[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 104 : EP.39 Ready?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    19 ม.ค. 61

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.38







Jomphon's Part



พอมาคิดๆ ดูแล้ว นอกจากแฟนเก่าของจีน ผมก็ไม่เคยรู้สึกกังวลอะไรอีกเลย เพราะแฟนเก่าของจีนเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างเพอร์เฟค หน้าตาดี การศึกษาสูง และมีฐานะดี จนมาวันนี้ผมถึงรู้ว่าความน่ากลัวที่แท้จริงคือผู้ชายอายุห้าสิบกว่าที่กำลังเหลือบมองผมด้วยหางตาขณะที่กำลังสอบปากคำลูกชายตัวเอง..


จีนกับพ่อนั่งอยู่อีกโต๊ะขณะที่ผมถูกสั่งให้นั่งอยู่ห่างๆ เพราะจีนบอกว่า "พ่ออยากคุยกับเราก่อน บีรอแปบนะ"


ถึงจีนไม่บอกผมก็ไม่เสนอหน้าไปนั่งอยู่ใกล้ๆ อยู่แล้ว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของอาจารย์เจริญที่หน้าตาคล้ายไอ้เชี้ยแจ็คไม่มีผิดทำให้ผมเครียดมากกว่าเดิมเพราะเหมือนว่าโลกนี้แม่งจะมีคนหน้าตาคล้ายไอ้แจ็คเยอะเกินไปแล้ว แต่เป็นไอ้แจ็คเวอร์ชั่นหน้าโหด ดุดัน พร้อมโดดเตะตัดขาว่าที่ลูกเขยทุกเมื่อ


คนที่หน้าตาไทป์นี้แม่งคงเกิดมาเพื่อเกลียดผม... ทั้งพี่กวิน และ อาจารย์เจริญ


ผมได้ยินเสียงของอาจารย์เจริญพูดกับลูกด้วยภาษาบ้านเกิด มันดูอ่อนหวานและไม่ได้มีอาการโกรธเคืองลูกชายตัวน้อยๆ เลย เขาดูเข้าใจและอมยิ้มยามที่ลูกงอแงแล้วบอกว่า "ยะหยังป้อต้องแป๋งหน้าสวกโต้ย แป๋งหน้าสวกนักๆ กะเดียวน้องฟ้องยายเน้อ" (ทำไมพ่อต้องทำหน้าดุด้วย ทำหน้าดุมากๆ เดี๋ยวน้องฟ้องยายนะ)


จีนเรียกตัวเองว่า "น้อง" ทุกคำ ผมแอบฟังแล้วก็กลั้นยิ้มเอาไว้ แต่พออาจารย์เจริญเหลือบมามองเหมือนจะบอกว่า "อย่าเสือก" ผมก็ทำได้แค่หลบตาแล้วขำอยู่ในใจ


พ่อที่หวงลูกมากๆ เขาก็น่าจะหวงลูกสาว แต่นี่...ลูกเขาแค่ออกสาวเฉยๆ กาปู๋ก็ยังอยู่ครบจะหวงอะไรนักหนาวะ!


ผมใช้เวลากับการไถโทรศัพท์มือถือดูรูปน้ำหวานจากอินสตาแกรมของไอ้แจ็ค ดูมันจะบันเทิงกับการพาหลานไปเที่ยวมาก เพราะหลังจากที่พี่สะใภ้กับพี่ชายมันหย่ากัน ไอ้แจ็คก็มีหน้าที่ดูแลหลานสาวเวลาที่ทั้งคู่ต้องไปคุยกับทนาย น้ำหวานดูเป็นเด็กก๋ากั่นผิดกับพี่ฝนมาก ผมมองท่าทางของน้ำหวานแล้วก็ยังรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าเหมือนไอ้แจ็คมากทั้งหน้าตาและท่าทาง


ก็ไม่อยากว่าบาป แต่คนส่วนมากที่ไม่รู้จักครอบครัวมัน เขาก็ทักว่าน้ำหวานเป็นลูกมันทั้งนั้น




"บี เดี๋ยวพ่อจะพาไปกินเอ็มเคแหละ" เสียงของจีนที่เดินเข้ามาหาเรียกผมให้เงยหน้าขึ้นฟัง หางตาก็เหลือบมองคุณเจริญแบบหวาดหวั่นทั้งๆ ที่ อาจารย์แกก็ยืนโอบไหล่ลูกเงียบๆ

"แล้ว?" ผมถามกลับไป

"เอ่า ก็ลุกดิ ไปด้วยกัน พ่อชวนไปกินข้าวเนี่ย"

"ไปกินกับพ่อสองคนก็ได้ เกรงใจ" ผมพยายามทำท่าเกรงใจ ทั้งที่จริงๆ มันคือความ เกรงกลัว...


