LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 12 : LOVE ONLINE : 11 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 ธ.ค. 58

11.

สถานะ : It complicated


ในทุกๆวันฉันล้วนมีความสุขแม้ในวันที่ทุกข์ก็แค่สุขน้อยหน่อย



            “อ่า..พี่คยองซูจงอินได้แต่ส่งเสียงงึมงำออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา




            “จงอิน” น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น จงอินได้แต่คิดว่าในบางทีเขาอาจจะคิดถึงพี่มากขนาดหูฝาด ในขณะที่เหงื่อซึมไหลลงที่หน้าผากของเขา  มันทั้งร้อนพร้อมๆกับนิ้วมือของเขาค่อยทำพาความรู้สึกต่างๆให้พรั่งพรู กับการหลับตาฝันจินตนาถึงพี่  มันทั้งล่องลอย และมีความสุข จินตนาการของเขาคือพี่ ใบหน้าของพี่ ดวงตากลมโตของพี่  ริมฝีปากของพี่การสัมผัส กลิ่นหอมอ่อน ทุกๆอย่างที่เป็นพี่ จงอินก็แค่จินตนาการ มันก็แค่ทำบางอย่าง ที่ๆผู้ชายกระทำมัน มันก็แค่การช่วยเหลือตัวเองให้ถึงฝั่งฝัน แบบไม่ต้องพึ่งพาใคร...  นอกจากการหลับตาฝันจินตนาการ นึกถึงทุกอย่างๆที่เป็นพี่คยองซู 




            “….”




            “อ่อ..จงอิน!” น้ำเสียงตะกุกตะกักเรียกเขาชื่อของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เขาลืมตาขึ้นและหันไปมองทางต้นเสียง ทันใดนั้นเหมือนกับเสียงมีเสียงพลุดังก้องในหัวของเขา  ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น อัตราการเต้นของหัวใจของเขาเพิ่มขึ้นไปอีก กับดวงตา ใบหน้า หรือแม้ทุกๆอย่างในตอนนี้พี่ยืนอยู่ที่ประตูหน้าห้องของเขา





            “พี่คยองซู!” พี่ยืนอยู่ในห้องของเขา  ในเวลานี้  ในเวลาแบบนี้ เวลาที่เขา เอ่อ ... ให้ตายเขากำลังจะประสาทเสีย เขาก็แค่อาย จงอินกำลังทำสิ่งที่มันอธิบายยากเหลือเกิน ให้ตายเถอะ! เขาควรจัดการตัวเองให้เรียบร้อย จงอินรีบสวมกางเกงและรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการทุกอย่างให้มันดูดี  ใช่ดูดี  ดูดีกว่าที่เขาเป็นแบบเมื่อกี้  อ่า ใบหูของเขาแดงเพราะพี่พี่เห็นเขาช่วยตัวเอง มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชาย ก็แค่โลกสวยด้วยมือเรา  ไม่เป็นภาระของใคร แต่มันไม่ใช่ในเวลานี้เลย




            จงอินตัดสินใจ เปิดประตูห้องน้ำออกมาและยังพบว่าพี่คยองซู  ยืนนิ่ง  ใบหน้าของพี่ยังคงแดง  แดงมาก แดงลามไปถึงใบหู ดวงตากลมโตนั้นยังดูตกใจอยู่ เขาได้แต่คิดว่าควรทำยังไงต่อจากนี้ดี ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงพี่ เขาอยากกอด อยากจูบด้วยซ้ำ แต่การเจอกันครั้งนี้ สถานการณ์ตอนนี้ มันดูกระอักกระอวดและอายเกินกว่าที่จะกระทำใดใดต่อ เขาได้แต่กรนด่าตัวเองภายในใจว่าคิดซิวะไอ้งั่ง จงอินคิดซิวะ’  ในขณะที่เหงื่อชื้นไหลที่มือของเขา   





