[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 12 : 11 : ลู่ก่ายหงอยๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    11 ส.ค. 60

O W E N TM.





11

ลู่ก่ายหงอยๆ

 

"แล้วนี่แจ็คมาทำอะไร..."

คำถามเอ่ยขึ้นขณะที่มือเรียวหันไปใส่เข็มขัดนิรภัย

"ก็มาหา คิดว่าเอินจะมาที่นี่ เอินมาทำอะไรล่ะครับ แจ็คถามว่ามีธุระอะไรก็ไม่บอก"

"มาหา? แล้วรู้ได้ไงจะมาที่นี่ เอินมาหาจีน ติดต่อมันไม่ได้ ร้อนใจเลยมาถามบี เพราะตอนโทรมาบีไม่ยอมบอกว่าจีนอยู่ไหม บีบอกว่าให้มาดูเอง..."

คิดเอาไว้ไม่มีผิด เดาถูกแม้กระทั่งคำพูด ข้อเสียของการเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กก็คือสามารถเดาคำพูดของอีกฝ่ายได้ แม้แต่มารยาที่หลอกให้สาวไปหาถึงห้องได้ มันก็ซ้ำๆ เดิมๆ เหมือนที่จอมพลเคยทำมาตลอด

"แล้วทำไมไม่บอกแจ็ค จะได้มาเป็นเพื่อน วันหลังอย่ามาคนเดียว..."

เพราะความรู้สึกเดิมๆ มันสะกิดใจให้รู้สึกแย่ เขาห้ามเพื่อนไม่ได้และเปลี่ยนนิสัยไม่ได้ แต่เขาเลือกที่จะเตือนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แม้จะมีความหวังน้อยนิดว่าจะเข้าใจ แต่มันคงยากเกินไปที่จะเข้าใจ

"บีก็ไม่ได้แย่นะ เอาจริงๆ ก็เป็นคนตลกดี ตามสไตล์คนขี้หลีป้ะ"

คำพูดที่เอ่ยจากปากของอนิลที่ดูเหมือนจะเริ่มญาติดีกับเพื่อนของเขาแล้ว ก็บ่งบอกได้ว่าจอมพลก็เป็นผู้ชายกะล่อนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็สามารถใช้มุขเดิมๆ หลอกล่อให้ใครต่อใครรู้สึกวางใจเวลาอยู่ด้วย...อนิลก็คงไม่ต่างจากพิมพ์

 

เกลียดกัน

ไม่ชอบขี้หน้า

แต่สุดท้าย....

 

'พิมพ์ไม่ชอบบีเลยอะ ผู้ชายอะไรแม่งโคตรหน้าด้าน มันยืนตะโกนเรียกพิมพ์อยู่หน้าป้ายรถเมล์'

'บีแม่งเป็นผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกนี้เลยนะที่พิมพ์จะอยากยุ่งด้วย โคตรปากหมาอะ'

'แจ็ค...ถ้าพิมพ์คบกับบี แจ็คจะเลิกคุยกับพิมพ์รึเปล่า'

 

ถ้าเขารีบตัดสินใจรวบรัดอนิลให้มาคบด้วย ก็อาจจะจบเหมือนเดิม...

ไม่ว่าจะพิมพ์ หรืออนิล ก็เริ่มต้นจากไม่ญาติดีกับจอมพล

ตอนนี้ก็คงมีแค่จินตภัทร ที่กวินรู้สึกว่าแตกต่าง

 

 

"จีนเขาเคยมีแฟนรึเปล่า ดูเขาแปลกๆ นะ ร้องไห้เก่งมากเลย"

เสียงทุ้มเอ่ยขณะที่สายตามองไปที่ถนนเบื้องหน้า เขากับอนิลตกลงจะไปกินข้าวเย็นด้วยกัน และกวินก็เริ่มถามเรื่องจินตภัทรขึ้นมาเพราะความรู้สึกที่อยากรู้ว่าตอนนี้เพื่อนเขากำลังจีบคนแบบไหนอยู่ พูดว่าจีบก็น่าจะถูก เพราะท่าทีของจอมพลตอนที่โดนจินตภัทรด่า มันหงอยจนรู้สึกได้ว่า คนนี้คือคนที่เพื่อนของเขายอม

"เคยดิ บ้า จีนมันไม่ได้ขี้เหร่ป้ะ แต่มันไม่ได้ชอบคนง่าย ดูหัวอ่อน ดูไม่หือไม่อือ แต่ทำผู้ชายอกหักมาเยอะนะ" อนิลพูดไปยิ้มไปเมื่อนึกถึงวีรกรรมของเพื่อน

"จริงดิ ดูเขาไม่น่าจะเป็นแบบนั้น" กวินพูดพลางขำออกมา เขาไม่ได้ขำสิ่งที่อนิลบอก แต่กำลังรู้สึกสงสารเพื่อนตัวเองที่ไม่รู้ว่ากำลังเจอกับอะไร

"เรื่องร้องไห้เก่งนั่นเพิ่งมาเป็นหลังจากเลิกกับแฟน พูดละคิดถึงแฟนเก่ามันเหมือนกัน ป่านนี้ลูกสองแล้วมั้ง ถ้าไม่ใช่ฝ่ายนั้นต้องแต่งงานคงไม่เลิกกันหรอก จีนมันก็เสียใจแป๊บนึงเองมั้ง รักกันมากก็คงเข้าใจกันมากพอที่จะปล่อย แฟนเก่าจีนเป็นสถาปนิก เจอกันตอนที่มันยังเป็นเด็กมัธยมเรียนพิเศษดาว้องก์ยืนรอแม่มารับหน้ามาบุญครองพี่เขาเรียนสถาปัตฯ จุฬา อยู่ๆ ก็เดินมาจีบมันเฉยเลยจากตอนนั้นก็คบกันจนจีนมันเรียนจบมหา.ลัย แล้วอยู่ๆ เมื่อสามปีที่แล้ว จีนมันก็มาบอกเอินว่าเลิกกับพี่เขาแล้ว เอินโคตรโกรธอะว่ามันปล่อยเขาไปทำไม แต่มันบอกว่าเข้าใจ พี่เขาเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว แม่งปล่อยเขาไปแต่งงานเฉยเลย บ้าป้ะ"