"อืม ดีมีมารยาท งั้นเราไปกันเถอะลูก"

อาจารย์เจริญตอบ ผมว่าตอนหนุ่มๆ แกคงกวนตีนไม่น้อย ผมคิดขณะที่จีนหันไปประท้วงพ่อตัวเอง

"ป้อ..."

"เอ่า จะไปบังคับเขาทำไม อยากไปเหรอเราอะ? พ่อลูกเขาจะกินข้าวด้วยกัน"


แล้วกูควรตอบว่าไงละครับ...


"บีไม่ต้องไปกลัว พ่อเขาล้อเล่นเฉยๆ" จีนพูดพลางดึงมือผมให้ลุกขึ้นยืน ขณะที่พ่อเขายังคงยืนโอบไหล่ลูกไม่มีพื้นที่ให้ผมเข้าใกล้ลูกเขาได้เลย

"แหะ.." ผมแค่นหัวเราะแห้งๆ ออกมาเหมือนไอ้โง่ ขณะที่พ่อเขาโอบลูกเดินนำหน้าผมไป จีนหันมากวักมือเรียกผมหยอยๆ


จีนเหมือนเด็กที่พยายามชวนเพื่อนไปเล่นที่บ้าน...

แต่บ้านมึงมีหมาที่พร้อมจะกัดขากูให้ขาดทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้านมึง


พอมาถึงร้านสุกี้ที่แฟนผมเลือกเองโดยมีพ่อให้ท้าย ลูกชอบอะไรก็พาไปกินเหมือนลูกอายุสองสามขวบ ผมก็ถูกไล่ให้มานั่งฝั่งตรงข้ามขณะที่เขาสองคนพ่อลูกนั่งอี๋อ๋อกัน แล้วเขาก็ถามขึ้นมาด้วยหน้าที่ไร้อารมณ์สุดๆ


"ไม่อายเหรอแต่งตัวแบบนี้"


ลูกลุงยังไม่อายเลย ผมต้องอายเหรอวะ?

ใช่ครับ นี่คือสิ่งที่ผมตอบในใจเพราะความจริงนั้น...


"เอ่อ ก็เขินนิดหน่อยครับ แต่อยากให้จีนเขาสนุกก็เลยมาเดทกันชุดนี้"


เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ปลายตามองชุดพละที่ผมใส่ด้วยสายตาเหยียดๆ เหมือนผมเป็นวรรณะจัณฑาลในอินเดีย แต่พอหันไปมองลูกตัวเองกลับส่งสายตาเอ็นดูพร้อมลูบหัวลูกน้อยหอยสังข์อย่างรักใคร่...


"บีชอบกินตับไหม?" อยู่ๆ แฟนผมก็เงยหน้าขึ้นมาจากเมนูแล้วถาม

หากเป็นเวลาปกติ ผมคงพูดลามกตามสันดานออกไปแล้วเพราะจีนถามออกมาอย่างใสซื่อแบบนั้นมันโคตรน่าแกล้ง แต่แน่นอนครับ...พ่อนั่งหัวโด่อยู่แบบนี้ ใครมันจะกล้า


"อืม กินได้สั่งมาสิ" ผมตอบ

"พ่อไม่ชอบ ถ้าจะกินก็แยกไปอีกโต๊ะ เหม็นคาว จริงๆ เครื่องในกินมากไม่ดีรู้ไหมลูก" พ่อเขาเสือก เอ้ย พูดแทรกเข้ามา

"แต่ว่า..."

"ถ้ายายมาเห็นต้องคิดว่ามีหลานเขยเป็นปอบแน่ๆ"


เอ่า กูกลายเป็นปอบซะงั้น...


ขณะที่ผมได้แต่ทำหน้ากระอักกระอ่วน ลูกชายเขากลับหัวเราะตัวงอกับมุกของพ่อตัวเอง

แน่นอนครับ เขาหันไปหัวเราะกับลูก ผมก็เกือบจะหัวเราะด้วยแล้ว แต่พออาจารย์เจริญแกเงยหน้าสบตาผมปั๊บ พี่แกก็ตีหน้านิ่งเหมือนจะบอกผมเป็นนัยๆ ว่า "มึงเสือกไร กูขำกับลูกกูสองคน" ...ครับ ผมเลยต้องรีบเอาปากบนรวบฟันตัวเองกลับมาและทำหน้าอมขี้อีกครั้ง..



กูไม่ขำด้วยก็ได้ กูมันคนนอก...


