500 WORDS (KAIDO)

ตอนที่ 49 : 47.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ต.ค. 59

47.


 




            ดวงตากลมโตจ้องมองกระดานในคลาสเรียนราวกับว่าเขากำลังตั้งใจในเนื้อหาอย่างจริงจัง หากแต่ความเป็นจริงแล้วฝ่ามือเล็กๆที่โผล่จากเสื้อฮู๊ดสีดำของเขาที่กำลังกำปากกานั้น กลับไม่มีการเคลื่อนไหวใด




            ไม่มีตัวอักษรที่บันทึกไว้บนหน้ากระดาษสีดาษที่ว่างเปล่า




            ไม่มีคำตอบใดออกจากริมฝีปาก แม้ว่าคนในคลาสกำลังแย่งกันตอบคำถาม เพื่อหวังคะแนนในคลาสเรียน




            มันมีเพียงความเงียบสงบที่ฟุ้งกระจาย




            แต่สมองของเขามันกำลังคิดวุ่นวายมันกำลังวุ่นวาย ถึงใครคนหนึ่ง

 



            หนึ่งอาทิตย์ผ่านมาแล้วสำหรับตัวอักษรโง่ๆที่พิมพ์มาเพียงแค่คำถามสั้นๆว่า ทำอะไรอยู่ จงอินพิมพ์มาหาเขาในข้อความเมื่อสามวันก่อน แต่มันก็แค่สามวันก่อน ที่เขาตอบกลับยาวหลายบรรทัดหลังแมสเสจถูกส่งมาไม่กี่นาทีด้วยประโยคที่ว่า




             กำลังออกไปกินข้าว




          ‘นายเป็นยังไงบ้าง…’




          ‘จะกลับมาเมื่อไรหรอ?’




             เขารัวนิ้วบนแป้นพิมพ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาคิดว่ามันใช้เวลาไม่นานเลยสักนิด หากแต่ว่ามันก็แค่ไม่เคยขึ้นว่าใครอีกคนเลือกที่จะสนใจอ่านมัน

 




            คยองซูรู้ดีว่าเขาไม่ได้อยากเป็นคนงี่เง่า แต่ทุกๆอย่างที่เขารู้สึกในตอนนี้ ทุกๆอย่างที่จงอินกลับเปลี่ยนแปลงมันไป มันเปลี่ยนไป จนเขากลายเป็นไอ้งี่เง่าเต็มตัว คยองซูไม่เคยคิดวุ่นวาย ไม่เคยสนใจว่าใครกำลังทำอะไรที่ไหนยังไง หรือแม้แต่ความเป็นห่วงใยกับใครที่ได้มีอธิพลต่อชีวิตเขา แต่ความรู้สึกที่ชัดเจนอย่างเหล่านั้นเขาเคยคิดว่ามันเหมือนป็อบคอร์นรสหวาน แต่ในตอนนี้เขากลับคิดว่ามันเป็นความหวานที่กลับทำร้ายร่างกาย สมอง รวมถึงหัวใจของเขาจนแทบบ้า




            จวบจนเสียงลุกขึ้นจากเก้าอี้ดังขึ้น ผู้คนต่างปิดสมุดและรีบเดินออกจาคลาสราวกับว่าเวลาแห่งความทุกข์ทรมานได้หมดลง ความคิดที่เคยฟุ้งกระจายกลับมาอยู่ตรงหน้าของเขา หน้ากระดาษว่างเปล่า รวมถึงสมองของเขาที่ไม่มีเนื้อหาในวันนี้ก็เช่นกัน คยองซูถอนหายใจออกมาพร้อมฝ่ามือปิดสมุดและจัดการยัดมันลงในกระเป๋าเป้ ราวกับว่าทุกๆอย่างมันเข้าใกล้คำว่า เฮ็งซวย

 




            และใช่..เขารู้สึกว่า มันเฮ็งซวยเข้าไปทุกๆที

 




