LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 8 : LOVE ONLINE : 07 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 ต.ค. 58

7.

สถานะ : It complicated



 

 


เราต่างรู้ว่ามันเกิดขึ้น กับความรู้สึกนั้น

แต่ไม่มีใครกล้าที่จะพูดมันมันออกมา

 




            แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางๆเข้ามาภายในห้องสีขาวหม่น บานกระจกที่เคยผ่านพายุฝนมาเมื่อคืน ในตอนนี้กลับหลงเหลือเพียงหยดละอองน้ำที่เกาะอยู่ กับอากาศที่เริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ มันดูเป็นบรรยากาศยามเช้าที่ธรรมดาอย่างที่เคยผ่านไปในทุกๆวัน แต่ในวันนี้คงแปลกแตกต่างไปบ้างที่มีคนสองคนภายในห้องนอนเล็กๆแห่งนี้ คนตัวเล็กซุกใบหน้าลงกับ    แผ่นอกอันแสนอบอุ่นของคนตัวสูงกว่าพร้อมกับลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าพวกเขายังอยู่ในห้วงเวลาความฝันอันแสนหวาน แต่เพียงไม่นานกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาบ่งบอกว่าถึงเวลาที่พวกเขาควรตื่น ดูเหมือนว่าคนที่เคยขี้เซาตลอดเวลาในตอนนี้เขากลับตื่นก่อนผู้เป็นพี่





            จงอินคิดว่าเขาอาจจะแค่ฝันไป แต่ในความฝันที่เขาสัมผัสได้มันเหมือนกับความจริง ในทุกๆเช้าที่เขาลืมตามันคงมีแค่เพียงผ้าห่มที่เขากอดเอาไว้ในทุกๆเช้ารวมถึงหมอนสักใบที่หล่นไปที่ปลายเตียง แต่ในตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้วทุกๆอย่างดูแปลกไป ในอ้อมกอดของเขามันอบอุ่นกว่าและเขาพบว่าอันที่จริงแล้วเขาก็แค่กำลังนอนกอดพี่คยองซู  แพขนตา ปลายจมูก ริมฝีปาก กับผิวแก้มของพี่ที่กำลังซุกภายในอ้อมกอดของเขากับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามา จงอินคิดว่าทุกๆอย่างมันดูช้าลง มันดูช้าลงและจงอินห้ามรอยยิ้มเล็กๆของเขาไม่ได้เลยหากได้นึกถึง ริมฝีปากของพี่จงอินกำลังเป็นบ้า 





            หนึ่งนาที สองนาที หรือสามนาทีต่อจากนั้น ดูเหมือนว่า-คยองซูยังคงไม่ตื่นและจงอินไม่ได้มีความคิดอยากที่จะให้เวลานี้จบลง ยามที่ได้จ้องมองเส้นผมสีแดงสะท้อนแสงแดด เขาเคยมีความคิดว่าหากได้ลูบผมของพี่มันจะเป็นยังไง และในตอนนี้เขาก็เป็นได้แค่เด็กร้ายกาจที่กำลังอนุญาตตัวเอง จงอินค่อยๆยกมือขึ้นพร้อมกับฝ่ามือของเขาสัมผัสลงที่เส้นผมสีแดงของพี่อย่างแผ่วเบา สัมผัสแรกที่รู้สึกคือเส้นผมของพี่ทั้งนุ่มและมันทำให้ทำให้เขาอยากสัมผัสอีกครั้งและอีกครั้ง 





          “พี่จะรู้บ้างไหมว่าผมชอบพี่ขนาดนี้มันเป็นเพียงคำพูดลอยๆ จงอินก็แค่พูดลอยๆในความคิดของเขา





            เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรดูเหมือนแรงขยับกายเพียงเล็กน้อยทำให้เขารู้สึกตัวอีกครั้ง จงอินก็แค่คิดว่าเขาเผลอหลับไปอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้แต่เหมือนว่าในตอนนี้พี่กำลังตื่นนอน มันเป็นธรรมชาติที่ดูน่าหลงใหล  พี่เหมือนเด็กน้อยที่กำลังตื่นนอน เราต่างผละออกจากอ้อมกอดของกันและกันอย่างเชื่องช้า จวบจนเสียงทักทายในยามเช้าค่อยๆถูกเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา  




            “อรุณสวัสดิ์นะจงอิน




             “อรุณสวัสดิ์ครับพี่




            หลังจากเสียงทักทายในยามเช้าจบลง เราต่างไม่ขยับไปไหนนอกจากนอนโง่ๆไปด้วยกันแบบนั้น จงอินก็แค่อยากจะอยู่กับพี่ไปเรื่อยๆทั้งวันแบบนี้ ยังไม่ได้อยากออกไปที่ไหน แค่อยู่ด้วยกันเงียบๆ ทั้งเขาและพี่ต่างเงียบ หรืออันที่จริงจงอินคิดว่าเขาอาจจะเผลอหลับไปอีกรอบ และเราต่างตื่นมาพร้อมๆกันอีกครั้ง




            “นายหิวไหมพี่นอนตะแคงข้างหันมาทางเขาและจงอินยังคงขยี้ตาจากการนอนมากเกินไป




            “ไม่ ผมยังไม่หิวเสียงงึมงำในลำคอถูกถ่ายทอดออกมาไปในขณะที่พี่ขยับผ้าห่มเล็กน้อยจนจ้องอินต้องมองตาม




            “งั้นก็ดีเพราะพี่ยังอยากนอนเล่นแต่แล้วทันใดนั้นพี่ก็เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกับตีเท้าไปมาบนเตียง จงอินคิดว่ามันทำให้เขาอดที่จะยิ้มออกไปไม่ได้เลยเพราะพี่กำลังเหมือนเด็กน้อยที่กำลังเล่นสนุก




            “ผมก็อยากนอนเล่น นอนเล่นกับพี่ไปทั้งวันแบบนี้ก็ยังได้




            แล้วเสียงหัวเราะก็ค่อยๆดังขึ้น มันค่อยๆดังขึ้นและดังขึ้นจนฟุ้งกระจายภายในห้องเล็กๆนั้น มันช่างเป็นวันที่แสนธรรมดาที่เรียบง่าย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าในความเรียบง่ายนั้นมันมีความสุขฟุ้งกระจายอยู่เสมอ หากแต่ว่าในความคิดหนึ่งลอยเข้ามาภายในหัว จงอินมีความสุขมากขนาดนี้ ถ้าหากว่ามันหายไปเขาควรที่จะทำยังไง กับความกลัวที่เริ่มเกิดขึ้น แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องหยุดความคิด เพราะเสียงหัวเราะของพี่ที่ยังคงอยู่ใกล้ๆจงอินหันไปมองรอยยิ้มของพี่ที่มอบให้มา จงอินคิดว่าในเมื่อตอนนี้เขามีความสุข เขาควรที่จะสนใจแค่ในตอนนี้ ที่มีเขาและพี่ เราต่างหัวเราะและเล่นเตะขาไปบนเตียงจนเหนื่อยหอบสุดท้ายแล้วเสียงหัวเราะและการเตะขาก็ค่อยๆหยุดลง และเราต่างตกอยู่ในความเงียบนั้นอีกครั้ง




            “พี่ผมเบื่อจงอินพูดขึ้นในขณะที่ดวงตาของเขาเหม่อมองไปบนเพดานที่ว่างเปล่า




            “นายเบื่อพี่หรือไงเราต่างพูดโดยไม่มีการสบตากันเลยแม้แต่น้อยกับความเงียบไม่กี่อึดใจที่เกิดขึ้นนั้น จงอินค่อยๆนอนตะแคงข้างเพื่อมองใบหน้าด้านข้างของพี่