"บีกินเนื้อสิ อะนี่.." แฟนผมยิ้มให้อย่างน่ารักน่าชังขณะที่กำลังจะคีบเนื้อใส่ปากให้ผมเหมือนเวลาเราอยู่บ้านกินชาบูกันทันใดนั้นเอง อาจารย์เจริญแกก็เริ่มเตะตัดขาผมอีกครั้ง


"อ่าวลูกสั่งเนื้อวัวมาเหรอ?" เขาทำท่าทางตำหนิ ขณะที่ตะเกียบเมียผมกำลังลอยอยู่กลางอากาศ แล้วมันก็ค่อยๆ ลดระดับลงเหมือนเครื่องบินลงจอด ปล่อยให้ผมอ้าปากค้างอยู่แบบนั้น ก่อนที่พ่อลูกจะเริ่มบทสนทนาที่น่าขำที่สุดในโลกออกมา


"หืม? ทำไมอะ?" แฟนผมถาม ท่าทางเขาเหมือนไม่รู้นิสัยพ่อตัวเองเลยจริงๆ

"พ่อไม่กินเนื้อวัว" อาจารย์เจริญตอบพลางถอนใจวางตะเกียบ หันไปบอกเด็กเสิร์ฟเปลี่ยนหม้อสุกี้ใหม่

"อ้าว แต่ว่า..." น้องจีนตัวน้อยของคุณพ่อพยายามขัดขืน แต่พนักงานรู้ว่าตอนนี้อำนาจอธิปไตยบนโต๊ะอาหารนี้เป็นของใคร เธอก้มหัวให้คุณเจริญอย่างเกรงใจก่อนจะยกหม้อที่มีเนื้อวัวราคาแพงลอยตายอยู่เหนือน้ำกว่าสิบชีวิตจากผมไป


"พ่อนับถือเจ้าแม่กวนอิม" คุณเจริญกล่าวหน้านิ่ง ยิ่งทำให้ผมนึกถึงไอ้แจ็คตอนแกล้งกวนตีนเมียมัน

"เมื่อไหร่?" น้องจีนถามคุณพ่อพลางขมวดคิ้ว

ผมคิดว่าเมียผมฉลาด แต่ไม่ใช่ทุกเรื่อง ไม่ใช่กับพ่อตัวเองแน่ๆ

"เมื่อกี๊" เสียงของอาจารย์เจริญตอบออกมาพลางหันไปจิบน้ำชาฟรี ขณะที่ปล่อยให้ลูกชายตัวเองกับผมหันมามองหน้ากับแบบกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก



เอ๊า นับถือเจ้าแม่กวนอิมแบบเร่งด่วนซะงั้น...



ตอนนี้เมียผมก็เริ่มรู้แล้วว่าพ่อตัวเองกำลัง "สร้างปัญหา" อย่างชัดเจนไม่ปิดบัง เขาหันไปคุยกับลูกเหมือนกายหยาบของผมเป็นก้อนขี้หมาที่หันมาก็ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ แล้วก็กลับไปยิ้มให้ลูกตัวเองต่อ

จีนเหลือบมองผมบ่อยๆ เขาคงอยากกอดโอ๋ผมจะตายอยู่แล้ว เพราะผมทำหน้าเหมือนหมาข้างถนนยืนมองรถลูกชิ้นปิ้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา ซึ่งมันเป็นเทคนิคอ้อนเมียอย่างหนึ่ง...


ผมนั่งก้มหน้าก้มตากินสิ่งที่พ่อเขาอนุญาตให้กิน แถมเวลาตะเกียบผมลงไปคีบอะไรในหม้อทีไร แม่งต้องมีตะเกียบคุณเจริญปาดหน้าเอาลูกชิ้นปลาผมไปต่อหน้าต่อตา ผมพยายามอดทนแล้วแดกแต่ผักบุ้งที่ลอยอยู่เหนือน้ำซุปแทน ผมไม่อยากสร้างความประทับใจแรกต่อพ่อตาด้วยการปะทะคารม เพราะผมยังไม่อยากกลับไปเป็นโสด แต่สุดท้ายความอดทนของผมก็สิ้นสุดลง


"ลูกไม่ได้ติดต่อกับเบญแล้วเหรอ? เสียดายนะพ่อว่าจะได้ลูกเขยเป็นกัปตัน.."

ผมเพิ่งรู้ในตอนนั้นเองว่าจีนไม่เคยบอกพ่อว่าเลิกกับไอ้พี่เบญทำไม จำได้ลางๆ ว่าโจน้องชายจีนบอกว่าพ่อรู้คงโกรธมาก จีนก็คงเลือกที่จะไม่บอกเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่ผมคิดว่าพ่อเขาควรจะรู้...

เพราะตอนนี้แฟนผมเอาแต่ก้มหน้าเงียบ ไม่ยอมอธิบายทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ


"เขานอกใจจีนครับ เขาแอบมีคนอื่นแล้วปล่อยให้ลูกคุณร้องไห้เสียใจอยู่ตามลำพัง"

ผมพูดออกไปพร้อมกับจ้องหน้าอาจารย์เจริญที่ตอนนี้เหวอไม่น้อย แถมจีนยังถอนใจออกมาโต้งๆ แบบไม่รักษาน้ำใจพ่อตัวเองด้วยซ้ำ


"ยะหยังน้องบ่ะบอกป้อ" (แล้วทำไมน้องไม่บอกพ่อ) อาจารย์เจริญแก้เขินด้วยการหันไปโวยใส่ลูกตัวเอง แต่แน่นอนครับ เมียผมก็เถียงกลับทันที

"เปิ้นละน้องไป จะหื้อน้องบอกป้อว่าจะใด" (เขาทิ้งน้องไปจะให้บอกพ่อว่าไงอะ)

.