บ้าเหรอ ไม่หรอก...กวินฟังแล้วกลับรู้สึกว่าจินตภัทรเป็นคนใจเด็ดมากกว่า ชายหนุ่มฟังคนช่างพูดช่างคุยพูดไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้เบื่อ แต่ทุกเรื่องที่อนิลเล่าเป็นเรื่องของจินตภัทรทั้งหมด อาจจะเพราะเขาเพิ่งเข้ามารู้จักกับจินตภัทร อนิลก็เลยอยากเมาท์เพื่อนให้ฟัง กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขากลับรู้จักจินตภัทรมากขึ้นเพราะเรื่องที่อนิลเล่า แต่เขากลับไม่รู้จักอนิลเลย และไม่รู้เลยว่าควรทำยังไงต่อไป...

"ตอนขึ้นลิฟต์ด้วยกัน จีนถามแจ็คว่าชอบเอินไหม..." กวินเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทั้งสองคนสั่งอาหารเรียบร้อย

"ห๊ะ เฮ้ย มันถามเหรอ แม่ง..."

สีหน้าอนิลเหมือนตัดพ้อเพื่อนแก้เขิน ถ้าเป็นก่อนหน้านี้กวินเองคงรู้สึกอายที่จะถาม แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหลังจากที่กวินเริ่มเห็นทัศนคติบางอย่างที่อนิลดูเหมือนจะไม่ต่างจากพิมพ์เท่าไหร่ และเขาไม่กล้าเสี่ยงอีกแล้ว...

"อืม จีนบอกว่าเอินชอบแจ็คมาก จริงรึเปล่าครับ" ใบหน้าที่อมยิ้มน้อยๆ ขณะมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามนั่งเขินจนหน้าแดง

"ไอ้ใช่มันก็ใช่ แต่มันไม่ใช่เรื่องที่จีนจะไปถามแจ็คป้ะ"

ท่าทางโวยวายเหมือนเด็กของอนิลดูน่ารักในสายตาของคนที่มองอยู่

และที่ผ่านมา...คนที่น่ารักในสายตาเขา มักจะน่ารักในสายตาเพื่อนเขาด้วยเช่นกัน

"แต่แจ็คยังไม่ได้ตอบจีนไป เพราะบีมันเดินออกมาก่อน..." กวินยิ้มและรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

"แล้วถ้าให้ตอบตอนนี้แจ็คจะตอบว่าอะไร บอกเอินได้นะเดี๋ยวเอินบอกจีนให้"

แววตาขี้เล่นของอนิลและคำพูดที่ช่างสรรหามาพูด เป็นใครก็คงชอบและเอ็นดู

"คนหน้าตาน่ารักๆ ยิ้มเก่ง พูดเก่ง นิสัยก็ดี เข้ากับเด็กได้ด้วย มีใครบ้างไม่ชอบ..."   

ขณะที่ฟังคำตอบ ริมฝีปากอิ่มก็ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ทำให้รอยยิ้มนั้นดูมีสเน่ห์มากขึ้น

 

....แต่มันกลับเจื่อนลงเมื่ออีกฝ่ายพูดจนจบประโยค

"แต่คนที่ชอบ กับคนที่ใช่ มันไม่เหมือนกัน...แจ็คว่าเอินมีคนมาจีบเยอะ ก็คงจะเข้าใจดี ใช่ไหมครับ"

"..."

สีหน้าของอนิลตอนนี้เหมือนคนที่สับสนไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง มันไม่ใช่คำพูดปฏิเสธ แต่กลับทำให้รู้สึกเจ็บจนไม่รู้ว่าควรจะตอบว่าอะไร จนกระทั่งประโยคต่อมา ที่ไขความกระจ่างให้อนิลที่ตอนแรกคิดว่าตัวเองกำลังถูกปฏิเสธ แต่มันกลับต่างไปจากที่เคยเจอมาตลอด เพราะไม่เคยถูกใครพูดแบบนี้ด้วยมาก่อน

"แจ็คให้โอกาสเอินเลือกอีกครั้ง ถามหัวใจตัวเองดีๆ แล้วหลังจากนี้อีกสองสามเดือนถ้าเอินยังชอบแจ็คเหมือนเดิม เราค่อยมาคุยเรื่องนี้อีกที...เพราะถ้าเอินมารู้ตัวทีหลังว่าแจ็คไม่ใช่คนที่เอินอยากคบด้วยจริงๆ ก็จะได้ไม่ต้องมาขอโทษกันทีหลัง"

ชั่ววินาทีที่ร่างบางมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ และสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้กวินพูดแบบนี้กับเขา หรือเป็นเพราะเขาไปหาจอมพลที่ห้องวันนี้ มันถึงทำให้เขากลายเป็นคนขี้อ่อยเหมือนที่จอมพลพูด...

"เอิน...ดูไม่จริงใจกับแจ็คเหรอ"

"อย่าโทษตัวเอง เอินไม่ผิดหรอก เอินเป็นคนน่ารักที่สุดเท่าที่ตลอดชีวิตนี้แจ็คเคยเจอมา แต่รู้ไหม คนที่เคยอกหักมันก็เหมือนคนที่เคยขับรถชน ถึงแผลหายดีแล้ว แต่บางคนก็ไม่กล้าขับรถอีกแล้ว นั่นหมายความว่ายิ่งแจ็คชอบเอินมากเท่าไหร่ แจ็คก็กลัวมากเท่านั้นว่าวันนึงถ้าเอินไม่เดิม แล้วแจ็คจะอยู่ยังไง..."

 

....................

