[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 120 : ตอนพิเศษในเล่ม เรื่องที่ 2 - Bad Romance #JARK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 มี.ค. 61



#2209UpsideDown



ตอนพิเศษในเล่ม
JARK 's Story



 


 

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว" 

"แต่นี่มันดึกแล้วอะ..พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้านะ"  

เสียงกระซิบที่ต่อรองกันอยู่สองคนในรถยนต์ส่วนตัวที่อนิลเรียกมารับทำเอาคนขับเหลือบมองด้วยความรู้สึกเขินๆ ที่ไม่ต่างจากร่างบางที่นั่งหน้าร้อนหันออกไปมองด้านนอกหน้าต่าง   

วันนี้กวินกลับมาจากต่างประเทศเพียงแค่แวะมาทำเอกสาร แต่เดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำงานอีก ช่วงชีวิตของวัยทำงานที่มีงานเป็นส่วนที่สำคัญและกินเวลาชีวิตไปมากกว่า 70% กวินไม่เหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้วที่มีหน้าที่เพียงแค่เลี้ยงหลานและอยู่บ้านไปวันๆ  

คนที่อุตส่าห์มารับก็หวังแค่จะได้เจอหน้ากัน ได้คุยกันแค่นิดหน่อยก็ยังดี แต่ตอนนี้เรื่อง "อย่างว่า" กลับกลายเป็นประเด็นหลักที่แฟนหนุ่มใช้มาเป็นข้อถกเถียงบนรถในเวลาตีหนึ่งครึ่ง ทั้งๆ ที่อนิลเองก็เพลียจนแทนจะหลับคาที่นั่งรอผู้โดยสารขาเข้าประเทศเพื่อรอรับกวิน 

 

"พี่ครับช่วยจอดปั๊มข้างหน้าหน่อย ขอแวะเข้าห้องน้ำแปบนึง" 

เสียงของกวินบอกคนขับโดยไม่ปรึกษาอนิล ร่างบางมองตามอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกแปลกๆ ปั๊มน้ำมันที่รถเลี้ยวเข้าไปจอดเป็นปั๊มที่ไม่มีคนพลุกพล่านเวลานี้ ทันทีที่รถจอดหน้าโซนห้องน้ำมือหนาก็ดึงข้อมือให้อนิลลงจากรถตามไป 

ดวงตากลมโตมองห้องน้ำสาธารณะด้วยความรู้สึกที่ไม่ดีนัก ไม่ใช่เพราะอีกฝ่าย เป็นเพราะประสบการณ์ที่ไม่ดีนักที่ทำให้อนิลไม่ชอบเข้าห้องน้ำสาธารณะแบบนี้ แค่มองสบตาก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายลากเขาลงมาจากรถทำไม เพราะทันทีที่เข้าไปในห้องน้ำ ร่างผอมบางก็ถูกผลักเข้าไปจนแผ่นหลังติดผนังและตามด้วยริมฝีปากหยักที่กดจูบเรียวปากอิ่มราวกับกระหาย  

ร่างกายของอนิลสั่นเทา เพียงแค่หลับตาลงภาพของฝันร้ายยามเด็กก็หวนเข้ามาในความทรงจำ  

"ไม่!" มือเรียวผลักอกคนรักออก อนิลก้มหน้าและพยายามเบี่ยงตัวหลบออกมา 

"เอิน.." กวินเรียกพลางยึดข้อมือบางไว้ 

"ไม่ใช่ที่นี่ กลับบ้านเถอะ" 

 

อนิลเบียดตัวอกมาจากอ้อมกอดอีกฝ่าย หัวใจเต้นแรงและหายใจติดขัดไปหมด ภาพความทรงจำวัยเด็กยังคงหลอกหลอนแม้แจะผ่านมาเกือบยี่สิบปี... 

 

Flash back 

 

"เจ๊ ให้หนูไปเป็นเพื่อนไหม?" 

