500 WORDS (KAIDO)

ตอนที่ 27 : 25.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    9 ม.ค. 58

 25.3

 

 




 

ก่อนที่จะหนังจะจบได้ไม่ได้นาน เพื่อผิวเข้มของเขาค่อยๆยกหัวขึ้นจากไหล่ของเขาอย่างเชื่องช้าราวกับว่าจะไม่ทำให้เขารู้สึกตัว ซึ่งในความเป็นจริง คยองซูต้องยอมรับว่าหนังที่ได้ดูนั้น….เขาดูไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำไป เพราะใจที่ไม่เคยสงบเลยตั้งแต่ที่ไหล่ของเขาถูกน้ำหนักกดลง  ราวกับคลื่นในแคลิฟอร์เนียมันหมุนวนรุนแรง แต่ก็แสนสดใสถาโถมความรู้สึกมากมายสาดกระเซ็นกระเด็นเข้าใบหน้ารวมถึงหัวใจของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และแค่เพียงไม่นาน ซาวน์เสียงเพลงบรรเลงปิดท้าย ไฟในโรงหนังที่สว่างขึ้นทุกๆอย่างถูกหยุดลง มันมีเพียงความเงียบจากริมฝีปากของพวกเขา นอกจากการลุกขึ้นราวกับทุกๆอย่างเป็นเพียงแค่หนังที่ฉายและมันก็จบลง

 



 

ภาพที่เห็นจากดวงตากลมโตที่มองห้างในเวลาดึกกับไฟที่ถูกปิดมืดสนิทมีเพียงไฟบางส่วนกับผู้คนที่ออกมาจากโรงหนังราวกับคลื่นระลอกสุดท้าย 

 



 

ทุกๆอย่างอยู่ในสถานการณ์ที่ปกติ แม้ว่าความคิดเล็กๆในเซลล์ความคิดของเขานึกตลกว่าเมื่อห้างปิดอย่างนี้จะมีใครขโมยของบ้างไหม? แน่นอนว่ามันเหมือนเป็นความคิดที่น่าตลกที่ยังไม่จบสิ้นเมื่อการ์ดซิเคียวริตี้ต่างกั้นทางออกเพื่อให้คนที่มาดูหนังมิดไนท์รอบนี้เดินตามเส้นทางที่ได้ตีกรอบเอาไว้

 



 

เฮ้….”    แรงสะกิดเล็กน้อยที่ไหล่ของเขา ทำให้คยองซูต้องเหลือบตามอง เขาพบว่าจงอินกำลังใช้นิ้วมือชี้ไปทางห้องน้ำ ซึ่งคยองซูได้แต่ส่งสายพลางชี้นิ้วของเขาไปทางป้ายทุกอย่างที่แสดงว่า ‘close’  แน่นอนว่าเพื่อนของเขาแสดงสีหน้าที่เหมือนจะต้องแบกโลกไว้ทั้งใบพลางสบถเล็กน้อยว่า โอเคผมจะอดทนและคยองซูรู้สึกมันเป็นเรื่องตลกจริงๆสำหรับเขาที่ได้เห็นสีหน้าของคิมจงอินในอาการแบบนี้

 



 

ราวกับลูกแกะที่ถูกต้อนเข้าไปในคอกซึ่งในตอนนี้ผู้คนล้วนถูกผลักดันให้เข้าไปในลิฟต์ที่เปิดอ้ารอผู้คนออกไปจากห้าง ซึ่งลูกค้านั้นรวมถึงพวกเขาล้วนเป็นกลุ่มสุดท้ายในห้าง ก่อนที่จะทำการปิดอย่างจริงจัง  ผู้คนเบียดเสียดต่างจะรีบเข้าไปในลิฟต์เพียงตัวเดียวที่เปิดทำการเพราะเวลาที่ดึกมาก คยองซูเซไปตามแรงเขารู้สึกมึนงงเหมือนถูกคลื่นตีซัดไม่รู้ทิศทางเพราะเป็นลิฟต์ขนาดใหญ่ แต่กลับมีมือที่ดึงเขาเข้าไปใกล้ แรงกระชากนั้นทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนและมึนงงแต่สุดท้ายแรงนั้นทำให้ปลายจมูกของเขากลับใกล้ชิดกับแผงอกบนเสื้อยืดที่โผล่ออกมาจากแจ็กเก็ตหนัง กลิ่นที่แสนคุ้นเคยนั้นทำให้จิตใจที่ปั่นป่วนสงบลง มันสงบลง และเขาพบว่าเป็นจงอินเพื่อนของเขา






