500 WORDS (KAIDO)

ตอนที่ 2 : 2.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    7 ธ.ค. 57

 2.

 



 

วันธรรมดาจะกลายเป็นวันพิเศษได้ ถ้าหากเราทำให้มันรู้สึกพิเศษ เพียงแต่ในความคิดนั้นกลับถูกพับเก็บลงเป้ไปเพราะความขี้เกียจ  รู้สึกขี้เกียจที่จะลุกจากเตียงนอน  อยากที่จะนอนอย่างโง่ๆและงีบหลับไปอีกครั้ง ดวงตาจ้องมองเพดานสีขาว มอง และมอง จวบจนสุดท้ายเพราะอากาศที่เย็นสบาย ผ้าห่มนิ่มๆ และหมอนก็ดูดให้เข้าโลกของความฝันอีกครั้ง

 


เสียงที่ดังกุกกักผ่านผนังห้องด้านหัวเตียงที่ติดกับคนข้างห้องทำให้ลืมตาตื่น หากแต่สุดท้ายแล้วความหงุดหงิดใจมากมายนั้นทำให้ต้องลุกขึ้น  ดังบ้าอะไร  กรนด่าในใจและหาของไปบำเรอกระเพาะอาหารที่เริ่มทำร้ายกายของตัวเองจนปวดท้อง  เมื่อมองนาฬิกามันบ่งบอกเวลาบ่าย 

 

 


รามยอนเป็นสิ่งประทังชีวิตคนโสด ฉีกซอง ใส่น้ำร้อน และรอ 3 นาที  ไม่มีแรงบันดาลใจให้ลากรองเท้าตามท้องถนนเพื่อหาร้านข้าวกิน ฉะนั้นจึงทำได้แค่เพียง อยู่ในห้องเงียบๆและใช้วันหยุดที่แสนจะน้อยนิดให้หมดไปอย่างโง่ๆเหมือนเดิมอีกครั้ง

 

 


ใช้เวลาอย่างไร้ประโยชน์ กิน นอน ดูหนังซักเรื่อง หรือแม้วรรณกรรมซักเล่มที่ซื้อมาแล้วอ่านไม่จบค้างแรมปี เวลาล่วงเลยไป  โทรศัพท์มือถือที่อืดอยู่บนที่นอน จ้องมองมันอย่างไม่มีความหมาย หากแต่เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้น ทำให้ต้องกดรับมันและเป็นเพียงแค่บุคคลเดียวที่โทรมา

 



ครับแม่”   

 

 


เรื่องเรียบง่ายในชีวิตถูกถ่ายทอดออกจากริมฝีปาก วนเวียนซ้ำๆถึงกิจวัตรที่น่าเบื่อ เพราะความห่างไกลบ้านทำให้ต้องสื่อสารผ่านระบบไร้สายที่เรียกว่ามือถือ ครางฮือรับในลำคออย่างเคยชินและสุดท้ายก็

 


 “ฝันดีครับแม่”  ประโยคซ้ำๆถูกกล่าวออกมา

 



ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วบริเวณห้องที่ไม่ได้กว้างไปมากกว่าพื้นที่แมวเดินเล่น ทำให้มองเห็นมุมห้องที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่กองพะเนิน  หากแต่ราวกับลูกไฟลุกโหมขึ้น ‘ควรซักผ้า’ 

 


 

แค่มีความคิด ก็ควรลงมือทำ  ก่อนที่มันจะหมดไฟ

 

 


สวมรองเท้าแตะ สองมือโอบอุ้มตะกร้าผ้า เดินเชื่องช้าไปที่หน้าลิฟต์ในเวลาเที่ยงคืน ความเงียบโรยตัวปกคลุมทุกพื้นที่ ปกคลุมทุกพื้นที่พอๆกับความเหงา  เร่งฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงกริ่งลิฟต์ที่ชั้นตัวเอง การรอลิฟต์ไม่ใช่เรื่องน่าสนุก และนั้นทำให้เขาต้องรีบขึ้นไปอีก

 

 


เดี๋ยว รอด้วยครับ!”   เขาตะโกนออกไป

 

 