เสียงของเด็กประถมตัวเล็กถามพลางเดินตามหลังมา 

"ไม่เป็นไรอะ ไปฉี่แปบเดียว เดี๋ยวมา"  

อนิลวัยสิบสามปีในตอนนั้นเป็นเด็กตัวขาวปากแดงที่ชอบใส่กางเกงนักเรียนผิดระเบียบเพราะแอบเอากางเกงนักเรียนไปตัดขาจนสั้นเลยขึ้นมาจนถึงต้นขาอ่อน เพราะถูกเลี้ยงมาให้ทำอะไรตามใจชอบ ไม่ว่าอนิลจะอยากทำอะไรก็มีเงินมากมายพอที่จะโมดิฟายชุดนักเรียนของตัวเองได้ 

ในโรงเรียนมัธยมที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนักเป็นสถานที่ๆ อนิลนัดเด็กแถวบ้านมาสอนเต้นเชียร์ลีดเดอร์ข้างสนามฟุตบอล ห้องน้ำชายของโรงเรียนอยู่ห่างออกไปด้านหลังของโรงอาหารที่ตอนนี้เงียบสนิทเพราะตอนนี้ก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว 

ร่างผอมบางของเด็กอายุสิบสามเดินเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ โชคดีที่ห้องน้ำยังเปิดประตูให้เข้าไปใช้ได้อยู่ แม้ว่าจะปิดไฟแล้ว แต่ก็ยังไมมืดเท่าไหรอนิลจึงไม่ได้พยายามหาสวิชต์ไฟ เด็กตัวเล็กเดินเข้าไปในห้องน้ำที่มืดสลัวเพียงลำพัง ขณะที่กำลังสวมกางเกงนักเรียนให้เรียบร้อย ก็มีเสียงเดินอยู่ด้านนอกห้องส้วม เขาคิดว่าคงเป็นเด็กประถมที่เดินตามเขามาก็รู้สึกเบาใจนิดๆ  

"บอกแล้วไงไม่ต้องตามมา..." 

อนิลพูดก่อนจะเปิดประตูห้องส้วมออกไป แต่ก่อนจะได้ก้าวขาออกพ้นประตู มือหนาของอีกฝ่ายก็ผลักเขากลับเข้ามา ริมฝีปากอิ่มพยายามตะโกนร้องให้คนช่วย แต่อีกฝ่ายกลับตัวโตกว่าและปิดปากเขาเอาไว้ เสื้อของอีกฝ่ายเป็นเสื้อพละสีเขียว เครื่องแบบของนักเรียนโรงเรียนนี้... 

"พี่อย่าทำหนูเลย ฮึก พี่..."  

เสียงสั่นเครือพยายามร้องขอขณะที่อีกฝ่ายจับร่างบางของเด็กที่สูงไม่ถึงร้องหกสิบให้หันหน้าเข้าข้างฝา กางเกงนักเรียนตัวสั้นที่อนิลสวมอยู่ถูกกระชากจนหลุดสะโพก มือไม้ของอีกฝ่ายฟอนเฟ้นบั้นท้ายของเขาอย่างหื่นกระหาย เสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดถูกเลิกขึ้นพร้อมกับมือที่ลูบไล้ผิวขาวของเด็กตัวเล็กอย่างหยาบโลน อนิลร้องไห้ออกมาเบาๆ เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอแบบนี้.. 

ที่ย้ายโรงเรียนบ่อยไม่ใช่แค่เรื่องที่เขาอยู่กับคนอื่นไม่ได้ แต่อนิลมักจะถูกรุ่นพี่ลวนลามตั้งแต่อยู่ประถม เพราะหน้าตาที่น่ารักผิดจากเด็กผู้ชายทั่วๆ ไป ร่างกายผอมบางและมีผิวขาวราวกับเด็กผู้หญิง ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น เขากลัวแทบขาดใจ อีกฝ่ายก้มลงมาหอมแก้มนุ่ม และจูบไหล่ลาด มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงชั้นในของอนิล สัมผัสกับส่วนไวสัมผัสที่ทำเอาเด็กตัวเล็กสะอึกสะอื้นออกมา  

"พี่...ฮึก ฮือออ อย่าทำหนูเลยหนูไม่เคย ฮือออ แม่..ฮือออ พ่อชะช่วยด้วย"  

เสียงแผ่วเบาที่สะอึกสะอื้นออกมา คำพูดที่เอ่ยถึงพ่อแม่อย่างน่าสงสาร มือที่กำลังล่วงเกินเขาค่อยๆ ดึงออกช้าๆ อนิลถูกจับให้หันกลับมา แต่เด็กตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้าไม่มองอีกฝ่าย ม่านน้ำตาทำให้เขามองไม่เห็นชื่อที่ปักอยู่ที่หน้าอกของอีกฝ่าย 