ครับ

ฟังไม่รู้เรื่องสักคำ...


ไอฝัด...ใครก็ได้ทำซับไตเติ้ลวิ่งข้างล่างจอให้กูด้วย พ่อลูกเขาคุยอะไรกันวะ!


ขณะที่สองพ่อลูกเริ่มหน้าตึงใส่กัน ผมซึ่งไม่ต่างอะไรกับคนต่างด้าวที่ฟังไม่รู้เลยว่าพ่อลูกเขาคุยอะไรกันก็ได้แต่นั่งทำหน้าโง่ๆ ใช้จังหวะนี้เอาตะกร้อจ้วงลูกชิ้นปลาใส่ชามตัวเอง แม่งหิวสัดๆ ผมไม่เครียดกับพวกเขาหรอก ผมหิว

แถมเวลานี้เขาคงไม่ได้อยากจะเสวนากับผมแล้ว น่าจะอยากจับลูกตัวเองคว่ำหน้าแล้วตีตูดป้าบๆ มากกว่า


"พ่อบอกแล้วไงว่ามีอะไรให้บอกพ่อ"


เอ่า เสียงพากย์ไทยจากทีมงานพันธมิตรมาแล้ว...


ผมรีบวางตะเกียบแล้วหยุดฟัง แน่นอนว่าถ้าพ่อเขาพูดภาษากลางก็หมายถึงอยากให้ผมรู้เรื่องด้วย ผมบอกลาลูกชิ้นปลาครึ่งตัวที่กัดค้างไว้แล้วเงยหน้าขึ้นมองสบตาแฟนตัวเองสลับกับมองหน้าพ่อเขาอย่างมีมารยาท


"เรื่องมันผ่านไปแล้วพ่อ ลูกไม่อยากพูดถึงมัน คนเลวๆ แบบนั้นทิ้งไปก็ดีแล้ว ลูกยี่สิบกว่าแล้วนะพ่อ ลูกเลิกร้องไห้ไปฟ้องพ่อฟ้องแม่นานแล้ว ลูกมีความสุขแล้วตอนนี้...ลูกรักบีมากจนลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เคยทุกข์แค่ไหน...."



โอ้....น้ำตากูจะไหลแล้ว ถ้วยน้ำจิ้มเอ็มเคกูจะเค็มไปกว่านี้ไม่ได้นะ ทำไมเมียกูพูดซึ้งแบบนี้ล่ะ


ผมพยายามเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง เพราะคำพูดจีนมันทำให้ผมอยากร้องไห้จริงๆ แล้วเขาก็ไม่เคยพูดแบบนี้กับผมมาก่อน ไม่เคยบอกกับผมว่าเขารักผมมากแค่ไหน เขาอาจจะบอกว่ารักมาก แต่ผมก็ไม่เคยรู้ว่ามันมากขนาดไหน แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันคงมากมายจริงๆ มากพอที่เขาจะลืมความทุกข์ไปได้เลย


ผมไม่กล้ามองหน้าพ่อตา แน่นอนล่ะการที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบอกรักลูกเขยต่อหน้าต่อตานั้นมันไม่ค่อยน่าแฮปปี้เท่าไหร ผมรู้สึกเกร็งนิด กลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อสิ้นเสียงของจีน พ่อเขาไม่พูดอะไร ไม่มีคำพูดใครทั้งนั้นบนโต๊ะอาหาร ผมเห็นมือของอาจารย์เจริญหยิบตะเกียบยกขึ้นมันพุ่งตรงมาทางผม ผมหลบวูบอย่างน่าอายหัวใจเต้นระทึกเหมือนดูหนังสยบองขวัญ ก่อนจะทันได้รู้ว่าตะเกียบที่ว่าที่พ่อตาทิ่มมาตรงหน้ามันมีลูกชิ้นปลาคีบอยู่ตรงปลายแล้วแกก็หย่อนมันลงในถ้วยให้ผม จีนมองผมก่อนจะหลุดขำออกมา เสียงหัวเราะของจีนอาจจะทำให้ผมอาย แต่มันคุ้มค่าที่กลายเป็นเด๋อๆด๋าๆ ในสายตาพ่อเขา


ผมเห็นอาจารย์เจริญยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ผมนึกถึง...ไอ้แจ็ค




..................






