวเองจากนักร้องโรงเรียนที่ครูบังคับให้ประกวดสายลูกทุ่งมาตลอด มาเป็นชาวร็อกเต็มตัว แรกๆ แม่เสียใจมากเพราะแม่เป็นแม่ค้าในตลาด ได้หน้าได้ตาก็เพราะลูกชายขึ้นประกวดเพลงลูกทุ่ง กวาดถ้วยมาเยอะ คล้ายๆ พวกที่ผลักดันลูกสาวให้ประกวดนางนพมาศตั้งแต่เด็กๆ  ส่วนจอมพลที่เป็นลูกชายก็ถูกแม่บังคับให้ร้องเพลงก๊อต จักรพรรณ์ ตั้งแต่เริ่มเห็นแววลูกชายจะไปได้ดีในวงการบันเทิง

จุดพลิกผันของชีวิตคือตอนเรียนมัธยมต้น จอมพลหัดเล่นกีตาร์ เริ่มแรกเลยคือเอาไว้ร้องเพลงจีบหญิง หลังจากค้นพบว่าร้องเพลงลูกทุ่งใส่แล้วหญิงไม่กรี๊ด เพลงของไมค์ ภิรมย์พร ไม่สามารถเอาชนะใจสาวๆ ได้ ประจวบเหมาะกับที่ตอนนั้นแอบหนีแม่ไปคอนเสิร์ตกับเพื่อนในกลุ่ม และค้นพบว่าผู้ชายหน้าตาคล้ายแอ๊ดคาราบาว ที่ดูเหมือนอาแป๊ะถ้าโกนหนวด ยืนร้องเพลงตัวงอๆ เหมือนชูชก สามารถเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ เพียงแค่เอ่ยว่า ‘อยากเห็นคนไทยบินได้!’

พี่ตูนเป็นเหมือนแรงผลักดันและกำลังใจในการเลือกเดินออกจากวงการลูกทุ่งและเริ่มประกวดวงดนตรีร็อกกับเพื่อน แต่เส้นทางแห่งความฝันมันย่อมมีอุปสรรคเสมอ...เมื่อทุกคนต่างต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย คำว่าวงแตกไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับจอมพล

ในขณะที่เพื่อนๆ ทุกคนเอ็นทรานซ์ติดจุฬาฯ ธรรมศาสตร์ จอมพลกลับเอ็นท์ฯ ไม่ติดที่ไหนเลย และถูกส่งตัวไปเรียนม.รังสิตเก๋ๆ ด้วยเงินเปียแชร์ของแม่ เริ่มย้ายจากบ้านแถวพรานนกไปอยู่หอพักตรงข้ามมหา’ลัยฯ ย่านเมืองเอกที่น้ำท่วมถึงเอวในทุกๆ ปี  มีสองแถวเหี้ยๆ ที่จอดให้ผู้โดยสารลงไม่เกินยี่สิบวินาทีจนสาวกระโปรงสั้นเสมอหู สวมรองเท้าส้นเข็ม พลัดตกรถกันไม่เว้นแต่ละวัน

แต่เรื่องมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตจอมพลก็คือไม่ว่าจะไประหกระเหินอยู่ไหน ก็มีกวินอยู่ด้วยเสมอ ตั้งแต่มัธยม จนถึงมหาวิทยาลัย แม้จะเรียนคนละที่ แต่ก็ตกลงปลงใจมาอยู่หารค่าหอด้วยกันในเมืองเอก เช้ามากวินก็ซ้อนวินไปเรียนธรรมศาสตร์ศูนย์รังสิต ส่วนจอมพลก็เดินง่วงๆ ลงมาจากหอแบกกีตาร์เดินเข้ามหา’ลัยที่อยู่ห่างจากหอพักไม่ไกล

กิน นอน เล่นเกม ทำงานบ้าน แอบเอาแมวมาเลี้ยงในห้อง กิจกรรมที่ทั้งสองคนทำร่วมกัน อาจจะมีบางวันที่กวินต้องเนรเทศตัวเองไปนอนที่อื่นเพราะจอมพลหิ้วสาวมานอนที่ห้อง แต่ก็มีหลายครั้งที่จอมพลช่วยแบกโมเดลขึ้นแท็กซี่ไปส่งให้ช่วงบ่าย เพราะอีกฝ่ายมีเรียนเช้าและเมืองเอกรถติดมาก หาแท็กซี่ไม่ทัน และแบกโมเดลที่ทำมาทั้งคืนขึ้นสองแถวไม่ได้

ความสัมพันธ์ทุกอย่างก็เกือบดี ไม่นับเวลานั่งร้านเหล้าปั่นแล้วเสือกเล็งหญิงคนเดียวกันบ่อยๆ และแปดในสิบ สาวก็เลือกหนุ่มเอกดนตรีแบกกีตาร์ร้องเพลง มากกว่าหนุ่มสถาปัตฯ ที่มือไม้แม่งด้านเพราะกาวต่อโมเดลติดมือล้างไม่ออกตลอดเวลา...