            “พี่เซอร์ไพร์ตไหมครับมันเป็นคำทักทายแสนงี่เง่า แต่เขาก็ทำมัน จงอินยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ เพื่อแก้อาการเขินอาย หรืออันที่จริงตอนนี้เราต่างเขินอายกันและกันอยู่อย่างนั้น พวกเขายืนโง่ๆอย่างทำอะไรต่อไม่ถูก จงอินได้ลุ้นในใจว่าคำตอบของพี่จะเป็นอย่างไร




            “อ่านายล่ะ เซอร์ไพร์ตไหม”  พี่ก้มหน้า พยายามซ่อนใบหน้าที่เขินอายนั้น  สองมือของพี่ประสานกันไว้ข้างหน้าท่าทางนั้นแสนประหม่า จงอินโล่งอกกับท่าทางของพี่ซึ่งมันดูน่ารักมาก แต่มันไม่ใช่เวลาเลย เขาจะบอกพี่ยังไงดี คือมันก็แค่เรื่องปกติ แต่พี่มาเจอแบบนี้มันคงแปลกๆ..เขาก็แค่อยากที่จะอธิบาย




            “พี่จะไม่เงยหน้ามาคุยกับผมหน่อยหรอครับ จงอินค่อยเดินเข้าไปหาพี่ที่ยังคงนิ่ง หนึ่งก้าว สองก้าว และสามก้าว จวบจนพวกเขายืนอยู่ตรงหน้ากันและกัน




            “นายอย่าล้อพี่ได้ไหม…” น้ำเสียงงึมงำในลำคอของพี่ถูกกล่าวออกมา โดยที่พี่ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น จงอินได้แต่ยิ้มออกมาราวกับคนบ้า แต่ให้ตายเขาก็แค่ห้ามมันไม่ได้เลยจริงๆ




            “ฮ่าๆ  พี่ครับผมขอโทษ




            “ขอโทษทำไมกัน…”  และคำขอโทษก็ได้ผลพี่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา  พวกเขาทั้งคู่มองกัน และมันเป็นระยะใกล้ชิดที่พวกเขาต่างมองใบหน้าของฝ่ายที่กำลังแดง มันเป็นความเขินอาย ก็แค่ความเขินอายที่ทั้งคู่เผชิญอยู่ มันเหมือนเรื่องโง่ๆที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร นอกจากยิ้มออกมา และสุดท้ายแล้วการกลั้นหัวเราะก็หมดความหมายเมื่อเสียงหัวเราะของพวกเขาระเบิดมันออกมาจนท้องแข็ง มันอาจจะเป็นเสียงหัวเราะแก้ความเขินอายหรือใดใดก็ตาม  แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าความเขินอายถูกเสียงหัวเราะกลบลงไป




            “ผมว่าพี่รู้คำตอบนะเราต่างหัวเราะไปด้วยกันอีกครั้ง และอีกครั้ง




             พี่คยองซูจัดการลงไปทำอาหารอย่างง่ายๆในยามดึก เพราะเขาและพี่รู้สึกหิว พี่ลงไปในครัวชั้นล่าง  เพื่อให้เขาได้จัดการตัวเองและเตียงนอน มันก็ตามครรลอง ทำเลอะเองก็ต้องเก็บกวาดเอง จะให้พี่ช่วยมันคงจะไม่ใช่เลย เขาและพี่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะมันก็แค่เรื่องธรรมชาติ  มันเป็นเรื่องของธรรมชาติของผู้ชาย มันห้ามกันได้ที่ไหน เขารีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้ววิ่งลงบันไดมาชั้นล่าง จากบ้านที่เคยเงียบเหงา เขารู้สึกว่ามันเริ่มมีสีสันขึ้นมาอีกครั้ง พี่ทำข้าวต้ม กลิ่นของมันหอมมาก กลิ่นหอมอบอวนในห้องครัวเล็กๆ มันดูเล็กไปถนัดตา ความโหยหาทำเขาเลือกที่จะเดินเข้าไปสวมกอดที่จากทางด้านหลังอย่างเชื่องช้า และซบใบหน้าลงกับซอกคอของพี่ เขาหลับตาลงเพื่อซึมซับกับอ้อมกอดกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆของพี่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย ยามที่แผ่นหลังสัมผัสแนบแน่นกับหน้าอก จงอินได้แต่หวังพี่จะได้ยินมันกับเสียงของหัวใจของเต้นเป็นจังหวะพี่ไม่ปฏิเสธสำหรับอ้อมกอด จงอินก็ยังคงไม่ขยับไปไหน กับบรรยากาศที่เงียบสงบยามค่ำคืน มีเพียงเสียงของไอน้ำที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อ จงอินได้แต่ปล่อยให้เวลามันผ่านไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆอยู่อย่างนั้น