            “ผมเบื่อทุกๆวันที่ไม่ได้เจอพี่ เขาเอ่ยมันออกมาอย่างแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ แต่ทันใดนั้นคนดวงตากลมโตก็ค่อยๆหันหน้าเข้าหากัน จวบจนคำพูดจากริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆนั้นทำให้จงอินอยากที่จะหัวเราะออกมา




            “จงอินเด็กบ้า” พี่พูดพร้อมกับซุกใบหน้าลงกับหมอน แก้มของพี่กำลังแดงไปหมดและสุดท้ายแล้วจงอินก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาพยายามแกล้งพี่ด้วยการจับที่ข้อมือของพี่แต่ดูเหมือนพี่กำลังพยายามหลบหนีเขา




            “พี่หันหน้ามาคุยกับผมก่อนสิ นี่ผมคิดถึงพี่นะ”   




            เขาได้แต่หัวเราะพลางพยายามดึงพี่ตัวเล็กให้หันมามองหน้าเขา ทั้งเขาและพี่หยอกเอินกันไปมา ผมของทั้งคู่ที่มันไม่เป็นทรงตั้งแต่ตอนตื่นนอน ตอนนี้มันยิ่งดูตลกเข้าไปใหญ่  พี่คยองซูเบี่ยงหน้าหลบไปมา และเขาทั้งคู่ก็หัวเราะกับทรงผมที่ประหลาดของกันและกัน  เขาหัวเราะท่าทีที่น่ารักของพี่ และพี่ก็หัวเราะกับทรงผมและท่าทีของเขา จวบจนสุดท้ายแล้วความเหนื่อยทำให้พวกเขาค่อยๆทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งพร้อมๆกับเสียงหอบของลมหายใจจากความเหนื่อย บนหมอนใบเดียวกันที่เราต่างแบ่งกันนอน เพียงเพราะหมอนอีกใบมันตกลงไปอยู่ที่ปลายเท้า สภาพของที่นอนยับยู่ยี่ไปหมดแต่มันก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาสนใจ พื้นที่บนเตียงมันค่อยๆถูกลดช่องว่าง จวบจนสัมผัสอุ่นๆของมือที่ใหญ่กว่าวางลงบนมือของคนตัวเล็ก เราต่างประสานมือกันอย่างเชื่องช้า และปลายนิ้วโป้งของจงอินค่อยๆลูบไล้บนหลังมือของพี่อย่างแผ่วเบา ก่อนที่ทุกๆอย่างจะตกอยู่ท่ามกลางความเงียบอีกครั้ง จงอินอยากที่จะพูดในหลายๆอย่างที่เขาคิด เขาอยากจะพูด แต่สุดท้ายแล้วจงอินอาจจะยังคงขี้ขลาดที่ไม่มีความกล้ามมากพอ นอกจากทุกๆคำพูดทุกๆอย่างมันถูกส่งผ่านการกระทำของเขา ในทุกๆการกระทำของเขาและพี่  การกระทำที่ดูห่วงใย  คิดถึง โหยหา  หรือแม้แต่คำว่า ความรัก... 




            พี่ก็คิดถึงนาย




………………………………………………




 

            เวลาใกล้เทียงนาฬิกาชีวิตทำให้ท้องของเขาและจงอินร้องออกมาก เสียงของมันฟังกูน่าตลก และพวกเขาทั้งคู่คิดว่าไม่ควรนอนเล่นแบบนี้อีกแล้ว ก่อนที่ทั้งเขาและจงอินจะกลายเป็นโรคกระเพาะ คยองซูผลักคนหน้ามึนให้เข้าไปอาบน้ำ เมื่อจงอินทำธุระส่วนตัวเสร็จ คยองซูก็จัดการทำธุระส่วนตัวต่อ รวมถึงการใส่ชุดเดิม ชุดนอนของเมื่อคืนหากมีคำถามที่ว่าทำไมใส่ชุดเดิม คยองซูอยากตอบกลับไปว่า ก็มันไม่เปื้อนจะใส่ตัวใหม่ทำไม  ในเมื่อวันนี้ทั้งเขาและจงอินไม่ได้มีแผนจะออกไปไหน กับวันหยุดที่พวกเขาต้องการพวกเขาไม่อยากที่จะออกไปไหน เพราะข้างนอกนั้นล้วนวุ่นวาย เขาทั้งคู่แค่อยากใช้เวลาอยู่ในที่ๆสงบแค่พื้นที่ๆมีแค่พวกเขา 




