500 WORDS (KAIDO)

ตอนที่ 45 : 43.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    11 เม.ย. 58

 43.

 


 

คยองซูเคยคิดว่าจงอินเป็นบุคลแปลกประหลาดที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจไม่เป็นปกติ แต่วันนี้เขาค้นพบว่ามันคืออาการเสี่ยวจงอินจัดอยู่ในบุคคลประเภทนั้น

 

 

ว่ากันว่าท้องฟ้าหลังฝนตกมันมักสวยงามเสมอ เพียงแต่ในฤดูกาลนี้มันมีแค่เพียงอากาศแรกเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิตความหนาวเย็นค่อยๆคลืบคลานหายไป หลังความชัดเจนที่เกิดขึ้นในเมื้อเย็นนั้น ชานยอลได้ลากลับบ้านพร้อมรอยยิ้มงี่เง่า คยองซูอยากที่จะโทษทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นกับความสับสนจนรู้สึกเหมือนว่าปารามาณูได้ระเบิดในหัวของเขา แต่เขาก็ต้องขอบคุณกับเรื่องราวที่เกิด เพราะมันเหมือนเรื่องดีๆได้ตามมาหลังจากนั้น เขาต้องยอมรับว่ามันทำให้เขากล้าที่จะแสดงออกกับจงอินได้มากขึ้นกว่าเดิม

 

 

คนผิวเข้มจัดการอาบน้ำและทำธุระส่วนตัวหลังจากที่พวกเขาดูวาไรตี้รอบดึก และแม่เพิ่งโทรมาบอกว่า คืนนี้มันยังอีกยาวไกลนักสำหรับวงสนทนาของเพื่อนสมัยม.ปลายที่ไม่ได้พบหน้ากันนานหลายสิบปี ดวงตากลมโตกรอกตาไปมาและบอกแม่ของเขาเพียงแค่ว่า อย่าสนุกจนลืมเวลาเกินไปนะครับแม่”     เขากล่าวด้วยความห่วงใยพร้อมกับวางสายไป




 

ไอความร้อนจากห้องน้ำที่ถูกเปิดกับผ้าเช็ดตัวที่พันแค่รอบเอวจนเห็นกระดูกเชิงกรานที่แสนเซ็กซี่ผ่านผิวเข้มๆนั้น คนดวงตากลมโตจ้องมองเพียงนิดหน่อย ก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อที่จะใช้ห้องน้ำต่อ เพียงสุดท้ายแล้วข้อมือของเขากลับถูกคนตัวสูงกว่าจับเอาไว้

 


 

จะอาบน้ำ”  เขากล่าวออกไปพร้อมมองใบหน้าของคนที่เปลือยท่อนบนอย่างไม่อายอากาศที่ยังคงเย็นอยู่ จงอินเผยรอยยิ้มที่มุมปากและคยองซูรู้สึกเกลียดในทุกๆครั้งกับรอยยิ้มนี้ ยิ้มบ้าอะไร

 


 

อ้าว ยิ้มก็ผิดหรอ คุณหน้าแดงนะ....เขินหรอ




 

กวนตีน..”

 


 

มันจบลงแค่นั้นกับการปล่อยข้อมือของเขาและเสียงหัวเราะอย่างประสาทๆของคนผิวเข้ม ที่เปลือยท่อนบนอย่างน่าภูมิใจกับร่างกายของตัวเอง

 

 

 มันเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่ากับการที่แม่ยังไม่กลับบ้าน พวกเขาเกิดความคิดแสนประหลาดด้วยการที่คนผิวเข้มจูงมือเขาไปที่ระเบียงห้องนอน จนเขาต้องเอ่ยถามถึงการกระทำที่แสนแปลกประหลาดนั้นเสมอ




 

เฮ้! อะไร จะไปไหน เขายั้งฝีเท้าไว้ระหว่างระเบียงกับพื้นที่บนหลังคา แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงกว่าจะไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อจัดการปีนขึ้นไปในส่วนของจั่วบ้าน การปีนป่ายที่คล่องแคล่วพร้อมเท้าเปล่านั้นทำให้คยองซูได้แต่มองอย่างตกตะลึง




 

คุณไม่เคยขึ้นไปบนหลังคาบ้านตัวเองหรือไง ให้ตายเถอะ..มันวิวดีนะ  คนตัวสูงบอกเสียงเริงร่าพร้อมรอยยิ้มบ้าๆบนใบหน้านั้น




 

ถ้าตกลงไปจะทำยังไง!”  เขาไม่ยอมแพ้ที่จะตะโกนขึ้นไปและมองดูท่าทางที่สนุกสนานของคนผิวเข้มที่ได้วิวดีซักอย่างบนหลังคานั้น




 

ไม่ตกหรอก ถึงคุณตก คุณก็ไม่ได้เตี้ยไปมากกว่านี้หรอก




 