"งั้นขอกอดหน่อย..แปบเดียว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยก่อนจะค่อยๆ สวมเสื้อผ้าให้เด็กตัวเล็ก จมูกโด่งกดหอมแก้มนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าและเปลี่ยนมากอดเด็กตัวเล็กเอาไว้แน่น  

อนิลรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก น้ำตาที่ไหลอาบแก้มค่อยๆ เหือดแห้งไปเพราะใบหน้าซบอยู่ที่แผ่นอกของอีกฝ่าย ร่างกายของเด็กตัวเล็กยังสั่นเทาอย่างน่าสงสาร  

"ขอโทษนะ.."  

คนใจร้ายบอกก่อนจะค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก พอได้มาอยู่ใกล้ๆ ถึงได้กลิ่นแอลกอฮอล์ออกมาจากลมหายใจของอีกฝ่าย เด็กตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะถูกผลักออกมาจากห้องส้วมเล็กๆ  

สองขาของอนิลวิ่งสุดชีวิตออกมาจากห้องน้ำโดยไม่หันกลับมามองห้องน้ำนั้นอีก เขากลับบ้านทันทีหลังจากนั้น และไม่มาที่โรงเรียนนั้นอีก เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับเด็กตัวเล็กนั้นมันก่อนที่อนิลจะได้ไปอยู่แอลเอกับพี่สาวเพียงสัปดาห์เดียว อนิลจึงไม่ได้บอกใคร เพราะถ้าบอกพ่อเขาก็จะโดนดุแน่ๆ เรื่องที่แอบไปทำอะไรหลังเลิกเรียนไม่ยอมบอกที่บ้าน 

"ซี๊ดดด เจ็บชะมัด หลุดไปตอนไหนนะ"  

อนิลมองตัวเองในกระจก ต่างหูที่เขาใส่หลุดหายไปและทิ้งบาดแผลไว้ มันคงหลุดกระเด็นไปตอนที่เขาพยายามขัดขืน แต่ก็คงไม่กลับไปตามหาต่างหูข้างนั้นอีกแน่ แม้ว่าพี่สาวของอนิลจะอุตส่าห์ส่งมาให้ในวันเกิดเขาก็ตาม  

เพราะรอดมาได้อย่างหวุดหวิด หรือไอ้โรคจิตคนนั้นเปลี่ยนใจก็ตาม แต่อนิลก็เริ่มขอพี่สาวเรียนศิลปะการป้องกันตั้งแต่ตอนนั้น แม้ว่าเขาจะชอบมันน้อยกว่าเต้น แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องตกเป็นเหยื่อให้ใครรังแกอีก   



...............

 

 

Flash come 

 

กวินมองคนรักที่เดินเข้าบ้านไม่พูดไม่จา เดินข้ามกล่องข้าวของๆ เขาที่ถูกส่งมาจากที่บ้านเพราะพวกเขาตัดสินใจซื้อบ้านอยู่ด้วยกันหลังจากที่อนิลตัดสินใจกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ พวกเขาตั้งใจจะมีบ้านเป็นของตัวเองแม้ว่ากวินยังต้องบินไปกลับระหว่างฮ่องกงกับกรุงเทพฯอยู่เสมอด้วยหน้าที่การงาน  

เพราะอาจจะเหนื่อยเกินไป อนิลขึ้นมาอาบน้ำก่อนกวินและซุกตัวอยู่ในผ้าห่มหลับไปโดยไม่บอกไม่กล่าว กวินเองก็นอนมาบนเครื่องบินแล้วทำให้เขาไม่ง่วงแม้แต่น้อย เหตุการณในห้องน้ำเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วทำให้เขารู้สึกผิดนิดๆ ที่อยู่ๆ ก็ลากแฟนเข้าไปห้องน้ำสาธารณะแบบนั้น อนิลก็ถูกเลี้ยงมาแบบคุณหนูและคงไม่ชอบนักที่ถูกลากเข้าไปในสถานที่แบบนั้น 

ร่างหนาเดินลงมาจากห้องนอนและมองกล่องข้าวของๆ ตัวเอง เขาตัดสินใจนั่งจัดของเพราะนอนไม่หลับ กล่องแรกที่แกะออกมาเป็นกล่องหนังสือการ์ตูนที่กวินสะสมมันมาตั้งแต่เรียนมัธยม การ์ตูนบางเรื่องจนป่านนี้ยังไม่อวสานสักที เหมือนอ่านมันตั้งแต่เด็กยันแก่ 

