LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 9 : LOVE ONLINE : 08 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 ต.ค. 58

Flash Animation8.

สถานะ : It complicated

 

 




ชีวิตใหม่อะไรใหม่ๆ เพียงแต่บางอย่างที่ยังเหมือนเดิม

คือสถานะของเรา

 




การเปิดการศึกษาใหม่จงอินได้ใช้ชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยเต็มตัวแล้ว การเริ่มต้นอะไรใหม่ๆกับชีวิตเด็กปี 1  สาขาการถ่ายภาพ มันเป็นงานอดิเรกอย่างเดียวที่เขาทำมันได้ดีและเขาก็เลือกที่จะเรียนมัน  สายตาของเขายังมองไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์ ต้นไม้ ใบหญ้า หรือแม้แต่พื้น  เขาเบื่อพี่ระเบียบ  ที่พูดอะไรไม่เข้าหูเขาสักอย่าง  เขาเข้าใจว่ามันก็เป็นประเพณี การเข้าห้องเชียร์มันเป็นอะไรที่น่าเบื่อสำหรับจงอินมากจริงๆ




 รีบๆให้เสร็จสักที เขาได้แต่คิดในใจ 





            รุ่นพี่ให้ทำอะไรเขาก็ทำๆไป แม้ว่ามันจะดูน่าเบื่อมากก็ตามที จงอินไม่ได้อยากเด่น แต่สุดท้ายแล้วก็มีรุ่นพี่ฝ่ายกิจกรรมเอาเขาไปเป็นเดือนสาขา จงอินไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนักในเมื่อเขาออกจะทำหน้าเบื่อโลกขนาดนี้แต่กลับได้รับตำแหน่งนั้นไป จงอินอยากจะบอกว่า 'พี่คิดผิดแล้วล่ะครับ' แต่ก็ไม่ เขาไม่อยากพูดอะไรออกไป การนั่งมองนาฬิกาที่ผนังห้องเชียร์เป็นการฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ มันเป็นลานโล่งๆกับคนทั้งคณะมากมายที่ต้องฟังเสียงของพี่ระเบียบที่ตะโกนอะไรก็ไม่รู้ที่เขาไม่ได้อยากฟังซึ่งจงอินเลือกที่จะให้มันผ่านๆไป ไม่รู้ว่านานเท่าไรนักกับการเบื่อมองนาฬิกาเขาจึงหันเหลือบมองมาที่คนข้างๆที่กำลังหลับ จงอินได้แต่หวังว่าคนที่กำลังหลับอย่างท้าทายจะไม่โดนด่า เขาไม่อยากทำให้มันยืดเยื้อไปอีก เพราะยิ่งพี่ระเบียบพูดมากเท่าไรการจะได้กลับบ้านของเขาก็ช้ามากขึ้นเท่านั้น การรอคอยให้เวลาในห้องเชียร์หมดเหมือนเป็นช่วงเวลาที่ทรมาน จงอินแค่ไม่ค่อยชอบให้ใครมาจัดระเบียบ เขาแค่ไม่ชอบการบังคับเพียงเพราะเขาก็แค่มีความคิดว่า เขามีความรับผิดชอบมากพอ คำถามที่เกิดขึ้นมากมายว่าทำไมต้องมานั่งร้องเพลง  ตบแปะ หรือเต้นอะไรก็ไม่รู้ เขาพยามที่จะเข้าใจแต่สุดท้ายแล้วก็เป็นได้แค่ไอ้งี่เง่าที่ไม่เข้าใจอะไรอยู่ดี ถึงแม้รุ่นพี่จะพูดว่ามันคือการสานสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้อง