จงอิน!”  คยองซูพูดออกไปอย่างหัวเสียพร้อมกับความเห่อร้อนบนใบหน้า พวกเขาต่างเล่นสงครามประสาทเป็นเวลาประมาณห้านาทีหลังจากนั้นมันเหมือนเรื่องบ้าๆ จงอินยิ้ม เขาหน้าบึ้ง แต่แค่เพียงฝ่ามือของอีกคนถูกหยิบยื่นมาให้พร้อมกับคำบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มพร้อมกับแววตาที่เปล่งประกลาย ราวกับว่าเขากำลังตกอยู่ในห้วงมนต์สะกด

 


 

มาเถอะ ผมสัญญาว่าคุณจะไม่ตกลงไป”   คยองซูกลับเชื่ออย่างง่ายดาย   




 

อากาศที่เย็นและมีกระแสลมเล็กน้อยพัดพากลิ่นเกสรของดอกเดซี่ลอยมา มันทั้งสดชื่นและรู้สึกดีแม้จะเป็นแปลงเล็กๆจากรั้วบ้านถัดไป ในมุมสูงแบบนี้เขาเพิ่งเคยขึ้นมาเป็นครั้งแรกบนหลังคาบ้านของเขา คยองซูเคยคิดว่าเขาเป็นคนที่อยู่ในกรอบหรืออันที่จริงเรียกว่าไม่กล้าที่จะฉีกมันออกมา แต่เมื่อชีวิตของเขามีชายที่ชื่อจงอินบรรจุเข้ามาในชีวิต คิมจงอินกลับระเบิดกรอบเขาของเขาไม่มีชิ้นดี ซึ่งคยองซูต้องยอมรับว่ามันเจ๋งเป็นบ้า




 

พวกเขานั่งอยู่ข้างๆกันราวกับว่ามันเป็นแค่เรื่องปกติ  ในคำว่าวิวดีมันเป็นแบบนี้นี่เองสำหรับตอนนี้ที่พวกเขานั่งอยู่ข้างๆกัน กับท้องฟ้าที่ไม่มีอะไรกั้นในต่างจังหวัดที่พวกเขาเห็นดาวล้านดวงได้อย่างกว้างไกล ดวงตากลมโตจ้องมองมันราวกับเรื่องอัศจรรย์ที่ไม่เคยได้สัมผัสทั้งที่มันอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม และหลังจากนั้นพวกเขาต่างก็จมอยู่กับความคิดของเขาตัวเองอย่างไม่มีคำพูดใดๆ




 

นายชอบทำอะไรบ้าๆแบบนี้เสมอเลยหรอ”  มันอาจจะกินเวลาซักพักคำถามในใจของเขา มันทำให้คยองซูเลือกที่จะถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบและสายลมที่พัดพาจนเส้นผมของเขาปลิวไปตามแรงลม

 


 

อะไรคือความบ้า  บางทีผมก็ตลกนะ คนเราชอบมองว่าบ้าไปหมดเพียงเพราะมันแปลกและไม่ใช่ในสิ่งที่สังคมยอมรับคนผิวเข้มพูดพร้อมกับเงยหน้ามองท้องฟ้าไกล บนท้องฟ้าที่เงียบสงบ และดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าด้านข้างของจงอินท่ามกลางความเงียบนั้นพร้อมรับฟังสิ่งต่างๆที่ตัวสูงได้พูด




 

“…”




 

คุณเคยดูเรื่อง Her ไหมคำถามถูกเอ่ยขึ้นเพียงแต่พวกเขาไม่ได้มองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ




 

ไม่..ไม่เคยและคยองซูเลือกที่จะละสายตาจากสันกรามของคนข้างๆเหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปดาวอย่างเงียบๆ แม้ว่าในหัวใจของเขาจะรู้สึกถึงความแปลกใหม่ในทุกๆครั้งยามที่คำถามเกิดขึ้นจากปากของจงอิน




 

ผมชอบประโยคนึงนะ เขาบอกว่า การตกหลุมรัก มันเป็นเรื่องที่บ้ามาก แต่มันเป็นรูปแบบหนึ่งของความบ้า ที่สังคมยอมรับ




 

“…”

 


 

ผมว่ามันอาจจะเป็นเรื่องเดียวก็ได้ที่ผมบ้าแล้วสังคมยอมรับ อย่างเช่นการที่ผมหลงรักคุณ

 


 

จบน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มมันเหมือนกับเวลาค่อยๆหมุนช้าลง และช้าลง คยองซูคิดว่าเขากำลังเป็นบ้าเพียงเพราะประโยคบ้าๆจากคนบ้าๆที่คุยกัน  ในใจของเขามันเหมือนมีการปะทุของลาวาที่ร้อนระอุผ่านผิวหนังโดยเฉพาะใบหน้าและมันเป็นความรู้สึกที่ยากเกินจะบรรยาย จวบจนในเวลานั้นที่พวกเขาต่างสบตากันท่ามกลางความเงียบ

 


 