ขณะที่กำลังรื้อลังข้าวของ อะไรบางอย่างก็หลุดออกมาจากหนังสือการ์ตูนเล่มเก่า มือหนาควานใต้โต๊ะหน้าโทรทัศน์และสัมผัสกับต่างหูเล็กๆ ที่ถูกลืมไปแล้วนานแสนนาน กวินหยิบมันขึ้นมาดูและคิดถึงเจ้าของต่างหูข้างนี้ ต่างหูรูปตัว M ที่เขายังจดจำเหตุการณ์นั้นได้ดี เหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกผิดมาจนทุกวันนี้...  

 

 

Flash back 

 

ตอนมัธยมมันเป็นช่วงเวลาที่เขากับจอมพลใช้ชีวิตกันแบบบ้าบอสุดๆ เตะบอลเสร็จก็มานั่งดื่มกันที่อัฒจรรย์ คำว่าดื่มของพวกเขาคือกระป๋องโคล่าที่จอมพลแอบขโมยเหล้าพ่อใส่ถุงพลาสติกมาผสมใส่ พวกเขาและกลุ่มเพื่อนที่เตะบอลด้วยกันทำแบบนี้ทุกวัน เรียนรู้การดื่มด้วยตัวเอง โดยไม่คิดว่าวันหนึ่งเขาจะเมาจนไร้สติจนไปทำร้ายใคร 

 

"วู้ววววว น้องตุ๊ดแม่งตูดใช้ได้อะ ต้องทำยังไงถึงจะมีกางเกงสั้นขนาดนั้นใส่วะ น้องเขาตัดเองปะ?"  

เสียงพูดแซวเด็ตัวเล็กที่อยู่อีกฝั่งของสนามเรียกเสียงหัวเราะในวงเหล้าเล็กๆ ของพวกเขาได้ดี ทุกคนขำกันหมดแต่ไม่ใช่กวิน เขามองตามเด็กตัวเล็ก และอมยิ้มนิดๆ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาอารมณ์ดี 

"เอ๊าสัด ไอ้เจ๋งมึงแดกน้ำแข็งหมดงี้ เอาไร้ผสมเนี่ย" 

"อ้าว กูไม่รู้ ในกระป๋องนี้ผสมยัง?" เสียงของเพื่อนชื่อเจ๋งถามจอมพลด้วยสีหน้างงๆ  

"สัดแจ็คมึงแดกกระป๋องนี้เข้าไปเหรอ?" จอมพลเริ่มโวยวายเพราะเหล้าเพียวๆ ที่เขาอุตส่าห์เทออกมาจากถุงมันอยู่ในกระป๋องที่กวินเพิ่งกระดกหมดไป 

"เออ ถึงว่าแม่งมึนหัวสัด" 

"โวะสัด กลับๆๆ ของหมดแล้วไอ้เหี้ย" 

"เออ เดี๋ยวกูเยี่ยวแปบ"   

เพราะพวกเขาอยู่เตะบอลกันยันเย็นประจำ จึงไม่มีครูอาจารย์ที่ไหนมานั่งจับผิด พวกเขาก็นั่งดื่มกันแบบนี้เสมอ ไม่เหล้าก็แอบเอาเบียร์ใส่กระเป๋าเป้เข้ามา เพราะบ้านจอมพลอยู่ในตลาดของพวกนี้ก็หาซื้อได้ไม่ยากแถมร้านในตลาดก็ไม่ตรวจบัตรประชาชนเหมือนตามร้านสะดวกซื้อ 

ผลของเหล้าเพียวๆ ที่กวินดื่มเข้าไป ทำเอาร่างกายร้อนไปหมด เขาอยากจะแก้ผ้าอาบน้ำมันตรงนี้ ขณะที่กำลังคิดจะถอดเสื้อล้างตัวที่ก๊อกน้ำหลังห้องน้ำ สายตาของกวินก็เหลือบเห็นร่างผอมบางของที่เดินตรงมาที่ห้องน้ำ 

น้องคนนั้น... 