"ศร แกไปไหนมาอะ" เสียงของหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่เอ่ยทักเพื่อนสนิทที่เดินกลับเข้ามาในห้องสมุด เจ้าของชื่อทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ และถอนใจใส่กระเป๋าสตางค์ที่เธอวางไว้บนโต๊ะ กันนิชาเอียงคอมองเพื่อนราวกับกดดันให้อีกฝ่ายบอกถึงเหตุผลที่ถอดถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า


"ไปเปลี่ยนรองเท้า ตอนเอางานไปส่งใส่สลับกับไอ้หนึ่งมา"

"แค่นั้น?"

"ถ้าฉันเป็นแก ฉันจะไม่กลับไปคืนดีกับไอ้แก้ม..."

"ทำไม?"

"เพราะแก้มมันไม่มีทางเลิกกันพี่ชายแก เมื่อกี้ฉันเดินอ้อมตึกไปเพราะขี้เกียจรอลิฟท์ แล้วก็เจอรถพี่กวี ไอ้แก้มนั่งอยู่ในรถด้วย แต่ก่อนหน้านี้แกบอกว่าแก้มมีงานด่วน.."


ราวกับโดนตบหน้าแรงๆ กันนิชาเม้มริมฝีปากอิ่มเข้าหากัน เธอรู้ว่ามันยากที่คนอย่างญดาจะทำให้เธอมั่นใจว่าทุกอย่างที่ออกจากริมฝีปากอิ่มแดงนั้นจะเป็นความจริงทั้งหมด


ญดาก็คือญดา คนที่ทำให้หัวใจของกันนิชาเต้นแรงอย่างมีความสุขและเจ็บปวดแทบขาดใจในช่วงเวลาเดียวกัน..





..............




'แบมมาอยู่บ้านพี่ในฐานะน้องสะใภ้ไม่ใช่น้องสาว'


คำที่กวีพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในความคิดของญดา เธอเดินจากลานจอดรถด้านหลังตึกหลังจากที่คุยกับกวีจบ ดวงตาเหม่อลอยและไม่รู้ว่าสองขากำลังพาตัวเองไปที่ไหน เธอไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่รู้อะไรอีกต่อไปแล้ว


'แบมไม่มีใคร ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ มีแค่พี่กับเจ้าแจ็ค เราพร้อมจะรับผิดชอบและดูแลแบมไหมล่ะ? ถ้ามั่นใจว่าทำได้พี่จะปล่อยมือจากเราทั้งคู่ คิดให้ดีแล้วกัน..'


คำพูดของกวีที่ให้ทางเลือกกับเธอ มันไม่ใช่ทางเลือก แต่มันคือขอบเหวที่เขาสร้างขึ้นจากคำพูดเหล่านั้น เพราะคำพูดของกวีมันคือความจริงที่ญดาปฏิเสธไม่ได้ เธอจะเลี้ยงแฟนได้ยังไงในเมื่อตอนนี้เงินที่จะใช้หาเลี้ยงตัวเองบางครั้งยังต้องไปขอหยิบยืมเพื่อนอย่างไพลินมานับไม่ถ้วน เงินจากการแสดง งานถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา ทุกบาททุกสตางค์ไม่ได้มากมายเลยเพราะเธอยังไม่ใช่นางเอกหลักของสังกัด เธอแค่โชคดีที่ได้รับเลือกให้เป็นนางเอกเรื่องนี้เรื่องแรก


ญดาเดินมาตามทางเรื่อยๆ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครที่กำลังยืนมองเธออยู่ และก้าวเข้ามาประจันหน้ากันและมองเธอด้วยสายตาจับผิด


"แก้มไม่มีงานต้องรีบไปแล้วเหรอ?" เสียงของกันนิชาเรียกสายตาของคนที่อยู่ในห้วงคิดตัวเองเงยหน้าขึ้นมามอง

"อืม" เธอตอบกลับเพียงแค่นั้น ซึ่งมันยิ่งทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ

"เราไม่ควรมีคามลับต่อกันนะ..." กันนิชาพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง แต่แทนที่จะได้รับคำตอบที่ถามไปอีกฝ่ายกลับแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ และย้อนถาม

"แล้วความลับของเธอล่ะ อยากบอกให้ฉันรู้เมื่อไหร่?" 

"ความลับอะไร?"


ดวงตากลมโตของญดาจับจ้องใบหน้าคนรักด้วยสายตาที่ผิดหวัง เธอคิดว่าอีกฝ่ายรู้อยู่แก่ใจเพียงแต่คิดว่ามันไม่สำคัญพอที่จะบอก หรืออายเกินกว่าที่จะบอก


"เรื่องที่เธอไม่ใช่น้องสาวของพวกเขาไง เมื่อไหร่จะบอกฉัน หรือว่าต้องรอจนกระทั่งเธอไม่มีทางเลือก รอจนถึงวันที่เธอต้องแต่งงานกับใครสักคน"


