LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 10 : LOVE ONLINE : 09 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 พ.ย. 58

   9.

สถานะ : It complicated




 

การมองข้ามกับคำถามที่ทำให้ว้าวุ่นใจเป็นเรื่องที่ดี แต่สุดท้ายแล้วคำถามนั้นก็จะไม่ได้รับคำตอบ






            หลังจากวันนั้น เขาและพี่คยองซูยังเหมือนเดิม จงอินยังคงไปห้องของพี่รวมถึงพี่ก็มาบ้านเขาบ้างในบางครั้ง เราหัวเราะ ยิ้ม พูดคุย เดินเล่น จับมือ  กอดหรือแม้แต่จูบมันเหมือนเดิมทุกๆอย่าง มีเพียงสิ่งเดียวที่เกิดขึ้นในใจของเขาที่ยังค้างคามาตลอดนั้นคือคำถามที่ว่า ทุกวันนี้เราเป็นอะไร  จงอินอาจจะดูงี่เง่าเหมือนเด็กที่คุยไม่รู้เรื่องแต่ถ้ามีโอกาส จงอินคิดว่าเขาจะต้องถามกับพี่ จงอินก็แค่อยากจะรู้ถึงเหตุผลของการกระทำต่างๆเขาก็แค่อยากจะได้การยืนยันสำหรับความรู้สึกที่เกิดขึ้นของพวกเขา





            มันเป็นช่วงปิดเทอมของปีแรกในชีวิตมหาวิทยาลัย เขาและพี่คยองซูนอนใช้เวลานี้ไปกับการนอนเล่นด้วยกันที่บ้านของเขา ก็แค่ฆ่าเวลาเล่นๆด้วยการนอนดูหนังด้วยกัน หยอกล้อกันอย่างไม่มีอะไรมากมาย ยามที่เส้นผมของพี่สะท้อนแสงแดดกับดวงตากลมโตสีดำสนิท มันเป็นอะไรที่เขาชอบมอง แต่ดูเหมือนมีอย่างหนึ่งที่ดูน่าขัดใจ จงอินพยายามจะบอกไม่ให้พี่คยองซูไถผมด้านข้างสูงไปกับทรง undercut  แต่พี่ดื้อ พี่ไม่ฟังและสุดท้ายพี่ก็ทำมัน พี่บอกว่ามันแมนดี จงอินได้พยักหน้ารับว่าครับแมน  แม้ว่าในความเป็นจริงแล้วจงอินก็แค่มองว่า พี่ยังคงดูน่ารักเสมอในสายตาของเขา แต่ในความตลกร้ายก็ยังคงมีเรื่องดีๆ จงอินได้แต่ยิ้มราวกับคนบ้า ซึ่งข้อดีของผมทรงนี้คือมันทำให้เขามองท้ายทอยของพี่ได้ถนัด และจงอินปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นกอง




            “พี่เคยมีแฟนมาก่อนไหม?” จงอินถามพี่ในขณะที่พวกเขานอนเลือกแผ่นหนังสักแผ่นเพื่อเปิดมันฆ่าเวลา ดวงตากลมโตหันมาสนใจเขาเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าพลางขยับหมอนใบโตสีขาวนอนกอดไว้




            “ก็เคย




            “เล่าได้ไหม?” จงอินพูดขณะที่เขาวางแผ่นดีวีดีที่เขาหยิบพลิกมาราวกับจากเขาเลิกสนใจมันแล้ว เขาสนใจกับคำตอบของพี่มากกว่า




            “หืม? เล่าอะไรเหรอ พี่ตอบพลางขยับขาเรียวมาพาดกับตักของเขาที่กำลังนั่งขัดสมาธิบนเตียงนอน




            “เขาเป็นคนยังไง …ผมหมายถึงคนที่พี่เคยรักจงอินดึงหมอนอีกใบมาวางทับขาพี่และเขาก็กดแรงทับลงไป พี่ได้แต่ขยับขาไปมาราวกับการต่อสู้ มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอเพียงเล็กน้อย และคำตอบที่ดูไม่ต้องคิดอะไรมากนักถูกตอบกลับมา