  ‘เหรอ จงอินก็ได้แต่คิดในใจ 




 เมื่อเวลาน่าเบื่อได้หมดลง รองเท้าผ้าใบคู่เก่งเดินไปตามฟุตบาธเพื่อรอรถเมล์ หรือแม้แต่เดินเข้าซอยเดิมอย่างที่เคยผ่านมา ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไปตามปกติ แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่เหมือนเดิมคือความสัมพันธ์ระหว่างเขาและพี่ มันเหมือนว่ามีอะไรที่มากมายกว่านั้นเกินกว่าจะอธิบายหรือจำกัดความให้กับมัน เราต่างเติบโตและใช้เวลาไปด้วยกันมากขึ้นทุกๆวัน จากชีวิตเด็กมัธยมปลายเปลี่ยนแปลงมาเป็นเด็กปีหนึ่งในขณะที่พี่คยองซูเรียนอยู่ในปีสุดท้าย เมื่อคิดอะไรเพลินๆรองเท้าผ้าใบคู่เดิมก็มาหยุดที่หน้าประตูบานเดิมอีกครั้ง ปลายนิ้วกดรหัสเพื่อเข้าไปและจงอินหวังให้ความเหนื่อยล้ากายใจทั้งหมดหมดไปเมื่อเห็นคนที่เขารอคอยที่จะพบมาทั้งวัน




พี่ทำอะไรอยู่”      




            จงอินเดินไปหาเจ้าของห้องที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่บนโต๊ะเขียนแบบนั้น แผ่นหลังเล็กๆดูลู่ลงกว่าเก่าอย่างอ่อนล้า และจงอินอดไม่ได้ที่เข้าจะสวมกอดพี่จากด้านหลังพลางเอาคางเกยไหล่เล็กๆของพี่ กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยทำให้จงอินแนบแก้มเพื่อสัมผัสและหลับตาลงสักพักเพื่อซึมซับกับอ้อมกอด ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าบนโต๊ะของพี่มีแต่งานเต็มไปหมดมันเป็นโปรเจคจบของพี่




            “นายก็รู้อยู่นี่น้ำเสียงแผ่วเบาของพี่ถูกเอ่ยออกมาก่อนที่พี่จะเอนตัวลงมาพิงกับเขาที่ยังคงกอดพี่เอาไว้ จงอินแนบแก้มของเขาให้สัมผัสกับผิวแก้มซีดๆของพี่ เราต่างคลอเคลียกันไม่ห่างแบบนั้นราวกับเป็นคำปลอบประโลมอย่างไม่มีคำพูดใด




            “ผมไม่อยากให้พี่ไปฝึกงานไกลๆเลย




            “ก็ยังไม่รู้นี่ว่าได้ไปฝึกที่ไหน อย่าเพิ่งงอแงเลยนะจงอิน” พี่คยองซูพูดพลางยกมือขึ้นลูบหัวเขาเบาๆ  จงอินก็แค่ชอบ เขาชอบที่จะทำแบบนี้




            “ผมก็งอแงกับพี่คนเดียวล่ะครับ




            มันไม่มีอะไรมากมายหากคำพูดธรรมดาๆมันเจือปนไปด้วยความห่วงใยเสมอ นานพอสมควรสำหรับเขาที่ได้รู้จักกับ      พี่คยองซู จากการรู้จักที่ไม่น่าเชื่อ  มันพัฒนามาเรื่อยๆ จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนรู้จัก และเขารู้สึกชอบ ชอบพี่มากขึ้นจนกลายเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า รัก  แต่เขาก็ไม่เคยพูดมัน  หากว่าเรื่องของอายุมันเป็นอุปสรรค  จงอินไม่เคยคิดแบบนั้นสำหรับเขาแล้ว อายุมันก็แค่ตัวเลข ใจของคนสองคนมากว่ามันสำคัญมากกว่าจริงๆ




            “วันนี้สนุกไหมชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยวันแรก




            “เบื่อครับ




            “ทำไมกัน




            “ผมแค่คิดถึงพี่




            “ไม่เอาหน่า นายโตแล้วนะ




            “แน่นอนผมโตกว่าพี่  ถึงโตแล้วผมคิดถึงพี่ไม่ได้หรือไง




            “ไปเดินเล่นกันเถอะสุดท้ายแล้วก็เป็นพี่ที่มอบรอยิ้มให้กับมา แม้ว่ามันจะไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนั้น แต่จงอินก็ไม่คิดที่จะดื้อรั้นถามคำถามนั้นต่อไป




