500 WORDS (KAIDO)

ตอนที่ 6 : 6.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    11 ธ.ค. 57

 6.




 

เย็นนี้กินอะไรดี’     เป็นประโยคคำถามที่ต้องการคำตอบ

 



 

ดวงตากลมโตจ้องมองเพื่อนดวงตาเรียว ขนาดตัวพอๆกับเขา  พวกเขาจ้องมองหน้ากัน 2 นาทีก่อนที่เขาจะถามคำถามโลกแตก

 



 

เย็นนี้กินอะไรดี?”   เขาถามขึ้นในขณะที่มองเพื่อนสนิทกำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือแบบไม่สนใจอะไรใดๆเลย

 



 

นายอยากกินอะไรละ”   น้ำเสียงแหบพร่าตอบกลับมา พร้อมการหัวเราะคิกคักราวกับคนเสียสติที่ทำให้เขาได้แต่กรอกตาไปมา

 



 

แล้วอยากกินอะไรละ”  เขาพ่นลมหายใจออกมาก่อนที่จะย้ำอีกครั้ง

 



 

สุดท้ายนั้น ก็เป็นคำตอบโง่ๆที่สุดอยู่ดี.....ก่อนที่ริมฝีปากของพวกเขาจะไม่มีคำเอื้อนเอ่ยใดๆออกมา เมื่อเขาถามมันออกไป รองเท้าผ้าใบโง่ๆสองคู่เดินเคียงข้างกัน เตะฝุ่นไปเรื่อย  ก่อนที่จะลงเอ่ยด้วยร้านอาหารร้านประจำกับเมนูเดิม

 



 

มันหมุนวนไปเหมือนเทปที่เล่นซ้ำๆ และซ้ำๆ จนบางทีเขาคิดว่ามันอาจจะยานและอาจจะขาดได้ซักวันหากไม่มีอะไรใหม่ๆให้ชีวิตบ้าง แบคฮยอนและเขาได้โบกมือลาก่อนที่จะแยกกลับเข้าที่พักคนละทาง ยามค่ำคืนผู้คนเริ่มคลาคล่ำหากแต่ในความคิดของเขานั้นกลับสวนทาง เขาต้องการที่จะกลับห้องพัก

 



 

รองเท้าผ้าใบย่ำไปบนทางเท้าก่อนที่จะเลี้ยวเข้าที่พักด้วยความอ่อนเพลียกับคลาสเรียนที่น่าเบื่อเหมือนทุกๆวัน  สังคมก้มหน้า และใส่หน้ากากเข้าหากันนั้นทำให้เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยใจ หากแต่สุดท้ายเมื่อนึกถึงหน้าของพ่อและแม่ที่ส่งให้มาเรียน ไม่ได้ส่งให้มานั่งทุกข์ใจเพราะคนอื่น ทำให้เขาได้ตระหนักและปัดความคิดขยะๆพวกนั้นทิ้งไป

 



 

ฝ่ามือเล็กๆบิดลูกบิดประตูห้อง สายลมความเย็นปะทะเข้าใบหน้าเพราะระเบียงที่เปิดกว้าง แสงของดวงจันทร์สะท้อนกับพื้น แสงสว่างของมันน่ามองและน่าหลงใหลพร้อมความเงียบ ความเงียบนั้นทำให้ความรู้สึกที่เรียกว่า






ความฟุ้งกระจายทางความคิดเมื่ออยู่คนเดียว  ค่อยๆเข้าสู่ฟังก์ชั่นนั้นเต็มตัวอีกครั้ง

 



 

 

ดวงตากลมโตจ้องสวิทช์ไฟและใช้นิ้วมือกดเปิด แสงสว่างเข้าแทนที่ เปิดโน๊ตบุ๊คสุดรักพร้อมโยนกระเป๋าสะพายบนบ่าทิ้งไป และเขากำลังคิดว่าในวันนี้ 500 คำมันอาจจะไม่เพียงพออีกแล้ว หากแต่เมื่อลองได้คิดอีกครั้ง เกิน 500 คำมา ครั้งที่สองแล้วนะ...แต่ใครเล่าจะไปสน

 

 



 

 

ในความฟุ้งกระจายของความคิดเพียงไม่นาน เกิดทำนองเพลงเป็นเสียงกีตาร์ที่ถูกบรรเลงขึ้น มันดังขึ้นมา พร้อมน้ำเสียงทุ้มนุ่มของใครบางคน...ที่ข้างห้องของเขา น้ำเสียงนั้น...ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ค่อยๆปลิวมาตามสายลมในยามค่ำคืน  

 








Like a bird needs the air
Like a flower needs the earth to care
I need you.