            “เอาแบบที่ดีหรือไม่ดีล่ะถ้าเป็นข้อที่ทำให้พี่ชอบคงเพราะเขาเหมือนนายทั้ง อบอุ่น เซ็กซี่ และน่ารัก…” คนดวงตากลมโตหันมาสบตากับเขาในขณะที่จงอินได้แต่ยิ้มที่มุมปากอย่างช่วยไม่ได้ เขากำลังขำกับความคิดของตัวเองซึ่งเขาก็แค่ถามออกไปตามที่คิด




            “แล้วผมกับเขาพี่ชอบใครมากกว่ากันจงอินรู้ดีว่าคำถามนี้มันดูงี่เง่ามาก แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขาทั้งเริ่มรู้สึกหึง หรือแม้แต่หวงพี่มากขึ้นเรื่อยๆ




            “พี่กับเราเราจบกันไปนานแล้ว ไม่เห็นต้องใช้เวลาคิดให้มากเลย




            “งั้น จะเป็นอะไรไหมถ้าผมจะถามว่า พี่กับเขาจบกันเพราอะไร




            “พี่กับเขาเราต่างก็ไม่มีเวลาให้กัน เรายุ่งกันทั้งคู่ เขาเรียน พี่เรียน จากที่เราเคยพูดคุยกันทุกวัน มันไม่ใช่ เราเริ่มห่าง เขาและพี่เริ่มห่าง กลายเป็นวันหนึ่งเราไม่ได้พูดจากัน ต่างคนต่างหายไปจากชีวิตของอีกคน พี่พยายามเข้าใจ แต่สุดท้าย เราทั้งคู่ก็ไปไม่รอด เราตัดสินใจห่างกันและก็เลิกในที่สุด เลิกทั้งที่ยังห่วงใย บางครั้งพี่ก็ไม่แน่ใจว่าเราเลิกกันทั้งๆที่เรายังรักกันอยู่รึเปล่า แต่นั่นก็มันนานมาแล้ว…”




            “พี่ยังติดต่อกับเขาอยู่ไหมและดูเหมือนว่าแผ่นดีวีดีพวกนั้นจะถูกพวกเขาละเลยไปเสียแล้ว จงอินก็แค่อยากจะรู้ว่าเรื่องราวที่ผ่านมาของพี่เป็นอย่างไร เขาก็แค่อยากรู้และไม่อยากจะทำตัวผิดพลาดเหมือนอย่างรักของพี่ที่ผ่านมา เขาทั้งรักพี่ หวงพี่ หึงพี่ และไม่อยากจะให้ทุกๆอย่างมันจบลง




            “อืม ติดต่อแต่ดูเหมือนคำตอบนั้นฟังดูร้ายกาจ ให้ตายเถอะ และให้ตายเถอะ จงอินกำลังรู้สึกจะบ้าแล้ว ใจของเขากระตุกเป็นระยะๆตลอดเวลาที่พี่เล่า และยิ่งคำว่ายังติดต่อกันอยู่ กับสถานะที่ดูคลุมเครือของพวกเขา



            “ยังรักเขาอยู่ไหมครับพี่ยังรักเขาอยู่ไหม



            “รัก



            “…”



            “แบบพี่น้องหน่ะ จงอินกำลังจะขาดใจตายกับคำพูดของพี่ แต่คำต่อท้ายก็ทำเขายิ้มอีกครั้ง จงอินก็แค่รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก และเขาก็สวมกอดพี่เอาไว้แบบนั้น เราต่างตกอยู่ท่ามกลางความเงียบที่ไม่มีอะไรจะพูดต่อจากนั้น กลิ่นหอมอ่อนๆทั้งจากผ้าปูที่นอนรวมถึงกลิ่นผิวกายของพี่มันทำให้จงอินอดไม่ได้ที่กระชับกอดพี่ให้แน่นขึ้นและขึ้น        




แล้วที่ฝึกงานพี่ละครับ ฝึกที่ไหนจงอินส่งเสียงอู้อี้ออกมาจากลำคอ เขาถูไถใบหน้าไปกอดหมอนทั้งที่ยังคงกอดพี่แน่น พี่กระชับกอดเขาราวกับกอดปลอบเด็กน้อยที่เอาแต่ใจ รวมถึงคำตอบกลับมาทำให้จงอินอยากที่จะเป็นเด็กที่ร้ายกาจมากขึ้นไปอีก




