[Osomatsu-san] addict (AllxIchi)

ตอนที่ 7 : Chapter07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    8 เม.ย. 60


     ประตูไม้ประดับกระจกโมเสกสวยงามถูกเปิดออก ร่างของผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในคฤหาสน์เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวหนึ่งคนที่คุ้นตากันดีว่าเป็นคนพิเศษของเจ้านาย คนที่กำลังทำงานอยู่และที่เดินไปเดินมาแถวนี้ ต่างโค้งตัวทำความเคารพแทบไม่ทันเมื่อบอสใหญ่มาแบบไม่บอกไม่กล่าวล่วงหน้า ความหน้าเกรงขามแบบที่ไม่เคยได้เห็นจากผู้เป็นลูกทำให้บรรยายอึดอัดและกดดันไม่ใช่น้อย บอสใหญ่ไล่สายตาไปทั่วเพื่อมองหาลูกชายที่ไม่เห็นโผล่หน้ามารับเขาและแขกพิเศษ
"โอโซมัตสึกับอิจิมัตสึอยู่ไหน" เสียงเข้มถามลูกน้องคนที่อยู่ใกล้ที่สุด
"ท..ทำงานอยู่ในห้องทำงานครับ" ชายหนุ่มที่โชคร้ายได้ยืนอยู่ใกล้บอสใหญ่ที่สุดตอบคำถามเสียงสั่นและก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบสายตาน่าเกรงกลัว
"ไปเรียกมา บอกมีแขกด้วย" ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วรีบเดินขึ้นไปหาเจ้านายตามคำสั่งทันที

"โอโซมัตสึหยุด..อื้อ..หยุดเลยนะ" เสียงหวานดังขึ้น ทำให้คนที่จะมาเรียกต้องหยุดชะงัก
"นิดนึงน่า~" หลังจบประโยคมันก็ตามมาด้วยเสียงที่บรรยายไม่ได้ ชายหนุ่มตัดสินใจสูดหายใจลึกๆแล้วเคาะประตูเตือนคนข้างในว่าตนจะเข้าไป
ก็อก ก็อก ก็อก
"เข้ามา" หลังจากได้รับคำอนุญาตชายหนุ่มจึงค่อยๆเปิดประตูเข้ามา ก็พบกับหนึ่งเจ้านายที่กำลังหน้าแดง และหนึ่งเจ้านายที่กำลังหน้าบูด อิจิมัตสึทำเนียนหันไปจัดแฟ้มเอกสารบนตู้หนังสือ
"เอ่อ...บอสใหญ่มาครับ..มากับคุณโท--" ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยคก็มีเสียงหนึ่งแทนที่ขึ้นมา พร้อมกับร่างของเจ้าของเสียง
"มากับฉันเองแหละ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะโอโซมัตสึ" หญิงสาวมองข้ามอิจิมัตสึแล้วโบกมือให้เจ้าของชื่อ โอโซมัตสึนิ่งค้างด้วยความตกใจไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะมาอยู่ที่นี่ แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีดวงหน้าหล่อก็กลับมาฉายแววความเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม
"ไง โทโตโกะจัง" โอโซมัตสึลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหาโทโตโกะ มือซนก็โอบเอวคู่หมั้นสาวเข้ามาแนบชิดตัวเอง แต่โทโตโกะก็ไม่ได้โวายวายหรือผลักออกแต่อย่างใด มีแค่แววตารำคาญนิดๆเพียงเท่านั้น หางตาหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นลูกน้องคนเดิมที่พ่อของโอโซมัตสึใช้ให้ขึ้นมาตาม แต่เพราะขี้เกียจรอโทโตโกะจึงขึ้นมาตามด้วยตนเอง
"ใครไม่มีธุระอะไรก็ออกไปได้แล้วล่ะ" เสียงหวานออกปากไล่ด้วยประโยคแสนผู้ดี ชายหนุ่มรู้ตัวดีจึงโค้งตัวลงแล้วเดินออกไป โทโตโกะหันไปมองชายอีกคนที่ยังยืนจัดของอยู่ที่เดิมไปยอมเดินออกไปไหน จึงต้องเอ่ยไล่อีกครั้ง
"อิจิมัตสึคุงมีธุระหรอจ้ะ?" มือเรียวขาวที่กำลังจัดแฟ้มเอกสารอยู่หยุดชะงักก่อนจะยัดแฟ้มเอกสารอีกสองสามแฟ้มเข้าไปแบบไม่ใส่ใจแล้วเดินออกไปจากห้องทันที เมื่อแผ่นหลังของอิจิมัตสึพ้นสายตาโอโซมัตสึก็คลายมือออกทันที
"หยุดแกล้งน้องชายฉันสักทีเถอะ" โอโซมัตสึส่ายหน้าให้อย่างเหนื่อยใจ
"เด็กคนนั้นน่าแกล้งเองนี่ อีกอย่างหมอนั่นไม่...ชั่งเถอะ" หญิงสาวรีบหยุดพูดก่อนจะยั้งปากไม่ทันพูดเรื่องที่โอโซมัตสึเกลียดที่สุดขึ้นมาแล้วจะพาลโกรธจนไม่คุยธุระกับเธอต่อ โอโซมัตสึมองหน้าโทโตโกะนิ่งแม้หญิงสาวจะไม่ได้เอ่ยออกมาจนหมดแต่เขาก็รู้ว่าโทโตโกะต้องการจะสื่ออะไร
"มาหาฉันถึงที่นี่มีเรื่องอะไรล่ะ" โอโซมัตสึพูดอย่างรู้ทันแล้วเดินอ้อมกลับไปนั่งเก้าอี้ตามเดิม พร้อมผายมือเชิญให้โทโตโกะนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับตน โทโตโกะนั่งลงมาคำเชิญแล้วเริ่มพูดเรื่องที่ต้องการทันที


     ด้านอิจิมัตสึหลังจากที่โดนไล่ลงมาก็เกิดอาการหัวเสียนิดๆ ไม่รู้จะไปไหนดีสุดท้ายก็ลงไปที่ห้องโถงเพราะลูกน้องคนนั้นบอกว่าบอสใหญ่กลับมาแล้ว อิจิมัตสึมองชายวัยกลางคนที่ดูยังไงก็แค่พี่ชายโอโซมัตสึเท่านั้นกำลังนั่งจิบกาแฟแล้วอ่านหนังสือพิมพ์ในมือไปพลาง เมื่อรับรู้ถึงการมาของอิจิมัตสึบอสใหญ่จึงหันมาทักทายด้วยความเป็นกันเอง และตบเบาะที่นั่งข้างตัวเองเบาๆ
"สวัสดีครับคุณลุง" อิจิมัตสึเลือกไปนั่งฝั่งตรงข้าม คนถูกเรียกลุงเบ้หน้านิดๆกับการกระทำที่ห่างเหินของลูกชาย
"เรียกแบบนั้นอีกแล้วนะ...เป็นยังไงบ้างล่ะ?" เริ่มแรกประโยคเป็นเหมือนการบ่นเพราะน้อยใจมากกว่าแต่ดูทั้งเจ้าตัวและอิจิมัตสึจะไม่ได้สนใจมันมากนัก
"ก็ดีครับ...แล้วพ่อล่ะครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนหน้านี้ดูมีความเป็นห่วงในน้ำเสียงเพิ่มขึ้น ซึ่งคนฟังก็รู้ว่าอิจิมัตสึคงไม่ได้หมายความถึงตนเป็นแน่