 

 

 

มันเป็นเพลงโปรดของเขา....

 



 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้สองเท้าย้ำไปที่พื้นที่ริมระเบียง หย่อนตัวนั่งลงกับเก้าอี้เล็กๆ ใบหูของขางนำพาโน็ตของดนตรีพร้อมเสียงทุ้มนุ่มนั้น ให้เขาได้สัมผัสมัน....หลับตาซึมซับทำนองดนตรีที่คุ้นหูและดูน่าสบายใจจนรู้สึกดี







ในท้ายที่สุดนั้นเขาก็อดใจไม่ได้ที่จะฮึมฮัมบทเพลงนั้นในลำคออย่างแผ่วเบา...มันแผ่วเบา เข้ากับจังหวะอย่างไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไป และสุดท้าย มันเหมือนว่าเขา...กำลังร้องเพลงไปพร้อมๆกับคนข้างห้อง

 



 

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวและพระจันทร์...พวกเขากำลังร้องเพลงไปด้วยกัน....ห่างกันเพียงแค่ผนังริมระเบียงกั้น มันห่างกันเพียงแค่นั้น

 



 

หากความเผลอไปร้องด้วยของเขานั้น...เมื่อท่อนต่อไปของเพลงด้วยความสนุกของเขานั้นเขาจึงเปล่งเสียงร้องท่อน  And when .....จนสุดเสียงเพราะความอินในอารมณ์หากแต่การจะร้องต่อนั้นต้องมีเพลงบรรเลงต่อในความคิด  มันกลับไม่ใช่...






เสียงบรรเลงกีตาร์กลับหยุดลงซะดื้อๆ  และเขารู้สึกว่าความอับอายกลับถาโถมลงมา...
คนข้างห้องต้องรู้แล้วแน่ๆว่าเขาร้องเพลงไปด้วย น่าอับอาย...น่าอายจริงๆ

 

 



 

สองมือขยี้เส้นผมตัวเองอย่างเขินหรือว่าอาการบ้าๆนี้ที่เขาทำไป พยายามก้มตัวลงต่ำ และคิดว่าผนังระเบียงที่กั้นสูงนั้นจะเป็นที่ซ่อนอำพรางได้ดี  แต่ก็เหมือนความคิดโง่ๆ  ใช่เลยทีเดียวเป็นความคิดที่โง่เมื่อ เขากำลังวิ่งกลับเข้าไปในห้อง น้ำเสียงนุ่มทุ้มน้ำกลับดังขึ้น

 






 

นี่  มาร้องเพลงเล่นด้วยกันไหม?”

 

 



 

น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยมานั้น เขาพยายามซ่อนความร้อนบนใบหน้า...มันเป็นเพียงความประหม่าที่เกิดขึ้นเขาบอกตัวเองและสุดท้ายเขาทำได้แค่การเป็น ไอ้เห่ย ที่วิ่งเข้าห้องและปิดประตูบานเลื่อนกระจก ดัง ปึ้ง!  อีกครั้ง

 

 



 

 

หากแต่ดูเหมือนว่าเรื่องบ้าๆในวันนี้มันยังไม่จบได้ง่ายๆ เมื่อหลังจากนั้นประมาณครั้งชั่วโมงต่อมาเขาทำธุระส่วนตัวเสร็จและกำลังเช็ดผมที่เปียกเหมือนลูกหมาเปียกน้ำเพราะผมที่เพิ่งสระเสร็จใหม่ๆ ผ้าขนหนูเปียกๆโป๊ะอยู่บนหัว ดวงตากลมโตจ้องมองในกระจกและพยายามทำให้มันแห้งให้เร็วที่สุด สวมใส่เสื้อยืดย้วยๆและกางเกงนอนที่เป็นเพียงบ็อกเซอร์ขาสั้นแม้ว่าอากศเย็นลงจนแทบทำนายได้ว่าอีกไม่นานหิมะคงจะตก ความคิดเริ่มไต่ละรับไปเรื่อยหากแต่เสียงประตูกลับถูกเคาะอีกครั้ง ดวงตากลมกรอกขึ้นไปมาเพราะเขากำลังคิดว่าแบคฮยอนอาจจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมสมุดงานไว้ที่เขา