 

หากคิดทบทวนให้ดี มันก็มีเส้นบางๆ ระหว่างปฏิเสธไปเลย กับเกรงใจ ถ้าอีกฝ่ายไม่คิดเร่งเร้าเกินไป ก็ควรจะเข้าใจสถานการณ์ว่าเราก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่รู้จักกันไม่นาน จะให้มารับของกันง่ายๆ ก็คงไม่สนิทใจนัก

แต่ค่าเปลี่ยนจอมันตั้งหกพัน ราคาก็เท่ากับเครื่องใหม่ตอนนี้เลย

ถ้าไม่เอา ก็คงไม่มีไลน์ไว้ตอบอนิลเวลาตามงาน แถมเช็กเรตติ้งนิยายไม่ได้ด้วยเพราะไอ้โทรศัพท์ 999 บาทที่ซื้อมามันโหลดแอปไม่ได้

 

"มีอะไรรึเปล่า ทำไมยืนเงียบแบบนี้ล่ะ"

เสียงของคนที่ถูกเรียกให้ออกมาเปิดประตูตั้งแต่ไก่โห่ ถามขณะที่ยังยืนหัวฟูในมือมีแปรงสีฟันถือค้างอยู่

หลังจากคิดทบทวนแล้ว จินตภัทรก็ค่อยๆ เรียบเรียงคำพูดของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง

"โทรศัพท์ของบี เดี๋ยวเรายืมใช้ก่อน แล้วถ้ามีเงินเปลี่ยนจอเดี๋ยวเราเอามาคืนได้ไหม"

"ก็นี่บีซื้อให้ ขอโทษที่ทำโทรศัพท์จีนพังไงครับ"

"ไม่เป็นไร เราอยากได้เครื่องเก่ามากกว่า อันนี้มันใหญ่ไปไม่ถนัดเลย บีรู้วิธีเอาแชตเก่าๆ มาใส่เครื่องใหม่รึเปล่า"

"เข้ามาก่อนสิ" ร่างสูงขยับถอยก่อนจะเปิดประตูรอให้จีจินตภัทรเดินเข้าห้องมา เท้าเล็กๆ สวมสลิปเปอร์สีขาวเดินเข้าห้องอีกฝ่ายพลางกวาดตามองความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ  ในห้องที่ดูเหมือนจะเป็นระเบียบขึ้นนิดหน่อยยกเว้นเตียงที่ยังมีผ้าห่มกองเป็นก้อนๆ อยู่

 

"เพิ่งตื่นเหรอ"

"อืม เมื่อคืนไปทำงานกลับเกือบเช้า"

เสียงตอบดังมาจากห้องน้ำ ร่างบางได้แต่ยืนรีๆ รอๆ ไม่รู้จะนั่งตรงไหน สุดท้ายก็มีจบลงที่ปลายเตียง มองคนตัวสูงเดินออกมาจากห้องน้ำท่อนบนเปลือยด้วยสีหน้าปกติ เพราะจอมพลก็เดินถอดเสื้ออยู่ในห้องตัวเองแบบนี้ตลอด

"บีเปลี่ยนเครื่องบ่อย เดี๋ยวต้องแบ็กอัพไฟล์ไว้ในเครื่องก่อน แล้วค่อยย้ายไปอีกเครื่อง เอาแค่ไลน์กับเบอร์โทรใช่ไหม"

"ใช่ นานไหม เดี๋ยวเราเอาผ้าไปตากแป๊บ"

"ก็สักพัก ทิ้งโทรศัพท์ไว้ก่อนก็ได้" ร่างสูงว่าพลางทิ้งตัวลงนั่งขณะที่มือเปิดแมคบุ๊กของตัวเองแล้วมองหาสายดาตาลิงก์เพื่อซิงก์ข้อมูลให้ จินตภัทรมองท่าทีของอีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดอะไร ได้แต่บอกขอบคุณเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไปทำธุระของตัวเอง

 

คล้อยหลังเพียงไม่กี่นาที คนร้ายกาจก็ถอนใจแล้วขยี้หัวอย่างไม่สบอารมณ์ มองไอโฟนห้าหน้าตาน่าสงสารที่จอแตกละเอียดอย่างมุ่งร้าย ไม่เข้าใจว่าทำไมจินตภัทรยังจะอยากเก็บมันเอาไว้

"แกล้งปาลงระเบียงแล้วบอกทำหลุดมือดีไหมวะ" เสียงทุ้มสบถขณะที่จำใจต้องหยุดความคิดร้ายๆ เอาไว้เพียงเพราะกลัวอีกฝ่ายจับได้อีก ดูเหมือนว่าจินตภัทรจะใช้โทรศัพท์เครื่องนี้มาหลายปีและคงใช้ถนอมมากถึงไม่เคยได้แบ็กอัพข้อมูลอะไรเลย เมื่อโยนไฟล์ข้อมูลเก่าใส่ในเครื่องใหม่ ทั้งข้อความแชตและเบอร์โทรศัพท์ ก็สลับซิมการ์ดให้ก่อนจะเปิดเครื่องใหม่แกะกล่องให้ระหว่างรอคนไปตากผ้าเดินกลับมา

ทันทีที่เปิดเครื่องขึ้นมา เสียงสายเรียกเข้าก็ดังขึ้นพร้อมกับชื่อที่เด้งขึ้นมาโชว์บนหน้าจอ จอมพลเหลือบมองชื่อก่อนจะกดตัดสายทิ้งไปเพราะถ้ากดรับจินตภัทรก็จะรู้ว่าเขาสาระแนแม่ยิ้มรับสายให้อีก แต่สายที่โทรมาดูจะไม่เลิกรา และตบท้ายด้วยข้อความที่ส่งเข้ามาทางไลน์รัวๆ ข้อความที่เด้งขึ้นมาบนจอไม่จำเป็นต้องกดเข้าไปอ่านก็เห็น และจอมพลไม่ได้อยากจะเสือกแต่ก็ต้องเสือกอย่างไม่เจตนา

 

‘จีน เป็นอะไรรึเปล่า พี่ติดต่อไม่ได้เลย’

 

‘โทรศัพท์เสียหรือมีอะไร พี่เป็นห่วงนะ’

 

‘จีนครับ ถ้าว่างโทรกลับมาพี่หน่อยนะครับ’

 

