500 WORDS (KAIDO)

ตอนที่ 47 : 45.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 พ.ค. 58

 45.

 

 



 

ความสุขมักผ่านไปไวเสมอ อันที่จริงเขาคิดว่ามันไม่ใช่ เวลาคนเราสุขมาก เราก็แค่ไม่ยากหายไปทั้งๆที่เวลามันก็เดินไปตามปกติ

 



 

 ในช่วงมื้อเย็นของวันนี้ที่จงอินบอกเขาว่าถึงเวลาที่จะต้องกลับบ้าน  คนตัวสูงพูดด้วยสีหน้าง่วงๆและเขาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แม่ยิ้มให้เล็กน้อยพร้อมกับกล่าวพูดคุยอย่างที่เป็นเหมือนในทุกๆวันที่ผ่านมาพร้อมคำอวยพรเล็กน้อยว่า ขอให้เดินทางปลอดภัยในวันพรุ่งนี้ แล้วกลับมาเที่ยวที่นี้อีกนะ  เพราะว่าแม่มีธุระที่จะต้องเดินทางไปต่างจังหวัดซึ่งจะออกจากบ้านล่วงหน้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางอาจจะไม่ทันได้ส่งจงอินกลับบ้านในยามสาย

 



 

 คยองซูเคยคิดว่าความรักจะทำให้คนเรานั้นเปลี่ยนแปลงตัวเองมากแค่ไหน และเขายังไม่แน่ใจในคำตอบที่ตัวเองพบ แม้ว่าในความเป็นจริงแล้วเขาสังเกตุในความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง แน่นอนว่ามันเปลี่ยนไปมากทางด้านความรู้สึกเขาคงปฏิเสธไม่ได้เลยซักนิดว่าเขานั้นชอบอ้อมกอดอุ่นๆของจงอินมากแค่ไหน  เขาคิดถึงและมีจงอินเป็นส่วนประกอบทางความคิดมากกขึ้น พวกเขาคล้อยหลับไปมันอาจจะเป็นเตียงเดียวกันอย่างเป็นปกติ แต่มันไม่ได้เต็มไปด้วยความหวือหวา มีแค่เพียงเสียงของลมหายใจของคนสองคนข้างๆกัน เพียงแค่นั้น

 



 

เมื่อดวงตะวันโผล่พ้นเส้นขอบฟ้า ภายในตัวบ้านมีเพียงเงียบเชียบ ประเป๋าเป้ถูกวางไว้บนบ่าของคนตัวสูง คยองซูจ้องมองการกระทำต่างๆของจงอินตั้งแต่ยัดอันเดอร์แวร์ลงกระเป๋าและลูบหัวของเขาเบาๆ แม้ว่ามันจะไม่มีพูดใดๆ

 




 

หลังจากนั้นไม่นานนักกับการยืนโง่ๆด้วยกันหน้าประตู คยองซูจึงทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ฉันไปส่ง”  เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบกับดวงตาที่สับสน เพียงแต่จงอินกลับเลือกที่จะปฏิเสธ ไม่เป็นไร มันไม่ไกลคุณอยู่บ้านเถอะ”   และหลังจากนั้นมันก็เงียบอีกครั้ง

 



 

คยองซูอยากที่จะพูด แน่นอนว่าเขาอยากจะพูดแต่สุดท้ายก็ไม่มีคำพูดใดๆ จงอินมองหน้าเขาเพียงเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างที่ชอบทำ

 

 



 

ไว้เจอกันตอนเปิดเทอมนะ”    แน่นอนว่ามันบ้า ภายในหัวใจของเขามันบีบอัด การกระทำที่ไม่อยากจะแสดงออกบ่อยนัก แต่แผ่นหลังกว้างๆนั้นกำลังจะเดินไกลออกไป แต่ในวินาทีนั้นเขารีบวิ่งเขาโอบกอดแผ่นหลังของจงอินเอาไว้ และมันเหมือนกันวินาทีนั้นเข็มนาฬิกาหลับหยุดเดิน...

 



 

ได้...ไว้เจอกัน และ...จะรอนะ”   เขากล่าวเสียงอู้อี้เมื่อเขาเบียดใบหน้าซบลงกับแผ่นหลังอุ่นๆนั้น

 






 

เขาก็แค่ต้องการคำตอบ มันไม่มีคำตอบใดๆจากริมฝีปากนอกจากการหมุนตัวกลับพร้อมกับอ้อมกอดของพวกเขา...อ้อมกอดที่จงอินกอดคยองซูเอาไว้ แม้ว่ามันจะแค่เพียงความเงียบกับสายลมบางเบาพัดผ่าน ต่างซึมซับอ้อมกอดกันและกันและกัน แต่เพียงไม่นานนักจงอินก็หมุนตัวกลับ คนตัวสูงเดินทางกลับบ้าน...พร้อมกับเสียงของบานประตูได้ถูกปิดลง

 




 

ความเงียบของบ้านที่เคยมีสีสันยอมรับว่าเขานั้นเสพติดกับสีสันที่จงอินเป็นคนเติมแต่งให้..และในตอนนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกว่าความเหงานั้นมันก็น่าน่าหงุดหงิดใจ ความสับสนภายในหัวใจค่อยๆทะลักล้นเข้ามา มันอาจจะเป็นคำถามที่งี่เง่า....แต่คำถามที่เกิดขึ้นเขาก็แค่อยากจะรู้

 





 

จงอินเข้ามาในชีวิตของเขารับรู้ในทุกๆเรื่องราว แต่สำหรับเขา คยองซูแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับจงอินเลย

 




 

 

649 คำ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

801 ความคิดเห็น

  1. #779 eegeeg (@tkrainbow) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 16:43
    เออ ความลับเยอะนักนะ
    #779
    0
  2. #649 ดู๋เบอร์เเมน (@annnita27) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 23:52
    พอมีจงอินเข้ามา คยองซูดูอ่อนลงเยอะเลย
    น่ารักมากขึ้นด้วย
    น่าเอ็นดู ฮือออออ
     
    #649
    0
  3. #591 kami_ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 15:19
    ง่าาา จงอินกลับบ้านแล้วคยองเหงาแย่ T^T
    #591
    0
  4. #566 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 19:55
    งื้อออออออ ขอโทษที่อ่านยาวรวด เป็นคนไม่ถนัดเม้น พอเม้นทีก็คำน้อยเวิ่นเว้อไม่ถูก ชอบทุกสิ่งอย่าง ชอบความคิด ภาษา พล็อต เเนวนี้ๆ ภาษาเเบบนี้ กับฟิคหายาก เราชอบภาษาเเนวนี้เพราะเป็นคนชอบอ่านนิยายเเปล คือเป็นเเนวการเขียนที่ใช้การถ่ายทอดเหมือนเหมือนนิยายฝรั่งน่ะ เราชอบมาก เราเพิ่งอ่านเรื่องนี้ของรรท์เรื่องเเรก เราจะไปอ่านไคโด้อีกเรื่องนะ ถึงเเม้จะคงคอนเซปอ่านเงา เเต่เราโหวตให้ 100 เเน่นอน
    #566
    0