A Guide to Raising Your Natural Enemy (แปล,Yaoi)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 : สัตว์ร้ายที่ร่วงหล่น เอ็ดการ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    10 ก.ค. 62

**ในต้นฉบับภาษาอังกฤษในคำว่า “sub-BeastMan น่าจะแปลแล้วมนุษย์สัตว์ที่ท้องได้ เราขอใช้คำว่า

"มนุษย์สัตว์ยาโซ่ว" แทน มันเป็นคำภาษาจีนในต้นฉบับจนกว่าจะหาคำที่เหมาะสมได้

___________________


         ซูซูกำลังยืนอยู่บนกิ่งไม้ ขนาดที่กำลังเด็ดผลเกาลัดและปลอกเปลือกที่มีหนามอย่างรวดเร็ว

เขาจับลูกเกาลัดที่ขนาดเท่าลูกปิงปอง จับมันยัดเข้าไปในปากตัวเอง หนึ่งลูก สองลูก สามลูก....เขาสามารถอัดเม็ดเกาลัดได้สิบอันในพริบตา


นี่เป็นทักษะทางธรรมชาติของซูซู


        แฮมสเตอร์มีถุงอาหารอยู่บนแก้ม ตอนเขาเป็นหนูแฮมสเตอร์ธรรมดา ๆ เขาก็สามารถที่จะใส่อาหารได้มากมาย ต่อมาเมื่อเขาเริ่มบ่มเพาะพลังปราณ เขาสามารถใส่สิ่งต่างๆได้มากขึ้น มันไม่สามารถมองเห็นได้จากด้านนอกและเขาก็ไม่รู้สึกหนัก

        ถึงตอนนี้แล้วเขาสามารถใส่อาหารได้หลายร้อยอันในแก้มของเขา!


     ซูซูเก็บเม็ดเกาลัดไว้ในแก้มที่เป็นถุงอาหารของเขา

       ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาไม่สามารถใช้พลังปราณได แต่ทักษะทางธรรมชาติของเขายังคงอยู่ ดูเหมือนเขาจะเก็บอาหารเพียงพอแล้ว

        แต่นั้น ตรงนั้นมีเม็ดเกาลัดจำนวนมากอยู่ข้างหน้า! ซูซูตาเบิกกว้าง ค่อยๆเขยิบไปข้างหน้า หยิบเม็ดเกาลัดและ ... ยัดใส่ปาก


แต่ทันใดนั้นซูซูรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ


       งูสีเขียวขนาดเล็กสีเข้มหนาพอ ๆ กับนิ้วมือเลื้อยไปรอบ ๆ กิ่งที่ด้านหน้าของซูซู งูเขียวกำลังจ้องมองที่ซูซู จากนั้นขยับตัวพุ่งตรงเข้ามา!


"อ้า อา อา อ้ากกกก!" ซูซูไม่สามารถหยุดกรีดร้องได้ เสียงร้องของเขาทำให้สัตว์ตัวเล็ก ๆ ในป่าแห่งนี้ตื่นตะหนักและวิ่งหนีด้วยความสับสน


ซูซูกระโดดจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง


        เขาเป็นเหมือนสัตว์เล็ก ๆ เหล่านี้หลบหนีอย่างเร่งรีบกลับไปที่ถ้ำของเขา แต่่อย่างไม่คาดคิดใน       พุ่มไม้ข้างๆเขากำลังขยับและสั่นไปมา ได้มีหัวงูที่ใหญ่โตกว่าหัวของซูซู โผล่ออกมาจากพุ่มไม้


นี่ นี่ เป็นงูตัวใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเห็นในชีวิตของเขา!

  

ในโลกนี้มีงูตัวใหญ่อยู่จริง! นะ นั้นมันน่ากลัวมาก อ้า อ้า อ้าาาา!