            พวกเขานั่งเล่นชิงช้าที่สวนสาธารณะมันเป็นที่ๆเดิม บรรยากาศเดิมๆ  ทุกๆอย่างเหมือนเดิม  แต่เขาก็ไม่เบื่อเพราะมีพี่  จงอินพกกล้องถ่ายรูปมาด้วย เพราะเขาอยากถ่ายรูปพี่เก็บไว้  วันเวลาดีๆที่มีพี่อยู่ข้างๆ เขารักมันเสมอ พวกเขาค่อยๆนอนลงบนพื้นหญ้าที่อ่อนนุ่มกับสายลมเย็นๆที่พัดผ่านมา แสงแดดในยามเย็นทำสาดส่องลอดผ่านร่มไม้มา มันดูเป็นบรรยากาศที่น่าผ่อนคลาย เหม่อมองไปบนท้องฟ้าและก้อนเมฆที่แปลเปลี่ยนรูปร่างตามสายลม พลางฮัมบทเพลงในลำคออย่างไม่มีความหมาย จงอินยกกล้องขึ้นมาบันทึกมันเอาไว้ และเราถ่ายรูปกันและกันเล่นไปเกือบหมด เรากางรูปทั้งหมดลงบนพื้นหญ้าใช้หัวเข่าทับมันบ้างกันลมที่จะพัดมันหายไป




            “พี่ชอบรูปไหน




            “พี่ชอบทุกรูป




            “เอารูปเดียวไม่ได้เหรอ




            “แล้วนายชอบรูปไหน




            “พี่บอกก่อน




            “พี่ชอบทุกรูปที่มีพี่กับจงอิน




            “น่าแปลกนะว่าไหม




            “…”





            “เพราะผมก็ชอบทุกรูป ที่คู่กับพี่ เราต่างนั่งเงียบๆบนพ้นหญ้าปล่อยให้สายลมพัดพาความรู้สึกที่ฟุ้งกระจายไปไกล ปล่อยให้รอยยิ้มเผยออกมา แสดงอย่างเด่นชัดเจนว่า ทั้งเขาและพี่รู้สึกยังไง มันไม่มีคำพูดใดต่อจากนั้น จวบจนเสียงกริ่งของรถจักรยานดังขึ้น เสียงเห่าของหมาพันธุ์ลาบาดอร์ หรือแม้แต่เสียงหัวเราะของเด็กๆ เราต่างหลุดออกจากภวังค์ที่พวกเขาสร้างขึ้น เราต่างหัวเราะกันเล็กน้อยก่อนที่จงอินจะเอ่ยคำพูดที่เขาคิด 




           
            “วันนี้พี่ไปบ้านผมนะ ผมมีอะไรให้พี่ดู




            “แล้วพ่อแม่นายเขาไม่ว่าเหรอ?”




            “ไม่เหรอกครับ อีกอย่างเขาไม่อยู่ พี่ไปนะ




            “อื้ม...ไปสิ”   




 
            เขาและพี่คยองซูช่วยกันเก็บรูปทั้งหมด พร้อมเดินทางไปที่บ้านของเขา  ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร แค่เดินไปเรื่อยๆ  ไม่จำเป็นต้องจับมือ ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ  แต่มันก็สบายใจ  พวกเขาเดินผ่านบ้านของป้าคิม  ในวันนี้เธอใส่เสื้อไหมพรมไที่เปื้อนดินเล็กน้อย เพียงเพราะเธอกำลังวุ่นกับการพรวนดินให้กับต้นไม้  เธอกล่าวทักทายเขาและเธอถามถึงพี่คยองซูที่อยู่ข้างๆกายและจงอินก็ทำได้แค่ตอบไปว่า รุ่นพี่ผมครับ  จงอินก็แค่ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง สถานะไหน เขาเคยกังวลใจและมันก็กลับมาอีกครั้ง และพยายามที่จะไม่สนใจมัน  ก่อนที่จะจบสนสนทนานั้น โดยการพาพี่คยองซูเข้าบ้าน  พวกเขากล่าวทักทายเธอ ซึ่งเธอได้ทำกับข้าวเตรียมไว้ ก่อนที่เวลาในหน้าที่ของเธอจะหมดลง จงอินโค้งขอบคุณก่อนที่จะปิดประตูบ้าน ซึ่งมันเป็นเวลาเย็นมากแล้ว รวมทั้งในบ้านมีแค่เขาและพี่ เราจัดการมื้อค่ำนั้นด้วยเงียบๆ หลายครั้งที่จงอินรู้สึกโดดเดี่ยวกับการกินข้าวคนเดียวที่บ้าน แต่ในมื้อนี้จงอินก็แค่คิดว่ามันมีความสุขมากขึ้นกว่าเก่า




            “บ้านนายน่าอยู่นะจงอิน




            “แน่ใจเหรอพี่?”