ใบหน้าของกันนิชาแดงจัดเมื่อสิ้นคำสุดท้ายของญดา ความลับที่เธอไม่คิดที่จะบอกใคร และไม่ต้องการจะเอ่ยถึงมันถูกล่วงรู้ในเวลาที่ไม่พร้อมและเธอไม่ใช่คนที่พูดมันเอง วินาทีที่อีกฝ่ายกำลังจะเดินจากไป หัวใจของหญิงสาวเต้นไม่เป็นส่ำและทำได้เพียงยืนเม้มปากแน่น ขณะที่ร่างโปร่งของญดากำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ


"ฉันไม่เคยรักใครนอกจากเธอ...เธอก็รู้" เสียงของกันนิชาสั่นเครือขณะที่มองตามแผ่นหลังของคนรัก อีกฝ่ายหยุดเดินและค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ดวงตากลมโตเอ่ยคลอไปด้วยน้ำตา ราวกับคนหัวใจสลาย


"แต่นั่นมันคงไม่มากพอที่จะทำให้เราได้อยู่ด้วยกัน" เสียงที่แหบพล่าเอ่ยก่อนจะพาตัวเองเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของกันนิชา


"แบมรัก..." ก่อนที่คำรักจะถูกเอ่ยออกไปเพื่อฉุดรั้งอีกฝ่ายเอาไว้

เสียงของใครอีกคนที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็พูดแทรกขึ้นมา..


"พี่คิดว่าความรักมันไม่ใช่ทุกอย่างที่แก้มต้องการ"


กันนิชาหันกลับมามองหน้าอีกฝ่ายทั้งน้ำตาและเดินตรงเข้าไปฟาดมือเรียวกับแผ่นอกกว้างของคนใจร้ายที่ทำลายความรักของเธอ


"พี่ทำแบบนี้กับหนูทำไม...พี่ทำแแบบนี้ทำไม!"

"แบมรู้ดีว่าพี่ไ่ม่ใช่คนเริ่มเรื่องทั้งหมดนี้"

"ฮึก ฮืออออ พี่ทำแบบนี้ทำไม"

"แบมรู้ดีว่าพี่ไม่ใช่คนที่เดินเข้าไปหาแก้ม พี่ไม่ใช่..."

"ไม่หนูไม่อยากฟัง พี่ใจร้าย...หนูเกลียดพี่ เกลียด เกลียด เกลียด!"


เด็กสาวแผดเสียงใส่พี่ชายทั้งน้ำตาขณะที่สองมือถูกรวบเอาไว้ทั้งสองข้าง ใบหน้าหล่อเหลาของกวีก้มลงมากระซิบอย่างแผ่วเบา แต่ถ้อยคำนั้นกลับร้ายกาจและเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่กันนิชาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมันมาก่อนในชีวิต


"หยุดทำตัวงี่เง่าแล้วสารภาพทุกอย่างมาก่อนที่พี่จะทำให้เราเจ็บกว่านี้อีกร้อยเท่า"

"หนูไม่รู้...พี่พูดเรื่องอะไร" 

"อย่าให้พี่ต้องอุ้มลูกไปตรวจดีเอ็นเอ...แบม สารภาพออกมา พี่จะไม่ยอมเสียลูกไปด้วยเรื่องฟ้องหย่าโง่ๆ ที่ฝนพยายามทำอยู่ตอนนี้"

"ฮึก หนูไม่..."

"ถ้าปฏิเสธอีกคำเดียวพี่สาบานได้ว่าพี่จะทำทุกอย่างให้แก้มยุ้ยไม่มีทางเลือกมากกว่านี้"


กันนิชาร้องไห้โฮขณะที่ถูกลากกลับไปที่รถยนต์คันหรูของพี่ชาย ตอนนี้เธออยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น อยากจะกรีดร้องให้คนช่วยแต่เธอทำไม่ได้เพราะอีกฝ่ายเป็นพี่ชายของเธอ ทันทีที่ถูกลากเข้ามานั่งในรถ เสียงหายใจแรงของกวีกดดันให้เธอยิ่งกลัว มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้ออุ้งมือจนห้อเลือด


"พี่ไม่ได้โง่อย่างที่ฝนคิดหรอกนะ" คำพูดที่เหมือนคำรามออกมาจากลำคอของอีกฝ่ายทำให้เด็กสาวสะอื้นด้วยความหวาดผวา สุดท้ายแล้ว...ความลับมันก็ไม่มีในโลก


"พวกเขา..ไม่ได้มีอะไรกัน แต่พี่ฝนเป็นคนขอให้พี่แจ็คช่วยเรื่องผสมเทียม พี่ฝนขอร้องเพราะเขารู้ว่าพี่เป็นหมัน"


"ไม่จริง พี่ไม่ได้เป็น" เขาหันไปตวาดใส่น้อง เรื่องเหลวไหลอะไรกัน มันเป็นไปไม่ได้เพราะพิมพ์เองก็ท้องกับเขา


"พี่เป็น! พี่ฝนเขารู้ผลตรวจจากคุณหมอตั้งแต่หลังแต่งงาน พี่มีลูกไม่ได้ ฮึก พี่ฝนอยากมีลูกมาก พี่ก็รู้ แต่พี่ฝนไม่อยากให้พี่เสียใจ!" คำพูดที่น้องสาวสาดใส่กวีทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะตาย


เขาจะเป็นหมันได้ยังไง ไม่มีทางหรอก...