ดวงตาคมหรี่ตามองข้อความที่เด้งขึ้นมา ช่างน้ำหนักคำพูดที่ดูสนิทสนมและห่วงใย ดูเหมือนจะไม่ใช่คนสนิทธรรมดา แต่ชื่อที่เมมไว้ก็ไม่ได้พิlดารอะไร ก็แค่เมมไว้ว่า พี่เบญ ไม่สามารถระบุความสัมพันธ์ได้จากการเมมชื่อ นอกจากจะถามเจ้าตัวไปตรงๆ ว่าใคร แต่ดูเหมือนจินตภัทรจะไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาเลย และคนที่ยังส่งข้อความมาก็ดูร้อนใจมาก...คงไม่ผิดอะไรถ้าเขาจะโทรกลับไปบอก

จอมพลตัดสินใจกดเบอร์ที่โทรมาล่าสุด เสียงรอสายดังเพียงไม่กี่ครั้งอีกฝ่ายก็รีบรับทันที

(จีน เกิดอะไรขึ้น พี่โทรไปเป็นสิบๆ รอบแล้วตั้งแต่เมื่อวาน)

"เอ่อ ขอโทษครับ คือโทรศัพท์จีนเขาพังเพิ่งเปลี่ยนเครื่องใหม่เมื่อกี้ ผมเห็นคุณโทรมาหลายรอบกลัวจะเป็นห่วงเลยจะโทรมาบอกว่าจีนเขาปลอดภัยดีไม่เป็นไร เดี๋ยวเขาตากผ้าเสร็จ ผมให้เขาโทรกลับ"

(คุณอยู่กับจีนเหรอครับ ผมรู้จักเพื่อนจีนทุกคน ไม่เคยได้ยินเสียงคุณเลย ไม่ทราบว่า...)

รู้จักเพื่อนจีนทุกคน...

อย่าบอกนะว่าผัว ไอ้เหี้ย ไหนเอินบอกกูว่าจีนโสดไง!

จอมพลโวยวายในใจก่อนจะตอบออกไปไม่เต็มเสียงนัก รู้สึกเหมือนหัวใจมันโหวงเหวงไปหมด...

"เอ่อ ผมชื่อบีครับเพื่อนข้างห้องอยู่คอนโดฯ เดียวกับจีน อันนี้คุณ..."

(เบญครับ เป็นแฟนจีน ผมยังไม่เคยไปดูห้องจีนเลยตั้งแต่เขาย้ายไป เดี๋ยวยังไงฝากบอกเขาด้วยว่าผมจะเข้าไปบ่ายๆ ขอบคุณครับ)

"ครับ..."

 

เป็นแฟนจีน...

มีผัวแล้วถูกมะ

อีแว่นจีสตริงสีชมพูช็อกกิ้งพิงก์นี่แม่ง...

ทำเหมือนอินโนเซนซ์แต่มีผัวแล้วถูกมะ

 

ร่างบางเดินออกมาจากห้องพร้อมกลิ่นขนมปังหอมฉุยและรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าทำอะไรไว้

"บีกินไรยัง เรา..."

"แบ็กอัพเสร็จแล้ว เอากลับไปได้ละ"

เจ้าของมือเรียวถือจานขนมปังปิ้งค้าง มองอีกฝ่ายที่ยัดโทรศัพท์ใส่มือแล้วผลักเขาออกจากห้องจนเกือบหงายหลัง แต่งงได้ไม่นานประโยคเฉลยก็ดังขึ้นไล่หลังตอนที่จินตภัทรกำลังจะเดินเข้าห้อง

"ผัวคุณบอกจะมาหานะ เมื่อกี้เขาโทรมาหลายรอบผมเลยต้องโทรกลับไปรายงานว่าคุณยังมีชีวิตอยู่"

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดกับท่าทางฟาดงวงฟาดงาของจอมพลทำเอาจินตภัทรเกือบหลุดขำ

"โกรธทำไมเนี่ย" จินตภัทรถามยิ้มๆ แต่ไม่คิดว่าจอมพลจะกระชากประตูออกมาตวาดใส่เสียงดังจนห้องอื่นต้องเปิดประตูออกมาชะเง้อดูอย่างใส่ใจ

"มีผัวก็หัดบอกก่อนสิเว้ย! เชี่ย ให้จีบอยู่ได้ โทรศัพท์ใช้แล้วเอามาคืนด้วย!" 

ร่างบางยืนมองอีกฝ่ายที่โกรธหน้าดำหน้าแดงตาปริบๆ ความรู้สึกตอนนี้มันบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงรู้สึกอยากขอโทษออกไป แต่คิดว่าที่จอมพลคุยด้วยคงเป็นเบญจ์ ผู้ชายคนเดียวที่เที่ยวบอกชาวบ้านว่ายังเป็นแฟนเขาอยู่ ทั้งๆ ที่เลิกกันไปเกือบสามปีแล้ว แต่พูดไปก็ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมเบญจ์ถึงยังเป็นห่วงและยังติดต่อกับเขาอยู่ตลอดแม้ว่าจะเลิกกันไป จินตภัทรเลยเลือกที่จะไม่บอกใครโดยเฉพาะอนิล...

ก็เบญจ์เป็นคนที่เคยรักกันมาก แม้จะเลิกกันไป แต่อีกฝ่ายยังรักและห่วงใยเหมือนเขาเป็นน้องคนนึง แต่อนิลไม่เข้าใจ และบอกให้เลิกยุ่งกับเบญจ์ไป สุดท้ายก็ต้องใช้วิธีโกหกว่าไม่ได้คุยกันแล้ว เพราะไม่อยากจะเสียเพื่อน แต่ตัวเองก็ยังตัดใจไม่ได้

 

"บี...เราขอโทษนะ"

"ขอโทษที่มีผัวเหรอ ไม่ยกโทษให้ เลิกกับผัวแล้วค่อยมาขอโทษ"  มือหนายืนเท้ากรอบประตูมองคนที่ยืนทำหน้าสำนึกผิดอย่างไม่เข้าใจ มีใครที่ไหนมานั่งขอโทษกันเรื่องแบบนี้บ้าง