อะไรบางอย่างทำให้กวินยืนรออยู่ในห้องน้ำพักหนึ่ง แต่อยู่ๆ สติสัมปชัญญะอันน้อยนิดก็สั่งให้เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำขณะที่เด็กตัวเล็กกำลังเปิดประตูออกมา 

สิ่งที่กวินจำได้เพียงเลือนลางคือเขากำลังเกิดอารมณ์และเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ กลิ่นหอมๆ จากเส้นผมนุ่มทำให้เขาแทบคลั่ง ผิวกายเนียนละเอียดที่ฝ่ามือทำให้เขายิ่งรู้สึกกระหายในร่างกายอีกฝ่ายมาก เด็กตัวเล็กสูงแค่ไหล่เขาเท่านั้น กางเกงนักเรียนที่ถูกกระชากออกเผยบั้นท้ายนวลเนียนที่ทำให้รู้สึกหมั่นเขี้ยว อยากจะขยี้ให้แหลกคามือ  


"พี่...ฮึก ฮือออ อย่าทำหนูเลยหนูไม่เคย ฮือออ แม่..ฮือออ พ่อชะช่วยด้วย"  

เสียงที่เรียกสติอันน้อยนิดให้กลับคืนมา กวินละมือออกจากส่วนนั้นของเด็กตัวเล็ก รู้สึกชาวาบไปทั้งหน้าเมื่อเริ่มมีสติและรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่  

เขาขอให้เด็กคนนั้นอยู่กับเขาอีกแปบนึง เขากอดร่างที่สั่นเทาเอาไว้ จูบเบาๆ ที่เรือนผมนุ่ม เขาอยากทำมากกว่านั้น เขาอาจจะทำ...ถ้าเด็กในอ้อมกอดไม่ร้องไห้ออกมา... 

 

"สัดแจ็คขี้แตกเหรอมึง?"  

เสียงเรียกของจอมพลดังขึ้นขณะที่เขายืนงงอยู่ในห้องส้วมที่เด็กคนนั้นเพิ่งวิ่งออกไป ขณะที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาก็เหลือบไปเห็นต่างหูสีเงินที่หล่นอยู่ที่พื้น เขาเก็บมันขึ้นมาใส่กางเกง ต่างหูที่เขารู้ว่าใครเป็นเจ้าของ... 


และเก็บมันเอาไว้จนถึงตอนนี้ 


.................

 

Flash come 

 

ก่อนหน้านี้ก่อนที่เขาจะย้ายออกมาจากบ้าน เขารู้จากอนิลว่าอีกฝ่ายเคยเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกับเด็กคนนั้น น้องตุ๊ดที่ยังอยู่ในความทรงจำ ยิ่งสนิทกันและได้ไปบ้านอนิลบ่อยๆ รูปถ่ายสมัยเด็กของอนิลก็ตอกย้ำความทรงจำร้ายๆ ของกวิน เด็กคนนั้นคือแฟนเขา...เด็กที่เกือบถูกเขาข่มขืน เขาคิดว่าอนิลคงจำเขาไม่ได้เพราะหน้าตาของเขาสมัยมัธยมกับตอนนี้มันต่างกันค่อนข้างมาก ขอแค่อนิลจำไม่ได้เท่านั้นก็พอ  

กวินตัดสินใจเอาต่างหูที่อยู่ในมือไปทิ้ง เขาห่อมันด้วยทิชชู่และใส่มันลงไปในถังขยะในครัว เขาคิดว่าอนิลคงไม่อุตริคุ้ยขยะออกมา เพราะยังไงเขาก็มีแม่บ้านทำความสะอาดให้ตลอด กว่าอนิลจะตื่น ขยะก็คงถูกเก็บไปทิ้งแล้ว  

เขาขึ้นนอนหลังจากนั้นด้วยความวิตกกังวลบางอย่างที่ยังไม่คลาย สองแขนโอบกอดคนรักเอาไว้แน่น เขาจูบผมนุ่มของอนิลเหมือนกับวันนั้น กวินรู้สึกผิดที่เขากลายเป็นฝันร้ายของใครบางคน และเมื่อรู้ว่าใครบางคนๆ นั้นคือคนรักของเขา นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่เคยบอกอนิลว่าเขาเคยเจออนิลมาก่อนหน้านี้ 