"หมอนั่นก็สบายดีมากๆเลยล่ะ" บอสใหญ่เอื้อมมือไปลูบเรือนผมยุ่งๆของอิจิมัตสึก่อนจะยีมันจนยุ่งกว่าเดิมจนอิจิมัตสึต้องดึงมือชายวัยกลางคนออก สีหน้าไม่พอใจนิดๆแต่กว่าพยายามปกปิดเอาไว้ไม่แสดงออกมาทำให้คนถูกโกรธหัวเราะออกมา จากนั่นบรรยายก็เงียบอยู่นานจนกระทั่งมีลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามา
"คุณอิจิมัตสึครับ คุณโจโรมัตสึโทร.มาบอกให้ช่วยไปรับงานมาทำทีครับ" คิ้วบางขมวดเล็กน้อยเมื่อได้ลูกน้องพูดจบ คนอย่างโจโรมัตสึจะโยนงานมาให้เขาทำทำไม โทโดมัตสึไม่อยู่รึไง? แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้ด้วนทางนั่นอุตส่าห์โทร.มาเชียวนะ อิจิมัตสึพยักหน้ารับก่อนจะขึ้นไปหยิบสูทนอกบนห้องนอน
"ผมไปก่อนนะครับคุณลุง" อิจิมัตสึไม่ลืมที่จะลาบอสใหญ่ที่นั่งอยู่ที่เดิม
"อืม โชคดีนะอิจิมัตสึคุง" อิจิมัตสึโค้งลาอีกครั้งก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ ชายวัยกลางคนถอนหายใจเบาๆกับคนที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่ยอมเรียกเขาว่า 'พ่อ' สักที พลางนึกถึงเรื่องตอนที่เจ้าลูกชายตัวดีทำเอาไว้ตอนเด็กๆ



"ดูสิๆเกมออกมาใหม่ล่ะพี่คารามัตสึ"เด็กชายยื่นเครื่องเล่นเกมที่มีโฆษณาเกมใหม่ให้พี่ชายดู
"ไหนๆจูชิมัตสึ โห้! น่าเล่นชะมัดเลย"เด็กชายที่โตกว่ารับเครื่องเล่นเกมมาจากน้องชายแล้วร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
"หนวกหูน่าพวกนาย"เด็กชายอีกหนึ่งคนที่นั่งอ่านหนังสือดุเด็กชายทั้งสองที่รบกวนสมาธิ
"พี่โจโรมัตสึฮะ  สัปดาห์หน้าก็มีงานสังคมอีกแล้วล่ะฮะ"เด็กชายน่าตาจิ้มลิ้มยื่นโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ที่อ้อนขอให้พ่อซื้อให้หน้าจอแสดงข่าวสารทางสังคมให้พี่ชายของตนดู
"งั้นหรอ  ไปเอาหน้าสักหน่อยก็ไม่เสียหายนี่นะ"เด็กชายที่เป็นพี่ชายปรายตามองเพียงงเล็กน้อยและเอ่ยขึ้นมาราวกับเป็นเรื่องปกติ
"........."เด็กชายที่เป็นลูกคนเดียวในนั้นนั่งฟังบทสนทนาของคู่พี่น้องที่เขาชวนมาเล่นด้วยกันแก้เหงาแต่ไหงกลายเป็นเพิ่มความหงุดหงิดให้กว่าเดิม  โอโซมัตสึเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลมัตสึโนะ  ต่างจากอีกสองตระกลูเพื่อนซี้ที่มีพี่น้องกันทั้งนั้น  จึงไม่แปลกที่โอโซมัตสึจะรู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยว บางทีโอโซมัตสึก็อยากสัมผัสคำๆนั้นดูสักครั้งเหมือนกันแต่เพราะแม่ของเขาเสียไปตั้งแต่โอโซมัตสึคลอดมันจึงเป็นไปไม่ได้