ขอบใจ”   เขาเอ่ยมันออกไปอย่างแผ่วเบาเพราะบนกล่องใบโตบรรจุคนนี้ไม่รู้ทำไมเวลาที่ใครต่อใครเข้ามา….มักมีแต่ความเงียบงัน

 



 

 

เขาต้องยอมรับว่ามันผิดคำพูดมานับหลายต่อหลายครั้งกับการต้องกลืนน้ำลายตัวเองเพราะในตอนนี้จำนวนคำมันเกินมาเป็น 567 คำแล้วก็ตามที 

 

 



 

แต่ให้ตายเขาก็ไม่อยากจะรู้สึกหยุด เพราะเมื่อรองเท้าผ้าใบสองคู่ก้าวเดินออมาจากห้าง ลมหนาวกระทบใบหน้า ความเงียบงันของพื้นที่ค่อยๆหยุดความคิดที่ฟุ้งซ่าน….มันไม่มีสิ่งไหนที่จะออกมาจากสมองของพวกเขาที่เริ่มเย็นไปตามสภาพอากาศ

 




 

ไปกันเถอะ”   นอกจากน้ำเสียงราบเรียบนั้นเป็นผู้น้ำพาพร้อมกับฝ่ามืออุ่นๆของเพื่อนเขาที่ชักนำเขาไป

 

 



 

หัวมุมถนนที่พลุกพล่านแสงไฟยามค่ำคืนเหมือนมนต์เสน่ห์ราวกับเมืองไม่มีวันหลับ แสงไฟสีส้มอ่อนๆนั้นพร้อมกลิ่นกาแฟกลิ่นน้ำตาลที่หอมหวานของร้านเบเกอร์รี่ที่ยังเปิดอยู่ในเวลา ตี 1 บ่งบอกว่าย่านนี้ก็ไม่เคยหลับใหลจริงๆ ราวกับความรักนั้นลอยฟุ้งไปทั่วอนูของอากาศกับภาพของผู้คนมากมายที่ยังเดินช็อปปิ้ง หรือแม้แต่จูบกันอย่างหอมหวานใต้ต้นคริสต์มาสที่ 10 นาฬิกาพวกเขาตัดสินใจที่จะลองชิมมื้อดึกของวันดีๆด้วยกัน

 




 

เครมบลูเล่หน้าตาน่ากินสีเหลืองของน้ำตาลไหม้พร้อมกลิ่นหอมหวานของวนิลา ปะปนกับกลิ่นของคาราเมลมัคคิอาโตและคาปูชิโน่ร้อนๆของพวกเขาวางอยู่ตรงหน้า โต๊ะด้านในสุดและหันหน้าเข้ากับท้องถนนที่มีกระจกกั้นเอาไว้มันสามารถมองเห็นแสงไฟสีส้มอ่อนๆได้  พวกเขาพูดถึงหนังรวมถึงการเดินทางที่ผ่านมาพูดคุยเล่นไปและประโยคที่น่าตลกสำหรับพวกเขามันก็เกิดขึ้น

 



 

 

คุณให้คะแนนหนังเรื่องนี้เท่าไร”  จงอินถามเขาพลางใช้ช้อนคนวนไปมาในกาแฟแก้วร้อนของพวกเขา ใบหน้าคมเข้มนั้นแลดูน่าหลงใหลพอๆกับกลิ่นของกาแฟที่ฟุ้งไปทั่วรวมถึงควันที่ฟุ้งผ่านใบหน้า  ปลายจมูก  หรือริมฝีปาก

 



 

อ่อ…7 son เป็นหนังแฟนตาซีที่ผมชอบแต่ผมให้แค่ 6.5 ละกัน มันออกแนวน่าผิดหวังนิดหน่อย ไม่รู้ซิ ผมบอกไม่ถูก”  คยองซูว่าพลางพยายามความคิดอย่างหนักสำหรับฉากหนังที่เขาได้ดู

 



 

อ่าทำไมละ”  ดวงตาคมเข้มนั้นเริ่มร้ายกาจขึ้น  เมื่อดวงตาของเขาได้สบกันพอดี

 



 

ก็บอกไม่ถูก เข้าใจคำว่าบอกไม่ถูกไหมละ มันหมายถึงว่าไม่รู้จะอธิบายยังไงหนะ”   เขาถลึงตาโตๆใส่คิมจงอินที่ออกแนวจะกวนประสาทเขา

 



 

มันต้องมีดิเหตุผล”…..      จะมีปรัชญาอะไรในตอนนี้  คยองซูพยางเถียงในใจซึ่งเหมือนว่ารอยยิ้มจากริมฝีปากนั้นจะตามความคิดของเขาทันเมื่อมันลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า  หรือคุณไม่ได้ดู..” 