            “พี่ครับ..”




            “…”




            “ผมคิดถึงพี่นะคิดถึงมากจงอินส่งเสียงอู้อี้ภายในลำคอเขายังคงกดใบหน้าซบลงที่ไหล่ลู่ๆของพี่




            “เลิกอ้อนได้แล้ว  ไหนนายบอกว่าหิวไง…” ฝ่ามืออุ่นๆของพี่วางทับมือของเขาที่กำลังกอดเอวของพี่ จงอินได้แต่กระชับกอดพี่ให้แน่นขึ้นไปอีก




            “ผมหิว แต่ผมก็อยากบอกพี่ ให้พี่ได้รู้




            “เด็กบ้า”  




            เราต่างมีข้าวต้มคนละชาม พวกเขานั่งกินเงียบๆ มีเพียงเสียงจากโทรทัศน์ที่มันแผดเสียงร้องออกมา ไร้เสียงพูดคุยๆใดๆ มีแต่รอยยิ้มบางๆ และสายตาที่มองกันเป็นระยะ มันไม่ต้องมีคำพูดมากมาย เขาทั้งคู่มักเป็นแบบนี้เสมอ มื้อนี้จงอินรู้สึกมันอร่อยมาก นานแล้วที่ไม่ได้กินฝีมือพี่  ข้าวต้มหมดไป  พี่จัดการเก็บล้าง จงอินก็ได้แต่นั่งมองพี่ เขาอยากช่วยแต่พี่บอกว่า แค่นั่งเฉยๆไม่กวนก็ดีแล้วเขาก็เลยต้องนั่งทำตัวเป็นเด็กที่ดีของพี่  เชื่อฟัง  ทำตาม  และมองพี่เฉยๆ




            คืนนี้จงอินขอให้พี่มานอนค้างที่บ้านด้วยกันในคืนนี้ และพี่ก็แค่ยิ้ม แต่เหมือนว่าจงอินไม่ยอมแพ้เขาให้ข้อเสนอกับพี่ 2 ข้อด้วยกันด้วยข้อเสนอที่ว่า ผมให้พี่เลือก 2 ข้อคือนอนที่นี่ และ นอนแน่นอน  พี่ได้แต่หัวเราะร่า จงอินไม่ได้คำตอบนั้นนอกจากพี่เดินขึ้นไปชั้นสอง และตะโกนลงมาว่า ดึกแล้นะจงอิน นายควรอาบน้ำนอนได้แล้ว ทันใดนั้นจงอินคิดว่าเหมือนมีพลุระเบิดในสมองของเขาถึงสองครั้งเลยทีเดียว




            เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น จงอินหันไปมองต้นเสียงนั้น แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้า จงอินคิดว่าสมองของเขาจะมีเสียงพลุระเบิดดังบ่อยเกินไป เขามีแต่คำว่า ให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ และให้ตายเถอะ ผิวขาวเนียนที่มีหยดน้ำเกาะตามผิวกายกับผ้าขนหนูที่พันไว้แค่เอวพร้อมกลิ่นแชมพูอ่อนๆที่ฟุ้งกระจาย จงอินคิดว่าการกลืนน้ำลายช่างยากลำบากเหลือเกิน




            “จงอินเสื้อผ้านายหาให้หน่อยสิ




            “รอแป๊บนะครับ” 