      มาเฟียมีทั้งด้านสว่างและด้านมืด  ด้านมืดของมาเฟียมัตสึโนะก็เหมือนกันมีทั้งการ เปิดคาสิโน  ค้าอาวุธผิดกฎหมายแต่ไม่เคยค้ามนุษย์หรือยาเสพติด  แต่ก็มีการเข้าไปยึดกลุ่มอื่นๆ  เพื่ออำนาจบ้างอย่างเช่นวันนี้ที่มาเฟียมัตสึโนะเข้ามาบุกยึดแก๊งยากุซ่าที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้
"แถวนี้รกชะมัด"โอโซมัตสึในวัยสิบสองปีเดินผ่านกองอะไรสักอย่างเข้าไปในห้องห้องหนึ่งเพื่อแก้เบื่อ  ถึงพ่อของเขาจะยอมให้มาด้วยแต่ก็ถูกห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานของผู้ใหญ่มากเกินไปจึงต้องมาเดินเตรดเตร่อยู่นี่  โอโซมัตสึแตะลูกบอลสีส้มที่กลิ้งมาจากใต้โต๊ะทำงานไม้จนลูกบอลกระเด็นไปไกล  ระหว่างดูเจ้าลูกบอลกลิ้งกลับมาหางตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ใต้โต๊ะทำงานไม้  ด้วยความที่ไม่กลัวอะไรโอโซมัตสึจึงไม่รอช้าเดินเข้าไปดูใต้โต๊ะนั้นก็พบเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นกับแมวด้วยท่าทางเฉยชาไม่สนใจใครแม้กระทั่งเขาที่เท้าเอวมองอยู่
"เฮ้  ไม่กลัวรึไง  เอ...หรือว่ากลัวเลยมาหลบอยู่ตรงนี้"ความปากกล้าที่พกมาตั้งแต่เกิดทำให้โอโซมัตสึเอ่ยอะไรแบบนั้นออกไป  เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองแต่ก็ไม่ได้สนใจแล้วก้มกลับลงไปเล่นกับแมวสีดำต่อ
"ถ้ารู้อยู่แล้วมันก็ไม่ได้น่ากลัวหรอก"เด็กชายพูดด้วยน้ำเสียงปลงๆ
"....นายรักที่นี่หรอ?"ปากถามแต่ในใจกำลังคิดแผนการบ้าๆบ้างอย่างอยู่
"แน่ล่ะสินี่บ้านฉันนะ....พ่ออุตส่าห์ลำบากสร้างมันมาเพื่อให้ฉันกับแม่สบาย"เวลาที่พูดออกมาเด็กชายจะแสดงสีหน้ามีความสุขและทุกข์ไปพร้อมๆกัน
"งั้นมาด้วยกันหน่อยสิ"โอโซมัตสึฉุดให้เด็กชายลุกขึ้น  แล้วพากันวิ่งไปที่ห้องที่ได้ยินเสียงดังของการทะเลาะและโต้เถียง  เด็กชายเห็นท่าไม่ดีจึงทิ้งน้ำหนักตัวเพื่อจะให้โอโซมัตสึหยุดวิ่งแต่ก็ได้แค่ครู่เดียวโอโซมัตสึก็ออกแรงดึงได้อีกครั้ง  ทันทีที่สองเท้าของโอโซมัตสึและเด็กชายมาหยุดอยู่ในห้องสายตาทุกคู่ก็จ้องมองมาทางนี้ทันที
"โอโซมัตสึพ่อบอกว่า--"
"ผมจะเอาเด็กผู้ชายคนนี้!"เสียงเล็กประกาศลั่นทั่วห้องสร้างความตกใจให้ทุกคนโดยเฉพาะผู้เป็นพ่อของเด็กทั้งสอง
"ห้ะ!?!"