            คยองซูลุกจากเก้าอี้ พลางก้มมองนาฬิกาที่บ่งบอกว่ามันเลยเวลาเลิกคลาสไปครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าเปลี่ยนสีจากแดดจ้าตาในยามบ่าย กลับกลายเป็นสีเทาเข้มหลังพระอาทิตย์ลาลับไป เขาไม่มีแพลนใดนอกจากหาอะไรกินข้างทางก่อนกลับห้องแล้วนอนหลับ เพียงเพราะเขาอยากจบวันเวลาที่แสนฟุ้งซ่านนี้ลงเสียที หากแต่คิดยังไม่ทันได้ลุกเดินออกจากก้อง น้ำเสียงร่าเริงของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในคลาสก็เรียกความสนใจจากเขา




 

            “เฮ้ คยองซูสนใจไปกินมื้อค่ำกับพวกเราไหมจงแดทักเขา รวมถึงแฟนสาวที่ชื่ออเล็กเซียเธอก็ดูอยากให้เขาไปร่วมในมื้อค่ำนี้ เขากัดริมฝีปากลังเลอยู่พักใหญ่ หากแต่สุดท้ายแล้วก็เลือกที่จะไปในเมื่อความรู้สึกลึกในใจ




             อยู่คนเดียว..ก็คงฟุ้งซ่านอยู่ดี

 




            มื้อเย็นในวันนั้นเป็นย่านดาวน์ทาวน์เฉกเช่นเดิม เพียงแต่ถัดจากร้านประจำของเขาไปหนึ่งบล็อก พวกเขาจบลงด้วยอาหารอเมริกันสไตล์คนละอย่าง และพูดคุยถึงการบ้านที่อาจารย์สั่งให้ส่งในคลาสอาทิตย์หน้า จวบจนอาหารในจานของพวกเขาหมดลง แฟนสาวของเพื่อนขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนกลับ มีเพียงเขาและจงแดที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามกัน และในวินาทีนั้น ที่เขากำลังรู้สึกว่าทำตัวไม่ถูก แน่นอนว่าจงแดไม่ใช่คนที่ก้าวก่าย หากแต่ความห่วงใยในแววตาของเพื่อนตรงหน้ากลับสื่อออกมาอย่างไม่มีคำพูดใด




            ดวงตากลมโตจ้องมองจานอาหารที่ว่างเปล่า เขาเขี่ยส้อมในจานเล่นไปมาอย่างคนเสียมารยาท พลางเหลือบมองจงแดที่เหม่อมองไปทางกระจกโปร่งด้านหลังของเขาที่เป็นวิวของถนนเล็กๆตัดผ่าน ดวงตาตี่ภายใต้กรอบแว่นราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง คยองซูไม่คิดที่พูด และดูเหมือนว่าจงแดอยากที่จะเป็นฝ่ายถามเขาเสียมากกว่า




            “ช่วงนี้นายกับจงอินเป็นยังไงบ้างจงแดว่าพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นจรดริมฝีปาก หากแต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลับมองมาที่เขา คยองซูรู้สึกเหมือนกำลังตกเป็นผู้ต้องหา และจงแดก็เป็นคนสอบสวนเขาในเวลานี้




            “ก็..โอเคน้ำเสียงเรียบนิ่งหากแต่แฝงไปด้วยความแหกผากเอ่ยออกไป และเขากลายเป็นคนที่ไม่กล้าสบตาคนตรงข้าม




            “ไม่รู้ว่าโอเคของนายคือแบบไหน..เรื่องราวของนายกับหมอนั่นเป็นยังไง




            “…”  




            “แต่คนที่ทำให้นายดูวุ่นวายใจ ใช่คนที่อยู่ร้านตรงข้ามนั่นหรือเปล่า




            เมื่อประโยคของคนดวงตาภายใต้กรอบแว่นจบลง ความเงียบที่เคยฟุ้งกระจายรอบๆกายราวกับมันโอบรัดร่างกายของเขาไว้จนเยือกเย็น เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่วนเวียนตอนนี้คืออะไร ทั้งสับสน วุ่นวาย พลางเอี้ยวตัวไปทางด้านหลังอย่างเชื่องช้า