             เขาไม่รอช้าเลย จงอินแทบกระโดดลงจากเตียงไปที่ตู้เสื้อผ้าพร้อมคว้าเสื้อและกางเกงตัวที่เข้าหยิบได้ส่งให้พี่ไปแต่งตัว หัวใจของเขาเต้นแรง รู้สึกถึงอุณหภูมิในห้องมันร้อนขึ้นหรือเปล่า จงอินพยายามจะไม่คิดอะไรเลย วันนี้พี่เห็นอะไรที่มันไม่ควรมาเยอะไปแล้ว  และเขาได้แต่พยายามข่มใจเอาไว้อยู่อย่างนั้น ใช้เวลาไม่นานนักกับการแต่งตัว จงอินเลือกชุดนอนแขนยาวกับกางเกงขายาวเข้าขุดที่แม่เคยซื้อไว้ให้แต่เขาไม่เคยใส่ แต่เมื่อพี่ได้ใส่มันได้แม้ว่ามันจะดูรุ่มร่ามแต่มันก็ดูปกปิด จงอินก็แค่คิดว่ามันดึกแล้วเขาแค่กลัวว่าพี่จะหนาว เขาคิดว่าเขาคิดแบบนั้นจริงๆ




            แสงไฟสีส้มอ่อนๆที่หัวเตียงถูกดับลงไป เราต่างนอนข้างๆกันท่ามกลางความมืดนั้น เขาได้แต่คิดว่าในวันนี้เขามีความสุข ความสุขของเขากลับมาอีกครั้ง ทั้งเขาและพี่แค่นอนเงียบๆไปด้วยกันแบบนั้น ไม่มีการสัมผัสใดที่มากไปกว่านั้น แค่นอนไปด้วยกันเงียบๆ และคำบอกกว่างฝันดี แผ่วเบาถูกเอ่ยออกมา 

           




            วันเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ ทุกๆอย่างมันเหมือนเดิมอีกครั้ง พวกเขาแค่ได้ยืนข้างๆกัน ได้หัวเราะ แชร์เรื่องราว บนความสัมพันธ์ที่ใครๆอาจจะไม่เข้าใจมัน แต่เขาทั้งสองนั้นเข้าใจมันดี พี่ได้ทำงานแล้วที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งพี่คยองซูชอบและใฝ่ฝัน ในขณะที่พี่ทำงาน เขาก็กำลังจะเรียนจบ มันเป็นความสัมพันธ์ที่อาจจะซับซ้อนหรือไม่มีรูปแบบอะไรมากมาย แต่มันก็หลายปีที่เป็นแบบนี้ตั้งแต่เขาอยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย กับเรื่องราวของพวกเขาที่สร้างมาด้วยกันถึงสามปี หากแต่ว่าวันเวลาของความสุขที่เกิดขึ้น บางทีความทุกข์มันก็มาเยือน  ชีวิตมันก็ต้องมีทุกข์มีสุขบ้างผสมกันไปตามรสชาติของชีวิต แต่ตอนนี้เขาแค่กำลังไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะผ่านมันไปได้หรือเปล่า จงอินเสยผมข้างหน้าตัวเองเบาๆ หลังจากวางสายไป พ่อของเขาโทรมาหลังจากที่ไม่ได้คุยกันมาเกือบ 2 เดือน แต่เหมือนว่าสิ่งที่พ่อพูดมันกลับเหมือนหินหนักๆที่เพิ่มบนบ่าของเขาเมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน




            จงอิน สบายดีนะ




            “ก็ดีครับ




            “ที่เรียนอยู่สนุกไหม มีความสุขกับมันหรือเปล่า




            “ครับสนุกผมชอบ




            “แล้วมันจะเพียงพอสำหรับลูกหรือยัง พ่อเข้าใจว่ากับความชอบมันแทบไม่มีคำว่าเราจะเต็มอิ่มกับมัน แต่พ่อหวังว่าลูกจะเข้าใจพ่อไม่เคยขออะไรเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา ในตอนนี้พ่ออยากให้ลูกทำบางอย่างเพื่อพ่อได้ไหม