            “พี่ต้องไปที่สิงคโปร์




            “เมื่อไรน้ำเสียงเรียบๆของพี่ทำให้จงอินหยุดชะงักเขาข่มตาหลับแน่นสักพัก ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเขาและพี่ห่างกันเพียงเล็กน้อย จงอินจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น และพี่ก็ไม่ได้หลบสายตาของเขา พี่ ต้องไปเมื่อไรเขาย้ำมันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนยิ่งกว่าเก่า




            “อาทิตย์หน้า ไม่เอานะจงอินนา…” แต่สุดท้ายพี่ก็ยังคงมีวิธีปลอบโยนอย่างร้ายกาจ สองมือนิ่มๆที่ค่อยๆยกขึ้นประกอบข้างแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา กับน้ำเสียงกระซิบข้างๆหูของเขาจนแทบลืมความรู้สึกแย่อย่างช่วยไม่ได้ค่อยๆจางหายไปในวินาทีนั้น




            “…”




             “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ..”




            “ถ้างั้นจนกว่าพี่จะไปอยู่ด้วยกันได้ไหม อยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆทุกวัน




            “จงอินนา…”




            “ผมแค่อยากอยู่กับพี่ ใช้เวลาอยู่กับพี่ให้นานๆ เราต้องไกลกันแล้ว อีกไม่นานพี่ต้องไป




            ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีคนเคยกล่าวไว้ว่าช่วงเวลาที่เรามีความสุขมันมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วเราก็แค่มีความสุขมาก สุขมากจนไม่อยากให้มันจากไป แต่สุดท้ายแล้วเวลายังคงต้องเดินหน้าไปเรื่อยๆ และเราต่างเก็บมันเอาไว้ในความทรงจำ เราทำหลายๆอย่างทั้งเรื่องเดิมอย่างนอนโง่ๆไปบนเตียง หาของกินอร่อยๆ ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ หรือแม้แต่ทำเรื่องโง่ๆอย่าง เรียนรู้พันธุ์ไม้จากกป้าคิม จวบจนในวันพรุ่งนี้ที่จะมาถึง หลังดวงตะวันลาลับขอบฟ้าจงอินพบว่า สำหรับเวลาก็ช่างเป็นเป็นเรื่องน่ากลัว มันผ่านไปเร็วอย่างไม่มีวันหวนคืน แต่จงอินก็ไม่อยากจะรู้สึกเศร้าเท่าไร เขาขอให้พี่มานอนที่บ้านในคืนนี้เป็นการส่งท้าย ก่อนที่อ้อมกอดอุ่นๆของกันและกันจะห่างหายไปในช่วงเวลาหนึ่ง สายฝนโปรยปรายลงมาในยามดึก จงอินกระชับกอดพี่ไม่ห่างและพี่คยองซูมอบรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นให้เขาได้จ้องมองในหลายๆครั้ง จวบจนใกล้ถึงเวลานอน มีเพียงแสงไฟสีส้มตรงหัวเตียงที่ถูกเปิดไว้และเราต่างนอนตะแคงข้างเข้าหากันบนหมอนคนละใบ




            “พี่ครับ…”




            “ว่าไง




            “พรุ่งนี้แล้ว…”




            “จงอินนา…”




            “เปล่าผมเปล่าทำตัวงี่เง่าจงอินนอนเท้าแขนกับหมอนใบใหญ่ เขามองพี่ที่เอาแก้มนุ่มๆแนบลงกับหมอน เราต่างจ้องมองกันเคล้าคลอกับเสียงของสายฝนพรำที่ตกลงมา จงอินก็แค่หวังว่าภายในแววตาของเขาที่พี่ได้มอง เขาก็แค่หวังว่าพี่จะรับรู้




            “…”




            “ผมก็แค่อยากจะรู้ กับบางอย่างที่ผมสงสัย ก่อนที่พี่จะไปพี่ตอบคำถามผมก่อนได้ไหมเขารู้สึกว่าลำคอกำลังแห้งผากและหัวใจเต้นบีบอัดไม่เป็นจังหวะ กับคำถามที่เคยพรั่งพรูมากมายเต็มหัวของเขาไปหมด ในวันนี้ก่อนที่จะพี่จะไปเขาก็แค่อยากที่จะถามมันออกไป