 



 

สองเท้าก้าวไปที่ประตูหากแต่สุดท้ายแล้วนั้นมันก็เป็นเรื่องประสาท....เขากำลังประสาท....เพราะบุคคลตรงหน้า เส้นผมสีดำสนิทที่ไม่เป็นทรงและเสื้อยืดสีขาวตัวเดิมยืนอยู่ตรงหน้า เขาเบิกตาโพลงอีกครั้งโดยไม่มีน้ำเสียงใดๆหลุดรอดออกไปจากริมฝีปาก  สมองกำลังประมวลทุกอย่างราวกับเป็นเรื่องที่บ้าคลั่งเอาซะมากๆ  แต่คนตรงหน้าไม่มีทีท่าใดๆ นอกจากหยิบยื่นคำถาม...

 

 






 

 หวัดดีผมชื่อจงอินจะถามว่าอินเตอร์เน็ตเล่นได้ไหม?”

 

 


 

 

 

แน่นอนว่าในตอนนี้เขากำลังคิดว่าอักษร 1,138 คำกำลังตกใส่สมองของเขา...คยองซูกำลังคิดว่ามันเป็นแบบนั้น







 

#500wordskd


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

801 ความคิดเห็น

  1. #792 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (@220225452002) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:22
    มาขอเน็ตหรือมาจีบเอาดีๆ5555
    #792
    0
  2. #786 eegeeg (@tkrainbow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 14:18



    เนตเล่นได้ค่ะที่บ้าน มาหาพี่เลยค่ะน้อง
    #786
    0
  3. #746 eegeeg (@tkrainbow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 07:43
    โอยยยย น่ารักจังคยอง
    อย่าหนีๆ ไปเลย
    ลุย
    #746
    0
  4. #674 xxnhhzt68 (@xxnhhztt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 22:30
    โอ้ยชอบบบบบบบบบบ
    #674
    0
  5. #608 ดู๋เบอร์เเมน (@annnita27) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:09
    จงอินนี่คือหมีมึนดีๆนี่เองอ่ะ
    รังสีความมึนออกมาจากนาง
    ชอบที่ไรท์เเทรกความคิดตัวเองเรื่องเกินห้าร้อยคำเข้ามาได้อย่างสมูทมาก
    มันไม่ติดขัด เเถมยังทิ้งท้ายให้หล่นใส่ด้วย
    ชอบชอบชอบ ♥
    #608
    0
  6. #559 darlingKaDee (@lover-jubjub) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 10:08
    อะไรคือเล่นอินเตอร์เน็ตได้มั้ย 5555555
    #559
    0
  7. #497 namnamm*DH (@onlyonly13-super) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 17:07
    โอ้ยยคือใช่อ่ะ อิคำถามโลกแตกนั่นคิดเมนูสารพัดแต่เอาเข้าจริงก็ลั่งเหมือนเดิม

    ตอนนี้มันเกินเพราะจงอินสินะ
    #497
    0
  8. #461 ผ่าสิปั๊ด (@m_meenaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:43
    เห้ยยตอนนี้แถมอีกแล้วจย้าา
    #461
    0
  9. #327 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 21:15
    5555 น่ารักจัง คนกำลังอินอ่ะเนอะ

    จะได้รู้จักกันมากขึ้นเรื่อยๆแล้วววว
    #327
    0
  10. #284 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 18:50
    จงอินนี่คิดไรกับเค้าเปล่ามาขอยืมนั่นยืมนี่
    #284
    0
  11. #204 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 00:53
    ชอบอะ ชอบบบบบบบบๆๆๆๆๆๆ
    #204
    0
  12. #189 Allshipper (@cbbmi-2611) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 13:29
    มันเริ่มไม่ใช่ คำพูด500คำเพราะคุณจงอินใช่ไหมมมมม กรี้สสสสสสสสสสสสส แนะนำตัวแบบสั้นๆเรียบง่ายดีนะแก -3-
    #189
    0
  13. #172 OnlyFKwandee (@1thida) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:28
    ชอบบการเขียนของไรท์เตอร์มากอ่ะ มันอ่านเเล้วเหมือนเรารู้สึกแบบนั้นได้เลยอ่ะ มันลื่น(?) หมายถึงอ่านเเล้วไม่สะดุดดเงี้ยย       ชอบมากก
    ปล.เพลงเพราะมากกกกๆด้วย  
    ปลล. เย็นนี้กินอะไรดี ปัญหาโลกแตก 
    #172
    0
  14. #149 Hztp (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 20:54
    งือออออออออออ คยองจะไม่เหงาอีกต่อไปแล้วนะคะ