เขาคิดมาตลอดว่าน้องชายของเขาอาจจะพลาดพลั้งมีอะไรกับฝนทิพย์ในช่วงที่เขาไปทำงานต่างประเทศนานๆ แจ็คถึงได้พยายามไถ่โทษด้วยการช่วยเลี้ยงหลานอย่างไม่เคยปริปากบ่นสักคำ


เขายินยอมที่จะเก็บสิ่งที่สงสัยเอาไว้เพียงลำพังเพราะแจ็คเป็นครอบครัวเดียวที่เขามี เขารักแจ็คมากและให้อภัยน้องชายได้ทุกอย่าง จนกระทั่งฝนทิพย์ขอหย่าแล้วคิดจะเอาลูกของเขาไป แม้ว่าน้ำหวานอาจจะเป็นลูกของน้องชายเขา แต่คนอย่างฝนทิพย์ไม่ควรจะได้อะไรติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว


แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่านั้นคือการได้รู้ว่าเด็กในท้องของพิมพ์เองก็ไม่ใช่ลูกของเขาเช่นกัน ถ้าแบบนั้นเขาก็ไม่ต่างจากไอ้หน้าโง่ที่พยายามดูแลผู้หญิงที่รักมากที่สุดราวกับคนงมงายไร้สติ เพราะเขาเชื่อมาตลอดว่าพิมพ์เข้ามาสารภาพกับเขาพร้อมเด็กในท้องเพราะมั่นใจว่าเขาคือพ่อของเด็ก


ถ้าเขาเป็นหมันจริงอย่างที่ฝนทิพย์ได้รับผลการตรวจมาอย่างลับๆ จากแพทย์ที่ให้คำปรึกษาเรื่องการวางแผนครอบครัว


ก็แสดงว่าพ่อของเด็กในท้องพิมพ์คงเป็นคนอื่นไม่ได้นอกจาก...

 








...........TBC..........










 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18274 Zevaaa (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 01:26
    เรื่องพี่กวีมาพีคทุกคำเลยจ้า 10 10 10
    #18,274
    0
  2. #18183 Cartoonpbct (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:49
    โอ้ยยย ตายแล้วว พีคในพีค ถ้าพี่กวีเป็นหมัน แล้วพิมพ์ท้องกับใคร แล้วพี่ฝนอี้กกก โอ้ยยยยย
    #18,183
    0
  3. #17794 Yeommy (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:58
    พีคมากกกกก โอ๊ย เราเพิ่งมีเวลามาอ่าน ตอนนี้พีคจริง จะนอกจากใครอีกอะ นี่นึกออกแค่บี พิมท้องกะบีแต่ที่ส่งผลตรวจมาให้กวีเพราะพิมเห็นว่าบีกำลังดัง ไม่อยากทำลายอนาคตบี เลยจะให้กวีรับเป็นพ่อแทนงี้หรอ แต่แบบก้ไม่อยากให้เป็นบีอะ ขอให้เป็นคนอื่นละกันน //ไม่ค่อยจะเข้าข้างพระเอกเล้ยยยย
    #17,794
    1
  4. #17723 ~AnNiE~ (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:48
    ลูกบีเหรอ แต่พิมไม่ได้มีอะไรแค่กับบี กับกวีนี่
    ยังมีผู้บริหารที่พิมไปนอนด้วยอีก