            เขามองผ่านกระจกไปยังร้านอาหารฝั่งตรงข้าม มันเป็นเพียงร้านอาหารอิตาเลียนแห่งหนึ่งในช่วงเวลาหัวค่ำ แสงไฟสีส้มให้โทนอบอุ่นไปทั่วทั้งร้าน และมีผู้มากมาย หากแต่ท่ามกลางผู้คนมากมายในเวลานั้น คนเส้นผมสีเข้มยามสะท้อนแสงไฟ




            ดวงตา




            ไรหนวดเหนือริมฝีปาก




            หรือแม้แต่แผ่นหลังภายใต้เสื้อยืดสีเข้มกลับชัดเจน




            คิมจงอินยังคงเป็นคนที่โดดเด่นท่ามกลางผู้คนในสายตาของเขา




            คยองซูคิดว่าในตอนนี้ ความรู้สึกของเขามันไม่ใช่ความรู้สึกน้อยใจหรือเคืองโกรธ




            เขาก็แค่ไม่เข้าใจ




            คยองซูก็แค่ไม่เข้าใจจงอินเลยสักนิด



 


 


#500wordskd

1,064 คำ

เพราะรู้สึกมากมายจนเอ่อล้น จึงต้องหาพื้นที่หลบมุม สรรสร้างบรรจง ถ่ายทอดออกมา


ปล.เราคิดดูว่ามันควรเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างที่คิดไว้ จึงลบเนื้อหาเก่าตอนที่ 47 ไป และหวังว่าทุกคนจะยังคงชอบ ขอบคุณจริงๆนะ 5.10.2016 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

801 ความคิดเห็น

  1. #781 eegeeg (@tkrainbow) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 16:46
    เค้าลางความเจ็บปวดมาละ ...
    #781
    0
  2. #714 kykuku (@kykuku) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 23:02
    จงอินนนน ยังไงงงงง มาเคลียเลยยยยยย
    #714
    0
  3. #713 p.nannapak (@dh15) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:43
    จงอินเป็นอะไร นี่ถ้าจำไม่ผิดตอนเก่าคือคยองซูต้องเจอจงอินอยู่กับเซฮุนแต่เพราะไรเตอร์เปลี่ยนก็เลยเกิดความสงสัยใหม่อีกว่า...จงอินเป็นอะไร๊! 5555555 เป็นความอินดี้ที่น่าหมั่นไส้อ่ะ นี่ถ้าเป็นเรานะความงี่เง่าและฟุ้งซ่านจะมากกว่านี้สองเท่าได้ ถ้าเห็นอยู่ฝั่งตรงข้ามคงวิ่งไปถามตรงๆเลยว่าหายไปไหน ทำอะไร ทำไมไม่ตอบไลน์ อยากจะด่าว่างี่เง่าต่อหน้าก็ได้แต่เราไม่ชอบอะไรที่ค้างคา ถ้าแค่เบื่อหรือหมดโปรก็จบมันตรงนั้น เจ็บแต่จบ ดีกว่าขาดการติดต่อทั้งๆที่อยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่แถมยังทำให้คนรอคิดมากวุ่นวายใจ ถ้ามีเหตุผลก็แค่อธิบาย ถ้ามันแย่มากขอแค่ได้ต่อยจงอินสักหมัดคงรู้สึกดีไม่น้อย 555555 แต่ก็ไม่รู้ว่าคยองซูจะทำยังไงเนาะเพราะเรามันคนละคนกัน ขอแค่ให้เรื่องมันจบด้วยดีก็พอ ฮือ
    #713
    0
  4. #654 jkyx (@jkyx95) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 02:21
    เห้ย เดี๋ยวๆ อะไรเนี่ย ใคร... คิดถึงเรื่องนี้จัง TT
    #654
    0
  5. #653 kookkikzz (@kookkikzamak) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 01:44
    มันคือจุดเริ่มต้นใช่ไหม?
    #653
    0
  6. #652 KaDi Kim (@kimkyungin16) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 23:29
    จงอินอะไร?ยังไง? หายไปไหน? ทิ้งคยองแล้วเหรอ
    #652
    0