            “อะไรหรอครับ




            “ถ้าลูกเรียนจบ มาบริหารงานที่บริษัทต่อได้ไหม ลูกได้เรียนในสิ่งที่ลูกรักพ่อแม่ไม่เคยห้าม แต่ทุกอย่างที่พ่อแม่สร้างไว้มันต้องการคนมาสานต่อ




            “ผมไม่ได้เรียนบริหารพ่อก็รู้




            “จงอินบางคนได้เรียนในสิ่งที่ไม่ได้รัก แต่บางคนสมหวังและได้เรียนมัน ชีวิตมหาลัยฯ บางทีมันเอามาใช้ในชีวิตจริงไม่ได้หรอกนะ เพราะชีวิตมันคือชีวิต บางทีอาจจะใช่ เขาอาจจะสมหวังได้ทำในสิ่งที่เขารักต่อไป แต่สำหรับบางคนเขากลับมีเส้นทางใหม่ของตัวเอง การเรียนมหาลัยฯของลูกคณะที่ลูกเรียนบางทีมันใช่ทุกอย่าง ลูกชอบถ่ายรูปพ่อรู้ แต่มันมีหลายเหตุผล ทุกคนมีหน้าที่พ่อและแม่หวังว่าลูกจะเข้าใจ




            “ครับ” จงอินตอบกลับปลายสายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เขาเข้าใจถึงทุกๆสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อจากนี้ กับหน้าที่ของทุกๆคน มีช่วงเวลาที่พ่อและแม่ไม่ค่อยได้มาเจอหน้า และในช่วงเวลานั้นคือการสร้างฐานะและความมั่นคงให้กับครอบครัว เขาเข้าใจมันดี และในวันนี้มันก็แค่ถึงเวลา




            “ขอบใจที่ลูกเข้าใจ




            หลังสิ้นสุดบทสนทนาระหว่างเขาและพ่อ จงอินก้มมองโทรศัพท์ในมืออย่างครุ่นคิด และรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าก็ค่อยๆปรากฏ มันเป็นรอยยิ้มที่ช่างน่าขบขัน เขาก็แค่ตลกกับชีวิตของเขาเอง บางทีมันอาจจะเหนื่อยล้าเกินกว่าจะพูดใดออกมา  เขาก็แค่ต้องก้มหน้ารับความจริง




            จงอินเลือกที่จะกลับบ้านที่เงียบเชียบ จ้องมองแปลงดอกเดซี่เริ่มเบ่งบานอีกครั้งหลังมันร่วงโรยไปเมื่อฤดูที่แล้ว ป้าคิมยังมีบ้างที่พบเจอ แต่ทุกๆอย่างก็ดูเงียบเหงาเช่นทุกๆวัน จงอินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างเหม่อมองเพดานและนึกถึงพี่ ช่วงนี้พี่ไม่ว่างแต่พวกเขาก็ยังติดต่อกัน  แม้ว่าความว้าวุ่นที่น่าอึดอัดก่อเกิด แต่เขายังไม่อยากรบกวนพี่ เขาไม่อยากให้พี่ลำบากใจหรือมีเรื่องให้คิดมากไปกว่านั้น เขาก็แค่คิดว่าความสุขในสิ่งที่เขาทำมันกำลังจะหมดลง เขาก็แค่ต้องตักตวงหรือไม่ก็ทำมันเป็นงานอดิเรกต่อไป เขาหลับตาลงเพื่อผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าและดำดิ่งลงไปในห้วงเวลาของความฝัน




หลังการตื่นนอนในยามเย็นที่เห็นพระอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้า จงอินเหลือบมองนาฬิกาและเขาพบว่ามันเป็นเวลาเย็นมากแล้ว จงอินกดโทรศัพท์โทรหาเบอร์คุ้นเคย รอไม่นานนักกับการอยากที่จะพูดหรือระบายอะไรก็ได้กับพี่




            “พี่ทำอะไรอยู่หรอครับ..”