 

จนกระทั่งทั้งคู่ขึ้นปีสี่ และพิมพ์ รุ่นน้องเอกเดียวกับกวิน ผ่านเข้ามาในชีวิต...

จากสนิทกัน ก็กลายเป็นห่างเหิน ไม่ใช่เพราะชอบผู้หญิงคนเดียวกัน แต่เป็นเพราะกวินเริ่มพูดน้อยลง ไม่เคยแสดงออกว่าโกรธ แต่ก็ไม่ไปไหน ดึงดันที่จะคบกันแบบเราสองสามคน ในขณะที่พิมพ์เองก็ถือว่ากวินไม่พูดอะไร สถานการณ์ที่น่าอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้น สุดท้ายคนที่ทนไม่ไหวก็กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม

ยิ่งหลังเรียนจบ จอมพลได้ฝึกงานในค่ายเพลงดัง เจอสาวๆ หน้าตาน่ารักมากมายในโลกกว้าง พิมพ์ก็เริ่มมีความหมายน้อยลง และน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่ง
จอมพลเริ่มแอบคบกับเด็กที่ฝึกงานด้วยกัน และกวินก็รู้ว่าเพื่อนตัวเองกำลังนอกใจพิมพ์แต่พูดอะไรไม่ได้ ในตอนนั้นจอมพลคิดว่าเขาไม่สนใจอีกแล้วว่าพิมพ์จะรู้สึกยังไง จนกระทั่งในวันที่เขาเสียพิมพ์ไป

 

แค่อยากเป็นคนที่ถูกใครสักคนเข้าใจ

ช่วยเติมชีวิตที่ว่างเปล่า ช่วยเอาความรักมาให้

แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ

แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบว่าเธอจะรักกันได้ได้อย่างที่ฉันรักเธอ

 

เพลงรักที่เคยร้องจีบกัน ความหมายของเพลงกลับกินใจมากขึ้นในวันที่ชีวิตของผู้ชายคนหนึ่งต้องไปวางดอกไม้จันทน์ให้คนรักแทนดอกกุหลาบที่เคยให้กันทุกวันวาเลนไทน์ แต่คนที่แย่ที่สุดไม่ใช่เขา กลับเป็นกวินที่กลายเป็นคนอ่อนแอและไม่ยอมโผล่มาที่งานศพแม้แต่วันเดียว ถ้าหากตอนนั้นกวินด่าหรือต่อยหน้าเขาสักครั้ง จอมพลคิดว่าอะไรๆ มันคงดีขึ้น แต่สิ่งที่กวินทำคือเงียบ และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงคำพูดเศร้าๆ ในวันที่กวินกลับมาทำงานในสภาพที่อิดโรยเหมือนคนใกล้ตาย

'ถ้าย้อนเวลาได้ กูจะไม่ให้มึงแตะต้องพิมพ์แม้แต่ปลายเล็บ กูจะทำทุกอย่างให้มึงเลิกกับพิมพ์ก่อนที่มึงจะทำให้เขาเสียใจ'

คำพูดของกวินไม่ได้เกรี้ยวกราดหรือตวาดใส่ แต่อีกฝ่ายกลับพูดมันออกมาทั้งน้ำตา

นั่นเป็นครั้งแรกที่จอมพลกอดเพื่อนและร้องไห้ไปด้วยกัน พร้อมกับคำพูดที่พร่ำบอกซ้ำๆ ว่า ‘กูขอโทษ’

คืนนั้นกวินขอให้จอมพลร้องเพลงเพลงหนึ่งให้

เป็นครั้งแรกที่กวินขอเพลงให้ตัวเอง....

 

ยังเก็บรักนั้นอยู่ในหัวใจ

เธอจะรู้ไหมฉันยังคงพร่ำเพ้อ

หลับตาทุกครั้งก็ยังเห็นเพียงแต่เธอ

ฉันยังคิดถึงเธอเสมอ

ยังเก็บรักนั้นอยู่ในหัวใจ

ยิ่งอ้างว้างมากเท่าไหร่ยิ่งพร่ำเพ้อ

หลับตาทุกครั้งก็ยังเห็นเพียงแต่เธอ

ฉันยังคิดถึงเธอเสมอ แม้นานจนวันนี้

ฉันยังคิดถึงเธอ...

(บอดี้สแลม - นาฬิกาตาย)


 

 

 

..........TBC.........