 




 

“…”

 



 

คยองซูอยากซัดหน้าจงอินให้หงายหลังแต่เขาทำได้แค่เพียงหักห้ามใจเพราะคิมจงอินคือเพื่อนที่ดีสำหรับเขา  การตะล้อมถามเขานั้นทำให้ยองซูได้แต่ถอนหายใจ

 



 

โอเคใช่ผมยอมรับก็ได้ว่าตอนท้ายๆผมดูไม่รู้เรื่องเท่าไร”  และผมสุดท้ายมันก็แค่มีเสียงหัวเราะของพวกเขาที่เกิดขึ้น มันค่อยๆดังขึ้นเมื่อลูกค้าโต๊ะถัดไปลุกจากที่นั่ง 

 




 

ราวกับร้านทั้งร้านนี้เป็นของพวกเขา  มันมีแค่พวกเขา

 

 


 

พวกเขาก้าวเดินออกมาจากร้านในเวลาตี 1 ครึ่ง อากาศที่หนาวเย็นจัดและการกินของร้อนก่อนออกมาทำให้ไอควันขาวฟุ้งออกมาตลอดเวลาที่พวกเขาพูดคุยกัน  สองมือล้วนเข้าซุกในกระเป๋าทั้งสองข้างซึ่งจงอินก็ทำแบบเดียวกัน  ทุกๆอย่างมันมีความสุขและราวกับว่าเขาอยากที่จะมีรีโมท์ซักอันค่อยๆทำให้เวลามันหมุนช้าลง

 




 

เดินเล่นไปด้วยกันอย่างไม่รู้จุดหมายและภาพที่ปรากฏตรงหน้าเป็นตึกที่ดูมีกลิ่นอายมันถูกก่อด้วยอิฐรวมถึงต้นคริสมาสต์ที่ส่องสะไหว ท้องฟ้าโปร่งไปด้วยแสงดาวที่ระยิบระยับ สายลมโชยกลิ่นของร้านทำขนมอีกร้านที่ดูน่าดึงดูดเพียงแต่กระเพาะของพวกเขามันคงจะรับไม่ไหว อีกไม่กี่เมตรข้างหน้ามันจะเป็นอาพาร์ตเม้นต์ของพวกเขา  และทุกๆอย่างราวกับระยะทางมันไกลขึ้น และไกลขึ้นเมื่อพวกเขาก้าวเดินไป

 



 

สายหูฟังนั้นยัดใส่รูหูของเขาหนึ่งข้าง พวกเขาก้าวเดินไปข้างกัน เพียงแค่เมเลดี้แรกที่เริ่มขึ้น ราวกับใจของเขามันสั่นสะท้อนโลดโผนขึ้นไปบนท้องฟ้าไกล….

 




 

Some say love is a burning thing, that it makes a fiery ring

 




 

พวกเขาย่ำฝีเท้าไปเงียบๆด้วยกัน แต่ความหนาวเย็นนั้นกลับเพิ่มขึ้น  มันค่อยๆมากขึ้น จวบจนดวงตากลมโตจ้องมองที่รองเท้าผ้าใบของเขา  มันมีเกล็ดเล็กๆสีขาวหล่นกระทบ  น้ำเสียงทุ้มนุ่มนั้นเอ่ยเรียก

 



 

คยองซู…”  เขาหันไปมองหน้าเพื่อนของเขาที่เบนสายตาขึ้นเบื้องบน

 



 

ราวกับเวลาของเขามันค่อยๆหยุดหมุนอย่างจริงจัง เมื่อเกล็ดเล็กๆสีขาวร่วงลงมาจากท้องฟ้าที่มีแสงดาวระยับระยับอยู่เบื้องบนนั้น

 



 