            “กำลังทำงานอยู่ล่ะ




            “…”




            “เฮ้คุยได้นะ นายเป็นอะไรหรือเปล่า




            “ผมก็คงจะเหนื่อย




            “นี่ ใครแกล้งนายบอกพี่ได้นะ พี่จะไปจัดการให้




            “อย่างแรกเลยพี่ต้องสูงกกว่านี้นะ”  และสุดท้ายแล้วพวกเขาก็แค่หัวเราะด้วยกันอีกครั้ง ความว้าวุ่นใจถูกหยุดพัก และจงอินก็แค่คิดว่าเขาได้ใช้เวลาหยุดพักนั้นไปกับพี่






...................................................






             คยองซูตอนนี้เขาเข้าสู่วัยทำงาน เขาเรียนจบและได้ทำงานในด้านที่เขารัก  แน่นอนเขามีความสุขกับมัน เขาทำงานที่บริษัทเดียวกับแบคยอนเพื่อนสนิท นับว่ามันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามีจงอิน  เรื่องราวมากมายถูกถ่ายทอดและแลกเปลี่ยนกันมาเสมอ จงอินยังคงมีความสุขกับสิ่งที่ได้เรียน ทุกอย่างมันลงตัวไปซะหมด เขากลับบ้านและใกล้จะถึงเวลานอน แต่เขากำลัง เวลาเดิมเสมอที่เขาและจงอินคุยกันถ้าหากเขาไม่ได้ไปนอนที่บ้านจงอิน  หรือจงอินมานอนที่ห้องของเขา มันเป็นแบบนี้มาตลอดเวลา 3 ปี ที่ผ่านมา แต่น้ำเสียงของจงอินวันนี้ช่างแตกต่าง  ที่เจือแฝงไปด้วยความเศร้าแต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้ถามไป  คยองซูพอที่จะรู้ถึงความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวของจงอิน  มันไม่ไม่ได้ดีสักเท่าไรสำหรับตัวจงอินเอง คยองซูจึงเลือกที่จะทำให้บทสนทนาของเขาทั้งคู่นั้นเกิดเสียงหัวเราะ และเขาก็ทำมัน




            “นี่ ใครแกล้งนายบอกพี่ได้นะ พี่จะไปจัดการให้




            และมันก็ได้ผลเสมอ คยองซูและจงอินหัวเราะด้วยกัน เขาได้แต่กลิ้งไปมาบนเตียง ดึงผ้าห่มของเขาเล่นไปมา มือไม้มันมักไม่อยู่สุขเสมอเวลาที่เขาอยู่คนเดียวและได้คุยกับจงอินแบบนี้ เสียงของจงอินที่แนบอยู่ที่หู มันใกล้ชิดและเขาก็เขินอายเสมอ คยองซูยังคงเป็นเหมือนเดิม  เขินอาย และมือไม้อยู่ไม่สุข กลิ้งไปมาบนที่นอน และบางครั้งก็ฟุบหน้าลงกับหมอนเพื่อหวังว่าใบหน้าของเขานั้นจะหยุดร้อนผ่าวขึ้นมาได้ มันฟังดูงี่เง่าที่เขาทำอะไรเหมือนเด็กวัยรุ่น เขาทำงานแล้วก็จริงแต่ยังไงซะคนมีความรักมันก็ทำให้คนเราบางครั้งก็กลายเป็นเด็กไม่ใช่หรอ เขาก็แค่มีความสุข แม้วันเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร คยองซูก็ยังเป็นแบบเดิม ทั้งคู่ยังมีความสุข ความรู้สึกดีๆเสมอที่มีกัน  ปลอบใจ ให้กำลังใจ เคียงค้างเสมอมา 





นี่จงอินพี่จะเล่าอะไรให้ฟังเอาไหม




อะไรหรอครับ




วันนี้พี่มีความสุข




ผมก็มีความสุข





จำคำพูดของพวกเราได้ไหม…”