            “อะไรเหรอ




            “ทุกวันนี้ กับเรื่องของเราผมหมายถึงเราเป็นอะไรกันเหรอครับทั้งห้องตกอยู่ท่ามกลางความเงียบ มันเงียบจนแทบได้ยินเสียงของลมหายใจ เขาไม่รู้ว่าคำตอบมันจะเป็นอย่างไร จะทุกข์กับคำตอบที่ได้ หรือว่าสุขจากมันมากแค่ไหน เขาก็พร้อมที่จะรับฟังคำตอบนั้นจากพี่ ไม่รู้ว่ามันผ่านนานเท่าไรนัก จวบน้ำเสียงนิ่งๆแต่มันก็ดูเป็นอะไรที่น่าประทับใจสำหรับเขา กับคำตอบของพี่ที่มีให้กันเขา




             “เราเป็นคนสำคัญของกันและกัน




            “…”




            “เป็นคนแรกที่นึกถึง  คิดถึง ห่วงใย หวง ชอบ และสำคัญมากๆ




            “งั้นพี่ก็เป็นคนสำคัญของผมนะ





            พวกเขามอบสถานะแบบใหม่กับคำว่า คนสำคัญของกันและกัน’ แม้ว่าไม่ได้ใช้คำว่าแฟน หรือคนรักแต่มันก็มีค่ามากกว่านั้น  มันลึกซึ้งกว่านั้น เป็นทุกอย่าง พี่ ครอบครัว หรือแม้แต่คนที่เขารัก พี่คยองซูเป็นทุกอย่างของจงอิน ในบางครั้งเราไม่เคยต้องการคำจำกัดความสำหรับความสัมพันธ์ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ากับระยะเวลาที่ผ่านมาเราต่างต้องการความมั่นใจและอธิบาย




            จงอินรู้สึกว่ากฎของนิวตันช่างมีผลกระทบกับตัวของเขา เขาฝืนแรงโน้มถ่วงของโลกไม่ไหว จนต้องค่อยๆเอนกายทาบทับคนตัวเล็กกว่าให้อยู่ภายใต้อ้อมกอด สัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากบรรจงจูบเบาๆที่หน้าผาก เลื่อนลงมาอย่างเชื่องช้าที่ปลายจมูก เพิ่มเติมความรู้สึกเกินกว่าจะพูดด้วยสองผ่ามือลูบไล้ผิวแก้มของผู้เป็นพี่ เปลือกตาของพวกเขาค่อยๆหลับลงอย่างเชื่องช้าซาบซึ้งกับสัมผัสที่ตราตรึง และเรามอบจูบที่อบอุ่นแสนละมุนให้กันและกัน





            ราวกับร่างกายล่องลอยเหมือนลอยอยู่ในอากาศ  พี่ไม่ปฏิเสธผ่านการกระทำและน้ำเสียง สองยกมือของพี่โอบกอดรอบคอเขาเอาไว้ พร้อมลมหายใจที่หอบแรงขึ้นไล้สัมผัสพาดผ่านผิว มันไม่ใช่แค่ความอบอุ่นที่ต่างมอบให้กันและกันพาดผ่านกาย แต่พวกเขากลับรับรู้มันได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นแรงขึ้นทุกที ปลายลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดไปมาอย่างเชื่องช้าค่อยๆเร่งเร้าจนเริ่มกลายเป็นความซาบซ่านเกิดจะบรรยาย เส้นผมที่ถูกฝ่ามือปัดป่ายไปทั่วจนยุ่งเหยิงหรือแม้แต่เสื้อผ้าที่ถูกซอกซอนไปทุกๆสัมผัส จงอินได้แต่จูบ และจูบพี่อยู่อย่างนั้น  และมันไม่มีการล่วงเกินใดไปมากกว่านั้น