 

       เมื่อเห็นงูตัวใหญ่ซูซูกรีดร้องออกมาอีกครง คราวนี้มันไม่มีเสียงออกมา ตาของซูซูเหลือกแล้วล้มไปแน่นิ่งบนพื้นดินและตัวแข็งถืน

       เอ็ดการ์ขยับร่างของเขาไปทางใบหน้าของซูซู ตรวจสอบซูซูอย่างตั้งใจ หลังจากที่เขาได้ค้นพบโดยไม่ได้คาดคิดว่ามีมนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยอาศัยอยู่ในบริเวณนี้ เขาขับสัตว์อันตรายออกไปในพื้นที่บริเวณนี้่ออกไปจำนวนมาก

         เขาจะไม่มีทางปล่อยให้มนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยตัวนี้ได้รับบาดเจ็บ เกิดอะไรขึ้นกับเขา? มนุษย์สัตว์ตัวน้อยร่างกายตัวแข็งถืนและเขาไม่หายใจ เขา เขาตายไปแล้ว?


ร่างงูใหญ่ของเอ็ดการ์สั่นเทา คนทั้งตัว ... ไม่ งูทั้งตัวถูกแช่แข็ง


       หลังจากที่ร่างมนุษย์สัตว์ของเขาถูกทำลาย เขาไม่สามารถเปลี่ยนร่างมนุษย์ได้อีกต่อไป และเขาได้กลายเป็นสัตว์ร้ายที่ถูกปฏิเสธโดยผู้คน หลังจากนั้นเขาได้บังเอิญพบมนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยตัวนี้ มันทำให้ตอนนี้เขามีเหตุผลที่จะมีชีวิตต่อไปแล้ว

     เขาต้องการที่จะปกป้องมนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยจนกว่าคนอื่น ๆพบเด็กชายตัวน้อย แต่ตอนนี้เด็กน้อยตายตรงหน้าเขา ...


    ร่างกายของเอ็ดการ์สั่น เขารู้สึกว่าพลังงานในร่างกายของเขากลายเป็นความสับสนยุ่งเหยิงเนื่องจากข้อจำกัดของร่างการสัตว์ร้าย เขายังคงไม่สามารถฟื้นตัวเต็มที่จากอาการบาดเจ็บ ยาดแผลยังคงปวดร้าว เขาค่อยๆคลายตัวเมื่อสงบลง ใช้ร่างกายของเขาพันรอบมนุษย์สัตว์ตัวน้อย

      เขาใช้ลิ้นของเขาสัมผัสอากาศรอบ ๆ ตัวเและสภาพของมนุษย์สัตว์ยาโซ่ว


ืืืืืืืื      ไม่มีอันตรายใด ๆ ในบริเวณใกล้เคียง แม้ว่าจะมีสัตว์ที่มีชีวิตอยู่ แต่พวกมันทั้งหมดไม่ได้ร้ายแรง ตัวอย่างเช่น งูเขียวขนาดเล็กเหนือศีรษะของเขาเป็นงูที่ไม่มีพิษ และเป็นหนึ่งในอาหารที่ชื่นชอบของมนุษย์สัตว์


สภาพของมนุษย์สัตว์ตัวน้อยนี้ ... ไม่มีบาดแผลใด ๆ เลยในร่างกายของเขา


ืืืืืื     เนื่องจากเป็นเช่นนี้ วิธีการที่มนุษย์สัตว์น้อยอาจจะ …. เอ็ดการ์ จริง ๆ แล้วชอบดวงตากลมโตของเด็กชายตัวน้อย และเขาก็ไม่ต้องการให้เจ้าตัวน้อยเดินเร่ร่อนไปในป่าและพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด เพื่อให้เขาตายแบบเช่นนี้

         เอ็ดการ์ใช้หัวขนาดใหญ่ของเขาถูกับมนุษย์สตว์ตัวน้อยสองสามครั้ง และจากนั้นเขาก็รู้สึกบางอย่าง มนุษย์สัตว์ตัวน้อยที่ถูกเขาพันรอบตัวไว้

เด็กชายยังไม่ตาย! เอ็ดการ์เริ่มตระหนักถึงสถานการณ์ แต่ในเวลาเดียวกันเขานึกสิ่งหนึ่งได้