หากแต่ความงี่เง่านั้น  ชายตัวสูงเสื้อยืดสีดำ เพียงเสี้ยววินาที กับประตูลิฟต์ที่ปิดลง

 



 

ไอ้บ้าเอ้ย!!  รอด้วยก็ไม่ได้หรอวะ”   ได้แต่สบถออกมาอย่างหัวเสีย พร้อมเลขลิฟต์ที่เลื่อนลงไปชั้นล่าง  เขากำลังหัวเสีย

 



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

801 ความคิดเห็น

  1. #788 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (@220225452002) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 10:59
    สั้นจังแต่น่าดตามนะ
    #788
    0
  2. #742 eegeeg (@tkrainbow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 07:11
    กรรม

    ทำไมไม่รอ
    #742
    0
  3. #717 `arleszx03° (@twentynoey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 21:19
    ยังคงไม่เปิดเผยตัวละคร คนนี้มาพร้อมเสื้อสีดำอีกแล้ว ใช่คนเดียวกันกับผู้ชายใส่โค้ทดำคนนั้นหรือเปล่า?

    ป.ล.อย่าเพิ่งหัวร้อนสิ ใจเย็นๆ555555555
    #717
    0
  4. #604 ดู๋เบอร์เเมน (@annnita27) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 21:47
    อ่านละรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่หอด้วยเลย 55555
    เรื่องจริงคนอยู่หอ คนในลิฟท์นั่นใครร
    #604
    0
  5. #555 darlingKaDee (@lover-jubjub) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 09:56
    จงอินแน่เลยยย
    #555
    0
  6. #492 namnamm*DH (@onlyonly13-super) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 16:39
    ฟิคนี่มันตีแผ่ชีวิตคนโสดใช่มั้ย จริงๆก็อยากจะสงสารคยองอยู่นะ แต่คิดๆแล้วก็ไม่ได้ต่างจากตัวเองเท่าไหร่
    อ่านไปเหมือนสะท้อนตัวเองยังไงยังงั้น 5555
    #492
    0
  7. #457 ผ่าสิปั๊ด (@m_meenaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:00
    เมื่อคนเรามีไฟก็ควรรีบทำสินะ งั้นเราไล่อ่านให้หมดทุกตอนก่อนไฟจะหมดละกัน #ผิด คือชอบสำนวนเรื่องนี้ง่าา ในที่สุดคนตากลมก็โผล่มาแล้ว แล้วคนในลิฟต์นี่คือจงอินรึเปล่านะ
    #457
    0
  8. #323 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 16:52
    คนนั้นที่เจอกันอีกแล้ว
    คงเป็นใครคนนั้นแน่ๆเลย
    ชอบบรรยากาศที่เป็นไปช้าๆ
    เหมือนกำลังดูหนังสักเรื่องนึง
    #323
    0
  9. #309 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 14:17
    จริงๆแอบคิดนะว่าชีวิตคยอง? ใช่คยองมั้ยแว้ จะจืดชืดไปรึเปล่าๆ 555555 วันๆเอาแต่ทำอะไรเดิมๆ แต่พอมาดูตัวเองก็คิดได้ว่าไม่แล้วล่ะ เพราะเราก็เป็นงี้เหมือนกัน 55555555
    #309
    0
  10. #280 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 18:21
    อยู่คนเดียวเหงามั้ยลูก