            ลมหายใจเห่อร้อนค่อยๆผละออกอย่างเชื่องช้า แม้ปลายจมูกของพวกเขาจะยังคงหยอกเย้า คลอเคลียกันไม่ห่าง เปลือกตาของคนดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้น รวมถึงแพขนตาที่อยู่ใกล้ชิด   จงอินมองเข้าไปในดวงตาที่มีความหมาย  เขากดจูบลงไปที่เปลือกตาของพี่อีกครั้ง ก่อนที่จะสวมกอดพี่เอาไว้ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่อยากจะพรั่งพรูมันออกมา หากว่าเขาพูดมันได้ในตอนนี้จงอินคงได้แต่พูดว่าเขานั้น รักพี่คยองซูมากขนาดไหน หวงใย เป็นกังวลให้วุ่นวายใจ แต่สุดท้ายเราต่างไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมา เราต่างหยุดทุกๆการกระทำไว้แค่นี้และพร่ำบอกในใจว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว จงอินไม่ได้ต้องการครอบครองร่างกายของพี่ด้วยความรัก พวกเขารู้ดีรู้ว่าเซ็กบางทีมันไม่ใช่ทางออกเสมอสำหรับความรู้สึกที่เกิดขึ้น  คำว่ารักที่เขามีให้พี่มันเกินกว่าคำว่าเซ็กส์ บางทีในตอนนี้มันอาจจะยังไม่ใช่เวลาเหมาะสม เราต่างรอเวลาที่จะพร้อมก้าวเดินไปด้วยกันอย่างเชื่องช้าและมั่นคงไปเรื่อยๆ  แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ ไม่มีใครรู้ว่าในวันต่อๆไปจะเป็นเช่นไร แต่สำหรับจงอินและพี่เขาคิดว่าแค่นี้มันก็เพียงพอ





..........................................................






            ในสนามบินพื้นที่ๆคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงล้อเลื่อนของกระเป๋าเดินทางถูกเลื่อนไปตามพื้นขัดมันจนเกิดเสียง บางคนมีเพียงเป้ที่สะพายบนบ่า หรือแม้แต่ต้องขนแบกใส่รถเข็นไว้สามถึงสี่ใบ จงอินลากกระเป๋าเดินทางให้กับพี่ ที่กำลังเช็คของทุกอย่างให้เรียบร้อยอีกครั้ง ในขณะที่พวกเขากำลังรอเสียงประกาศบนม้านั่ง  และพวกเขายังคงนั่งกินขนมปังเล็กๆน้อยๆรวมถึงการพูดคุยและถ่ายรูปเก็บเอาไว้ จวบจนเสียงประกาศดังขึ้น เป็นสัญญาณบ่งบอกมันหมดเวลาแล้วในตอนนี้ที่เขาจะได้จับมือพี่เอาไว้ จงอินส่งเสียงในลำคอราวกับเด็กน้อยถูกขัดใจแต่สุดท้ายแล้วเขาก็แค่ต้องข่มใจเอาไว้อยู่ดี





            “พี่ตอบ Kakao ผมบ่อยๆนะ ผมโทรฯไปก็รับด้วยนะครับ ถ้าเป็นไปได้แวะมาหาผมบ้างมันคงจะดีมากจงอินย้ำอีกครั้งในขณะที่เขาถือกระเป๋าสะพายของเขา




            “โอเคจงอิน แต่ถ้าพี่มาหานายไม่ได้นายก็มาหาพี่สิ”    คยองซูยื่นมือมาเพื่อขอรับกระเป๋าไปไว้บนบ่า และจงอินก็ส่งไปให้ทั้งที่เขากำลังรู้สึกแทบบ้าในตอนนี้




            “แน่นอนผมจะทำ




            “พี่อย่าลืมนะ กลับมานะ




            “พี่ไม่ลืมเหรอกแต่สุดท้ายแล้วดูเหมือนการดึงเกมของจงอินสิ้นสุดลง บทสนทนาจวนใกล้จบกับเวลาที่เร่งรัดเข้ามาในทุกๆวินาที คยองซูสบตากับจงอินท่ามกลางเสียงของผู้ที่มากมาย แต่เขากลับสนใจแค่เพียงดวงตาคมเข้มที่อยู่ตรงหน้าของเขา  และจงอินจับมือของพี่สัมผัสอย่างแผ่วเบา