            “ใช่แล้ว ดูอบอุ่นดี มีสวนด้วย




            “ฮ่าๆ ครับ




            หลังมื้อค่ำจบลง จงอินจับมือพี่พาขึ้นมาชั้นสองของบ้าน ประตูสีขาว มีป้ายหน้าห้องเขียนว่า กัมจงของทุกคน  ซึ่งมันเป็นของขวัญวันเกิดจากชานยอลที่ลงมือทำให้ จงอินยังคงรู้สึกขำกับเพื่อนคนนี้เสมอ ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออก จงอินหันมาสบตากับดวงตากลมที่จ้องมองไม่ต่างกัน เขาหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่เปิดประตูบานนั้นเข้าไป





.................................................





            คยองซูกวาดสายตาไปทั่วห้อง สิ่งแรกที่เขาพบคือ เตียงนอนสีขาว ผนังห้องสีหม่น ผ้าม่านสีเข้ม  จงอินเคยบ่นให้เขาฟังว่ามันเคยสีอ่อนและทำให้จงอินนอนไม่พอ  คยองซูมักขำกับอาการที่เล่าไปพร้อมสีหน้าที่เหมือนเด็กน้อยโดนขัดใจของจงอิน  เพราะว่ามันดูน่ารักในสายตาคยองซูเสมอ ที่โต๊ะเล็กข้างเตียงจงอินมีกรอบรูปหนึ่งวางอยู่ เขาเดินไปดู มันเป็นรูปจงอินสมัยเด็ก พร้อมครอบครัว  คยองซูอดไม่ได้เลยที่จะยิ้มกับรูปใบนั้น





            นายตอนเด็กๆนี่น่ารักชะมัด พี่หลงรักเลยฮ่าๆ




            “ผมตอนนั้นกับผมตอนนี้ก็คนๆเดียวกันอยู่ดี   พี่รักผมใช่ไหมล่ะ”  มีเพียงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เป็นคำตอบกลับให้กับจงอิน คำพูดที่อาจจะเหมือนล้อเล่น  แต่ไม่เลย  คยองซูแค่กำลังเขิน เขาไม่อยากที่จะพูดอะไรออกไป เขาอาจจะดูเป็นคนที่ขี้ขลาด หรือใดๆ  แค่ความทรงจำครั้งเก่ามันยังย้ำเตือนเขาเสมอ..




             “พี่อาบน้ำก่อนเถอะ ไปนอนเล่นบนพื้นหญ้าแบบนั้นคงไม่สบายตัวเท่าไร




            จงอินยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ให้เขา พร้อมกับเสื้อผ้าของจงอิน คยองซูรับมาอย่างว่าง่าย  อันที่จริงเขาเริ่มคันแล้วจริงๆ หลังเปิดประตูห้องน้ำออกไป เขาเริ่มสำรวจห้องน้ำของจงอิน  มันมีเป็ดยาง  คยองซูขำ  ทำไมจงอินน่ารักขนาดนี้ล่ะ เขาหัวเราะเสียงดังและจงอินก็เป็นฝ่ายตะโกนถามพร้อมสีหน้าที่ดูตกใจไม่น้อยเดินมาหยุดที่ห้องน้ำ




            “พี่หัวเราะอะไรครับ




            “เป็ด ตุ๊กตาเป็ดในห้องน้ำ ” คยองซูกำลังขำอย่างบ้าคลั่ง แบบไม่สามารถหยุดความขำนี้ลงได้ง่าย กับบุคลิกและหลายๆอย่างของจงอิน และตุ๊กตาเป็ดยางสีเหลืองน่าตาน่ารักที่ถูกเรียงรายไว้ที่ชั้นวางตรงเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า 



 

            “นั่นแม่ผมเอามาวางไว้  พี่เลิกขำเถอะผมอายนะพี่หัวเราะผมเหมือนไอ้ชานยอลเลยให้ตายเถอะ





            “โอเคๆจะไม่หัวเราะแล้วก็ได้” จงอินเดินมาเท้าแขนกับขอบประตูมองดูเขาที่ค่อยๆเรียกสติกลับมา มันร้อนไปหมดทั้งใบหน้าจากการหัวเราะที่ดูบ้าคลั่งมากเกินไป หลังจากนั้นเขามองใบหน้าของจงอินและพบว่าใบหูของจงอินเริ่มแดงไปหมดเช่นกัน