ว้าวหิมะตกแล้ว”    เขาอุทานออกมา ดวงตากลมโตจ้องมองหิมะที่ค่อยๆร่วงหล่นลงมา  มันร่วงหล่นลงมาอย่าแผ่วเบา ราวกับปุยนุ่นพริ้วไหว และดูบอบบาง

 



 

และมันกินเวลานานเท่าไรเขาไม่รู้ เพียงว่าดวงตากลมโตนั้นค่อยๆเอียงมองคนด้านข้าง  ปลายคางนั้นที่เงยหน้าขึ้น  สันกรามที่ได้รูป รวมถึงรอยยิ้มที่เกิดขึ้นอย่างเต็มที่ ดวงตาที่เปล่งประกาย ที่จะโค้งลง ราวกับเด็กน้อย….คิมจงอินเหมือนเด็กน้อยที่ตื่นเต้นกับหิมะแรก

 



 

 

ทุกๆอย่างรวมกันมันมีแค่เสียงเพลงที่พวกเขาได้ยินผ่านหูฟังเหมือนมันซ้ำๆและซ้ำอย่างอย่างนั้นก่อนที่พวกเขาจะสบตากัน  ทุกๆอย่างมันเหมือนมีแรงดึงดูด นิวตันอาจจะทำนายวาดฝันถึงทฤษฏีนี้และแน่นอนเขาค้นพบว่ามันเป็นจริง  เมื่อใบหน้าของพวกเขาราวกับปราศจากเงื่อนไขของเวลาใดๆ เหมือนที่ตรงนี้มีแค่พวกเขา และเคลื่อนเข้าหากัน  ไร้แรงโน้มถ่วงใด นอกจากการที่พวกเขาดึงดูเข้าหากันเอง ต่างดึงดูดกันและกัน….เปลือกตากลมโตค่อยๆปิดลงอย่างเชื่องช้า  กลิ่นของคารามเลหอมหวานฟุ้งไปทั่วอณูอากาศ เชื่องช้าและล่องลอย พร้อมกับริมฝีปากของพวกเขาก็สัมผัสกัน

 




 

เราจูบกันท่ามกลางหิมะแรกที่ตกลงมา มันหอมหวานราวกับรสชาติของคารามเมลที่ราดลงบนป๊อบคอร์ที่คั่วสุกใหม่แม้ว่าในความเป็นจริงพวกเราจะกินรสชีสที่ผ่านมา มันผสมปนเปกับความร้อนในริมฝีปากที่กินกาแฟรสชาติน่าหลงใหลของพวกเขา ในโปรงปากมันมีเพียงความหวานหอมละมุนที่ปนเปทั้งวนิลาและคารามเมลที่แยกไม่ได้นอกจากความสับสนและใจเต้นเป็นบ้าเป็นหลังของเขา

 




 

เพียงแค่เวลาไม่นานมันไม่ได้มีความก้าวล้ำไปมากกว่านั้น  ราวกับเรื่องที่เหมือนนิยายที่กำลังเกิดขึ้นพวกเขาผละออกจากกันอย่างเชื่องช้าพร้อมกับสติที่มึนเบลอ เปลือกตากลมโตค่อยลืมขึ้น และเขาพบว่าเกล็ดหิมะเล็กๆนั้นอยู่บนขนตาของจงอิน พร้อมกับความเงียบ

 



 

แน่นอนว่ามันไม่ถูกที่จะมาจูบกับเพื่อนตัวเอง

 



 

เพียงแต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆจากริมฝีปากของพวกเขานอกจากสติที่ได้หายไปค่อยๆเพิ่มมากขึ้นมันค่อยๆชัดขึ้นจนรู้สึกเห่อร้อนไปทั่วใบหน้า

 




 

เอ่อเพลงนี้เพลงอะไรงั้นหรอ”    มันเป็นคำถามที่งี่เง่ามากๆจากริมฝีปากของเขา

 




 

ไม่มีคำตอบใดที่ได้มานอกจากเครื่องมือสื่อสารที่มีสายหูฟังเสียบอยู่ แน่นอนว่าในตอนนี้สมองของเขามันปนเปไปหมดกับความรู้สึกที่ถาโถมกับคลื่นย่อยๆของแคลิเฟอร์เนียที่ชื่อคิมจงอิน  หน้าจอนั้นแสดงถึงการใส่รหัสและจงอินบอกมันกับเขาและหลังจากนั้นหน้าวอลเปเปอร์พื้นหลังก็ปรากฏในดวงตากลมโตนั้น