#2209Bnior





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18070 Cartoonpbct (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:54
    น้ำตาแตกเลยง่า สงสารทั้งกวิน ทั้งจอมพลแหละเอาจริงๆ พิมพ์เองก็ผิดที่คบแบบเราสองสามคน
    #18,070
    0
  2. #18031 alisai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 08:37
    หืออออออออ ร้องไห้เลยให้กับตอนนี้ ไรท์เขียนดีจังเลย เราเข้าใจทุกตัวละคร แล้วก็มันทำให้เรารู้สึกว่ามันเรียล
    #18,031
    0
  3. #15427 aukkhauupaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 17:52
    พิมพ์คงไม่ดีสักเท่าไหร่หรอก พ เจอผชที่หล่อกว่าคนที่คุยอยู่ที่ตัวเองเคยด่าเขาไว้ก็ดันทิ้งคนคุยแสนดีของตัวเอง เฮ้อ นี่สินะที่เขาบอกว่า ผญชอบคนเลว /อ่านเรื่องนี้เหมือนเป็ยไบโพลาร์???เจอ'ผมอยากเห็นคนไทยบินได้'นี่หัวเราะอะ พออ่านไป..อ้าวห่า เศร้าอีกแล้ว??
    #15,427
    0
  4. #14568 CViewMED (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 09:08
    ในความรู้สึกเรา พิมพ์ก็ไม่ได้ดีเลย
    #14,568
    0
  5. #13111 nutexokris (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 13:51
    สงสารกวิน ฮือออ บีคิดได้แบบนี้แล้วก็เห็นใจเพื่อนบ้างงง
    #13,111
    0
  6. #11878 Zomanica (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 00:51
    อ่าาาาาน้ำตามา
    #11,878
    0
  7. #11035 JENIs 'Ct (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 12:26
    แจ็คเรียนคณะเดียวกันกับเราเลย มหาลัยเดียวกันด้วย พี่แจ็คขาาาา 555555555 (ที่เดียวกันในฟิคก็อินได้)
    #11,035
    0
  8. #10979 pqppp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 02:29
    ปิดท้ายเพลงเศร้ามากเด้ออ แต่ตอนอยากเห็นคนไทยบินได้หน้าพี่ตูนก็ลอยเข้ามาด้วย กลายเป็นจะหน่วงก็ไม่สุด บ้าเอ๊ยพี่ตูน
    #10,979
    0
  9. #8560 Natkamon___06 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 00:06
    อินอ่ะ ตลกตอนแม่บังคับให้ร้งเพลงลูกทุ่งของก็อต จักรพรรดิ 555 แต่หลังๆมากลับเศร้า เปลี่ยนอารมณ์ไม่ทัน TT
    #8,560
    0
  10. #5460 Minttt_pjy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 03:47
    ชอบตอนนี้มากเลย งื้อออ รู้สึกอินมาก แต่สงสารแจ็คอ่ะ เอาจริงๆใช่ว่าแจ็คไม่พูดไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกนะ ด้วยความรักเพื่อนของนางด้วยแหละ ถึงบีจะเลวแต่ก็อยู่ด้วยกันมานาน เลยยอมหลายๆอย่าง คุณพระพ่อพระเอกในใจชุ้น งื้มมมมม ตอนนี้บีแอบน่าสงสารนะ แต่ชุ้นยังแอบหมั่นไส้แกอยู่ เชอะ55555555555
    #5,460
    0
  11. #4921 MatteMe (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 01:17
    ณ จุดนี้ เราขอโทษนะจอมพลที่ด่าแกมาตลอด เรายกความผิดที่แก-ว่าร้ายจีนทั้งหมดที่ผ่านมาให้เป็นโมฆะ *กอด* .... เข้าใจนะแกร เดินหน้าต่อไป รักจีนต่อไป แกทำดีแล้ว *ปาดน้ามตา* / ดิชั้นถึงกับต้องปิดเพลงเกาหลีมาฟังบอดี้แสลมแทน T^T
    #4,921
    0
  12. #4498 PuiPui--r (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 01:02
    มุมมองในแชปนี้จากที่เคยมองว่าแจ็คดีมากๆก็ต้องลดระดับความดีลงสักสองสามขั้นแล้วล่ะ ทั้งที่ยัยชะนีเหยียบเรือสองแคมตัดสินใจคบกับบีไปละทำไมแจ็คยังหน้ามึนไม่ปล่อยมือกลับยอมให้ชะนีมั่วนั้นรั้งไว้ ฮ่วย!!! 
    #4,498
    0
  13. #4299 Aeemmii'z (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 22:36