            วันทั้งวันเขาทั้งคู่แทบไม่ได้ทำอะไรที่มีสาระเลย คยองซูโชว์ฝีมือการทำอาหารข้าวผัดง่ายๆคนละจาน นั่งกินที่โซฟาตัวเดิม พร้อมกับรายการโทรฯทัศน์ที่แสนน่าเบื่อ เขาไม่ชอบดูโทรฯทัศน์ นอกจากจะเปิดดูก็ต่อเมื่อจะดูข่าวสารประจำวันเท่านั้น เขานอนเหยียดขายาวไปบนโซฟาในขณะที่จงอินยังคงวุ่นวายกับกองแผ่นหนังของเขา




            “พี่ผมหาหนังดูได้ไหม  ผมไม่ค่อยชอบดูทีวี




            “เอาสิ พี่ไม่ค่อยชอบเหมือนกัน




             และอีกครั้งกับความบังเอิญหรือความเหมือน เขาและ จงอินไม่ชอบเหมือนกัน และทั้งคู่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้อง จงอินขำ และจงอินก็ขำซะจนท้องแข็ง น้องหัวเราะพลางเอนตัวลงบนตักของเขา และเราต่างสบตากัน การหัวเราะอย่างบ้าคลั่งนั้นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะด้วยและคยองซูก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเพื่อยีหัวของน้องเบาๆ เขาได้แต่ยิ้มกับท่าทางดูมึนๆแต่ร้ายกาจ คยองซูคิดว่าสักวันเขาและจงอินจะเป็นบ้าเพราะยิ้มหรือเปล่า เขาไม่แน่ใจเลยสักนิด




            “พี่ว่าจริงๆแล้วนายเป็นคนยิ้มเก่งนะ




            “ผมยิ้มได้ก็เพราะพี่และคำพูดของจงอินทำให้คยองซูรู้สึกเหมือนโดนลูกบอลปาใส่เข้าจังๆอีกครั้ง เขาได้แต่ผลัดให้จงอินลุกขึ้นจากตัก และรีบซ่อนใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อหลบไปที่ครัว และพยายามหลบหลีกจากสายตาของน้องที่มองมาแบบร้ายกาจ      




            “นายเลือกสิ เดี่ยวพี่ไปเอาป๊อปคอร์นมา กินไหม?”




            กินครับ




            จงอินไม่อิดออดที่จะไปเลือกชั้นวางของนั้นที่เขาเก็บแผ่นหนังต่างๆมากมายเอาไว้ คยองซูหลงรักการดูหนัง เขาจัดการ  นำป๊อปคอร์นสำเร็จรูปเข้าไมโคเวฟเพื่อให้ได้กลิ่นที่หอมและอุ่นๆเหมือนกับการไปดูในโรงภาพยนต์  มันน่าจะพอกินได้เพราะ      แบคยอนเคยกินและก็ไม่เคยบ่นสักคำ  เขาหวังว่าจงอินจะพอใจ  และทั้งคู่ก็ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็กลับมารวมกันอีกครั้งที่โซฟา จงอินเลือกหนังแอคชั่นแฟนตาซี จัดว่ารสนิยมของทั้งคู่ยังเหมือนเดิม มันลงตัวไปซะทุกอย่างเช่นเดิม เมื่อหนัง ป๊อปคอร์น เขาและจงอินนั่งข้างกันที่โซฟา ซาวด์ระกอบก็เริ่มขึ้น คยองซูมีป๊อปคอร์นบนตักและจงอินก็หยิบมันกินโดยไม่พูดอะไร สายตาของทั้งคู่ยังจับจ้องที่หนังที่ฉาย เราต่างใช้เวลาไปเรื่อยๆและเรื่อยๆด้วยกันแบบนั้นจวบจนเวลาเย็น คยองซูยื่นเสื้อผ้าที่ซักตากไว้มันแห้งแล้วเพื่อให้จงอินได้เปลี่ยน