"ไม่ใช่ เราขอโทษที่ทำให้บีเสียเวลามาจีบเรา" จินตภัทรมองอีกฝ่ายตาปริบๆ เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกยังไง ถึงจะคิดว่าอีกฝ่ายแค่แกล้งเล่น หรือพูดเล่นออกมาว่าจะจีบ แต่ท่าทางโกรธๆ ของจอมพลมันก็ทำให้รู้สึกผิดไปแล้ว

"ห๊ะ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแล้ว

"ขอโทษนะ แต่เราไม่ได้ชอบบีอะ"

สองมือของจินตภัทรที่ยังถือจานขนมปังกับกล่องโทรศัพท์ ชื้นเหงื่อไปหมดด้วยความรู้สึกประหม่า ใจเพียงแค่ภาวนาให้จอมพลหัวเราะออกมาแล้วบอกว่าที่ผ่านมาแค่พูดเล่น แต่แล้วสายตาขอจอมพลกลับมองข้ามหัวเขาไปและหยุดอยู่ที่ใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา

จินตภัทรหันกลับไปและมองกวินที่ยืนนิ่งอยู่หน้าลิฟต์ เขาไม่รู้ว่ากวินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมาทำอะไร จอมพลมองหน้ากวินแล้วกลับมาจ้องหน้าจินตภัทรอีกครั้งพร้อมถามราวกับหาเรื่อง

"เพราะอะไร"

"เรา..."

"ก็แค่ถามว่าทำไม แค่นี้ตอบไม่ได้รึไง"

"บีมึงพอเหอะ" คนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เดินเข้ามาแทรกและกลายเป็นคนที่ถูกด่าไปด้วย...

"มึงอะอย่าเสือก กูถามเขาอยู่"

ร่างบางเงยหน้ามองคนที่ด่าเพื่อนตัวเองอย่างเกรี้ยวกราดแล้วตัดสินใจพูดในสิ่งที่อยู่ในใจออกไป

ทั้งที่คิดว่าจะไม่พูดตรงๆ เพราะกลัวจอมพลจะเสียใจ แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายคงไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ตัวเองไม่มีโอกาสแม้แต่จะจีบเขา

"ก็เราไม่ชอบทุกอย่างที่บีทำ ไม่ชอบที่แกล้งเรา ไม่ชอบที่พูดไม่ดีกับคนอื่น ก็มันไม่ชอบจริงๆ ให้ทำยังไงเล่า!"

เสียงของจินตภัทรที่ตะคอกกลับอย่างหมดความอดทนไม่เพียงแต่สร้างบาดแผลให้คนที่โมโหร้ายจนทำหน้าไม่ถูก ความรู้สึกของจอมพลตอนนี้มันเหมือนกับโดนตบหน้ากลางสี่แยกอโศกเพราะมีเพื่อนเวรตะไลยืนเป็นสักขีพยานความนกของตัวเอง

 

"จีนมานี่มา"

มืออุ่นๆของกวินเอื้อมมาโอบไหล่จินตภัทรให้ถอย ใบหน้าของคนตัวเล็กซบอยู่ที่แผ่นหลังของกวินขณะที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

ทั้งที่ก่อนหน้านี้จอมพลรู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิพิเศษที่จะแตะต้องตัวจินตภัทรได้คนเดียว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว...

"ถอยไป..." จอมพลพยายามจะดึงแขนจินตภัทรกลับไป แต่กวินกลับเอาตัวเองมาบังไว้

"กูถอยให้มึงแค่เรื่องพิมพ์ เพราะพิมพ์เลือกมึง แต่จีนเขาไม่ได้เลือกมึง กูก็ไม่จำเป็นต้องถอย"

น้ำเสียงที่เอ่ยทุกคำพูดออกมาอย่างชัดเจนและไม่มีสายตาที่หวาดหวั่นเหมือนที่ผ่านมา ทุกอย่างเหล่านั้นทำให้จอมพลรู้สึกเหมือนกำลังถูกเอาคืน

ทั้งที่เขาแน่ใจมาตลอดว่าจินตภัทรต้องรู้สึกหวั่นไหวกับเขาบ้าง แต่ในตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนว่ากวินกำลังประกาศชัยชนะทั้งที่จินตภัทรยังไม่ได้เลือกใครเลย และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจินตภัทรคิดยังไงกับเขากันแน่...

ทันทีที่กวินโอบไหล่จินตภัทรเดินเข้าลิฟต์ไป จอมพลรู้สึกเหมือนสองขาของตัวเองมันยืนไม่อยู่ ราวกับโลกทั้งใบหมุนคว้าง คำพูดของกวินในวันที่พิมพ์จากไปยังดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทราวกับภาพหลอน

 

'ถ้าย้อนเวลาได้ กูจะไม่ให้มึงแตะต้องพิมพ์แม้แต่ปลายเล็บ กูจะทำทุกอย่างให้มึงเลิกกับพิมพ์ก่อนที่มึงจะทำให้เขาเสียใจ'

 

...................

 

"จีนกินข้าวเช้ารึยัง" กวินถามขณะที่กำลังขับรถพาอีกฝ่ายที่เอาแต่นั่งเบะปากเหมือนเด็กๆ

"ยัง แจ็คมาทำอะไรเหรอ ทำไมออกมาแบบนี้อะ ไม่อยู่คุยกะบีเหรอ"

มือเล็กปาดน้ำตาตัวเองป้อยๆ ก่อนจะกดส่งข้อความไปบอกเบญจ์ว่าวันนี้ไม่อยู่ที่ห้องเพิ่งออกมาทำธุระ เและไม่รู้ว่าจะกลับเข้าไปอีกเมื่อไหร่ ตอนนี้จินตภัทรรู้สึกไม่อยากเจอคนข้างห้องสักพัก

"เรามาหาจีนนั่นแหละ มีเรื่องอยากถาม แต่เจอฤทธิ์ไอ้บ้านั่นซะก่อนเลยเอาไว้คุยทีหลังก็ได้"

น้ำเสียงของกวินฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นน่าเสวนาด้วยและดูเป็นมิตรกว่าคนที่ได้ชื่อว่าเพื่อนสนิทราวฟ้ากับดิน

"ถามเรื่องไรอะ เรื่องเอินเหรอ" จินตภัทรมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังขับรถอยู่ น่าแปลกที่เจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง จินตภัทรก็สามารถคุยกับอีกฝ่ายได้ราวกับเพื่อนที่รู้จักกันมานาน

"อื้ม แจ็คเพิ่งคุยกับเอินเมื่อวาน เครียดนิดนึงอะ เพราะไม่คิดว่าเขาจะโกรธขนาดนั้น..."