    สงสารแจ็คอ่ะ เข้าใจหัวอกคนไม่ถูกเลือก
    #4,299
    0
  14. #3688 NYN34 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 22:18
    กำลังจะแซวเลยค่ะว่าไรต์นี่ต้องโตมากับเพลงพี่ตูน เคยมีเพื่อนใช้เพลงนั้นจีบแฟนเหมือนกัน 55555 ต้องยอมรับนะคะว่า รุ่นๆเรานี่โตมากับเพลงพี่ตูนจริงๆ แต่เรายังแอบทันเพลงพี่เสก โลโซที่พวกเพื่อนผช.หัดเล่นกีต้าร์จีบสาว แอบใบ้อายุกันไป กลับมาที่เรื่องค่ะ แจ็คนี่มันพระรองตามธรรมชาติมาก ยิ่งในตอนที่ย้อนปลับไปตอนเรียน ยอมมาอยู่หอกับบี ยอมทุกอย่าง เฮ้อออ ว่าจะลุ้นแจ็คให้ไฟต์จีบเอินคงเหนื่อย ท่าทางให้เอินรุกจีบแจ็คน่าจะง่ายกว่าอย่างที่ไรต์วางพล็อตมาตั้งแต่ตอนแรกน่ะดีแล้วค่ะ 55555
    #3,688
    0
  15. #3017 Jackjui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 02:16
    เนื้อเรื่องดีมากๆเลยค่ะไรต์ เรารออ่านอยู่นะคะ
    #3,017
    0
  16. #2914 Bbm.mb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 19:04
    ร้องไห้เลย..
    #2,914
    0
  17. #2650 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 14:13
    เพลงของพี่ตูนมีความหมายมากค่ะสำหรับตอนนี้
    #2,650
    0
  18. #2521 Pisoo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 02:07
    หลายอารมณ์มากในใจพี่ จากยิ้มๆอยู่หุบแทบไม่ทันเลยอ่ะ บางทีก็คิดอยากให้บีได้โดนเหมือนที่ทำไว้กับแจ็คแบบที่เค้าเรียกว่ากรรมตามสนองปะ อือๆๆบีต้องโดนจีนเล่นงานหนักแน่ๆ 
    #2,521
    0
  19. #2384 bbbbbell2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:54
    ฮืออออออินมาก
    #2,384
    0
  20. #1798 ชอบคนชิค (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:54
    ไรท์แต่งเก่งมากอ่ะ คารวะสิบจอก 
    #1,798
    0
  21. #1790 super_man (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:09
    เก็บค่าจ้างได้หน้าด้านมากค่ะคุณจอมพล แล้วยัยจีนก็ไม่โวยวายด้วยนะ
    อหหหหหหหหห555555
    #1,790
    0
  22. #1789 niizneew1004 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:19
    มีการแซะชุมชนเมืองเอกเบาๆ
    #1,789
    0
  23. #1788 BlinkNooknick (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:07
    เว้ยยยยัยจีนถ้าเราเป็นบีก็หัวร้อนอ่ะอะไรคะหนูเมื่อวานพึ่งปฏิเสธตอกหน้าเราซะหน้าหงายวันนี้มาขอเหรียญเซเว่นแถมยังชวนเข้าห้องอ้อนให้มาช่วยอีกเออเป็นจอมพลคงงละโดดเอาเอาหัวโหม่งพื้นล่ะเพื่อกำลังฝันอยู่จะได้ตื่นจากห่วงคำนึงชาวร็อคของนางเพลงก็มาเหมากับสถานการณ์ละเกิน
    เอาจริงๆเราว่าเรื่องรัก3เศร้านี่ไม่ใช่บีผิดคนเดียวเหอะพิมพ์นี่ก็ร้ายใช่ย่อยถ้าบอกว่าบีเจ้าชู้มีคนใหม่พิมพ์ก็ไม่ต่างกันแถมพิมพ์ยังมีแจ็คมานานแล้วด้วยส่วนแจ็คจากที่เราเคยมองว่าดีเกินไปจริงๆนางก็มีสีเทาอยู่ในตัวเนาะไม่งั้นคงไม่อยู่กันแบบนี้อ่ะเพียงแค่จอมพลนิสัยแย่ที่สุดใน3คนนี้ทุกคนเลยตัดสินให้กลายเป็นคนผิดเป็นที่ทำให้พิมพ์ตายซะอย่างนั้นเห้อจอมพลคนมีอดีต
    #1,788
    0
  24. #1783 nattarat_6 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 12:55
    สาวกพี่ตูนเหมือนกันเลยยย
    #1,783
    0
  25. #1770 inin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 21:13
    เพลงพี่ตูนที่แทรกมา คือทำให้อินมากก ทุกเพลงมาถูกช่วง นี่เหมือนดูหนังอยู่เลย คนแต่งเก่งมากกก คือมันเหมาะเจาะไปหมด
    #1,770
    0