 


 

 

คยองซูรู้สึกเหมือนถูกสอยตกลงมาจากจูบแสนหวานที่จงอินพาเขาโบยบินไปไกล

 



 

คิมจงอินและใครอีกคนกับรอยยิ้มนั้นของพวกเขามันทำให้คยองซูรู้ดี

 



 

คยองซูรู้สึกเหมือนโดนคลื่นนั้นกระชากเขาลงไปในมหาสมุทรที่กว้างไกลและไร้ทิศทาง

 



 

เพียงแต่ความรู้สึกที่โซเซนั้นถูกชะงัดด้วยไออุ่นจากคำพูดที่กระซิบข้างๆหูของเขามันกลับดังขึ้น  อย่าสนใจเลย ผมลืมเปลี่ยน…” จงอินบอกมันกับเขา

 


 

เปล่าคือผมไม่ได้…”   น้ำเสียงตะกุกตะกักจากริมฝีปากของเขา และดวงตากลมโตหลบสายตาดวงตาคมเข้มนั้นที่จ้องมองมา  แน่นอนเขาไม่กล้าที่จะทำให้อะไรมันดูไกล….ไปมากกว่านี้  มันไม่ควรไปมากกว่านี้ คยองซูคิดแบบนั้น

 



 

เขาเป็นแฟนเก่า อันที่จริงคบกันไม่ถึงสองอาทิตย์เซฮุนเขาเป็นแฟนที่ดี แต่ก็คงไม่เหมาะเพราะเขาอยากที่จะดูแลใครซักคนมากกว่าเหมือนที่ผมก็ต้องการแบบนั้นเราเลยต้องก้าวเดินไปตามทางของตัวเอง

 



 

“…”

 



 

ฝ่ามืออุ่นๆนั้นของจงอินจับที่ไหล่ของเขาทั้งสองข้าง ดันเขาหันหน้าสบตากัน...และมันเหมือนเป็นเรื่องตลกร้าย….มันตลกร้ายเอามากๆ เมื่อหิมะกำลังตก  แสงไฟสีส้มอ่อนๆยังคงสวยงาม  กลิ่นของคาราเมลและเนยหอมฟุ้งไปทั่วอากาศ  รวมถึงแสงไฟของต้นคริสมาสต์ยังคงส่องระยิบระยับ

 



 

ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นสะท้อนดวงตาของเขา

 



 

เฮ้ในเมื่อคุณก็ยังคงลืมเพื่อนคนนั้นของคุณไม่ได้ ผมก็ยอมรับว่าเขาเป็นแฟนคนแรกที่ผมอยากจะรัก แต่เมื่อมันไม่ได้เป็นไปตามที่หวังมันก็แค่ต้องพับโครงการ  แต่ตอนนี้ผมคิดว่าคงจะดี….”

 



 

คิมจงอินค่อยๆโน้มตัวลงมา ดวงตาของพวกเขาอยู่ในระดับเดียวกัน และหน้าผากของคนตัวสูงค่อยๆสัมผัสกับหน้าผากของคยองซู….มันใกล้  ใกล้เอาซะมากๆ  และราวกับน้ำเสียงกระซิบนั้นที่มันจะมีแค่พวกเขาที่ได้ยินของคิมจงอินที่มอบให้กับเขา

 



 

ถ้าเรามาเริ่มต้นไปด้วยกัน

 



 

 

 

2,393 คำ  #500wordskd

ตอนนี้มีเพลง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

801 ความคิดเห็น

  1. #769 eegeeg (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 15:38
    โอ้ววว