เขาไม่ยอมบอกว่าเด็กคนนั้นที่เขาเคยแอบมองตอนมัธยม ตอนที่อนิลบอกเขาว่าอยากให้พวกเขาเจอกันก่อนหน้านี้ เหมือนที่จอมพลเจอจินตภัทรตั้งแต่สมัยเรียนดาวองค์ เพราะมันไม่เหมือนกัน ความทรงจำที่เขามีกับอนิลมันไม่ได้สวยงามเหมือนที่จินตภัทรเคยเจอจอมพลสมัยนั้น 

เขาจะทำยังไงถ้าอนิลลจำได้ว่าเขาเป็นใคร เขาจะทำยังไงถ้าอนิลรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่เกือบจะข่มขืนและสร้างตราบาปเอาไว้ในใจอนิล เขารู้ว่าอนิลไม่เคยลืมเหตุการณ์นั้นหลังจากที่เขาพาอนิลเข้าไปในห้องน้ำปั๊มน้ำมัน เขารู้จากสีหน้าอนิลทันทีว่าอีกฝ่ายมีความทรงจำที่ไม่ดีเพราะอะไร...และเพราะใคร 

 

กวินภาวนาให้อนิลลืมมันไปซะ... 

ลืมมันไปพร้อมกับต่างหูที่เขาทิ้งลงถังขยะ  

ให้มันหายไป...ความทรงจำร้ายๆ แบบนั้น 

"พี่ขอโทษ.."  

กวินเอ่ยถ้อยคำที่เขาอยากบอกกับเด็กคนนั้นมาตลอด 

 

 

............... 

 

 

ช่วงสายวันรุ่งขึ้น กวินตื่นสายกว่าอนิลและกว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเขาก็ลงมาเจอแฟนตัวเล็กกำลังรื้อข้าวของออกจากกล่องให้เขา โชคดีที่เมื่อคืนเขาเจอต่างหูก่อนไม่งั้นอนิลคงเห็นมันแน่  

"แม่บ้านไปไหนล่ะ?" กวินถามเมื่อเดินเข้าไปในครัวเพื่อเช็คดูถังขยะ มันถูกเก็บไปแล้วก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นนิดนึง 

"วันนี้ป้าเขาลาพาลูกไปสมัครเข้าโรงเรียนมัธยม" เสียงอนิลตอบกลับมาเรียบๆ แต่กลับทำให้หัวใจของคนฟังเต้นแรงอย่างตื่นตระหนก 

"เอ่อ..แล้วเอินทำงานบ้านเองเหรอ" 

"อื้ม" 

 

บทสนทนาที่กวินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีสีหน้าแบบไหน เพราะอนิลกำลังเปิดดูอะไรบางอย่างที่อยู่ในกล่องข้าวของๆ เขา ร่างหนาเดินเข้ามาด้านหลังคนรักและมองไปยังกล่องอัลบั้มรูปที่อนิลหยิบอัลบั้มออกมาดูทีละเล่ม 

"ตอนเด็กๆ แจ็คก็ตัวใหญ่เหมือนกันนะ เพราะเป็นนักกีฬาใช่ไหม?"  

"อืม พอไม่ได้ออกกำลังกายแล้วกล้ามเนื้อมันก็..." ขณะที่กำลังจะอธิบายและเอื้อมมือไปหยิบอัลบั้มรูปออกจากมืออนิลเพราะเขาเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติในน้ำเสียงของแฟนตัวเล็ก 

"เอินไม่ชอบชุดพละสีเขียวเลย รู้สึกเกลียดด้วยซ้ำ แต่แจ็คใส่แล้วหล่อดีเหมือนกันนะ"  

"ไม่หล่อหรอก เอาคืนมาเถอะอย่าดูเลย ขี้เหร่จะตาย" กวินยิ้มเจื่อนๆ พยายามปลอบใจตัวเองว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก เขาไม่ควรตีโพยตีพายอะไรออกไปก่อน 

อนิลก้มหน้าลงขณะที่อัลบั้มรูปถูกดันออกไปจากมือ แขนแกร่งโอบไหล่บางเอาไว้ กวินรั้งกายของคนรักให้มานั่งบนตัก เขากอดเอวบางไว้ขณะที่เปิดรูปสมัยเด็กๆ ให้อนิลดู คางเกยไว้ที่ไหล่บางสายตาที่มองลำคอขาวของคนรักเหลือบไปเห็นต่างหูที่เขาทิ้งไปเมื่อคืน มันถูกใส่เอาไว้ที่หูของอนิล เพียงแค่นั้นหัวใจของกวินก็เต้นไม่เป็ส่ำ 

เขากลัว...กลัวจนจับขั้วหัวใจ 

"ต่างหูที่พี่สาวเอินให้ตอนเด็กๆ เอินทำหายไปนานแล้ว แต่แปลกมากเลยที่เอินเจอมันในถังขยะที่บ้านเรา" 

 





 

.........อีก50%อยู่ในเล่ม.........