            ดูแลตัวเองด้วยนะครับและคิดถึงผมบ้างนะครับพี่ น้ำเสียงนุ่มๆค่อยๆเอ่ยมันออกมา กับแววตาที่ดูเศร้าสร้อย คยองซูรู้ดีกว่าเขาไม่ควรที่จะแสดงท่าทีใดไปมากกว่านี้นอกจากรอยยิ้ม เขาทำได้แค่ข่มใจเอาไว้ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนกระเป๋าเดินทางข้างกาย พร้อมค่อยๆหันหลังและเดินไปทางเข้าเกท




            หนึ่งก้าว




            สองก้าว




            และสามก้าว





            ในวินาทีที่ดูเหมือนจะยาวนานทั้งที่เพียงเวลาเดินทางไปได้ไม่กี่วินาที คยองซูรู้สึกถึงอ้อมกอดที่คุ้นเคยเขาจากทางด้านหลัง อกกว้างๆนั้นแนบชิดกับแผ่นหลังของเขา ปลายจมูกของจงอินสัมผัสที่เส้นผมของเขา และเราต่างไม่มีคำพูดใด คยองซูยืนนิ่งๆเพื่อให้น้องได้กอด และเขาทำได้แค่เอียงหัวของเขาแนบชิดกับใบหน้าของคนตัวสูงกว่า มันยากที่จะอธิบายสำหรับความรู้สึกตอนนี้ เขาหลับตาลงอย่างเชื่องช้าและพร่ำบอกภายในหัวใจ จวบจนรองเท้าผ้าใบก้าวออกไปทีละก้าว ทีละก้าวพร้อมๆกับการสูดลมหายใจเข้าลึกๆและเดินเข้าเกทไป เขาต้องเดินทางไปทำหน้าที่ของตัวเองและจงอินก็มีหน้าที่เช่นกัน ทั้งคู่รู้ดี เขารู้ดี

 

 





#ลอลkaido 

ในปลายปี 2015





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #535 eegeeg (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 06:53
    เศร้าาาาใจ

    แต่ก็มีความสุข
    #535
    0
  2. #524 numewy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 14:15
    ฮ้าาาาา .....เข้าใจความรู้สึกเลยอ่ะ
    แต่เชื่อสิ คนเราก็ยังติดต่อ คุย กันได้เสมอแหละ
    #524
    0
  3. #486 MMAAYY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 18:07
    สงสารทั้งคู่จังเลยค่ะ   ไรท์สู้ๆนะเค้าจะติดตามจนจบเลย
    #486
    0
  4. #484 jkyx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 22:17
    กลับมาอ่านเวอร์รีไรท์อีกที ฮืออออ ชอบจังเลย มันฟีลกึ้ดมั่กๆค่ะ นี่ไปเห็นเม้นเก่าตัวเองที่เคยอ่านปีที่แล้วก็งง เอ้ะ ทำไมตอนนี้มันดราม่าหรอ แล้วพอรีไรท์ทำไมไม่มีล่ะ แอบงง55555 รอตอนต่อไปนะคะ
    #484
    0
  5. #463 MyDyo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 08:38
    ฉิบหายละจงอิ . ถถถถถถถ


    เราว่าพี่คริสไม่ได้มาแค่นี้แน่ๆ
    #463
    0
  6. #434 Hztp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 19:45
    ทำไมจงอินทำแบบนี้ล่ะ โถ่ ถ้าคยองซูรู้ต้องเสียใจมากแน่ๆเลย T T
    ที่แท้แฟนเก่าของคยองก็พี่คริสนี่เอง 
    #434
    0
  7. #402 ดโยดีโอ,,(ಠ_ಠ ) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 15:32
    โอย พี่คริส ว่าแล้วใช่ ไรท์เฉลยเร็วจัง อดลุ้น555555
    #402
    0
  8. #386 omoeme_fern (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 13:08
    อ่าวทำไมน้องจุงงินทำกับพี่งี้อะะะะ
    แต่เพราะไม่รู้ตัว เพระคิดถึงพี่มากใช่ไหม
    เราเข้าใจนะ ถ้าอย่าทำอีกละ
    พี่คริสเป็นแฟนเก่าคยองหรอ บังเอิญจัง
    #386
    0
  9. #367 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 12:21
    จงอิน เธอทำผิดนะ เธอไม่ควรทำแบบนั้น
    คยองซูรีบกลับมาหน่อยสิ น้องเหงาแล้วนะ
    พี่คริส มาทำไม? ฮ่าๆๆๆ
    #367
    0
  10. #354 jkyx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 02:19
    ว้อทททททททททททททททททท?!