            “…”





            “ว่าแต่ขอไปสักตัวได้ไหม และคยองซูก็แค่อยากจะแกล้งอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าแผนการของเขาจะโดนพลิกเมื่อจงอินเลือกที่จะเอ่ยประโยคที่น็อคเขากลับมา




            “ไม่ให้เหรอก พี่อยากได้ต้องมาอยู่ที่ห้องผมสิรอยยิ้มที่ร้ายกาจผ่านมุมปากกับแววตาจ้อมองมา ทำให้คยองซูต้องหลบสายตาและหันไปพาดผ้าเช็ดตัวไว้กับราว




            “นี่เราจะมาแย่งเป็ดในห้องน้ำกันหรือไง




            “นั้นสิ พี่ควรอาบน้ำ  ผมไปรอข้างนอกนะ




            คยองซูใช้ครีมอาบน้ำของจงอิน  แชมพูก็เช่นกัน จงอินเคยบอกกับเขาว่าชอบกลิ่นครีมอาบน้ำที่คยองซูใช้  แต่เขาก็อยากบอกจงอินเหลือเกินว่าเขาก็ชอบกลิ่นครีมอาบน้ำที่จงอินใช้เหมือนกัน  คยองซูจัดการสวมเสื้อยืดและกางเกงบอลซึ่งจงอินชอบฟุตบอล ไม่เหมือนเขาที่ไม่ชอบกีฬาใดๆเพราะเล่นมันได้ไม่ดีนัก  หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำ คยองซูเห็นจงอินรีบคว้าผ้าเช็ดตัวและวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งมองดูจากผื่นแดงที่ท้าทอยหรือตามแขน คยองซูคิดว่าน้องก็น่าจะแพ้หญ้าเหมือนกันเขา




คยองซูเดินสำรวจภายในห้องเพื่อรอเวลาจงอินให้อาบน้ำเสร็จ เขาเห็นผนังห้องด้านหนึ่งมีรูปหลายใบที่จงอินน่าจะเป็นคนถ่ายแปะไว้  ดวงตากลมโตไล่มองตามแต่ละรูป มันมีทั้งรูปที่จงอินกอดคอกับเพื่อน  รูปวิวต่างๆ ทะเล หาดทราย แก้วกาแฟ คยองซูได้แต่มองพลางอมยิ้ม มันเป็นเรื่องราวต่างๆที่จงอินเก็บเอาไว้ เก็บความทรงจำเอาไว้ฝากไว้ในรูป และสายตาของเขาหยุดลงที่รูปใบหนึ่ง มันเป็นรูปที่เขาและจงอินถ่ายด้วยกันวันแรกที่พบกัน   ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนขึ้น เมื่อนึกถึงวันนั้นที่ไหร่ ได้แต่เขินอายทุกครั้ง เขานึกถึงเวลาที่ผ่านมา รวมถึงรูปหลายๆใบของเขาถูกแปะเอาไว้เรื่อยๆหลายใบ ก่อนที่จะสัมผัสถึงความอบอุ่นที่สวมกอดเขาจากทางด้านหลัง คางของจงอินเกยไว้บนไหล่ของเขา  หยดน้ำที่หยดลงบนเสื้อเขาจากเส้นผมที่เปียกชื้น แต่คยองซูก็แค่ยิ้มออกมา




             “นายหัวเปียก




            “พี่ก็เปียก  พี่เช็ดให้หน่อยคยองซูไม่ได้ปฏิเสธ พวกเขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง นั่งหันหน้าเข้าหากัน ที่มือของเข้าทั้งคู่ต่างมีผ้าคนละผืนต่างช่วยกันเช็ดผมไปเงียบๆ เสียงเพลงคลอเบาจากลำโพงที่จงอินต่อไว้ และมันไม่มีการพูดคุยใดต่อจากนั้น พวกเขาแค่ซึมซับกับบทเพลง  มีเพียงสายตาของคนทั้งคู่ที่ยังจับจ้องกัน ไปเรื่อยๆจวบจนเส้นผมของพวกเขาค่อยๆแห้ง และพวกเขาก็แค่เอนตัวนอนลงบนเตียงอย่างเคยชิน




            “พี่ผมมีความสุขนะที่มีพี่




            “พี่ก็มีความสุขที่มีนาย




            “พี่อึดอัดไหม…”




            “หืม?”