มีทั้งหมด 3 ตอนนะคะสำหรับ SF ที่แถมในเล่ม





ใครอยากจะอ่านบีเนียร์เวอร์ชั่นไทยๆอยู่ก็ Fav. เรื่องนี้ไว้นะคะ

V

V


#ชายสี่ซอยสอง





 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18019 DefjeffAum (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 00:56
    กรี๊ดดดดด ใจสั่นแทนกวินเลยอ่ะ นี่เอินจะรู้สึกยังไงอะ หรือว่าอาจจะแบบว่าโชคดีที่ผช.คนนั้นเป็นแจ็ค ไม่ใช่คนอื่น ไม่งั้น
    #18,019
    0
  2. #18011 nookcin (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 13:41
    จังหวะหัวใจเราน่าจะตรงกันแหละแจ็ค บางทีเราอาจจะเร็วกว่า น่ากลัวมากกกกกกกกกก 5555555555555555 โว้ยยยยฟกดฟกวดกหดกฟหฟก
    #18,011
    0
  3. #18007 JoeJJ (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:43
    สงสารน้องเอินตอนเด็กน้อยอ่ะ แจ็คหื่นจริงๆ ไม่แปลกที่ไม่กล้าบอกเอินอ่ะ มันดูโรคจิต ละทำให้เอินฝั่งใจมาจนถึงตอนนี้
    #18,007
    0
  4. #18004 Aungot7 (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:04
    แจ็คคงจะบอกใช่มั้ยแต่มันก็เสียความรู้สึกนะบอกก่อนกับรู้ด้วยตัวเองอ่ะ
    #18,004
    0
  5. #17999 nook_sunny24 (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 02:44
    นี่อ่านละตื่นเต้นเดาว่าตลอดว่าผช.คนนั้นที่ลวนลามน้องคือใครอ๊ะแกเองนังแจ็ค5555555555 เข้าใจแหละแจ็คไม่อยากบอกไม่อยากให้น้องนึกถึงหรือรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาอีก แต่แบบสุดท้ายน้องก็รู้จนได้นะความลับมันไม่มีในโลกจริงๆ
    #17,999
    0
  6. #17997 Boyoung (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 00:31
    เข้าใจแจ็คนะ ที่เลือกจะไม่บอกเอินในสิ่งที่ตัวเองเคยทำ เอินต้องระแคะระคายบ้างแล้วแหล่ะ แต่คงรอดูท่าทีแจ็คก่อน ถ้าเอินรู้ว่าคนที่เคยเกือบจะข่มขืนตัวเองคือแฟนที่รักมาก เอินจะรับได้รึเปล่า หรือความรักจะชนะทุกอย่าง
    #17,997
    0
  7. #17996 ออมม่า (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 20:50
    เอาเข้าจริง แจ็คก้อยังเป็นคนขี้ขลาดเหมือนเดิม ที่ไม่กล้าบอกความจริง
    #17,996
    0
  8. #17994 Nobody's Perfect (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 19:18
    โอ้ยยย ใจหายวาบบ
    #17,994
    0
  9. #17993 shierichi (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 18:56
    หวายยย งานงอกค่ะคุณกวิน5555
    #17,993
    0
  10. #17992 JJ.Camella (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 18:27
    เอาแล้วซิ
    #17,992
    0
  11. #17991 Cha cha-om (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 17:21
    พีคไปอีกกกก แจ็คจะทำยังไงนะ
    #17,991
    0
  12. #17990 นกมาร์คมาก (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 17:14
    ซื้อหวยยังไม่ถูกเท่านร้บอกเลย เหตุการณ์ในชีวิตคือคนรอบตัวทั้งนั้นนนนนน โอ้ยน๊อออ อยากได้เลยพี่จ๋าแต่ไม่มีตังTT กล้ำกลืนขั้นสุดแง้งงงงงง พี่จะอธิบายกับน้องยังไงล่ะทีนี้ ฮือออ
    #17,990
    0