"ขนาดนั้นนี่ขนาดไหน"

ขณะที่รถกำลังชะลอติดไฟแดง ภาพของคนที่องค์ลงกลางร้านซิสเลอร์เมื่อวานก็แว่บเข้ามาในหัว เป็นที่มาของคำถามที่กวินอยากถามจินตภัทรในวันนี้

"ก็หนักอะ เมื่อวานเราเกือบโดนตบแล้ว เอินโกรธมากเลย..." พูดแล้วก็เสียวสันหลังวาบ เพราะเพิ่งจีบกันได้ไม่ถึงเดือน เจออนิลโหมดเพลิงพระนางพ่นไฟเข้าไปก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ถามตัวเองว่า ที่แบ๊วๆ เป็นลู่ก่ายของน้ำหวานนั่นใคร...

"แล้วแจ็คพูดอะไรอะ ทำไมมันโกรธ"

"แจ็คบอกเอินว่าอยากให้เขาคิดดูดีๆ ก่อนจะคบกัน"

"แล้วเอินตอบว่าไง"

จบคำถามของจินตภัทร ภาพในร้านอาหารก็แว่บมาตอกย้ำความผิดพลาดรุนแรงของกวินอีกครั้ง...

 

'นี่คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกเกาหลีถูกมะ ชีวิตมีปมแล้วต้องเอามาสร้างปมให้คนอื่นต่อเหรอ น้องๆ พี่ไม่กินแล้วนะเช็กบิลเลย'

'เอินเดี๋ยวสิกวินตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่คิดว่าอนิลจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้น

'ไม่เดี๋ยวอะไรทั้งนั้นอะ เชิญคุณอยู่กับปมตัวเองไปเหอะ!'

 

พอเสียงอ่อยๆ ของกวินเล่าจบ จินตภัทรก็หัวเราะจนน้ำตาไหล เพราะรู้จักเพื่อนตัวเองดี อนิลเป็นพวกมั่นหน้าในระดับที่ตลอดชีวิตไม่เคยมีใครหักอกหรือปฏิเสธมาก่อน อย่าว่าแต่ด่าเลย พูดแบบกวินนี่ไม่โดนตบด้วยจานข้าวในร้านก็บุญเท่าไหร่แล้ว

"พูดงี้ได้ไง รู้ป่าวว่าเอินนี่หลีดจุฬาฯ เลยนะ แต่ก่อนมันเป็นเน็ตไอดอลด้วย" จินตภัทรพูดไปก็ขำไป ไม่รู้จะอธิบายยังไงว่ากวินกำลังหยามเน็ตไอดอลตัวแม่อยู่

"เลิกหัวเราะเลย ใครจะไปรู้อะ เห็นแบ๊วๆ คิดว่าแมว นี่เสือชัดๆ"

กวินพูดไปก็หันไปปลดสายเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง เพราะมาถึงร้านที่จินตภัทรบอกแล้ว ร้านข้าวมันไก่เจ้าเด็ดที่อยู่ใกล้สำนักพิมพ์ที่จินตภัทรบอกว่ามากินกับอนิลประจำ

 มือเล็กๆ พยายามเอาตัวออกจากเข็มขัดนิรภัยให้ได้ แต่ก็หมดแรงจะกดลงจนต้องหันไปดึงเสื้อคนข้างๆ ให้ช่วย 

"หงึ ทำไมมันกดไม่ลงอะแจ็ค ทำให้หน่อย"

เสียงแง้วๆ ของจินตภัทรไม่ต่างจากน้ำหวานเลยในความรู้สึกของกวิน

เห็นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า จอมพลเองก็คงเห็นว่าที่จินตภัทรงอแงแลดูเหมือนอ้อนๆ เลยสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองได้รับสิทธิพิเศษก็คงเพราะไม่รู้ว่าจินตภัทรไม่ได้งอแงกับตัวเองคนเดียว แต่จินตภัทรงอแงกับทุกคน...

คนที่สร้างความหวังให้คนอื่นไม่รู้ตัว ก็คือคนที่ให้ความสนิทสนมกับทุกคนเท่าๆ กัน แบบที่จินตภัทรเป็น ถ้าพูดให้ความเป็นธรรมกับเพื่อนเขา จินตภัทรเองก็สร้างความรู้สึกที่ดีๆ ให้กับอีกฝ่ายด้วยการไม่พูดไม่ปฏิเสธแต่แรก คนมือไวอย่างจอมพลมีเหรอจะไม่หาเศษหาเลยกับลูกแกะที่หลุดเข้ามาอยู่ในถ้ำ แล้วสงสัยลูกแกะก็ปล่อยให้ตัวเองโดนลวนลามโดยไม่ปัดป้องอะไร

 

"จีน ถ้าไม่ได้ชอบใครเป็นพิเศษ อย่าทำให้เขารู้สึกว่าพิเศษ รู้ไหมครับ" เสียงทุ้มกระซิบขณะที่มองสบตาคนที่นั่งบึนปากงอแงกับอีแค่ปลดล็อกไม่ออก

"หงึ ไรอะ" ถามอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ เหลือบมองอีกฝ่ายที่ลอบถอนใจออกมา

"แจ็คไม่รู้ว่าจีนคิดยังไง แต่ไม่มีผู้ชายที่ไหนไม่คิดมากหรอกนะ ถ้าคนที่ชอบทำตัวงอแงใส่แบบนี้ จีนทำตัวน่ารัก คนเขาจะเผลอมารัก มาชอบก็ไม่แปลก ขนาด
แจ็คเจอจีนไม่กี่ครั้งยังรู้สึกเลยว่าจีนไม่ได้หวงเนื้อหวงตัวเลย"

พูดไปก็ได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป แต่เขาแน่ใจว่ามันไม่ใช่ความผิดของจอมพลฝ่ายเดียว

"เราขี้อ่อยเหรอ" พูดพลางบึนปากขมวดคิ้วสงสัยในตัวเอง

"อืม นี่ถ้าเอินทำตัวแบบจีน แจ็คต้องบ้าตายแน่ๆ เลย"

"ทำไมอะ"

"อยากปล้ำ"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันขณะที่มองสบตากับจินตภัทร ทั้งสองสบตากันเพียงครู่ก่อนที่ต่างฝ่ายจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

 

...............