            “ทุกวันนี้กับสถานะของเรา




            “ไม่ พี่มีความสุขดี…”




            สำหรับคำตอบที่เขาพูดมันออกไป คยองซูพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้  เขารู้ว่าน้องหมายถึงอะไร แต่เขาก็ยังคงขี้ขลาดเพราะความกลัว เขากลัวว่าหากวันใดที่เราต้องไกลกัน  คยองซูจะเป็นอย่างไร  เขาไม่อยากให้สถานะของทั้งคู่ต้องมายึดติดกับคำว่า แฟน หรือคนรัก  หากคำพวกนี้มันเกิดขึ้น หลายๆอย่างก็อาจจะเกินการควบคุม การหึงหวง  การน้อยใจ  ทุกๆอย่างมันจะเริ่มถาโถมเข้ามา เขาไม่อยากให้คำๆนั้นทำให้ทั้งเขาและจงอินไม่สามารถพูดคุยกับใครได้อย่างสะดวกใจ คยองซูก็แค่คนขี้ขลาดคนหนึ่งเท่านั้น  หลังจากคำพูดที่ได้เอ่ยออกไปมันไม่มีอะไรมากไปกว่าฝ่ามืออุ่นๆค่อยๆยกขึ้นลูบผมของเขาอย่างแผ่วเบา คยองซูก็แค่อยากให้พวกเขามีความสุข และเขาหวังว่าจงอินจะเข้าใจ 





 

..............................................




            คำพูดของพี่ทำให้เขารู้สึกวูบโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก จงอินได้แต่บอกตัวเองว่าไม่ควรที่จะใส่ใจ แต่มันหยุดไม่ได้เลย คำพูดของพี่ ทุกๆอย่างที่เป็นพี่ เขาใส่ใจมันเสมอ ในบางครั้งจงอินก็สงสัยว่าเขากำลังเหนื่อยหรือเปล่า แต่สุดท้ายแล้ววุ่นวายใจนั้นก็ถูกพับเก็บลงไปอีกครั้ง เขาอยากที่จะพักจากความรู้สึกที่ทำให้ว้าวุ่น  ก่อนที่จะค่อยๆเอาหน้าซบลงกับหน้าท้องของพี่ และสวมกอดเอวพี่ไว้ ซึ่งคยองซูก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ฝ่ามือเล็กๆยกมือขึ้นและลูบหัวเขาเบาๆและเราต่างปล่อยให้ความเงียบครอบคลุมในความคิดของพวกเขา จงอินได้แต่คิดกับคำถามมากมายเต็มไปหมดทั้ง พี่จะรักเขาบ้างไหม หรือว่าเขาแค่ชอบพี่ฝ่ายเดียว  ทั้งคำพูด สีหน้า การกระทำ ความห่วงใย ตลอดเวลาที่เรามีให้กัน  มันคือการกระทำของคนที่มีใจให้กัน หรือว่าสุดท้ายทั้งหมดนั้นเขาคิดมากไป จงอินอาจจะแค่คิดมากไป จนสุดท้ายแล้วก็มีเพียงเขาที่อึดอัดกับความรู้สึกนี้ จงอินค่อยๆแหงนขึ้นไปมองและในวินาทีนั้นเขาพบว่าดวงตาของพวกเขาต่างสบกันพอดี มันไม่มีคำพูดใดออกมาจากริมฝีปาก หรือแม้แต่อากาศที่หายใจในเวลานั้น ราวกับการกลั้นลมหายใจ และจงอินก็พูดมันออกมา