ในทุกๆวันผมมีความสุข แม้ในวันที่ทุกข์ก็แค่สุขน้อยหน่อย” /  “ในทุกๆวันพี่มีความสุข แม้ในวันที่ทุกข์ก็แค่สุขน้อยหน่อย







            มันเป็นเรื่องบังเอิญเสมอ ที่เขาทั้งคู่นั้นพูดออกมาพร้อมกัน แล้วเสียงหัวเราะก็เกิดขึ้นอีกครั้งและอีกครั้ง มันเป็นคำพูดที่คยองซูเคยพูดให้จงอินฟัง เขาชอบประโยคนี้เสมอมันทำให้เขาคิดอะไรได้หลายๆอย่าง เขาและจงอินแค่เคียงข้างกัน คอยช่วยประคองกันแค่นั้นก็สุขใจ



 





#ลอลkaido

แด่การกลับมารในแบบฉบับที่เรียกว่าเอาสิ่งที่เสร็จแล้วมาลง ฟังดูงี่เง่าแต่เชื่อในคำว่าเรื่อยๆไปด้วยกันนะของเราเถอะ 

สำหรับ cloudy เรากำลังพยายามดำดิ่งในห้วงความรู้สึกนั้นอยู่ เราไม่ทิ้งงานของเราหรอก อุตส่าห์สร้างมา ก็แค่หวังว่าทุกคนจะรอ ฮ่าๆ 

เช่นเดียวกันทุกๆเรื่องราวที่เราสร้างมันออกมา ถักทอ และถ่ายทอดออกมา แอบส่องบ้างตามโอกาส ผสมผสมนความเสียสติของเราบ้างในบ้างที 

เอาเป็นอันว่าที่เวิ่นยืดยาวคือ...คิดถึงนะ <3


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #464 MyDyo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 08:44
    โอ้ยตกใจหมด จากตอนที่แล้วววว -9-  

    ดีละๆ 5555555
    #464
    0
  2. #436 Hztp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 11:15
    ฮอลลลลลลลลลลลลล ไรเตอร์หลอกให้เราตกใจ
    นึกว่าจงอินมันจะทำอะไรให้คยองเสียใจซะอีก
    โถ่ ที่แท้ก็สร้างฟีลให้ตัวเอง - -''
    แกจะมาสร้างอะไรตอนนี้คะ 555555555555
    เซอร์ไพร้ = [ ] =
    #436
    0
  3. #388 omoeme_fern (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 13:35
    อ๋อยยย เราก็คิดไปถึงไหนแล้ว
    ที่แท้จงงินก็แค่คิดถึงพี่มากเท่านั้นเองง
    ขอโทษที่ไม่ไว้ใจนายนะจงอินนาาาา เสียใจจัง
    #388
    0
  4. #370 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 12:46
    โฮ้วววว น่ารัก คยองซูเขินตายเลอ
    จงอินนี่ไม่รู้จักล๊อคห้องให้เรียบร้อย
    วันเวลาเปลี่ยนไป แต่คนสองคนยังคงเหมือนเดิม
    ...ดีจัง~
    #370
    0
  5. #369 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 12:41
    โฮ้วววว น่ารัก คยองซูเขินตายเลอ
    จงอินนี่ไม่รู้จักล๊อคห้องให้เรียบร้อย
    วันเวลาเปลี่ยนไป แต่คนสองคนยังคงเหมือนเดิม
    ...ดีจัง~
    #369
    0
  6. #351 mookkrismeba (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 00:16
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณค่ะที่แต่งฟิคดีๆอย่างนี้ สู้ๆนะคะ ^3^
    #351
    0
  7. #350 mookkrismeba (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 00:09
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ขอบคุณค่ะที่แต่งฟิคดีๆอย่างนี้ สู้ๆนะคะ ^3^
    #350
    0
  8. #345 คายอง นัมจา~ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 01:59
    เราก็นึกว่าเสี่ยกกสาว
    ที่ไหนได้เสี่ยกำลังทำภาร
    กิจส่วนตัวอยู่-//-