 

"เอินจ่ายตังค์ค่าข้าวมันไก่ยัง"

"เฮ้ย เอิน"

เสียงของรุ่นพี่ออฟฟิศเดียวกันไม่ได้เข้าหูคนที่ยืนถือแก้วชานมไข่มุกที่ละลายคามือท่ามกลางแสงแดดเปรี้ยงๆ แม้แต่น้อย สายตาของอนิลหยุดอยู่ที่รถมาสด้าสามที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านข้าวมันไก่

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มและหัวเราะอย่างมีความสุขของจินตภัทรกับกวินที่ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน หลังจากที่ก่อนหน้านี้ท่าทางของคนขับเหมือนจะหันไปกอดเพื่อนเขาด้วย 

"อ้าว ยัยจีนใช่ป้ะในรถอะ โอ๊ยคนขับใครวะ ผัวมันเหรอ ว้ายหล่อมากมึง ดูแซ่บอะ"

เพื่อนรุ่นพี่ที่ลงมากินข้าวด้วยกันพูดแซวกันอยู่ด้านหลังคนที่กำลังยืนอึ้งอยุ่กับภาพตรงหน้า

"ท่านี้กูว่าผัวชัวร์ จีนแม่งเห็นแว่นหนาหน้าเหมือนเป็ด แต่ผัวมันงานดีอยู่นะ เอินมึงไม่ต้องไปมองด้วยสายตาริษยา ผัวเพื่อนค่ะผัวเพื่อน ไปมึงขึ้นตึก เดี๋ยวเจ๊โฉม
แหกอกเอา"

เสียงหัวเราะและมือที่ลากให้เดินตามราวกับลากหุ่นยนต์ที่เดินลากขาไปอย่างหงอยๆ อนิลได้แต่เดินทำจมูกบานและคิดว่าเมื่อวานไม่น่าตวาดใส่กวินแบบนั้นเลย ทั้งที่คิดว่าตัดใจได้แล้วและไม่ขออยู่กับผู้ชายมีปมแบบกวิลอีกต่อไปเพราะรู้สึกเสียศักดิ์ศรี

แต่พอเห็นกวินอยู่กับจินตภัทรแบบนั้นทั้งๆ ที่รู้ดีว่าจินตภัทรคงไม่ได้คิดอะไร และไม่ผิดด้วยถ้ากวินจะไปจีบจินตภัทร แต่ใจมันก็แป้วไปหมดตอนที่รุ่นพี่วิจารณ์รูปร่างหน้าตาคนที่เขาเพิ่งทิ้งมาว่าดีเลิศแค่ไหน...

 

แล้วทำไมกูต้องไปตวาดใส่เขาด้วยเนี่ย! หล่อเหี้ยๆ มีปมก็ช่างแม่งไหมล่ะอีเอิน! อีบ้าเอ๊ย!

ลู่ก่ายได้แต่เดินคอตกเป็นเป็นกะเทยเมาค้างเข้าตึกไปอย่างซึมๆ ไม่รู้จะทำยังไงดีกับเรื่องที่มันแก้ไขไม่ได้แล้ว....

 


 




.............TBC............



#2209Bnior





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #17598 Cake__Cake (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:11
    เอ็นดูนุ้งเอิน ลู่ก่ายของนะหวัน   ส่วนกากาวิน อยู่กับจอมพลมากไปจนขาดความมั่นใจเหรอห๊ะ