    #280
    0
  11. #185 Allshipper (@cbbmi-2611) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 08:05
    ทำไมคยองซูขี้เกียจ 555555555555 แล้วใครกันที่กล้าไม่รอตามที่คยองซูตะโกน เดี๋ยวเหอะๆๆ
    #185
    0
  12. #173 CoffeeMate (@nuiko) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 00:05
    ชอบๆ มันตรงคอนเซ็ปฟิคเลย
    #173
    0
  13. #145 Hztp (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 20:36
    ชีวิตช่างน่าเบื่อ  คนโสดเป็นอย่างนี้หรอกหรอเนี่ยย
    55555555555555  หาอะไรทำ  หาแรงบรรดาลใจเถอะลูก
    #145
    0
  14. #124 snow129 (@ichi9493) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 02:59
    คยองซูชีวืตเรื่อยๆจริงๆนะ อ่านไปคิดว่าหนูมาติ่งเกาหลีไหม ทำไมชีวิตมันจืดๆจัง
    #124
    0
  15. #13 Ren #ลาก่อย (@zenshu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 17:45
    มันเหมือนชีวิตคนโสดเลยนะคะ 55555 โอ้ยคือสมจริงและให้คสามรู้อินดี้ดีบฟิคเรืองรี้มาก 5555 ชอบค่ะ
    #13
    0
  16. #10 smoky*girl (@smoky-girl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 14:25
    นอกจากธีมใน 1 ตอนมี 500 คำก็ยังมีอีกธีมหนึ่งใช่ปะ ธีมฟิคตีแผ่ชีวิตคนโสด 5555555555555555555555
    อ่านแล้วรู้สึกขำในโชคชะตา คนโสดทั้งหลายนี่เป็นร่างโคลนนิ่งกันใช่ไหม ทำไมแพทเทิร์นเดียวกันหมด
    หลังจากเหนื่อยสายตัวแทบขาดก็หลับยาว พอตื่นเช้ามาก็ลืมตาพอเป็นพิธีให้รู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่แล้วหลับต่อถึงบ่าย
    ใช้เวลาวันหยุดให้ผ่านไปอย่างไร้ค่าด้วยการกิน นอน อ่านหนังสือ เล่นเน็ต ถ้าเห็นกองผ้าก็ถอนหายใจแล้วหอบไปซัก
    เอ้อออออ ชีวิตคนโสดก็แค่นี้แหละ เอาอะไรมาก ชอบจังฟิคเรื่องนี้ base true story ชีวิตแกนๆ อ่านแล้วเพลิน
    ไอ่ผู้ชายตัวสูงเสื้อยืดสีดำนี่จงอินแน่ๆ
    #10
    0
  17. #6 fuqright (@fcukinright) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 16:48
    ลืมเม้นท์ ฮ่าๆ นึกว่าเม้นท์ตอน 1 แล้ว นิยายกลิ่นอินดี้ ตัวละครอินดี้ มีความเป็นตัวเองสูงงง เราเดาว่าพระเอกกับนายเอกห้องติดกัน คนในลิฟท์กับชายเสื้อโค้ทน่าจะเป็นคนเดียวกัน น่าสนุกที่ต้องเดาสุ่มๆไปเรื่อยว่าจะเกิดอะไร ใครคือใคร สั้น น่าติดตาม รอตอน 3 นะ
    #6
    0
  18. #5 snow129 (@ichi9493) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 14:23
    ทำไมมันโคตรเหงาเลย ไปติ่งเกาหลีดูไหมตัว เล่นิรเตอร์เน็ต ที่เหงาเพราะอยากได้ใครสักคนมาเคียงค้างใช่ป่ะละ
    #5
    0
  19. วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 07:46
    อื้อหือออ รู้สึกว่ามันมีสเน่ห์บางอย่างในฟิคนี้ น่าติดตามสุดๆๆๆ
    #4
    0
  20. #3 Pencil 53 (@blueinyoureyes) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 01:11
    ห้าร้อยคำเป็นอะไรที่พอดีนะความจริงเเล้ว
    เราทุกคนควรจะทำแบบนั้นรึเปล่า ?
    เเต่ไม่ดีกว่า ให้มันเป็นเอกลักษณ์ของเรื่องนี้ต่อไป

    หนีบเเตะซักผ้าเหรอ ? ทำให้คิดถึงใครนะ 
    ลิฟต์ที่เกือบจะปิดหนีบหน้าเหรอ คิดถึงใครกันนะ ? ฮ่าๆ

    อืมม ก็ไม่แน่นะ ใครคนที่นายเดินสวน ใครคนที่ปิดลิฟต์ใส่หน้า
    ใครคนคนนั้น อาจจะเป็นใครซักคนที่กลายมามีอิทธิพลกับชีวิตนายก็ได้ 
    ใครกันนะ ? ต้องรอตอนต่อไปล่ะสิ

    สำนวนเรื่องนี้อ่านง่าย แฝงไว้ด้วยความเป็นจริง 
    คอมเม้นง่ายด้วย ดีมาก
    #3
    0