    โทษทีที่เข้านายผิดจงอิน
    #345
    0
  9. #331 cydkys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 16:23
    ไรท์หลอกเราทะมายยยยยยย ฮึ้ยยย!!
    5555555 เเต่ชอบน้ะ ชอบมากๆๆๆๆๆๆ
    #331
    0
  10. #281 babie5314 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 01:19
    อิเสี่ยเราขอโทษเราโดนไรต์ดักควายมา
    #281
    0
  11. #216 fernyim.sw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 20:48
    เม้นที่แล้วเข้าจัยผิด -///- อิเสี่ยมันชัก.....
    ละมุนละไมน่ารักเสมอเรื่องเน้>..<
    #216
    0
  12. #140 ToonyNunnaphat: (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 23:55
    เราชอบมากเลยค่ะ ><
    #140
    0
  13. #130 iArenzx' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 22:04
    ........... #จุดมากมายแทนความรู้สึก
    แล้วที่ฉันเป็นบ้าเป็นบอเมืื่อตอนที่แล้วคืออะไรรร!
    เริ่มต้นมาก็ทำเอาเงิบเลยจริงๆ
    โวยวายสาปแช่งเสี่ยไปตั้งเยอะ
    นี่ฉันคิดไปเองใช่ไหมม
    บรรยากาศตอนนี้กำลังดีนะ ขอร้องอย่าเพิ่งหน่วงง ;_;

    #130
    0
  14. #126 Aislinnz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 22:20
    อ่าวว ไรท์หลอกเราอ่ารู้ไหมว่าเรากังวลในตอนนี้มากเลย ๕๕๕๕๕
    ตอนนี้น่ารักมากก สองคนคิดถึงกันมากๆเลย -///-
    จงอินตอนนี้เหมือนลูกหมาน้อยกระดิกหางดิ๊กๆเดินไปมาตามเจ้าของที่กลับมา๕๕๕๕๕
    ฟิคของไรท์อบอุ่นมากๆ อบอุ่นจนกลัวว่าในตอนต่อไปจะดราม่าㅠㅠ
    รออ่านตอนต่อไปอยู่น้า>__<
    #126
    0
  15. #125 Kai 'Mook (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 21:14
    อ้าาาา น่ารักจริงๆ ><
    #125
    0
  16. #123 MaMeawSMILE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 18:38
    คือแบบ เหมือนโดนตีแสกหน้าอ่ะจากตอนที่แล้ว

    ไอเราก็คิดว่ากัมจงมันหิ้วสาวมานอน

    รู้สึกปี๊ดมากกกกก

    ที่ไหนได้ คดีพลิก รู้สึกปี๊ดมากกว่าเดิม

    โดนหลอกอ่ะ แดกหญ้าเบาๆ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
    #123
    0
  17. #122 NeverLand_Peter_Jam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 18:30
    ตกใจ !!! 5555+

    แต่พี่คยองก็แก้สถานการณ์ได้ดี *ตบมือ

    ทำไมเสี่ยมืดอบอุ่นอ่ะ แล้วพี่คยองก็น่ารัก

    เขาสมกัน จนดูดีไปหมด ชอบจัง คิ คิ 

    อ่าน ยิ้ม เขิน วนเวียนแบบนี้ตลอดเลย คิ คิ 

    แล้วมาอัพอีกน้า จะรอ ^ ^


    #122
    0
  18. #121 AnticSynDrome (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 17:55
    ตกใจแทบตายยยยย นึกว่าเมาเเล้ว ตื้ด แล้วนึกภาพคยองขึ้นมา =////=
    #121
    0
  19. #119 Nanme Yaori (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 17:20
    ไรท์แกล้งเค้าา 5555555 คิดซะไปไกลลล 55555
    มาอัพบ่อยๆน้าาา เค้าปูเสื่อรอทุกวัน
    ไรท์ก็สู้ๆนะค้ะ ขอให้สอบได้ทุกวิชาเลยยย ^^
    #119
    0