เรารักกัน แต่.... - เรารักกัน แต่.... นิยาย เรารักกัน แต่.... : Dek-D.com - Writer

    เรารักกัน แต่....

    ผู้เข้าชมรวม

    63

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    63

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    1
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ค. 61 / 18:02 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
              ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ก.

    เห้ยยยย!!!ผิดห้อง ไรเนี่ยย้ายมาอยู่ชั้นล่าง ป.4 ข. ผู้ชายเต็มห้องเลยจ้า โดนแซวตั้งแต่เดินเข้าห้องเลย จัดโต๊ะเป็นตัวยูอีก โห่พวกผู้ชายเต็มแถวหลัง ดีน่ะที่ได้นั่งแถวน่า ที่นี่การกินเขาแปลกน่อยๆนะ หรืออาจจะเป็นไม่เคยเห็นมั้ง คือ หัวหน้าห้องต้องไปยกกับข้าวขึ้นมา แล้วทุกคนต้องไปซื้อข้าวเปล่า
    (เข้าใจป่ะคือมีแค่กับแต่ไม่มีข้าวอ่ะต้องซื้อข้าว) เราว่าแปลกนะ มีผู้ชายคนหนึ่ง น่าตาดีพอสมควรชอบมาแซวมากวน มาใกล้ชิด แต่ตอนนั้นคือหวั่นไหว และก็ชอบเขาไปแล้ว แต่ก่อนคือเราหารไม่เป็นเลย เราเป็นเด็กหลังห้องตอนเรียนคณิต เพราะเดินเรียนไม่ค่อยได้นั่งอยู่ห้อง ตอนเรียนคณิตเขาชอบไปนั่งข้างหัวหน้าห้อง เราก็มีหึงๆหวงๆบ้างแหละ และก็แอบเกลียดหัวหน้าห้องด้วยแหละ แต่หัวหน้าห้องคือเพื่อนสนิทอ่ะ -.- แต่เวลาที่เขามาใกล้ชิด มาคึยด้วย ฉันมีความสุขสุดๆอ่ะ เวลาที่ฉันประชดเขาฉันรู้ว่าเขาโกธรฉันเพราะเขาทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ฉันเข้าหาผู้ชายคนอื่น ความรักของฉันล้นใจพร้อมที่จะบอกความในใจกับเขา แต่ด้วยความไม่กล้าพอของฉัน ทำให้เขาไม่รู้ว่าฉันชอบเขา แต่ก็ต้องขอบคุณที่มีงานครบ 100 วันของตาเขาเสียฉันจึงมีโอกาศได้ไปค้างบ้านเขา พอฉันรู้ฉันแต่งตัวนานมาก แต่พอไปถึงฉันกลับไม่เห็นเขา ฉันเริ่มเบื่อ แต่ช่วงพระสวดนั้น คือ ฉันเห็นเขายืนอยู่ น่าบ้านฉันแอบยิ้มในใจ ที่เขามาช่วงดึกนั้นฉันอาบน้ำเตรียมตัวนอน ฉันคิดว่าเขากับฉันจะได้นั่งคุยกันเหมือนในละครอะไรทำนองนั้น แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะฉันมีป้าที่คอยแอบมองอยู่บ่อยๆ 
    ถ้าคืนนั้นเป็นอย่างที่ฉันคิดล่ะก็ ฉันก็จะเลือกที่จะบอกรักเขามันเป็นโอกาสที่ดีที่สุด แต่มันก็พลาด ฉันเห็นเขาเดินผ่านฉันบ่อยๆ เขาชอบมายืนที่น่าประตูที่ตรงข้ามกับฉันนอน เขาไม่ยอมนอนเลย หลังจากนั้นฉันก็หลับไป 2 วันต่อมา เขาชอบล้อฉันว่าฉันนอนขดตัวได้เล็กมาก เรื่องต่อมาที่ฉันยิ้มไ้อย่างไม่หุบเลยก็คือ ฉันได้ถือพานไหว้ครูคู่กับเขา คนที่ฉันชอบช่วงทำพานเป็นอีกช่วงหนึ่งที่ฉันมีความสุข เขาและรถฉันได้ซ้อนมอไซด์ด้วยกัน กลิ่นตัวเขาชั่งหอมจิงๆ ฉันอยากจะโอบกอดเอวเขาไว้แน่นๆ อยากเป็นคนแรกที่ได้กอด แต่ก็อย่างว่านะ แต่ก็แค่คิด ไม่ได้ทำ ฉันไม่ชอบเลยที่ผู้หญิงทุกคนไม่ว่าเพื่อนสนิทหรือคนรู้จัก มาเข้าใกล้เขา ฉันไม่อยากให้เขาไปชอบใคร และไม่อยากให้ใครมาชอบเขา ฉันอยากเป็นคนเดียวที่เขารัก ฉันไม่อยากเสียเขาไป  