            “จงอินกลับบ้านกี่โมง เดี๋ยวดึกแล้วจะอันตรายนะ




            “แล้วถ้าผมกลับ




            “…”




            “ถ้าผมกลับ ผมมาหาพี่อีกได้ไหม?”




            “พี่เคยห้ามนายได้เหรอ…”




            แล้วเสียงหัวเราะยามเย็นก็กลับมาอีกครั้ง วันทั้งวันเขามีความสุข คยองซูไม่คิดว่าการใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยแบบนี้มันจะสนุก และมีอะไรดีๆในชีวิตได้มากมายขนาดนี้ คนๆหนึ่งที่เข้ามาในชีวิตแบบไม่น่าเชื่อแค่โลกออนไลน์แต่กลับทำให้ชีวิตจริงของเขามันเจือไปด้วยสีสัน เราต่างใช้เวลาไปด้วยกัน ถ่ายทอดเรื่องราวทุกๆวันจากคำพูด ในบางครั้งมันอาจจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเริ่มเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ความใกล้ชิด หรืออะไรก็ได้ ที่ไม่สามารถจำกัดความให้กับมัน แต่คยองซูก็แค่คิดพวกเขาต่างรู้สึก เขาและจงอินรู้สึก เพียงแต่ยังไม่มีใครกล้าพูดออกมา




กับคำว่ารัก...

 



 






    

#ลอลkaido

เชื่อเถอะว่ามันเป็นเรื่องที่ยาก สำหรับความรู้สึกที่มากล้นเกินกว่าที่เอ่ยออกไป

.

.

.

เช่น.... "ยืมตังค์หน่อยดิ" แบบนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #534 eegeeg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 01:22
    น่านักมากก
    #534
    0
  2. #523 numewy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 12:43
    เหมือนคู่รักกันจริงๆเลยอ่ะ
    มีหลายๆคล้ายกัน และชอบอะไรเหมือนๆกัน
    แต่รู้สึกแย่จังที่ไม่ได้มหาลัยเดียวกันอ้ะ
    #523
    0
  3. #516 CBHHKDss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 01:39
    ฮื่อออจงอินเด็กบ้าจริงๆด้วยย แอบขำทอล์คนิดนึง5555555
    #516
    0
  4. #480 jkyx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 00:42
    น่ารักอ่ะ น่ารักไปหมดเลย ฮือออ ละมุนจัง เมื่อไหร่จะสารภาพกันน้า
    #480
    0
  5. #432 Hztp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 19:09
    ชอบเวลาเรียกแทนกัน พี่  น้อง
    มันดูน่ารัก  ละมุนฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้ง ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพิมพ์แล้วค่ะ
    เขินมากกกกกกกกกก
    #432
    0
  6. #421 freedomandpeace (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 17:59
    สถานะไม่ชัดเจนแต่หัวใจกะกระทำมันไปแล้วนะเออ..
    #421
    0
  7. #384 omoeme_fern (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 08:46
    โคตรละมุนน เอร้ยยย
    #384
    0
  8. #365 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 09:18
    จงอิน แมนๆ บอกไปเลอ ว่าชอบ!
    น่ารักกันมากเลอ เขินๆ
    #365
    0
  9. #330 nadia:) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 15:12
    ตอนเกลี่ยนิ้วกันเป็นอะไรที่เเบบ >///<

