500 WORDS (KAIDO)

ตอนที่ 1 : 1.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 ธ.ค. 57

  1.

 






 

วันแรกที่จะเริ่มทำการจดจำผ่านกระดาษ เคยมีความคิดว่า ความเหงาจะมีอธิพลต่อชีวิตคนเรามากแค่ไหน?’   หากแต่วันนี้รับรู้แล้ว สัมผัสมันได้เมื่อ ดวงตาได้จ้องมองบรรยากาศยามค่ำคืน ความโดดเดี่ยวและรองเท้าผ้าใบที่ย่ำไปพื้นคอนกรีตอย่างเดียวดายพร้อมสายลมที่พัดผ่านเข้ามากับความหนาวเย็น เป้บนบ่าถูกกระชับไว้และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เมื่อเห็นจุดหมายด้านหน้า 

 



 

รองเท้าผ้าใบเพียงแค่คู่เดียว ความโดดเดี่ยว ท่ามกลางผู้คนที่มากมาย ในบางครั้งกับสายตาของใครต่อใคร ทำให้เกิดคำถามมากมายนั้นจนว้าวุ่น

 

 


 

 ความเดียวดายท่ามกลางผู้คน ทำให้เราดูแปลก?’ 

 

 


 

หากแต่สุดท้ายนั้นได้แต่ก้มหน้าลงบ้างบางครั้ง  ดวงตาจ้องมองบนพื้นและเร่งเท้าขึ้นไปอีก

 


 

ร้านประจำย่านไชน่าทาวน์ ย่างก้าวเข้าไป เมนูเดิมถูกสั่งออกไปจากริมฝีปากที่เริ่มแห้งผากเพราะความหนาว หากแต่สุดท้ายแล้วนิสัยที่ยังเคยชินเพราะความประหม่านั้นถูกเผยออกมาในรูปแบบการเลียริมฝีปาก ราวกับสูญเสียความมั่นใจอีกครั้ง เมื่อโต๊ะข้างๆจ้องมอง ข้าวต้มชามเดียวถูกวางตรงหน้า  การหลบหลีกและเพิ่มมั่นใจคือการก้มหน้าลงแล้วจัดการข้าวต้มตรงหน้าอย่างเงียบเชียบเพียงคนเดียวเมื่อช้อนถูกคนข้าวต้มในชามที่ร้อนจนควันฟุ้งพวยพุ่ง ยกตักขึ้นชิดริมฝีปาก และสัมผัสรสชาติของมันอย่างเชื่องช้า วนเวียนไปจนเริ่มพร่องในชาม อีกครั้ง และอีกครั้ง  โดยที่ดวงตาจ้องมองแค่เพียงชามตรงหน้า

 


 

 

นาฬิกาข้อมือบ่งบอกเวลาที่เริ่มดึกขึ้น และรู้สึกว่าควรรีบกลับ  ก้าวออกจากร้านข้าวต้มยามดึก หากแต่ระยะทางนั้นทำให้ดวงตาจ้องมองทิวทัศข้างทางบ้างเป็นบ้างครั้ง  ภาพที่มองเห็นล้วนเป็นคู่ชายหญิงที่จับคู่ เดินควงแขน ประสานมือมอบไออุ่นให้กันท่ามกลางความหนาวเย็น ความรู้สึกที่มองนั้นอาจจะไม่ต้องอธิบายมากมาย เพียงแค่ความเข้าใจถึงความสัมพันธ์พวกนั้นล้วนเข้าใจดี และเขาก้มหน้าเดินเงียบเชียบ

 



 

เส้นทางระหว่างกลับห้องพักเป็นไปอย่างเคยชิน หากแต่การก้มหน้าในวันนี้นั้นทำให้การเกินความผิดพลาด  การเดินชนคนอื่นตามทางเท้าที่ไม่ได้มองนั้นเป็นเรื่องน่าอายและต้องพูดคำนั้นออกไปอย่างว่องไว

 



 