            “พี่จูบได้ไหม




            จงอินไม่รอคำตอบจากพี่ เขายันตัวขึ้นจนเตียงเพียงเล็กน้อย สองแขนที่ยันไว้กันเตียงราวกับการโอบกอดพื้นที่นี้ไว้รวมถึงพี่ไม่ให้หนีไปไหน ก่อนที่จะค่อยๆโน้มลงอย่างชิดใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆสัมผัสพาดผ่านผิว ดวงตาคมเข้มที่จ้องมองมองดวงตากลมโตที่ราวกับมีแรงดึงดูด ก่อนที่ริมฝีปากของเขาสัมผัสลงบนริมฝีปากของพี่ ความนุ่มละมุนที่รู้สึก มันทั้งอบอุ่น เราต่างหลับตาลงอย่างเชื่องช้าเพื่อซึมซับกับความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมา และจงอินไม่เคยล่วงเกินพี่ไปมากกว่านี้เลย เขาแค่อยากจูบ จูบที่เขาอยากจะถ่ายทอดทุกๆสิ่งในใจของเขาให้พี่ได้รับรู้ แต่เพราะคำพูดของพี่ทำให้เขาต้องหยุดทุกๆอย่าง จงอินไม่อยากพูดถึงมันอีกเพราะเขากลัวพี่จะไม่สบายใจ สุดท้ายแล้วจงอินก็ทำได้แค่จูบและจูบพี่อยู่อย่างนั้น  และมันไม่มีการกระทำใดๆต่อจากนั้น มีเพียงเขาและพี่สวมกอดกันและกัน  





 

            ในโลกของเขาที่มีพี่ จงอินก็พอใจ เขาพอใจแล้ว จงอินได้แต่บอกตัวเองแบบนั้น

 








 #ลอลkaido

แม้ว่ามันเวลามันจะผ่านไปนานสักเท่าไร...เราต่างไม่อยากให้โมเมตั้มเหวี่ยงกันออกไปไกลเลย 

23 ตุลาคม 2558 ลงอีกครั้ง

 

 

 

 

 




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #482 jkyx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 04:46
    อย่ากลัวไปเลยคยอง ลองเสี่ยงดูอีกซักทีเถอะ มันไม่เหมือนครั้งก่อนหรอก ได้โปรด แอบสงสารจงอิน
    #482
    0
  2. #433 Hztp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 19:15
    อย่ากลัวไปเลยน่าาา คยองซูว
    ยังไงต่างคนต่างต่างรักกันอยู่แล้วนี่นา
    #433
    0
  3. #385 omoeme_fern (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 09:01
    ถ่ออว ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจก็อยู่เถอะ ไม่ต้องคำนึงถึงสถานะหรอกจงอินนาาาา
    #385
    0
  4. #366 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 12:05
    โอ๊ยยยย หวานไป หวานนนน น่ารักจัง
    ยิ้มตลอดเลย คยองซูก็คิดดีเนอะ
    ถึงแม้จะเจ็บเบาๆ แต่ก็ต้องแน่ใจก่อนว่าจะได้อยู่ด้วยกัน
    ...เนอะ
    #366
    0
  5. #343 คายอง นัมจา~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 00:03
    ตอนนี้แอบหน่วงน่ะแต่ละมุน
    #343
    0
  6. #320 t-t-thn56 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 23:08
    ผมงอแงกับพี่คนเดียว วรั้ยยยยยยยยยย
    #320
    0
  7. #308 mew2233 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 19:21
    อ๊ายน้องคยองเปฌนแฟนเก่าเฮียหรอเนี่ย เมื่อไหร่คยองจะกลับมาหาจงอิน TT
    #308
    0
  8. #294 bee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:54
    มันดูหน่วงๆแหะตอนนี้