    ป่ะ ไปต่อกัน
    #769
    0
  2. #704 ULTRAMAN ต่างดาว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 16:40
    เริ่มใหม่เลยยยยย มันใช่อ่ะ
    #704
    0
  3. #682 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 23:17
    แอรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร๊
    #682
    0
  4. #629 ดู๋เบอร์เเมน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 23:13
    ตอนจูบนี่เหมือนโดนดึงขึ้นจากน้ำเเล้วพอเห็นรูปหน้าจอเเบบหน่วงกระทันหัน
    นี่เปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน
    ถ้าจงอินพูดเเบบนั้นคยองก็ต่้องเชื่อนะ เเล้วเริ่มใหม่ไปเรื่อยๆด้วยกัน
    #629
    0
  5. #578 kami_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 23:11
    งื้อ เค้าชัดเจนแล้วใช่มั้ย???
    #578
    0
  6. #535 TTOoM (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 23:34
    หืมมมมมมคือ อย่ากลอกโด้นะเว้ยย
    #535
    0
  7. #518 ผ่าสิปั๊ด (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:46
    ฟิน~ คือจูบกันแล้วอ่าาา
    #518
    0
  8. #407 96line's (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:35
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดลั่นบ้าน
    คือบับ  จงอินคงจะไม่ได้มาทำให้หลงรัก
    แล้วจากไปใช่ไหม  คยองซูชอบจงอินจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
    #407
    0
  9. #350 brownbearO.O (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2558 / 12:42
    ตายๆๆๆๆ มันจะดีมากเลยล่ะจริงๆ
    ถ้าเราจะมาเริ่มไปด้วยกัน ><
    #350
    0
  10. #270 ดโยดีโอ,,(ಠ_ಠ ) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 22:59
    โอ้โหหหหหหไดนามิคมู้ดมากกกกกกโอยยยยังไงต่อไป
    #270
    0
  11. #254 gubbgift (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 17:08
    อบอุ่นจริงๆค่ะ
    #254
    0
  12. #253 t-t-thn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 00:12
    โรแมนติกมากกกก ฮือออออออ
    รู้สึกเหมือนคยองคือตอนจูบนี่เขินมากหัวใจเราพองโต
    แต่พอเห็นรูปหน้าจอ หัวใจเราเหมือนโดนเข็มเจาะแฟบเลย
    แต่คำพูดต่อมาของจงอินที่บอกว่าถ้าเรามาเริ่มต้นไปด้วยกันเหมือนมีเทปกาวมาแปะรอยเจาะ 
    แล้วฟังเพลงในตอนนี้ไปด้วย ยิ่งอร๊างงงงอย่างบอกไม่ถูก ชอบจังงงงงงงงง
    เม้นยาวแฮะๆ 
    #253
    0
  13. #251 jkyx (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 23:46
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #251
    0
  14. #241 Allshipper (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 10:04
    อะไรจะโรแมนติคขนาดนี้วะ!!!! กรี้ดดดดดด หรพ้ยา้ะรถำแจส้ยระหๆถกอมฝบบฏำรฏฯํ๋ฉษฐํฎฏศฐ๕ฑโ์ซฺ !! ให้ตานเถอะ!! จูบกันตอนที่หิมะตกแล้วก็จบลงด้วยการขอเป็นแฟน!! โอ้ยยยยยยยยยยยยย ทำฟินอีกและ ฟินนนนนนนนนนนนน!!
    #241
    0
  15. #235 Mi_Seon16 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 08:50
    จะไม่ทำให้คยองเสียใจใช่ม้ายจงอินนนน
    #235
    0
  16. #234 myhater_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 07:44
    โอ้ย เหยดดดดดดดดด เขิน จงอินเอาจริงป่ะเนี่ย โห้ย
    #234
    0
  17. #229 ไคโด้หนึ่งใจคุณ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 22:21
    ฟินนนนนนนน แต่จงอินนี่ดูไว้ใจไม่ได้นะไม่รู้สิ5555555 แต่จะลองเชื่อดูละกันนะะ
    #229
    0
  18. #228 เมนเด็กน้อยคยองซู (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 21:42
    ให้ชานยอลกลับมาได้แมะ



    นี่รำจงอิน 5555



    เธอแม่งเกือบดีแล้วอ่ะๆๆ โอยยย
    #228
    0
  19. #221 Porrikim (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 19:23
    ฟหกสำดนะ่เหสำก ไม่รู้จะอธิบายยังไง ละมุนอ่ะ ชอบบบบ ในที่สุดความสัมพันธ์ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว หลังจากที่คล้ายๆหมอกมาสักพัก ขอโทษที่เม้นช้าไปหน่อยนะคะะ ชอบเรื่องนี้จังง >3
    #221
    0
  20. #220 kk. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 19:04
    โอ๊ยยยยยยย แบบๆๆๆอ่านแล้วจิกหมอนมากกก จนกระทั่งฉากวอลเปเปอร์

    แทบจะปาคอมทิ้งเลยครัช แต่ไรท์ก็ไม่ทำให้ผิดหวังนาน

    กลับมาจิกหมอนตอนจบ 55555555
    #220
    0