    รักเรื่องนี้จังค่ะ
    #330
    0
  10. #319 t-t-thn56 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 22:12
    จับมือเป็นอะไรที่ เกร้ดดดดดดดด ><
    #319
    0
  11. #307 mew2233 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 19:16
    คยองสงสารเราจงอินนะ TT
    #307
    0
  12. #293 bee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:36
    มันละมุมมากเลย

    ชอบฉากจับนิ้วจับมือกันบนเตียงอ่ะ

    แบบอธิบายไม่ถูก แต่โคตรฟินอ่ะ
    #293
    0
  13. #272 Laz.t (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 03:23
    ไอติ้งอะเบาท์ยูวววววว
    แอ่ก เพลงเพราะ เข้ากับเรื่อง
    ตอนเลื่อนไปถึงกิ๊ฟมือสัมผัสกันแทบร้องไห้เลย5555555555
    ไม่ได้ร้องเพราะเศร้าแต่มันอบอุ่นจนรู้สึกอยากจะร้องไห้เลย
    ตลกตัวเองแปบ บ่อน้ำตาตื้น แง จงอินกับพี่คยองซูน่าร้ากกกกกกกกก
    #272
    0
  14. #233 mybr2th (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 21:21
    ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนนี่บางทีก็ทำให้เจ็บปวดได้มากๆเหมือนกันนะ คนนึงอาจไม่คิดอะไร แต่อีกคนนี่สิคิดมากไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ; ^ ;
    #233
    0
  15. #211 fernyim.sw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 10:28
    เขิลว่ะค่ะ >.<
    #211
    0
  16. #187 งินจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 16:30
    งุ้งงิ้งเหลือเกินอ่ะไคโด้เนี่ย
    #187
    0
  17. #167 TEEZ฿RNP-MABO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 01:11
    ขอร้องฟิคนี้ห้าม จบแบบ หักมุม
    เพราะมันจะทำให้หดหู่ 5555 ไรท์สู้ๆคับบบ
    #167
    0
  18. #127 Chulgirnl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 10:47
    โงยยยย เขิน
    #127
    0
  19. #108 NeverLand_Peter_Jam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 00:19
    " ผมยิ้มได้ก็เพราะพี่ " 




    #108
    0
  20. #97 Kai 'Mook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 20:48
    จงอินอย่าคิดมาก คยองซูก็รักจงอินนะ ^^
    #97
    0
  21. #85 คนไม่สำคัน~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 22:27
    เขิลอ้า า า า ก ก
    #85
    0
  22. #79 ★K-Aura. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 23:32
    ไรท์เตอร์>< เราพึ่งมาอ่าน ชอบฟิคแบบนี้มาก ไคโด้ละมุนได้อีก อย่าจบหักมุมนะคะ หนูกลัว 555
    #79
    0
  23. #68 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 18:15
    โหยเขิลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล 
    ;///////////////////////////; ชอบไคโด้จัง
    ตอนนี้รีดคนนี้กบฎแต่งคริสโด้อยู่ แว๊บมาอ่านไคโด้ ง่อวววว
    ไปไม่เป็น ทิ้งฟิคตัวเองไว้ 5555555555555555
    ชอบอ่ะ ต่อไปจงอินคงเห็นห้องโด้เป็นบ้านหลังที่สองแน่ๆ

    #68
    0
  24. #67 gubbgift (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 16:49
    มันเป็นอะไรที่อ่านแล้วชื่นใจค่ะก็คยองน่ารัก  ชอบจงอินลุคแบบนี้จังค่ะ
    #67
    0
  25. #66 Respire (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 14:12
    ไม่ต้องบรรยายอะไรมากมาย แค่มองตาก็สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของอีกคนได้แล้ว ............มันน่ารักมากอ่ะ เป็นฟิคที่อ่านแล้วมีความสุขจริงๆ
    #66
    0