    #149
    0
  15. #128 snow129 (@ichi9493) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 03:27
    จงอินเป็นผู้ชายที่แบบน่าหลงใหลอ่ะ เข้าหาคยองซูด้วยคำถามที่ค่อนข้างกากมากแต่มันน่ารักมากๆอ่ะเอาจริง จงอินไม่กากนะ จงอินใจกล้ามากที่มาเคาะห้อง ห้องคยองซูเวลาปิดไฟแล้วแสงจันทรส่องมาในห้องป่ะ (นี่จิตนาการเอง)ตอนร้องเพลงแบบแอบโรแมนติกอ่ะ ลมเย็นๆจากระเบียงพัดผ่าน มีเสียงกีตารมันอบอุ่นสบายใจดีอ่ะ ดีต่อคยองซู /เม้นนี้บ้าบอนะ 55555
    #128
    0
  16. #35 myhater_ (@exowife) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 22:31
    หู้ยยยยยยยยย น่ารักดีง่ะ ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ สู้ๆนะคร้าบบบบบ
    #35
    0
  17. #33 Pencil 53 (@blueinyoureyes) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 14:46
    5555555555555555555555555555555555555555
    มม.ด้านบนเนี่ยมันคุ้น ๆ นะ
    มันคือคำถามโลกแตกจริงๆ 

    คือจะบอกว่า เพลงในตอนนี้เพราะมากจนถ้าเปิดเพลงไปด้วยจะอ่านไม่รู้เรื่อง
    เพราะหูจะเอาแต่ฟังเพลงอย่างเดียว กรั่ก ๆๆ
    เลยต้องหยุดเพลงเเล้วมาเปิดฟังตอนเขียนคอมเม้นท์เเทน

    คนข้างห้อง เสียงเล่นกีต้าร์ ร้องเพลง เเสงจันทร์ ฮ่าๆๆ
    เเล้วก็คำชวน..เป็นอะไรที่.. ทำให้สงสัยว่าใครกันนะ ๆๆๆๆ
    จะเป็นคนนั้น รึเป็นคนนี้ (?) 
    เค้าเม้นกวนประสาทแกน่ะ

    ตอนนี้รู้สึกว่าตัวของเเกเริ่มกลับมาเเล้วสินะ
    ยังไงก็..รวมเล่มเรื่องนี้ก่อนไหม ?? เรื่องทิ้งทิ้งเเม่งเลอออ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    โอเค คอมเม้นตามประสาเพื่อนที่เจอกัน(เกือบ) ทุกวัน กับคำถามโลกเเตก
    เย็นนี้กินอะไรดี

    เอ้อ พรุ่งนี้ไปเล่นกับนกพิราบกันเนอะ :>
    #33
    0
  18. #31 ดโยดีโอ,,(ಠ_ಠ ) (@muscovite) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 14:06
    อร๊ากกกกก คิมโจงเอนนนนนน ฮั่นแหน่ะ 555555555 /เม้นที่สามแล้วยังเกรียนอยู่ต้ะ
    #31
    0
  19. #28 Ren #ลาก่อย (@zenshu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 17:50
    รู้จักกันแล้วโว้ย แกรรรรร สองคนนี้รู้จักกันล้าววววววว
    #28
    0
  20. วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 17:17
    รู้จักกันแล้วกริ๊ดดดดดดดดดดดด ชอบเรื่องนี้อ่ะ แบบมีเสน่ห์บอกไม่ถูกกก อิอิ
    #27
    0
  21. #26 พรอนโรโระ (@prondido) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 15:53
    ชอบภาษาฟิคแบบนี้เหมือนพวกนิยายแปรเลย แล้วสามารถใช้ให้เราเข้าใจได้คือไรท์เก่ง
    #26
    0
  22. #25 Kk. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 07:20
    กรี๊ดดด นี่จงอินมาอ่อยหน้าห้องหลายรอบแล้วนะคยองซู 555555 ขี้อายไปไหนน
    #25
    0
  23. #24 longtimenosee:) (@september93) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 02:30
    หูยยยยยยยยยยยยยยยย
    ชอบ
    #24
    0