มนุษย์สัตว์ตัวน้อยตัวนี้ที่มีความสามารถเก็บอาหารไว้ในปากได้ ดูเหมือนว่าเขามีถุงใส่อาหารซึ่งหมายความว่าเขาควรจะเป็นมนุษย์สัตว์เชื้อสายของหนูแฮมสเตอร์

      ทั้งมนุษย์สัตว์และมนุษย์สัตว์ยาโซ่วเชื้อสายของหนูแฮมสเตอร์ เห็นได้ชัดว่ามีความสามารถในการแกล้งตายได้?

       มนุษย์สัตว์ยาโซ่วกำลังแกล้งตายหลังจากตกใจกลัวหรือไม่? อะไรทำให้เขากลัว?


ร่างงูของเอ็ดการ์แข็งค้างอีกครั้ง


      ไม่มีอะไรที่เป็นอันตรายที่นี่ แม้ว่ามนุษย์สัตว์ตัวน้อยจะกรีดร้องมาก่อนหน้านี้ก็ตาม แต่เขาไม่ได้หวาดกลัวจนที่จะ "แกล้งตาย" ดังนั้นเป็นเพราะเขา?

ปัจจุบันเขาเป็นสัตว์ร้าย ที่ไม่สามารถแม้กระทั่งปกป้องมนุษย์สัตว์ยาโซ่วได้

       แกนพลังของเขาถูกทำลายจนเขากลายเป็นสัตว์รายที่ไม่สามารถเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์สัตว์ ได้ ต่อมาเขาจะค่อยๆลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อเขาคิดอยู่ในร่างนี้ จากนั้นเขาก็จะกลายเป็สัตว์ร้ายที่ทำอันตรายแก่มนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อย

         

      ซูซูเพิ่งฟื้นสติ เขากำลังรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังถูกห่อหุ้มด้วยบางสิ่งบางอย่าง ความรู้สึกเย็นเหนียวเหนอะหนะ ... มันเป็นงูหรือ? ด้วยความคิดนี้ของซูซูมีอาการขนลุกและรู้สึกว่าเส้นผมบนร่างของเขาลุกขึ้นยืน


งูอยู่ที่นี่! ไม่งูไม่ได้อยู่ที่นี่เท่านั้นเองมันก็พันรอบตัวเขาด้วยและมันก็กำลังกินเขา


    ในตอนท้ายนั้น ซูซูยังจำประสบการณ์ในอดีตของการวิ่งเข้าใส่งูและถูกไล่ตามโดยมันได้ เขากลัวสัตว์ชนิดนี้จริงๆ สำหรับเขางูนั้นน่ากลัวมาก

      เขาจะไม่ยอมใช้ชีวิตอยู่ในป่าเลย แต่เพราะว่าที่มีมีพลังปราณมากมายให้ดูดศับและเหมาะสมสำหรับการบ่มเพาะพลังปราณ ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วเขาจะวิ่งหนีไปที่เมืองเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยงของใครบางคนทันทีโดยไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ

      เขาเชื่อว่าหลังจากที่เขากลายเป็นมนุษย์ งูจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เขาไม่ได้คาดหวังว่าในท้ายที่สุดเขาได้พบกับงูที่สามารถกลืนเขาลงได้ในหนึ่งอึก


ทำไมโลกนี้ถึงโหดร้ายเช่นนี้กับเขากันนะ?