    ดูเหมือนจะยังไม่มั่นใจ
    #294
    0
  9. #261 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 01:03
    พอเมาแล้วเป็นงี้หมดเลย!!! ผช.ก็เป็นกันแบบนี้อ่ะ โหยยยยยยยยย เฟลเว้ยยยยยยยยยยยย ตอนที่แล้วยังบอกว่าสงสารจงอินอยู่เลย ตอนนี้หมั่นไส้! กลัวผญ.คนนั้นไม่จบแค่คืนเดียว ;-; ฮืออออออออออออ จงอินอย่าทำพลาดอีกนะแก!!!! โอ๊ย เฟลจริง ละพี่คริสอีก แฟนเก่าคยองซู... โลกกลมเกินไปนะ จริงๆ ._.
    #261
    0
  10. #260 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 00:43
    หวานก็หวานนะ แต่มันก็แอบหน่วงๆเพราะสถานะนี่แหละ ;-; จงอินคิดอย่างนึง คยองซูคิดอีกอย่าง ทำไมถึงไม่เปิดใจคุยกันตรงๆนะ คยองซูน่าจะคิดถึงใจจงอินบ้าง ว่าน้องมันอาจจะคิดทากและก็ไม่เข้าใจความคิดคยองซู ทำไมไม่พูดให้หมด ไม่อธิบายให้หมดว่าที่ยังพอใจกับสถานะนี้เพราะอะไร สงสารจงอิน ;-;
    #260
    0
  11. #234 mybr2th (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 22:09
    แง้ พี่คริสเป็นแฟนเก่าคยองหรอ ; ^ ; จงอินพลาดไปแล้ว คยองอย่าโกรธนะ จงอินคิดถึงคยองมากนะ ;______; <3
    #234
    0
  12. #212 fernyim.sw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 13:35
    อยากยลเอ็นซี อยากรู้ว่าจะละมุนขนาดไหน555555
    #212
    0
  13. #192 D.O's fangirl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 23:39
    จบแบบไม่ทันตั้งตัวเลย เราว่าไรท์เตอร์แต่งดีมากๆเลย น่ารักอ่ะ คือเป็นความรักแบบไม่หวือหวา ชอบอ่ะแบบนี้ ปรบมือให้ไรท์เตอร์
    #192
    0
  14. #188 งินจัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 16:38
    บอกตรงๆจงอินกับคยองซูอ่ะน่ารักที่สุดเลย
    #188
    0
  15. #109 NeverLand_Peter_Jam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 00:35
    เป็ดในห้องน้ำ 

    อ้อมกอดหวาน ๆ

    รอยยิ้มละมุน

    เสียงหัวเราะแห่งความสุข

    ทั้งหมดคือเหตุผลที่ทำให้รักคู่นี้เหลือเกิน 


    #109
    0
  16. #98 Kai 'Mook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 21:03
    ตายละ จงอิน นายทำอะไรไป ขอให้ผู้หญิงคนนั้นจบจริงๆเถอะ // แล้วอิพี่คริสคือแฟนเก่าคยองซู เห้ยยย โลกมันกลมจริงๆ ตะเกิดอะไรต่อนะ
    #98
    0
  17. #91 Kai 'Mook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 01:01
    คิดเหมืิอนกันเลยยย เมื่อไหร่จะรู้นะ ><
    #91
    0
  18. #86 คนไม่สำคัน~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 22:50
    เริ่มดราม่า TT เรื่องมันข้นขึ้นแล้ว พระเอกของฉันกับนางเอกจะเป็นไงเนี้ยเริ่มเครียดแล้วน้า า า TT 
    #86
    0
  19. #84 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 18:13
    เค้าใจคยองแต่ก็สงสารจงอิน
    จงอินเป็นเด็กขาดความอบอุ่นเลยอยากได้ความอบอุ่นที่มั่นใจว่ายังไงก็เป็นของตัวเองไม่ไปไหน T T
    จงอินพูดเลย เราว่าคยองต้องใจอ่อน
    งุยยยยยยยย มีจูบ มีนอนพุง เข้าห้อง น่ารัก 55555555555
    #84
    0
  20. #83 D.O's fangirl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 15:04
    จงอินเป็นฝ่ายคิดมากสินะ ขอเป็นแฟนเลยอย่าได้กลัว
    ชอบจังเลยอ่ะไรท์เตอร์ หวานนนนนน้ำตาลขึ้น
    #83
    0
  21. #82 ★K-Aura. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 18:18
    ไรท์เตอร์ ได้โปรดอย่าทำอะไรไคโด้น้าาาาา TvT *กราบ*555555
    คู่นี้น่ารักมากๆ อยากให้เปิดใจคุยกันซักที 
    มันหวานแต่แอบหน่วง เง้ออ~

    #82
    0
  22. #81 MoojuM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 17:05
    หวานแบบไม่สุด
    งื้ออออออออออ
    ขออย่ามีเรื่องดราม่าเลยเถอะ
    ฮ่าๆๆๆๆ
    แต่ก็น่ารักจริงๆ
    #81
    0
  23. #80 Nanme Yaori (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 16:18
    รักก็พูดไปเถอะ หน่วงๆอ่ะ
    คยองอย่าไปฝึกงานที่อื่นเลยนะสงสารจงอิน อ่าา 
    ยังไงอ่ะ เดาไปมั่วแล้วอ่ะไรท์ 55555555
    อัพบ่อยๆนะค้ะไรท์ ติดตามๆๆ
    ปล.จงอินน่ารักอ่ะมีเป็ดด้วยย 55555
    #80
    0