    นุ้งจีนของพี่ก็แซ่บ หักอกจอมพลได้ด้วย   

    แต่พี่ไม่เข้าใจคุณเบญอ่ะค่ะ เลิกกันมาตั้งนาน มาวอแววุ่นวายทำไม กั๊กน้องจีนของพี่ไว้ทำไมคะ ชีวิตใครชีวิตมันค่ะ แยก!!!
    #17,598
    0
  2. #15426 aukkhauupaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 17:34
    เรามาวิจารณ์เป็นตอนๆไป ;คุณเบญจ้ะ เลิกกันไปแล้วยังมายุ่งกันอีก ไรวะ! ไปมีลูกมีเมียนู่นไป๊!อย่ามายุ่งกับจีนจีนน้อยของเรา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! อนิลกวิน;;คนนึงมีปมกับแฟนเก่า คนนึงก็หงอย โว้ย!ช่วยคู่นี้ที55555555มันจะดีแล้วเชียว
    อิจอมพลคนโรคจิต;อ่อนแอก็แพ้ไปครับคุณจอมพล เสียใจด้วยนะ ฮ่าาา รุกแรงไปนุ้งจีนทำใจไม่หวาย อีกอย่างนึงนึกว่าหมาหวงน่องไก่-*-หวงขนาดนี้เก็บจีนใส่กระเป๋าเถอะ
    #15,426
    0
  3. #12974 jackson_2894 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 22:09
    แงงง ???? เราคิดถึงกากาวินนน ไรท์มาเปิดเราอ่านนะ นะๆ ???? เราอยากอ่านจริงๆ ???? ได้โปรด ????
    #12,974
    0
  4. #12966 jackson_2894 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:23
    เรามาไม่ทัน เราอยากอ่านลู่ก่าย? แงง
    #12,966
    0
  5. #12511 Nuthatchakorn Kosaisoontorn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 16:53
    แงง เราเพิ่งมาอ่านอ่าา มาไม่ทัน????????
    #12,511
    0
  6. #11876 Zomanica (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 00:41
    โถ่ๆๆๆลู่ก่ายของมี๊ ปล้ำเขาสืลูก เอ้ย ง้อสิ คุยสิ
    #11,876
    0
  7. #10998 G6O1JJ922T7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 05:01
    นี่ว่าละ โทสับเครื่องนั้นต้องสำคัญกับจีนมากแน่ๆ พังแค่ไหนก็ไม่ทิ้ง ใครซื้อให้นี่เดาได้เลย จอมพลคนนกหลบไปเลียแผลนะคะ????
    #10,998
    0
  8. #10978 pqppp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 02:02
    สงสารไปหมดเลยว่อยยยย
    #10,978
    0
  9. #10058 atotheptotheh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 01:05
    เป็นตอนที่แอบหน่วงนิดๆแฮะ ;-; 
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณที่เขียนฟิคมาน้า เลิ้บๆ 
    #10,058
    0
  10. #8762 nu_kets (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 10:37
    ก้อเข้าใจนะว่าแจ็คกลัวผิดหวังอีกครั้งนึงก้เลยกลัวว่าเอินจะเป็นแบบพิมพ์ที่หันไปชอบบี
    #8,762
    0
  11. #8559 Natkamon___06 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 23:42
    ชอบลู่กายจัง555
    #8,559
    0
  12. #7583 deffjb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 21:51
    เราชอบความเกรียนของคู่หลักมาก 555
    #7,583
    0
  13. #5801 Callmesut (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:08
    โอ๋เอ๋น้าาา ลู่ก่าย ไม่ร้องนะ5555
    #5,801
    0
  14. #5445 Minttt_pjy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:36
    ตอนแจ็คบอกถ้าเอินทำตัวแบบจีนนี่อยากปล้ำ คือทำไมเราเขินแรง 5555555 เอาจริงนุ้งจริงหนูก็ขี้อ่อยจริงๆอ่ะ อ่อยแบบเจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเองเพราะเป็นคนซื่อๆใสๆ แรกๆเรานี่ก็ด่าอิพี่บีนะ ตอนนี้ยอมรับเคมีของพวกเค้าแล้วค่ะ มันเข้ากันจริงๆ ฮรืออออ
    #5,445
    0
  15. #4918 MatteMe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 00:25
    โอ้ยยยยยย ก่อนจะหวีดนางขอด่าก่อนนะ ทำไมต้องเกรี้ยวกราดเบอร์ใหญ่มากเว่อร์ขนาดนั้นวะอีจอมพล ถึงแกจะงุงงิงน่ารักมากตอนที่เข้าใจว่าจีนมีแฟนแล้วก็เถอะ หรือว่าเจอเพื่อนแจ็ค เสียหน้างี้หรอ เกลียดนะเด้อจุดนี้ แล้วอีพี่เบญนี่ยังไง มีเมียแล้วไหม-อ่ะ โอ้ยยยยย เม้นหยาบทำไม ขอโทษค่ะ / อีกเรื่อง ชอบองค์แม่น้องเอินมาก เหวี่ยงไปเลยให้เต็มแม็ค ลำใยผู้มีปมเหมือนกัน น้องทำถูกแล้ว แม่ให้สามดาว
    #4,918
    0
  16. #4494 PuiPui--r (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 00:46
    เริ่มแรกขอด่าอิพี่เบญอะไรนี่ก่อนคือเลิกกันไปแล้วทิ้งเขาไปแต่งงานก็ควรไปผุดไปเกิดตามทางของตัวเองมะ จะมาสาระแนเป็นห่วงเป็นในหวงก้างอีกทำไม ป้าทีมแจ็คนะคนมันมีปมทำอะไรเลยรอบคอบขึ้นคุยตรงๆให้ชัดเจนแล้วเอินมาเหวี่ยงเพื่อ.. โปรดดูการกระทำของตัวเองด้วยว่าบางทีมันก็สามารถตีความไปในทางลบได้เช่นกัน เหวี่ยงมากมั่นมากก็นกไปเถอะหล่อน 
    #4,494
    0
  17. #4283 Aeemmii'z (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:59
    เออคนอย่างบีมันต้องเจอแบบนี้อ่ะ ไม่งั้นมันคิดไม่ได้ทำตัวเลวต่อไปเรื่อยๆ ถือว่าสมน้ำสมเนื้อกับจีนมาก
    #4,283
    0
  18. #3812 ฮารุมิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 00:16
    ชอบความเชื่อใจเพื่อนของเอินอ่ะ ป่านนี้บีคงอกแตกตายแล้ว5555
    #3,812
    0
  19. #3677 ChicJaebeom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 21:02
    ชอบความหงึแต่ก็หวง
    #3,677
    0
  20. #3675 [10000] li (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:29
    โอ้ยยยระทึก
    #3,675
    0
  21. #3377 NYN34 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 07:09
    เอาละ เราว่าโมเม้นของบีจินเริ่มมาละ ตอนแรกว่าจะไม่เชียร์หรอก จอมพลเป็นคนไม่ดี 5555 แต่เคมีเข้ากับจินจนต้องยอม ขอแค่อย่าให้พี่บีเค้าสมหวังเร็วเกินไปก็พอ อยากให้จินเป็นแบบนี้ไปก่อน ไม่คิดอะไร ให้พี่บีกับเอินเข้าใจผิดไปก่อน 55555 ยิ่งช่วงนี้เราเริ่มอินกับพัคแกหวังแกด้วย น่ารักมาก
    #3,377
    0
  22. #3307 cchoijune (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 14:18
    หักไปหักมานี่ฟิคหรือโค้งไปแม่ฮ่องสอนคะ คาดเดาเนื้อเรื่อไม่ได้เลย ยิ่งอ่านยิ่งลุ้น
    #3,307
    0
  23. #3015 Jackjui (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 02:02
    โอ๊ยยิ่งอ่านยิ่งมันส์ค่ะไรท์ชอบไม่นอนแม่มมมม
    #3,015
    0
  24. #2648 บานาน่าคิกซ์_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 13:44
    โถน้องลู่ก่ายของมี๊ สู้ๆนะคะไรท์ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ
    #2,648
    0
  25. #2518 Pisoo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 01:53
    กพเทยเมาค้างกะเทยต้องถอนนะลูก555555555555555
    #2,518
    0