     ร่างกายของซูซูสั่นสะท้าน เขาต้องการระดมพลังปราณเพื่อหนี แต่เขาก็ไม่สามารถรวบรวมและเรียกมันแม้แต่น้อย ขาของเขาอ่อนแอไม่มีแรงเลย

เขาต้องการกลายเป็นมนุษย์และตอนนี้เขาก็จะกำลังกลายเป็นอาหารของงูยักษ์


      ซูซูไม่กล้าที่จะเปิดตา เขาหลับตาลง เขากำลังรอความตายที่จะมาถึง แต่อย่างไม่คาดคิดงูตัวใหญ่ที่พันรอบเขากำลังคลายตัวที่พันเขาไว้และจากไป

หลังจากนั้นไม่นานซูซูก็กล้าที่จะเปิดตา เพื่อให้แน่ใจว่างูตัวใหญ่ได้หายไปแล้วจริงๆ เขารีบกระโดดขึ้นและวิ่งไปที่ถ้ำที่เขาอาศัยอยู่ที่อย่างรวดเร็วราวฟ้าผ่า


       เอ็ดการ์ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลและเฝ้าสังเกตทุกสิ่งทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาเพิ่งจะออกไป เขารู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ


     มนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยที่กำลังวิ่งหนี จริง ๆ แล้วช่วงล่างนั้นเปลือย!! เนื้อสีขาวกลมสองข้างกำลังเคลื่อวไหวตามแรงของยาโซ่วตัวน้อยที่วิ่งไป นอกจากนี้ยังมีหางสั้นเล็ก ๆ แสนน่ารักนั่นอีกด้วย

      มันไม่ได้ละสายตาจนมนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยได้หายตัวไปตรงหน้าเขา ในเวลาเดียวกันเขารู้สึกเบา ๆ ว่าเกล็ดของเขาค่อนข้างอึดอัด เขามองไปข้างหน้าและเห็นได้ชัดว่าเขาเห็นกระโปรงเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่บนเกล็ดของเขา

       ในที่สุดเขาก็เห็นมนุษย์สัตว์ตัวน้อยเปลือยกายและไม่ใช่แค่นั้น แต่เขาถูกับร่างกายของมนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อย ซ้ำ ๆ .... เขาควรจะดีใจที่มนุษย์สัตว์ยาโซ่วไม่รู้ว่าเขาเป็นมนุษย์สัตว์ เขาไม่ควรทำแบบนั้น?


ไม่ เขาไม่ได้เป็นมนุษย์สัตว์(beastman)เขาเป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน(beast)ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้. . .


    ถ้ำที่ซูซูอาศัยอยู่ ไม่ไกลจากด้านซ้ายของก้อนหินที่ฝังอยู่บนผนังภูเขา

     ก้อนหินกั้งขวางปิดกว่าครึ่งปากถ้ำ เขาพิ่งอาศัย ที่นี้ คนส่วนใหญ่ไม่เห็นว่ามีถ้ำที่นี่ ถ้ำแห่งนี้ซูซูใช้เวลาเป็นเดือน ๆ ในการขุดมันออกจากด้านหน้าไปด้านหลัง ในช่วงต้นเดือนแรก เขามีเพียงแค่รูในต้นไม้เป็นบ้านของเขาเท่านั้น

      ซูซูวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำ ทิ่มหัวลงไปในหญ้าแห้งที่เขารวบรวมและโรยไว้เป็นที่นอนในถ้ำตัวเอง

ซูซูสูดดมกลิ่นภายในถ้ำ มันมีเพียงกลิ่นของตัวเองเท่านั้น ซูซูเอาตัวถูกับกองหญ้า จนหัวใจของซูซูในที่สุดก็สงบลง

      เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีงูตัวใหญ่อยู่ในภูเขา! หูบนหัวของซูซูตั้งขึ้นและหนังศีรษะของเขารู้สึกมึนงง


หลังจากนั้นเขาจะจัดการกับงูตัวใหญ่ได้อย่างไร?


     เขาออกไปหาอาหารได้อย่างไร? ซูซูมุดใบหน้าของเขาลงในรูเล็ก ๆ ที่เขาขุดไว้เพื่อจัดเก็บอาหาร จากนั้นเขาก็ใช้มือของเขาเพื่อผลักดันแก้มและทันทีปากของเขาเริ่มที่จะคายเม็ดเกาลัดออกมาทีละเม็ด

     เวลาในการเก็บรวบรวมเกาลัดวันนี้ไม่นาน ซูซูเก็บรวบรวมเกาลัดประมาณ 20 เม็ด เขาซ่อนพวกมันอย่างแนบเนียนและยังตรวจสอบอาหารอื่น ๆ ทั้งหมดของเขาอย่างละเอียด

    เขาวางแผนที่จะตากอาหารที่เขาเก็บมาก่อนหนานี้ในบ่ายวันนี้ แต่ตอนนี้ ... มีงูอยู่ข้างนอกอยู่ อ้า!