คยองซูเคยคิดว่าเขาเหมือนขยะอวกาศที่เคว้งคว้าไร้การทรงตัว ชีวิตที่ไม่มีเคยจะมีสีสันกลับถูกได้รับการแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อวันหนึ่ง...เมื่อการโคจรของเขามันใกล้ดาวเคราะห์ที่มีแรงดึงดูดจากดาวเคราะห์ที่ชื่อจงอิน มันเริ่มมากขึ้น และพวกเขาต่างเข้าหากัน มันเหมือนกับว่าระยะห่างระหว่างพวกเขาที่แสนห่างไกล มันค่อยๆขยับเข้าหากันอย่างเชื่องช้า 

 


 

และในวินาทีนั้นริมฝีปากของเขาพวกดึงดูดเข้าหากัน เปลือกตาค่อยๆปิดลง หัวใจที่เต้นถี่รัว จวบจนมันมีแค่เพียงสัมผัสที่อุ่นชื้นนั้นภายในหัวใจ มันเป็นเรื่องที่บ้ามากจริงๆ เขาคิดได้เพียงแค่นั้นและความรู้สึกท่วมท้นจนเขาคิดอะไรไม่ออกนอกจากความฟูฟ่องในหัวใจ

 


 

มันเหมือนเรื่องโง่ๆที่พวกเขาชอบทำด้วยกันหลังจากที่จูบพวกเขาจบลง ก็มีแค่ความเงียบกับสิ่งที่เรียกว่าความเขินอายมันอัดกระแทกเข้าใบหน้า แต่คิมจงอินก็ยังคงเป็นคนที่ดูแล้วน่ากวนประสาทเสมอหลังจากนั้น พวกเขาต่างนั่งมองดาวไปซักพักอย่างคนงี่เง่า ก่อนที่จะมีแรงสะกิดที่แขนเขาเบาๆ คยองซูมองดูเขาพบว่าเป็นมือของจงอินที่กำอยู่ เขาได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 


 

อะไร

 


 

คุณเคยได้ยินมุกจีบคนมุกนึงไหม

 


 

อะไรละ



 

ที่บอกว่า อยากได้อะไรผมก็หาให้ได้แม้แต่ดาวกับเดือน

 
 

 

“…..”





 

คุณอยากได้ไหมละ ผมหาให้คุณได้มากกว่ากำมือนี้อีกนะ”  มันจบลงเพียงแค่นั้นพร้อมกับมือที่กำอยู่จงอินแบออกมา มันเป็นคอนเฟรคโง่ๆสีเหลืองอ๋อยที่เป็นรูปดาวและพระจันทร์ที่ชุ่มเหงื่อในมือจนดูเละเล็กน้อย เขาต่างจ้อมองมันอย่างไม่เชื่อว่าจงอินจะเล่นแบบนี้

 


 

ไอ้บ้า

 


 

และมันก็จบลงเพียงแค่นั้นพร้อมกับความเห่อร้อนบนใบหน้าของเขา คยองซูยอมรับว่าจงอินเป็นคนที่แปลกประหลาดและเสี่ยวที่สุดในโลกของเขา แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกเขินเป็นบ้าจริงๆ พวกเขาต่างหัวเราะอย่างเสียสติบนหลังคาบ้านพร้อมกับหยิบคอนเฟรคโง่ๆนั้นกินไปพลาง แน่นอนว่าในบางทีเสียงหัวเราะของพวกเขามันอาจจะดังขึ้น ดังขึ้นและค่อยๆแผ่วเบาลง แต่มันไม่เคยที่มีเลยซักครั้งที่รอยยิ้มของพวกเขามันลดน้อยลงไป

 


 

 #500wordskd

1,629 คำ สำหรับการห่างหายไปนาน 
และตอนนี้มีเพลง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

801 ความคิดเห็น

  1. #777 eegeeg (@tkrainbow) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 16:06
    กรีดดดดดดดดดด
    #777
    0
  2. #710 ULTRAMAN ต่างดาว (@ultraman024) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 21:54
    ว้ายๆๆมุกแบบบ. งี้ก็ได้เหรอจงอิน
    #710
    0
  3. #647 ดู๋เบอร์เเมน (@annnita27) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 23:50
    จงอินนี่เสี่ยวได้โล่ ให้ไปเลยที่หนึ่ง 55555555
    เต่เพราะจงอินหรอกเสี่ยวเล้วถึงน่ารักน่าหยิกน่าหลงเเบบนี้
    นึกเเล้วอยากปีนหลังคาเเต่ทำไม่ได้ค่ะ ...
    #647
    0
  4. #589 kami_ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 15:11
    จงอินคนเสี่ยว ฮ่าๆๆๆๆ
    #589
    0
  5. #551 กนกพิชญ์ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 14:15
    โอ้ยยยยยยยยยย!!!!!!น่ารักอะทำอะไรไม่ถูกเลยเนี่ย
    #551
    0
  6. #550 Kazekizz (@Kazekizz) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 10:44
    ตกลงชานยอลนี่ยังไงงง ไม่สนล้ะ ตอนนี้คิมจงอินจะทำให้เป็นบ้า คยองซูจะเป็นบ้า คนอ่านก็เป็นบ้าาาา เขินแทน มุ้งมิ้งมากกก ><
    #550
    0