    โหยยย พิมเอ้ย ไม่น่าตายไวเลยแก
    #17,723
    0
  5. #17590 jan05199 (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:14
    ใครลูกใครอะไรงงๆอึนๆไปหมดแล้ววว พี่กวีโหดแล้วว
    #17,590
    0
  6. #17206 Mnr-mm (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:41
    ตอนแรกก็ขำว่าที่พ่อตากะลูกเขยอยู่หรอกพอมาท้ายตอนอ้าว....
    #17,206
    0
  7. #17189 RoOkampz (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 16:07
    พิมนี่เป็นผู้หญิงที่ไม่น่าคบเลย
    #17,189
    0
  8. #17185 HMKY_ELF (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 15:16
    นอกจากใครล่ะ แงงงง คนบว้าเอ้ย ลูกบีอ่ะดิ้ แงงงง ทำใจอยากให้พ้นดราม่าไปก่อนค่อยอ่านทีเดียวแต่ลืมไปมันดิ่งทุกตอนอยู่แล้ว 55555 จิตใจต้องเข้มแข็งต่อไปนะมฑต //บอกตัวเองย้ำๆ // ฮาจอมพล555555555 มีความหิวโหย แล้วพ่อตาก็ยอมรับแบบงงๆในดงเอ็มเค
    #17,185
    0
  9. #17181 จ่านั่งคนเดิมเองขกเข้าแอค (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 14:46
    ไม่ได้ ห้ามเป๊นลูกแจ็คนะห้ามแจ็คเป็นผัว ให้เอินเป็นผัวแทน งื้ออออ ลุกพิมพ์คือลูกคนที่เอาไปฝาำป่าวววว
    #17,181
    0
  10. #17168 Gun_mymine (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 11:14
    นอกจากใคร ไรท์นอกจากใครรรรร ค้างที่สุดเท่าที่เคยมีมา5555
    #17,168
    0
  11. #17167 Little-Chick (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 09:59
    ชอบอาจารย์เจริญอะ ความหวงลูกชาย55555
    #17,167
    0
  12. #17166 Little-Chick (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 09:59
    ห้ะ! แล้วในท้องพิมพ์ลูกใครคะ อึ้งมากเด้อ ไม่อยากคิดว่าเป็นบี แงงงง
    #17,166
    0
  13. #17164 Rushy Isilrá (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 06:37
    สรุปพิมท้องกับใคร;-; ทั้งอึ้งทั้งพีคไปหมดแล้วววว
    #17,164
    0
  14. #17162 SosweetNW (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 18:50
    เชี่ยย อมก ไม่ได้จะเข้าข้างบี แต่ก็คิดว่าถ้าพิมยังมีพี่กวีกับบีได้ คนที่สามก็อาจจะมี ขอโทษแต่แบบ งือออ
    #17,162
    0
  15. #17161 เอินคือซาทัง (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 14:08
    อึ้งกิมกี่
    #17,161
    0
  16. #17159 ออมม่า (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 08:12
    ครึ่งแรกกำลังหัวเราะอยู่ ตัดมาครึ่งหลังเครียดปรับอารมณ์ไม่ทันเลย ทำไมปัญหาบ้านแจ็ค มันยุ่งเหยิงขนาดนี้ กวี ร้ายกาจอะ
    #17,159
    0
  17. #17158 xx_x_ (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 02:13
    เอ้าาาาาท่อบบนยังเฮฮากับสงครามเอมเคอยู้เลยย พอมาช่วงล่างเท่านั้นแหละะะ ฮือออออไม่อ่อนโยนต่อต่อมเผือกเลยค่ะไรท์ นังพิมพ์ท้องกับใครรรรรเบบี๋ของน้แงจีนหรอคะไรททท์ T_____T
    #17,158
    0
  18. #17157 idk_pkw (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 00:58
    ... หรือพิมท้องกับกวินหรอ
    #17,157
    0
  19. #17156 ImPiyatida_22 (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 22:46
    อ้าว ใครเป็นพ่ออ่าาาาาา /// รอนะคะ ^^
    #17,156
    0
  20. #17155 Warabiw (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 19:08
    อื้อหื้อออ มีความพีคทุกภาคทุกตอน ฮ่าาา // คุณพ่อเจริญนิ่ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ5555 ความหวงลูกนี้555
    #17,155
    0
  21. #17154 Park-Nadia (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 14:31
    โอ้มายกอตตตต.... พีคในพีค ตั้งแต่อ่านเรื่องนี้มา พูดว่าพีคหลายสิบครั้งมาก55555
    #17,154
    0
  22. #17153 nookcin (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 12:41
    สรุปเป็นลูกแจ็คจริง = =? แต่ช็อกตรงที่พี่กวีคิดว่าแจ็คพลาดมีอะไรกับภรรยาตัวเอง เพราะคิดแบบนี้มาตลอดเลยไม่เคยเห็นตอนรักน้ำหวานเลย แถมยังไม่เคยรู้ว่าตัวเองเป็นหมัน ใช้ความมั่นใจนี้กับเรื่องพิมพ์อีก แล้วพ่อของลูกพิมพ์จะเป็นใครอะ...หรือจะเป็นคนนั้น คนที่พิมพ์ไปนอนด้วยเพื่องาน คิดไม่ออกแล้ว _ _•• เป็นลูกพี่กวีก็ดีอยู่แล้ว ไม่อยากเดาว่าเป็นใครใกล้ตัวเลย เครียดเลยตอนนี้ 5555555555
    #17,153
    0
  23. #17152 Smile's Mark (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 10:07
    พี่กวีไปตรวจเองป่ะ
    #17,152
    0
  24. #17151 pailinkamlue11 (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 09:32
    อื้อหือ ลูกสาวตาแจ๊คซะงั้น ภาคที่แล้วลูกบี นี่คือเวรกรรมพี่กวีถูกไหม คนไม่สำนึก
    #17,151
    0
  25. #17149 Yunau (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 06:28
    พออ่านตอนนี้จบโอเคเรารับได้บอกเรามาเลยว่าใครเป็นพ่อเด็ก ㅠㅡㅠ
    #17,149
    0