    ซูซูเอาอาหารบางอย่างที่ไม่สามารถเก็บไว้ได้นาน นำมาแทะเล็ดมันทีละน้อย ซูซูที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกวิ่งไปรอบ ๆ ภายในถ้ำของเขาและในที่สุดก็เดินตรงไปที่รังหญ้าของเขาและหลับไป

ซูซูไม่ออกไปไหนสามวันเต็มและเห็นว่าอาหารของเขาเริ่มน้อยลง เขาซูดหายใจเข้าและตั้งใจจะออกไปข้างนอก

     เขาเดินผ่านปากถ้ำและในทันทีที่เขาถูกกระทบด้วยลม ความหนาวเย็นทำให้เขาสั่น ลมพัดเข้ามาจากข้างนอก!

    ซูซูถอยกลับเข้าไปในถ้ำและเขาก็ขมวดคิ้วมองร่างเปลือยเปล่า กระโปรงของเขาหายไปไหน?

กระโปรงหญ้าไม่ทำให้เขาอบอุ่นเลย แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้อีก ซูซูกลับเข้าไปในรังหญ้าอีกครั้งแล้วเริ่มทอหญ้าพร้อมกับทักษะที่ได้เรียนรู้จากการสร้างรังนก แม้ว่าเขาจะจำไม่ได้ว่าได้มันมาเมื่อใดและที่ไหน

     ข้างนอกถ้ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนาวเย็นหรืออะไร แต่ร่างของเอ็ดการ์แข็งทื่อ

     มนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยเพิ่งจะออกมาจากถ้ำเขาเปลือยเปล่า! ร่างของเขาเปลือยเปล่า!


     มันต้องใช้เวลาสักครู่หนึ่งที่ เอ็ดการ์จะกลับมาเป็นปกติและนั้นทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เมื่อนึกถึงภาพของมนุษย์สัตว์ตัวเล็กที่ตัวสั่นสะท้านรีบหันกลับเข้าไปในถ้ำ

     มนุษย์สัตว์ยาโซ่วตัวน้อยนี้ควรเก็บไว้อย่างระมัดระวังในอุ้มมือของเขา มนุษย์สัตว์ยาโซ่วบางตัวในดาวกลางยังสวมชุดที่ต่างกันทุกวัน แต่มนุษย์สัตว์ตัวน้อย น่าประหลาดใจที่ไม่มีเสื้อผ้าใด ๆ สวมใส่และไม่มีชุดชั้นในด้วย ...


งูตัวใหญ่ค่อย ๆ ถอยกลับอย่างเงียบ ๆ



___________________________________________

น้องไม่ได้ตั้งใจอ่อยจริง ๆ นะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #21 ninety-fourseven (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 16:06
    อยากหอมหัวน้องงง
    #21
    0
  2. #20 Miko_Chan2002 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 15:35
    พี่ต้องเข้าใจ น้องเพิ่งจะเริ่มเป็นคนได้ไม่นานเองค่ะ555555555
    #20
    0
  3. #17 mcfakez (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:01
    พิงูมาได้จังหวะจริงจริ้ง55555
    #17
    0
  4. #9 -gem- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 01:01
    ไม่รู้จะพูดแะไรนอกจากน้องงงงงงงงงงงง โง้ยยยย อยากโกยน้องเข้าปากแล้วอมไว้ แค่ก
    #9
    0
  5. #6 saitgong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:51
    น้องงงงงง
    #6
    0
  6. #5 ICE-CREAMMAMA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 19:18

    น้องไม่ได้อ่อยเลยจริงจริ๊งงง
    #5
    0