ขอโทษครับ”    หากแต่ตาไม่ได้จ้องมองใบหน้าคู่สนทนาจดจำเพียงผ่าน กับโค้ดสีดำสนิทและเป็นผู้ชายที่ตัวสูง

 



 

ไม่เป็นไรครับ”   ใครคนนั้นตอบกลับมา และจากไปเช่นเดิม เพียงคนแปลกหน้า

 



 

ห้องพักสี่เหลี่ยมถูกเปิดแสงสว่างไล่ความมืดมิด  ธุระส่วนตัวถูกวนอีกครั้ง ซุกตัวเข้าใต้ผ้าห่ม และมือเลื่อนปิดแสงสว่าง ความมืดที่ดวงตาจ้องมองเพดาน

 



 

 บางทีความมืด ก็ทำให้คนเรารู้สึกเหงาได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ?

 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

801 ความคิดเห็น

  1. #801 charmingchuang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:41
    เขียนดีมากค้าบบบบ โทนเรื่องดีมากกกก
    #801
    0
  2. #740 tkrainbow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 07:07
    โอยย เหงาาาา
    กอดดก
    #740
    0
  3. #716 twentynoey (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 21:16
    ผู้ชายคนที่เป็นคนเล่าเรื่องเป็นใครกัน...คยองซูหรือเปล่า?

    ส่วนผู้ชายที่ใส่เสื้อโค้ทดำคนนั้นต้องจงอินแน่ๆเลยใช่มั้ยยย

    ไรท์เขียนภาษาสวยมากเลย อ่านแล้วรู้สึกหมองๆ เหงาๆแปลกๆ เขียนสื่ออารมณ์ดีมากๆ >____<   
    #716
    0
  4. #603 annnita27 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 21:44
    มันให้ความเหงาเเบบคนอยู่คนเดียว
    บรรยายเเล้วเหงาตาม U_U 
    เป็น 500 คำที่เหงาดี
    #603
    0
  5. #580 funny16 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 00:16
    อ่านแล้วรู้สึกเหงาแปลกๆ
    #580
    0
  6. #554 lover-jubjub (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 09:53
    นั่นคยองซูรึเปล่า ?
    #554
    0
  7. #456 m_meenaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:56
    คนเดินชนคือใคร ใครคือคนโดนชน
    #456
    0
  8. #356 emily2545 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 18:15
    ภาษาสวยมากเลย> <
    #356
    0
  9. #322 brown-bb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 16:50
    ให้ความรู้สึกเหงาๆ ได้ดีจริงๆ
    หรือเพราะเราก็เป็นแบบนั้นนะ
    #322
    0
  10. #308 fernjaa_hoo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 14:02
    เป็นฟิคที่ทำให้เหงาตามไปด้วยเลยยยย
    #308
    0
  11. #184 cbbmi-2611 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 08:02
    ใครกันหนอออออออ คนที่เดินชน
    #184
    0
  12. #144 paninfinitekiml (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 20:31
    เปิดเรื่องมาก็น่าค้นหาเลยค่ะ  ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่ลึกลับ
    คยองซู หรือ จงอิน กันล่ะเนี่ยน้าาา  ?  > <'
    เหงาอย่างนี้ต้องออกไปพบปะผู้คนน้าาา
    #144
    0
  13. #122 ichi9493 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 13:57
    เหงาหน้าหนาวนี่โคตรหนาวจริงๆนะ
    #122
    0
  14. #29 muscovite (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 13:55
    เหงาหราคยองซู. / ข้ามคอมเมนต์เกรียนๆนี้ไปค่ะ
    #29
    0
  15. #9 smoky-girl (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 13:58
    ธีมของฟิคเรื่องนี้คือแต่ละตอนจะประกอบไปด้วยจำนวนคำประมาณ 500 คำอย่างนั้นใช่ไหม
    (แน่นอนว่าเราไม่ได้มีเวลาขนาดมานั่งนับหรอกว่านายเขียนเท่ากับ 500 หรือเปล่า แต่ถ้ามีเวลาก็อาจทำจริงนะ 555555)