    ไม่นะ ต้องไม่ดราม่าสิ ยา้กกกกกกกกกก
    #354
    0
  11. #344 คายอง นัมจา~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 01:25
    คริสแฟนเก่าคยอง จงอินนอนกับผู้หญิง นี่มันดราม่าชัดๆ
    #344
    0
  12. #321 t-t-thn56 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 23:14
    แฟนเก่าพี่คริส????
    จงอินเผลอมีอะไรกับคนอื่นอีกก ตายยยยๆๆๆ
    #321
    0
  13. #309 mew2233 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 19:24
    เกิดอะไรขึ้น แววดราม่ามาแต่ไกลลล ม่ายยยยย TT
    #309
    0
  14. #295 bee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:16
    พี่คริสเคยคบกะโด้หรอเนี่ยย จะบังเกิกดราม่ามั้ยหน๋ออ

    นั่นสังไม่เท่าไร อิเสี่ยแกเผลอไปนอนกะคนอื่นได้งัยฟ่ะ
    #295
    0
  15. #279 babie5314 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 01:09
    นางจะจบช่หมบอกมาสิ วานางจะจบบบ
    #279
    0
  16. #273 Laz.t (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 15:19
    นั่นไง ว่าแล้วว่าไรท์ต้องหักหลังคนอ่าน ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #273
    0
  17. #235 mybr2th (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 22:37
    แง้ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ; ^ ; ไหนจงอินจะไม่ทำอีกไง ฮือ
    #235
    0
  18. #213 fernyim.sw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 15:11
    อรั๊ยอิเสี่ย! ขอแค่อย่าให้คยองซูรู้ก็เป็นพอ*(())*
    #213
    0
  19. #189 งินจัง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 17:40
    ไม่น๊าาาาาาาาาาาาาาาาา



    กลัวคยองจะรู้เนี่ยเเหละ
    #189
    0
  20. #128 iArenzx' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 18:21
    เอาแล้วๆๆๆๆ 
    พี่คริสเป็นแฟนเก่าคยองไม่เจ็บเท่าอิเสี่ยมันนอนกับผู้หญิงคนนั้น! T_____________T
    โอ้ยตายๆ ถ้าคยองรู้แกตายแน่อิกัม
    นี่โมโหมากกก!
    #128
    0
  21. #115 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 20:46
    แววดราม่าลอยมาเบาๆ =..= ได้กลิ่นนะ
    โลกมันกลม อิพี่คริสเป็นแฟนเก่าโด้
    อย่าให้ถ่านไฟเก่ามันลุกโชนนะจงอิน
    หยยอกเยอะๆคิดถึงโด้เยอะๆ ทำคะแนนหนักๆเลย
    #115
    0
  22. #112 คนไม่สำคัน~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 12:44
    จงอิน ทำไมทำอย่างงั้นละลูก เดียวศรีโด้รู้เสียใจตายเลยย แล้วอิพี่คริสไปเป็นแฟนเก่าศรีโด้ได้ยังไง ไม่นะรีกสามเศร้าเรา3ผัวเมีย ม่ายยย เจ๊เกลียดดราม่าาา
    #112
    0
  23. #110 NeverLand_Peter_Jam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 03:10
    ไม่นะ ตัวละครใหม่

    และกลิ่นอายดราม่า (?)

    จงอิน ....อย่านอกใจอีก ถ้าไม่อยากตาย


    #110
    0
  24. #90 gubbgift (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 13:01
    ไม่นะจงอินทำไมนอกกายจากคยองแบบนี้ไม่อยากให้คยองเสียใจเลย  รออ่านค่ะ
    #90
    0
  25. #89 D.O's fangirl (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 07:08
    ได้กลิ่นดราม่ามาแล้ว ไม่นะไรท์เตอร์ สงสารไคซู รักกันขนาดนี้ อิเสี่ยอ่ะไม่น่าปกินเหล้าเลย

    ชอบตอนคยองซูตอบสถานะอ่ะ แลดูอบอุ่น กรี๊ดดดดดดดดดดดด

    รออ่านตอนต่อไป สู้ๆนะค่ะไรท์เตอร์
    #89
    0