"เอามาเป็นน้องชายต่างหาก!  ถ้าลุงยอมผมจะไม่ยึดแต่จะให้มาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลแทน!"โอโซมัตสึหันไปแวดใส่ผู้เป็นพ่อที่เหมือนจะคิดไปไกลเกินแล้วชี้ไปทางชายที่สวมกิโมโนดูท่าทางน่าเกรงขามกว่าคนอื่นอย่างถือวิสาสะ
"แล้วมันต่างกันยังไงล่ะเจ้าหนู"พ่อของเด็กชายหัวเราะขึ้นเบาๆแล้วถามโอโซมัตสึด้วยท่าทางเอ็นดูไม่ได้โกรธที่โอโซมัตสึทำท่าทีหยาบคายใส่สักนิด  โอโซมัตสึชะงักไม่สามารถตอบคำถามของชายคนนั้นได้เพราะมาคิดดูอีกทีมันแทบไม่ต่างกันเลย
"ยังไงก็ช่างเหอะ!  ยอมมั้ย"โอโซมัตสึถามย้ำอีกครั้ง
"อิจิมัตสึ  ลูกล่ะว่าไง"ชายคนนั้นเมินคำถามของโอโซมัตสึแล้วหันไปถามลูกชายตนเองซึ่งกำลังหน้าซีดหน่อยๆ  เด็กชายเลิ่กลั่กเมื่อผู้เป็นพ่อกล่าวถึงตน
"เอ่อ...อ..มัน...คือ.....เรื่องแบบนี้"มือขาวเล็กๆกำมือของโอโซมัตสึแน่นขึ้นจากความรู้สึกกดดัน  ถ้าเกิดตอบตกลงไปเขาอาจไม่ได้เจอพ่ออีก  แต่ถ้าไม่พ่อของเขาอาจตายแน่นอนเด็กชายไม่อยากให้พ่อตาย
"ตามนั่นแหละครับคุณชาย"เมื่อเห็นว่าลูกชายดูลำบากใจแต่ก็มีคำตอบอยู่ในใจแล้วเช่นกันผู้เป็นพ่อจึงสรุปคำตอบให้  โอโซมัตสึยิ้มออกมากับชัยชนะครั้งแรกแต่ยิ่งใหญ่ของตน  ต่อไปนี้เขาก็จะมีน้องชายแล้วสินะ  จะเอาให้พวกนั้นหน้าหงายไปเลย!
     ระหว่างที่เด็กชายทั้งสองไม่อยู่การสนทนาของผู้ใหญ่ทั้งสองจึงเกิดขึ้น....


     ชายวัยกลางคนหัวเราะให้กับความบ้าของโอโซมัตสึที่มีตั้งแต่เด็ก เมื่อเสร็จธุระแล้วโอโซมัตสึจึงเดินลงมาส่งโทโตโกะที่รถ พอกลับมานั่งที่ห้องโถงก็เห็นพ่อของตนนั่งหัวเราะให้หนังสือพิมพ์ข่าวคดีฆาตรกรรมอยู่
"หัวเราะอะไรเนี้ยพ่อขนลุก" โอโซมัตสึลูบแขนประกอบแล้วนั่งลงข้างๆผู้เป็นพ่อ สายตาก็มองหาคนที่คิดว่าน่าจะมานั่งอยู่กับพ่อแต่ก็ไม่เห็น สุดท้ายก็ตัดสินใจถามคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ตลอด
"พ่อครับแล้วอิจิมัตสึไปไหน?" คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์แล้วมองลูกชายที่จ้องเอาคำตอบจากตน
"ไปทำงานให้โจโรมัตสึ เดี๋ยวก็คงกลับมาเร็วๆนี้แหละ" โอโซมัตสึหายใจฟึดฟัดเมื่อฟังจบประโยค ผู้เป็นพ่อมองท่าทางของลูกชายแล้วแอบหัวเราะในใจ
"แล้วแกไม่คิดจะถามถึงพ่อตัวเองบ้างหรอ" ผู้เป็นพ่อถามแกล้ง
"ถามทำไมก็นั่งหัวหงอกอยู่นี่ไม่ใช่หรอ"
"ไอ้!" โอโซมัตสึลุกขึ้นวิ่งขึ้นห้องทันทีที่พูดจบประโยค เขาไม่รอช้าในผู้เป็นพ่อวิ่งมาเตะได้แน่ๆ บอสใหญ่ถอนหายใจหน่อยๆไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนโอโซมัตสึก็ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ...ควรดีใจรึป่างนะ?




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #40 เป็นสาววาย น่ะค่ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 13:49
    ทำไมรู้สึกเกลียดโทโตโกะจังเลย...................... ยังแต่งได้ฟินอีกตอนเหมือนเดิม5555สนุกมากที่สุดค่ะไรท์มากต่อเร็วๆน้าาาาาาาาา สู้ๆไรท์!!!!!!!! ฟินนาล่าาาาาาา~~~ อิอิ^^
    #40
    0