              ก่อนปิดภาคเรียนเทอม 1 

    เป็นวันที่สอบเสร็จอย่างชิว ฉันไม่อยากเจอน่าเขาเพราะมีคนเล่าว่าเขาเคยจะมีอะไรกับหัวหน้าห้องหรือเพื่อนสนิทฉัน เรื่องนี้ฉันช๊อคถึงจะเป็นเรื่องตั้งแต่ เขาอยู่ ป.1 แต่ฉันก็ไม่รู้สิ ความรู้สึกคือฉันอยากจะร้องไห้ เหงาๆ ฉันนั่งอยู่ในห้องเรียนคนเดียว แต่บังเอิญคือเขาเดินเข้ามาในห้อง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันโกธรเขา ฉันเลยไปแอบหลังตู้ แต่เขากลับเห็นฉัน เขาเดินตรงเข้ามาใกล้ๆ ใกล้เขามาอีก เขายื่นมือเข้ามาจับแขนฉัน แล้วเขาก็ชะงักอยู่นาน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคำๆนี้จะออกมาจากปากเขา ถึงจะเป็นคำที่ไม่หวานแต่ก็ทำให้ฉันเคลิ้ม เขาพูดกับฉันว่า " กูรักมึง " ฉันซึ้งใจมากฉันมีความสุขมาก แต่ลืมไปเลยว่าเขายืนอยู่ ฉันอึ้งเลยไม่ทันรีบบอกว่าฉันชอบเขา เขาทำน่าหงอยแล้วเดินออกจากห้องไป นี่ฉันมัวคิดไรอยู่ทำไมไม่บอกเขาไปล่ะ ฉันเกลียดตัวเองสุดๆอ่ะ ทำไมฉันไม่บอกเขาไป ฉันพลาดโอกาสดีๆแบบนี้แล้วนะสิ หลังจากครูเรียกโฮมรูมเพื่อให้วาดรูปก่อนกลับบ้าน เขาซึมๆแล้วเดินมานั่งตรงข้ามกับฉันแล้วขอยืมสี เขาก้มน่าไม่คุยกับฉัน ฉันพูดติดๆขัดๆเบาๆ เพราะไม่กล้าพูดว่าฉันชอบเขา ฉันเสียโอกาสนั้นไปแล้ว หลังจากปิดเทอมฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีก

              เปิดภาคเรียนเทอม 2 

    เขาประกาศว่าเขาชอบรุ่นพี เขาบอกว่าเขาไปขอเบอร์รุ่นพี่คนนั้นแล้ว ฉันก็ไม่เชื่อหรอกจนพี่สาวฉันที่เป็นเพื่อนของรุ่นพี่คนนั้นว่ามันเป็นเรื่องจิง ฉันยอมทำใจเพราะฉันไม่กล้าเองแหละ ที่ไม่บอกเขาไป ฉันรู้สึกว่าฉันเสียโอกาสครั้งใหญ่นั้นไป ทำให้เขาไปรักคนอื่น ฉันคิดว่าเขา อาจจะคิดว่าฉันไม่ได้ชอบเขา เขาเลยไปชอบคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน ฉันแอบร้องไห้ทุกวัน ฉันเสียใจมากที่ฉันไม่บอกเขาไปในวันนั้น แต่ไม่เกิน 1 อาทิตย์เขาก็ทำตัวปกติเหมือนเดิม เหมือนที่เคยทำกับฉัน มาใกล้ชิด มาคุยด้วย จึงทำให้ฉันมีความสุขอีกครั้ง ถึงฉันกับเขาจะเป็นญาติที่ใช้นามสกุลเดียวกันแต่ติดอค่ตัวด้านหลังตัวเดียวที่ไม่เหมือนกัน
    มันจึงเป็นรักที่ผิดศีลธรรมแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ เพราะฉันรักเขาจนสุดหัวใจ ถึงทุกคนจะมองว่าแต่ความรักแบบเด็กๆ แต่ฉันก็จิงใจจิงๆ ฉันรักเขามาก ไม่อยากให้พลากจากกันไป แต่เวลานั้นก็มาถึง ฉันกับเขาต้องห่างกันแล้ว เขาไม่รู้หรอกเพราะฉันก็พึ่งรู้ตัวเมื่อสอบเสร็จวันสุดท้ายพอดี แม่ของฉันอยากให้ฉันมาอยู่ด้วยที่บ้านอีกอำเภอหนึ่งซึ่งแม่สร้างไว้ โดยที่ไม่ได้บอกฉัน ความรู้สึกคือฉันไม่อยากไป เพราะฉันไม่อยากห่างจากเขาเลย พอถึงเวานั้นฉันเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าพร้อมกับกับน้ำตาที่หลั่งออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันกับเขาไม่ได้อำลา หรือบอกลาอะไรกันเลย ฉันร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเขา

              ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5

    ฉันมาอยู่บ้านแม่แล้ว เขาไม่มีเฟส ไม่มีเบอร์ ไม่มีโทรศัพท์ ให้ติดต่อสื่อสารกัน ฉันคิดถึงเขาทุกวัน ฉันหวังว่าเขาก็จะคิดถึงเขา พอฉันรู้ว่าเขามีเฟสบุ๊คฉันพยายามติดต่อ แต่มาวันหนึ่งเขากลับ ขึ้นสถานะกับผู้หญิงคนหนึ่ง  ช่วงนั้นฉันเหิดมาก ฉันร้องไห้ทุกครั้งที่เล่าเรื่องฉันกับเขาให้เพื่อนๆฟัง ฉันเลยให้เพื่อนของฉันไปถามว่าจำฉันได้ไหม เขาไม่รับแอดฉันแต่รับแอดเพื่อนของฉัน คำตอบที่ได้ทำให้ฉันถึงกับเข่าอ่อน เขาพูดเหมือนเราไม่เคยรักกัน ไม่เคยมีเยื้อใยต่อกัน เขาพูดว่าเขาไม่เคยมีฉันในชีวิต ไม่เคยรักกัน ไม่เคยแม้จะรู้จัก คำเหล่านั้นทำให้น้ำตาฉันไหลออกมาจนทำให้ลืมตาไม่ขึ้นเลย ฉันไม่คิดว่าเขาจะพูดคำๆนี้ออกมา ฉันเสียใจ 
              ฉันใช้เวลา 2 ปีเต็มที่จะลืมเขา ฉันจดจำเรื่องราวนี้จนถึงปัจจุบัน มันเป็นความรักในวัยเด็กที่ฉันมีความสุขมาก ถึงฉันจะรักใคร ชอบใคร แต่ฉันว่าฉันรักมากที่สุดแล้วแหละ 
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×