    อย่างที่เราเคยบ่นไปว่าบางทีหัวมันก็หนักเกินจะเพ่งสายตาและสมาธิอ่านฟิคสักเรื่อง
    แต่ฟิคเรื่องนี้เหมือนเป็นใจให้เราสามารถอ่านมันได้ สั้น กระชับ ได้ใจความ ไม่ต้องอะไรให้มากมาย

    ว่าด้วยเรื่อง 'ความเหงาจะมีอิทธิพลต่อชีวิตคนเรามากแค่ไหน' .. ก็คงไม่มากล่ะมั้งหากเราไม่ได้ต้องการใครสักคน
    อย่างเช่นเราในตอนนี้เป็นต้น 55555555555555555 ก็มีความสุขดีกับชีวิตที่เป็นอยู่ อยากกินอะไรกิน อยากทำอะไรทำ
    กลับบ้านมาเหนื่อยๆก็ได้เห็นคนที่เรารักและรักเรานั่งรออยู่ที่บ้าน งั้นนี่คงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ตัวเอกในเรื่องรู้สึกเหงา
    เพราะอยู่หอพักคนเดียวมันก็เลยอาจกลายเป็นปัจจัยหนึ่งให้ในห้วงความคิดเกิดความรู้สึกอยากมีใครสักคนขึ้นมาก็เป็นได้
    ก็แค่หนึ่งในหลายๆปัจจัยน่ะนะ ตื้นลึกหนาบางแค่ไหนเราไม่รู้หรอก ต้องติดตามอ่านในตอนต่อไป

    ว่าแต่ตัวเอกในตอนนี้เป็นใครกัน คยองซู? เราทายถูกหรือเปล่านะ
    ฟิคส่วนใหญ่ประมาณ 90% นายมักเขียนให้จงอินเป็นตัวดำเนินเรื่อง ก็เลยคิดว่านายอาจจะเปลี่ยนล่ะ

    #9
    0
  16. #2 blueinyoureyes (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 01:08
    เพราะบางครั้งเราอาจจะต้องการใครสักคนล่ะมั้ง ?
    อาจเป็นเเมวซักตัว 
    เเต่สุดท้ายมันก็แค่เเมวของคนอื่น ผ่านมาให้เราลูบเล่น ๆ แล้วก็จากไป
    ไม่เคยมีอะไรแน่นอนเลย
    อ่านเรื่องนี้เเล้วก็คิดได้ว่า ไม่อยากเขียนฟิคเเล้วล่ะ
    ขี้เกียจขึ้นมาทันที 

    ความมืดไม่ได้ทำเหงาซะหน่อย นายเข้าใจผิด!
    มันทำให้เราอยากจะหลับต่างหาก ฮ่าๆๆๆ

    นั่นสินะ บางครั้ง เราอาจจะเปิดรับใครยากเกินไป
    บางครั้ง เราอาจจะเปิดรับใครง่ายเกินไป
    แต่เวลาที่เราโดดเดี่ยวจริง ๆ กลับไม่มีใครต้องการอยู่ข้างเราเลย
    สุดท้ายเเล้ว เราก็ต้องโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว
    กลับมาอยู่กับตัวเอง ก้มหน้าลงมองพื้นด้วยความไม่มั่นใจ ไม่แน่ใจ ไม่อยากสบสายตาใคร

    #2
    0
  17. #1 zenshu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 21:36
    อืม..........เรารู้สึกว่าเป็นฟิคที่มีพลังงาน(?)บางอย่างนะ
    ดูดาร์ก อาตติส ปนดราม่าที่ชวนหลอนแต่ให้ความสมจริง #ไม่มีใครเข้าใจที่เลาพูด เพราะเลา อินดี้ส์
    โค้ดสีดำนี่จงอินรึเปล่าน่ะ? 5555 ความมืดที่ว่าจงอินรึเปล่าน่ะ? 5555 #ดำดำต้องจงอิน #ผิดประเด็น
    เราขอปักป้ายรอตอนต่อไปเลยล่ะกันนะคะ กิ๊กิ๊ววววววววววววววววว >w<)))
    #1
    0